เสียงฝีเท้าสะท้อนดังกังวานบนพื้นไม้เก่าของเรือนไม้สักโบราณที่ตั้งอยู่กลางหุบเขาอันเงียบสงบ ไอลดา หญิงสาววัยสามสิบ ผู้มีใบหน้าเรียบเฉยแต่ซ่อนความเร่าร้อนไว้ในดวงตาคมเข้ม ก้าวเข้าไปในห้องพักของศูนย์วิจัยจิตเวชพิเศษ ณ หมู่บ้านผาเงา เธอเป็นนักจิตวิทยาเฉียบแหลม ไม่เคยเชื่อเรื่องลี้ลับ แต่เคสล่าสุดกลับทำให้เธอเริ่มลังเล
ห้องพักมีเพียงเตียงไม้ กระจกเงาบานใหญ่ และลมเย็นเฉียบที่พัดผ่านหน้าต่างไม้ไผ่ที่เปิดอ้าอยู่ครึ่งหนึ่ง ขณะที่เธอวางกระเป๋าลง เสียงกระจกดังแกรกเบา ๆ ทำให้เธอหันไปมอง เงาของเธอในนั้น…ขยับช้ากว่าร่างจริงเพียงเสี้ยววินาที
“แค่เหนื่อยเกินไป” เธอพึมพำ ส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจ
คืนนั้น เสียงกิ่งไม้ขูดหน้าต่างทำให้ไอลดาตื่นกลางดึก เธอลุกขึ้นมองผ่านม่าน พบเพียงความว่างเปล่ากับแสงจันทร์ แต่เมื่อหันกลับ…เธอเห็นเงาในกระจกที่ไม่ใช่เธอ ชายหนุ่มในเงา ผิวคล้ำแน่นดุจควัน ไหล่กว้าง ท่วงท่าราวนักล่า เขายืนพิงขอบเตียง จ้องมองเธอด้วยดวงตาเรืองรองราวกับมีเปลวไฟสีนิลในนั้น
“ในที่สุด…เจ้าก็ได้ยินข้าเสียที” เสียงของเขาทุ้มต่ำ เซ็กซี่เกินห้ามใจ ดึงดูดราวกับมนต์สะกด
“ใคร…คุณเป็นใคร” ไอลดาถาม เสียงแหบพร่าโดยไม่รู้ตัว
“ข้าคือเงาของเจ้า…คือความหิวกระหายที่เจ้าซ่อนไว้…คือด้านมืดที่เจ้าไม่กล้าแตะต้อง”
ในวินาทีนั้น เขาทะลุผ่านกระจกออกมา ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาหาเธอ ร่างกายอุ่นร้อนของเขาแนบชิด ลมหายใจแผ่วของเขากระทบต้นคอของเธอ มือหยาบกร้านไล้จากบ่าลงสู่เอวอย่างแผ่วเบาแต่ทรงพลัง
“ไม่จริง…นี่มันฝัน”
“แต่เจ้ารู้สึกใช่ไหม? กลิ่นกายข้า เสียงข้า…สัมผัสข้า…” เขากระซิบที่ใบหู ก่อนจะใช้ลิ้นแตะเบา ๆ ที่ติ่งหู ทำให้เธอขนลุกวาบ ขาอ่อนระทวย ร่างกายต่อต้านไม่ไหวอีกต่อไป
ริมฝีปากของเขาประกบลงบนปากของเธออย่างดุดัน เร่าร้อน และแนบแน่น ลิ้นของเขาสอดเข้าไปอย่างไม่รอคำอนุญาต ดูดกลืนเสียงหอบของเธอไว้ทุกถ้อยคำ มือของเขาเลื่อนลงใต้เสื้อบาง กรีดกรายผิวเนียนนุ่มราวแพรไหม ไอลดาหลุดเสียงครางแผ่วเมื่อปลายนิ้วเขาไล้วนที่ฐานอก ความรู้สึกเหมือนถูกไฟลวก แต่กลับไม่อาจต้านทาน
เขาค่อย ๆ ดันเธอลงบนเตียง กระซิบข้างหูด้วยเสียงกระเส่า “เจ้าหิวกระหายข้า…เหมือนที่ข้าหิวเจ้ามานาน”
เสื้อผ้าของเธอถูกปลดออกอย่างนุ่มนวลและเร้าใจ เขาไม่เร่งร้อน แต่ทุกสัมผัสล้วนเต็มไปด้วยความจงใจ เธออายที่ร่างเปลือยเปล่าอยู่ต่อหน้าเขา แต่ก็ไม่สามารถซ่อนตัวเองจากดวงตาที่จ้องมองราวกับจะกลืนกิน
“เจ้าสวย…แม้แต่เงาก็หลงใหลเจ้า”
เขาก้มลงชิมผิวเนื้อ ไล้ลิ้นจากไหล่ถึงยอดอก ร้อนวาบเหมือนไฟไหม้ มือของเขาสอดเข้าไปในหว่างขาแล้วลูบไล้เป็นจังหวะที่ปลุกเร้าอารมณ์อย่างร้ายกาจ
เสียงครางของเธอเบาแต่ชัด เขาไม่ให้เวลาเธอได้หายใจ จังหวะของเขาทั้งรุนแรงและอ่อนโยนในคราวเดียว เขาฝังตัวเข้ามาในร่างของเธออย่างลึกสุดใจ ร่างของเขากระแทกใส่เธอครั้งแล้วครั้งเล่า จนเตียงไม้สั่นสะเทือน
ไอลดาเหมือนล่องลอยอยู่กลางไฟปรารถนา ความเสียวซ่านแผ่ซ่านไปทุกเส้นประสาท ความร้อนแรงที่เขามอบให้ไม่เหมือนใคร มันไม่ใช่แค่เซ็กซ์ แต่มันคือการลุกไหม้ของตัวตนที่แข็งแกร่ง
“คีล…” เธอเรียกชื่อเขาออกมาโดยไม่รู้ว่าเรียนรู้ได้อย่างไร
เขายิ้ม พรมจูบเธอทั่วกาย แล้วกระซิบว่า “เจ้าคือข้า…ข้าคือเจ้า”
แสงจันทร์ข้างนอกสาดเข้ามาในห้อง เงาของไอลดาที่เคยอยู่บนผนัง…หายไป
เช้าวันรุ่งขึ้น เธอตื่นขึ้นมาบนเตียงคนเดียว แต่บนร่างกายกลับเต็มไปด้วยรอยจูบ รอยแดง และความเหนื่อยอ่อนที่ชัดเจน…
เธอไม่รู้ว่านั่นคือฝัน…หรือความจริง
แต่ในกระจก…มีรอยนิ้วมือบนผิวกระจก ที่ไม่ใช่ของเธอ
หลายนาทีต่อมา เสียงฝักบัวในห้องน้ำกระทบผิวเนื้ออย่างแผ่วเบา ไอลดาหลับตาแน่น ปล่อยให้น้ำอุ่นไหลผ่านร่าง เธอพยายามลบความทรงจำในค่ำคืนที่ผ่านมา แต่ยิ่งน้ำชะผ่านผิว กลิ่นกายของเขากลับติดแน่นในหัวใจ
"มันคือฝัน...ฝันเท่านั้น" เธอย้ำกับตัวเอง
แต่ทันทีที่ลืมตา ม่านไอน้ำที่เกาะกระจกกลับเผยให้เห็นเงาร่างชายหนุ่มที่ไม่มีตัวตนจริงอยู่ในห้อง เขายืนอยู่ด้านหลังเธอ สายตาแนบแน่นกับแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอ เธอหันขวับไปมองแต่ไม่มีใคร
หัวใจเต้นแรงราวกับจะระเบิดออกจากอก เธอหยิบผ้าเช็ดตัวพันกายเดินออกมา ก่อนสะดุ้งอีกครั้งเมื่อเห็นข้อความเขียนด้วยไอน้ำบนน้ำกระจก
"เจ้าคิดถึงข้าใช่ไหม ไอลดา..."
คืนนั้น เธอเปิดไฟทุกดวงในห้อง นั่งทำงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ แต่สมาธิแตกซ่าน เงาที่ทอดอยู่บนผนัง ยาวขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่มีแสงใดเปลี่ยน
เสียงกระจกแกรกเบา ๆ ดึงสายตาเธอไป
คีลยืนอยู่ในเงาสะท้อนอีกครั้ง คราวนี้...เขาไม่ได้พูด
เขาเพียงยกมือขึ้นแตะกระจก…และเธอก็เดินเข้าไปใกล้อย่างลืมตัว มือของเธอแตะลงไปตรงจุดเดียวกัน ความเย็นวาบแล่นเข้ามาในฝ่ามือ ก่อนจะกลายเป็นความร้อนแผดเผา
ทันใดนั้น...ร่างเธอถูกดึงเข้าสู่โลกในกระจก
โลกในนั้นคือความมืดที่หอมหวาน กลิ่นไม้จันทน์ จากผิวของเขา และความเงียบที่เต็มไปด้วยเสียงหัวใจเต้นรัวเร็วไม่เป็นจังหวะ
"ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า หากเจ้าไม่ปฏิเสธตัวเอง"
เขาพูด ก่อนจะพาเธอเดินผ่านเงาทะเล แสงที่สะท้อนเป็นภาพของเธอในหลากหลายอารมณ์ โกรธ หื่น หวาดกลัว รัก กระหาย…เธอไม่เคยยอมรับพวกมัน
และเมื่อเขาจูบเธออีกครั้ง…คราวนี้เธอจูบกลับอย่างรุนแรง มือขยุ้มผมเขาอย่างไม่อาย ลิ้นพันกันอย่างดุดันเหมือนเธอไม่กลัวอะไรอีกแล้ว
"ข้าชอบเจ้าที่เป็นแบบนี้...ไอลดา" เขากระซิบก่อนจะผลักเธอลงบนแท่นหินสีดำ
ร่างเปลือยของเธอเรืองแสงจาง ๆ ภายใต้เงาสะท้อนระยิบ เขาก้มลงไซ้ตั้งแต่ข้อเท้าขึ้นมาทีละนิ้ว ลิ้นของเขาเหมือนมีไฟ มันลากผ่านขาอ่อนจนถึงกลางลำตัว
เธอหอบสะท้าน ขยับตัวอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายสะท้านเหมือนจะลุกไหม้เมื่อเขาใช้ปลายนิ้วลูบผ่านจุดกลางความปรารถนา
"เรียกข้าอีกสิ...เรียกข้าเหมือนเมื่อคืน"
"คีล...ได้โปรด อย่าหยุด..."
เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะฝังตัวเข้าหาเธออีกครั้ง ช้าแต่หนักแน่น ทุกการเคลื่อนไหวเหมือนพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์
ไอลดารู้สึกเหมือนกำลังจะตาย แล้วเกิดใหม่ในร่างที่เธอไม่เคยรู้จัก แต่กลับรักมันจนถอนตัวไม่ขึ้น
เมื่อเธอตื่นอีกครั้งบนเตียงของตนเอง ร่างกายเต็มไปด้วยเหงื่อ หัวใจเต้นถี่…และกระจกหน้าห้อง เธอเห็นเงาของตนเองที่หายไปเพียงครึ่งเดียว.
แสงแดดยามเช้าสาดเข้ามาผ่านบานหน้าต่างไม้ไผ่ เสียงนกป่าขับขานเบา ๆ ไอลดาตื่นขึ้นพร้อมเหงื่อชื้นบนแผ่นหลัง และหัวใจที่ยังเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอนั่งนิ่งอยู่บนเตียง มองเงาของตัวเองที่สะท้อนบนผนังไม้ เงาที่ไม่สมบูรณ์ เงาที่ขาดหายไปครึ่งหนึ่ง
ในหัวของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยคำถาม
“ฉันกำลังบ้าใช่ไหม” เธอถามตัวเองเบา ๆ ขณะเดินไปล้างหน้า หน้ากระจก รอยนิ้วมือที่เคยเขียนข้อความเมื่อคืนยังจางอยู่บนผิวกระจก
เวลาสาย เธอไปที่ศูนย์วิจัยเพื่อตรวจสอบประวัติของคนไข้ก่อนหน้า ผู้หญิงคนหนึ่งชื่อ "พิมพ์" ซึ่งมีอาการหลอนว่าเงาของตนเองเป็นคนรักและเคยร่วมรักกันทุกคืน ก่อนที่จิตใจจะทรุดและกลายเป็นคนไร้อารมณ์
เอกสารบันทึกไว้ว่า “หลังจากมีเพศสัมพันธ์กับเงาเป็นเวลานาน คนไข้เริ่มแสดงอาการสูญเสียความเป็นตัวเองทีละน้อย จนสุดท้ายไม่สามารถรับรู้อารมณ์ใด ๆ ได้อีก”
ไอลดาถือแฟ้มแน่น ใจเต้นแรงเมื่อเห็นว่าอาการของพิมพ์…เหมือนกับเธอในตอนนี้
คืนถัดมา
ไอลดาเปิดโคมไฟไว้เพียงดวงเดียว ห้องสลัวพอที่จะให้เงาปรากฏชัดเจน
เธอนั่งนิ่งอยู่บนเตียง สวมเพียงชุดนอนบางเฉียบ ราวกับตั้งใจเรียกเขา
และเขาก็มาจริง ๆ
เงาของคีลค่อย ๆ ปรากฏในกระจก ก่อนที่เขาจะก้าวออกมาช้า ๆ จากเงาสะท้อน ดวงตาสีดำสนิทที่ลุกวาวด้วยปรารถนา สะกดให้เธอลุกขึ้นและเดินเข้าไปหา
“เจ้ายังต้องการข้าอยู่หรือไม่ ไอลดา”
เธอไม่ตอบ แต่ปลายนิ้วกลับยกขึ้นแตะริมฝีปากเขาเบา ๆ
“ฉันไม่รู้ว่านี่คือความจริง หรือฉันกำลังจะเสียสติ…”
เขาโอบเธอเข้ามาแนบอก “หากนี่คือบ้า…ข้าขอให้เจ้าบ้าตลอดไป”
เขาจูบเธออีกครั้ง คราวนี้อ่อนโยน ลึกซึ้ง และยาวนาน มือของเขาไล้ต่ำลงช้า ๆ ลูบไล้สะโพกเนียนก่อนจะดันเธอเบา ๆ ให้ล้มลงบนเตียง
“อย่าคิด…จงรู้สึก” เขากระซิบ พลางใช้ปลายลิ้นแตะลงกลางหน้าอกเธอ ลากวนเหมือนวาดอาคม ร่างของไอลดาสะท้าน เธอหอบเบา ๆ แล้วปล่อยให้เขาครอบครองทุกอณูของร่างกาย
เขาปลดชุดนอนเธอออกอย่างนุ่มนวล ดวงตาไม่ละไปจากใบหน้าของเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว ทุกสัมผัสของเขาราวกับรู้ว่าเธอต้องการตรงไหนที่สุด
“ข้าจะสลักตัวตนของข้าลงในร่างเจ้า…จนไม่มีวันลบได้” เขาเลื่อนริมฝีปากลงต่ำ ไล้ลิ้นผ่านหน้าท้อง ขาอ่อน และลงไปยังจุดที่ไวต่อความรู้สึกอย่างที่สุด
เธอหลุดเสียงครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ มือขยุ้มผ้าปูที่นอนแน่น ร่างกายสั่นระริก ความรู้สึกทั้งหมดถาโถมเข้าหาเหมือนคลื่นพายุ
เมื่อเขาฝังตัวเข้ามา ทุกจังหวะที่เคลื่อนไหวคือการแสดงความเป็นเจ้าของ ทุกแรงกระแทกคือการย้ำเตือนว่าเธอเป็นของเขาเพียงคนเดียว
เสียงเนื้อกระทบกันดังสะท้อนในความเงียบ หยาดเหงื่อไหลผ่านร่างทั้งสองที่ร้อนดั่งไฟ ไอลดาหลุดพ้นสู่ความสุขล้ำครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างของเธอกระตุกอย่างบ้าคลั่งเมื่อถึงจุดสุดยอดติดๆ กันหลายครั้ง
เธอร้องเรียกชื่อเขาเหมือนต้องมนต์สะกด แล้วทุกอย่างก็ดับวูบลงในความมืด
เธอตื่นขึ้นอีกครั้ง…และพบว่าเงาของเธอในกระจกเหลือเพียงครึ่งเดียว
ไอลดานั่งเงียบอยู่ที่ระเบียงไม้ของเรือนไม้หลังเก่า แสงแดดอ่อนของเช้าตรู่ไม่สามารถไล่ความหนาวเย็นในอกเธอออกไปได้ หญิงสาวลูบผิวต้นแขนเบา ๆ ความรู้สึกหนาวที่แปลกประหลาดยิ่งกว่าอุณหภูมิ คือลมหายใจอุ่นของคีลที่เธอเฝ้ารอในทุกค่ำคืน และการหายไปบางส่วนของเงาเธอในกระจก…
ทุกสัมผัสยังอยู่ในร่างกายของเธอ เสียงของเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัว
ในคืนที่สี่หลังจากมาถึงหมู่บ้าน ไอลดาไม่เปิดไฟอีกแล้ว เธออยู่ในห้องมืด ปล่อยให้เงาโอบล้อมรอบตัวเอง ชุดนอนบางเฉียบหลุดลุ่ยลงจากไหล่ข้างหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจ แต่อีกส่วนหนึ่ง…คือความจงใจ
คีลมาช้าในคืนนั้น เงาของเขาขึ้นชัดเจนบนผนัง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นร่างจริงที่ก้าวเข้ามาหาเธอ
“ข้าเฝ้าดูเจ้า…แม้ในยามเจ้าหลับ”
เสียงเขากระซิบดังมาจากด้านหลัง มือของเขาเลื่อนเข้าโอบเอวเธอ ลมหายใจร้อนแนบต้นคอ ไอลดาหลับตาและเอนศีรษะพิงแผ่นอกของเขา
“ข้าทำให้เจ้ากลัวหรือไม่”
“ไม่…” เธอกระซิบตอบ
“มันน่ากลัวกว่า ถ้าคุณหายไป”
เขายิ้ม มือเลื่อนจากเอวขึ้นมาที่หน้าอก ลูบไล้ช้า ๆ สลับกับบีบคลึงเบา ๆ จนร่างของเธอหอบสะท้าน ทุกสัมผัสของเขาเหมือนรู้จุดอ่อนของเธอทั้งหมด เขาหมุนตัวเธอหันมาเผชิญหน้า และจูบเธออย่างรุนแรง บดขยี้ลึกลงไปทุกจังหวะจนริมฝีปากบวมช้ำ
“ข้าอยากเห็นเจ้าเป็นของข้าทั้งหมด”
เขาอุ้มเธอขึ้นทั้งตัว แล้วพาไปวางลงบนขอบหน้าต่างที่เปิดรับแสงจันทร์ ร่างของเธอเปลือยเปล่าอยู่ใต้แสงสีเงินที่ทำให้ผิวของเธอเหมือนจะเรืองแสง
เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ ใช้ลิ้นลากไล้จากเข่าขึ้นไปอย่างช้า ๆ เหมือนจงใจเผาทุกเส้นประสาท ริมฝีปากนุ่มของเขาครอบครองทุกส่วนอ่อนไหวของเธออย่างไม่ปรานี
เสียงร้องของไอลดาหลุดออกมาเป็นระลอก เธอสั่นไหว ร่างกายเกร็งตัวก่อนจะปลดปล่อยความสุขออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
เขาจูบเธออีกครั้ง คราวนี้คือความหิวกระหายปะปนความรักร้อนแรง เขาดันตัวเข้ามาหาเธอในจังหวะเดียว ลึก…แน่น…จนเธอแทบขาดใจ
ทุกการขยับของเขาคือความคลั่งไคล้ ไอลดาหลุดเสียงครางอีกครั้ง มือขยุ้มแผ่นหลังเขาแน่น ร่างกายของเธอเปลือยเปล่าแนบชิดกับเขาในทุกองศา เสียงเนื้อกระทบกันและเสียงหอบหายใจของทั้งคู่ผสานกันเป็นจังหวะของปรารถนา
“ข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไป” คีลกระซิบข้างหูขณะที่เธอถึงจุดสุดยอดอีกครั้ง
เช้าวันต่อมา ไอลดาลุกขึ้นมามองเงาของตนเองในกระจก…มันแทบไม่มีเหลือ
แต่ในดวงตาของเธอ…กลับมีแววของผู้หญิงที่ไม่เคยมีมาก่อน
หญิงสาวที่เคยซ่อนความปรารถนา กลับกลายเป็นผู้ที่เผชิญหน้าและยอมรับมัน
ไอลดาเริ่มเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวเองอย่างชัดเจน เธอไม่ใช่หญิงสาวผู้เรียบร้อยตามกรอบโลกอีกต่อไป แต่เป็นผู้หญิงที่กล้าสัมผัสความลุ่มหลง…กล้ารับความปรารถนาอย่างไม่ละอายใจ
แต่ความเปลี่ยนแปลงนี้ก็มาพร้อมกับความว่างเปล่าบางอย่าง เธอไม่รู้สึกกลัว ไม่รู้สึกอาย ไม่รู้สึกผิด ไม่รู้สึกอะไรเลย…นอกจากความปรารถนาในตัวคีล
ในคืนที่ห้า เธอยืนเปลือยเปล่ากลางห้องใต้แสงจันทร์ ไม่แม้แต่จะสวมชุดนอนบาง ๆ เพื่อปกปิด เธอรอเขาด้วยหัวใจที่สั่นสะท้าน หัวใจที่อยากให้เขามาครอบครอง…อีกครั้ง
เมื่อเงาของเขาปรากฏขึ้น เธอเดินเข้าไปหาอย่างเงียบงัน
“เจ้ากำลังเปลี่ยนไป” คีลพูดเบา ๆ มือของเขาสัมผัสผิวเธอเบา ๆ
“เพราะเจ้า…ข้าจึงรู้จักตัวเอง”
เธอคว้าคอเขาลงมาจูบก่อนที่เขาจะพูดจบ ร่างกายของเธอแนบชิดกับเขาในทันที ความเร่าร้อนที่ลุกโชนในอกปลุกสัญชาตญาณดิบให้ลุกโชน มือของเธอเลื่อนลงต่ำ ดึงชายเสื้อของเขาออก จนร่างกำยำของเขาเปลือยเปล่าต่อสายตาของเธอ
เขาพาเธอไปที่กระจกบานใหญ่ แล้วหันหลังเธอให้หันหน้าสบตากับตัวเองในเงาสะท้อน
“มองดูตัวเจ้า…หญิงสาวที่ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป”
เธอหอบเบา ๆ ร่างกายเริ่มสั่นเมื่อเขาแนบแผ่นอกเข้าด้านหลัง มือหนึ่งเลื่อนบีบหน้าอก อีกมือลูบต่ำผ่านหน้าท้องอย่างเชื่องช้า
ไอลดาจ้องมองตัวเองในกระจก ดวงตาที่เต็มไปด้วยความต้องการ ผิวเนื้อที่แดงระเรื่อจากแรงสัมผัส ริมฝีปากที่เผยอออกด้วยความหอบ…เธอแทบจำตัวเองไม่ได้
คีลแทรกตัวเข้ามาในเธออย่างลึกล้ำจากด้านหลัง ร่างกายของเขาร้อนวูบวาบ ความแน่นที่สอดแทรกเข้ามาอย่างไม่ปรานี ทำให้เธอเผลอหลุดเสียงครางแผ่วอย่างอดไม่ได้
เขาเคลื่อนจังหวะช้า ๆ แต่หนักแน่น มือยังคงบีบเค้นทรวงอกของเธออย่างร้อนแรง เสียงกระทบเนื้อดังซ้ำ ๆ เป็นจังหวะเร้าใจ
“เจ้าชอบมองตัวเองในยามเป็นของข้าหรือไม่” เขากระซิบ
ไอลดาพยักหน้าทั้งที่แทบทรงตัวไม่อยู่ เธอกำลังละลายอยู่ใต้สัมผัสของเขา
คีลเร่งจังหวะ กระแทกลึกขึ้น รุนแรงขึ้น เสียงครางของเธอกลืนไปกับเสียงหอบหายใจ มือของเขาจับสะโพกเธอไว้แน่น ร่างของเธอสั่นสะท้านขณะถึงจุดสูงสุดอย่างรุนแรง
เธอล้มลงในอ้อมแขนของเขา หอบเหนื่อย ปล่อยให้เขากอดกระชับไว้แน่น
ยามเช้า ไอลดาเดินไปหน้ากระจก…และไม่เห็นเงาของตัวเองอีกต่อไปเลย
แต่แทนที่ความตื่นตระหนก มีเพียงรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้า
เธอกำลังกลายเป็นส่วนหนึ่งของเขา…โดยสมบูรณ์
เสียงลมยามค่ำคืนพัดผ่านเรือนไม้สักโบราณ เงาไม้ไหวพลิ้วบนผนังห้อง เสียงกระจกแกรกเบา ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง ไอลดาไม่สะดุ้ง ไม่ตกใจ ไม่แม้แต่จะเหลียวมอง เธอเพียงแค่นั่งนิ่งบนเตียง เปลือยเปล่าภายใต้แสงเทียนเล่มเล็กที่ส่องวูบไหวในห้อง
เพียงเสี้ยวนาที คีลก็ก้าวออกมาจากเงา ร่างสูงสง่าดั่งเทพเจ้ารัตติกาล แววตาเขาเรืองรองและเร่าร้อนกว่าเคย
“เจ้าพร้อมหรือยัง…สำหรับการเป็นหนึ่งเดียวกับข้า”
ไอลดาลุกขึ้นช้า ๆ เดินเข้าไปหาเขาโดยไม่พูดคำใด เธอวางมือลงบนอกเขา ลูบไล้อย่างแผ่วเบา รู้สึกถึงชีพจรที่เต้นแรงของเขาใต้ฝ่ามือ
คีลจับมือเธอไว้แน่น ก่อนจะพาเธอเดินไปยืนหน้ากระจกเงาบานใหญ่ที่เคยสะท้อนเงา…แต่บัดนี้ไม่สะท้อนอะไรอีกเลย
เขาหยุดอยู่ข้างหลัง ก้มกระซิบที่ซอกคอ “คืนนี้จะไม่มีเส้นแบ่งอีกต่อไป…ไม่มีเงา ไม่มีร่าง…มีเพียงเรา”
ริมฝีปากเขาแนบจูบลงบนไหล่เธอ ไล่ขึ้นมาที่ต้นคอ จนเธอครางเบา ๆ ออกมาอย่างลืมตัว เขาโอบเธอไว้ทั้งตัว ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปตามผิวกายร้อนรุ่มของเธอช้า ๆ เหมือนจดจำทุกเส้นทาง
ไอลดาหันหน้ามาประจันหน้ากับเขา สายตาสั่นไหวด้วยความปรารถนาและความกลัวผสมกัน
“ข้าเชื่อใจเจ้า…” เธอกระซิบ
คีลดึงเธอเข้าสู่อ้อมแขน ริมฝีปากแนบชิดกับของเธอในทันที ลิ้นของเขาสอดแทรกเข้ามา ละเมียดละไมแต่ดุจเปลวไฟที่แผดเผา ร่างของไอลดาเริ่มสั่นสะท้านเมื่อเขาอุ้มเธอขึ้น และวางร่างลงบนเบาะผ้าไหมข้างกระจก
เขานั่งคุกเข่าอยู่ระหว่างเรียวขาของเธอ ดวงตาจับจ้องอย่างกระหาย มือของเขาเลื่อนขึ้นลูบขาอ่อนอย่างเชื่องช้า ไล้ปลายนิ้วผ่านจุดอ่อนไหวที่สุดของเธอ จนเธอสะดุ้ง หายใจหอบแรง
“คีล…” เธอร้องเรียกชื่อเขาอย่างแผ่วเบา
เขายิ้ม ยกเรียวขาเธอขึ้นพาดบนบ่าตัวเอง ก่อนจะโน้มตัวลงมาช้า ๆ
ทุกการเคลื่อนไหวของเขาคือความตั้งใจ เขาไม่เร่งรีบ แต่ทุกสัมผัสกลับทรงพลัง ลิ้นของเขาแตะจุดกลางกายเธอเบา ๆ ก่อนจะไล้วน จนเธอแทบระเบิดเป็นเศษเสี้ยวของความรู้สึก
เสียงครางของเธอดังสอดประสานกับเสียงหายใจของเขา คีลเงยหน้าขึ้น จับมือเธอวางไว้บนหน้าท้องของตัวเอง แล้วเคลื่อนร่างขึ้นมาแนบชิด
เธอมองเขา…ก่อนจะเบิกตาโพลงเมื่อรู้สึกถึงการสอดแทรกที่ลึกและแน่นจนเธอร้องครางเสียงสูง ร่างทั้งสองเชื่อมกันเป็นจังหวะช้า ๆ ลึก…และแน่น
เขาจับคางเธอให้มองสบตา “มองดูข้าในยามครอบครองเจ้า…มองดูตัวเจ้าที่กำลังกลายเป็นของข้า”
ไอลดาหอบถี่ สะโพกกระตุกตอบรับ ทุกจังหวะที่เขาขยับ ร่างเธอก็ยิ่งเกร็งกระตุก ลมหายใจติดขัด เสียงครางขาดเป็นห้วง ๆ ความสุขซ่านแผ่ซ่านจากจุดศูนย์กลางจนทั่วร่าง
“คีล!…” เธอครางออกมาเสียงกระเส่า ก่อนจะถึงจุดสุดยอดพร้อมกับแสงเทียนที่วูบดับในพริบตา
เมื่อแสงจันทร์ส่องลงมากระทบผิวเนื้อของเธออีกครั้ง ไอลดานอนอยู่ในอ้อมแขนเขา ร่างกายแนบสนิทเป็นเนื้อเดียว
ไม่มีเงาใดอีกต่อไป
มีเพียงไอลดา…และคีล
เป็นหนึ่งเดียวกัน อย่างสมบูรณ์
ร่างเปลือยของไอลดาซุกซบอยู่ในอ้อมแขนของคีล เธอหอบแผ่วเหมือนยังไม่ฟื้นจากพายุราคะที่เขาพาเธอล่องลอยไปสัมผัส ไอลดาคิดว่าคงไม่มีสิ่งใดในโลกนี้อีกแล้ว ที่จะปลุกสัญชาตญาณเธอให้ลุกไหม้ได้เท่ากับสัมผัสจากเขา
แต่คืนนี้…คีลกลับไม่หยุดเพียงเท่านั้น
เขากระซิบข้างใบหูเธอด้วยเสียงทุ้มต่ำปนแหบพร่า
“ข้ายังไม่พอ…ข้ายังต้องการเจ้าอีก”
ยังไม่ทันที่ไอลดาจะตอบรับ ร่างของเธอก็ถูกจับพลิกขึ้นอย่างรวดเร็ว หลังแนบลงกับเบาะนุ่ม สะโพกของเธอถูกยกขึ้นอย่างง่ายดายด้วยฝ่ามือใหญ่ที่ร้อนผ่าว ก่อนที่คีลจะโน้มตัวลงมากระซิบชิดริมฝีปาก
“คราวนี้…เจ้าจะไม่มีทางหนีจากข้าได้อีกเลย”
เขาเลียริมฝีปากก่อนจะจูบเธออย่างลึกซึ้ง กลืนกินเสียงหอบของเธออย่างโหยหา ลิ้นเขาละเลียดไปตามแนวสันกราม ไล่ลงที่ลำคอ ไล้เรื่อยมาจนถึงยอดอก แล้วขบเบา ๆ จนไอลดาแอ่นอกขึ้นรับเสียงครางหลุดจากริมฝีปากแบบห้ามไม่อยู่
“คีล…ได้โปรด…” เธออ้อนวอนทั้งเสียงและสายตา ร่างกายร้อนฉ่าราวกับถูกสาปด้วยไฟปรารถนา
เขาเลื่อนตัวลงต่ำ จับเรียวขาเธอกางออกช้า ๆ แล้วกดปลายจมูกลงกลางต้นขา สูดกลิ่นหอมของกายสาวที่กำลังเบ่งบาน ลิ้นของเขาแตะไล้วนอย่างช่ำชอง ความเสียวซ่านพุ่งปราดขึ้นสู่สมองอย่างรุนแรง
เธอกระตุกเฮือก เสียงครางขาดห้วง ลมหายใจติดขัด ก่อนจะหลุดชื่อเขาออกมาอีกครั้งพร้อมน้ำเสียงที่สั่นระริก
“อา…คีล…เจ้า…ทำให้ข้าจะขาดใจอยู่แล้ว…”
เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะฝังร่างเข้าหาเธออีกครั้ง
คราวนี้…หนักหน่วง ดุดัน ดิบเถื่อน
เสียงกระแทกดังสนั่น ห้องทั้งห้องสั่นสะเทือน ร่างของไอลดาถูกคีลจับยกขึ้นจนลอยเหนือเบาะ ฝ่ามือเขาตรึงสะโพกเธอไว้แน่น ก่อนจะขยับเข้าออกเป็นจังหวะรัวเร็ว จนเธอต้องกรีดร้องออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
