กรุงโรม ประเทศอิตาลี
ร่างสูงที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามตามแบบฉบับคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำนั่งลงบนเก้าอี้ที่พนักงานจัดเตรียมเอาไว้ให้ ข้าง ๆ กันมีคริสเตียนลูกน้องมือขวากับเจมส์ลูกน้องมือซ้ายคอยยืนเฝ้าดูแลความปลอดภัยให้ผู้เป็นนายไม่ห่าง มือใหญ่หยิบบุหรี่ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาจุดสูบอย่างสบายใจ ก่อนที่จะพ่นควันสีเทาหม่นให้ล่องลอยไปในอากาศ พร้อมกับความรู้สึกผ่อนคลายที่ได้หยุดพักจากงานที่ยุ่งเสียที
อากาศวันนี้ช่างเย็นสบายเหมาะสำหรับการออกมาตีกอล์ฟเสียเหลือเกิน หลังจากที่เขาคร่ำเคร่งทำงานติดต่อกันนานถึงห้าวันโดยไม่หยุดพัก ธุรกิจของเจ้าพ่อมาเฟียอย่างเขามีทั้งธุรกิจฉากหน้าสีขาวสะอาดและธุรกิจฉากหลังสีเทาที่ไม่ถึงกับดำมืด อย่างคาสิโนที่เปิดกิจการกระจายตัวอยู่ในหลายประเทศทั่วโลก เขาจับธุรกิจหลายอย่าง ยกเว้นสิ่งเดียวที่เขาไม่เคยแตะต้องมันเลยนั่นก็คือยาเสพติด เพราะมันเป็นสิ่งที่เขานึกเกลียดที่สุดในชีวิต
"วันนี้นายต้องการคนดูแลไหมครับ"
คริสเตียนถามเจ้านายที่นั่งสูบบุหรี่เงียบ ๆ ก่อนที่เขาจะหันมามองลูกน้อง แล้วพ่นควันบุหรี่ใส่ใบหน้าหล่อของคริสเตียนพร้อมกับยกยิ้มมุมปากน้อย ๆ ราวกับกำลังเจอเรื่องที่ถูกใจ สายตาคมกริบมองไปยังร่างบางของใครบางคนที่ก็กำลังมองมาที่เขาเช่นกัน
ถ้าสายตาที่เฉียบคมของเขาไม่ได้ทำงานผิดพลาด ผู้หญิงที่กำลังตั้งท่าหวดลูกกอล์ฟกำลังส่งสายตาเชิญชวนเขาขึ้นเตียง หึ จบเกมนี้แล้วคงได้ไปต่อเกมบนเตียงสินะ ก็ดีจะได้สบายเนื้อสบายตัวหลังจากห่างหายเรื่องอย่างว่าไปนานหลายวัน
"ไม่ วันนี้ฉันว่าฉันเจอคนที่พร้อมจะไปต่อด้วยกันแล้ว"
เรย์ลุกขึ้นยืนก่อนที่จะเดินออกไปจากสนาม เมื่อกิจกรรมตีกอล์ฟของเขาสิ้นสุดลง ร่างสูงใหญ่ในชุดตีกอล์ฟเผยสัดส่วนแข็งแกร่งเดินผ่านหลังคนสวยที่กำลังตั้งท่าหวดลูกกอล์ฟ สายตาคมกริบมองร่างบางสมส่วนด้วยความชอบใจ พลางส่งสายตาตอบกลับคำเชิญชวนของหญิงสาวแล้วเดินจากไปทันที
ลับหลัง เรย์ คาร์เทอร์ โซเฟียที่หวดลูกกอล์ฟลงหลุมมองตามแผ่นหลังแกร่งที่เดินจากไปด้วยความรู้สึกพึงพอใจ เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อต้องการเล่นกอล์ฟ ใครจะชอบกีฬาที่ทำให้ผิวขาว ๆ ของตัวเองโดนแดดเผาจนคล้ำบ้าง ถึงแม้ที่นี่จะอากาศดีมากแค่ไหนก็ตาม แต่เธอถ่อมาเพราะงานที่ได้รับมอบหมายจากผู้เป็นนายอย่างราฟาเอล ที่ให้มือสังหารอย่างเธอมาจัดการฆ่านักธุรกิจคู่แข่งอย่างเรย์ คาร์เทอร์ต่างหากเล่า
Night club
หลังจากที่ตีกอล์ฟผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากงานเสร็จ เรย์ก็ตรงมาที่ไนต์คลับที่เขามักจะมานั่งดื่มเป็นประจำ มือใหญ่ยกบรั่นดีรสหวานขึ้นจิบ พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ บริเวณที่มีคู่รักหลายคู่กำลังแสดงความรักจูบกันอย่างดูดดื่ม บางคู่ก็กำลังนัวเนียลูบไล้ล้วงกันไปมาอย่างไม่อายใคร แล้วพากันลุกขึ้นเดินหายไปทางห้องน้ำ ร่างสูงยกบรั่นดีขึ้นจิบเรื่อย ๆ อย่างสบายอารมณ์ก่อนที่ใครบางคนจะเดินเข้ามาแล้วนั่งลงข้าง ๆ เขาอย่างถือวิสาสะ
"Hi สุดหล่อนั่งคนเดียวไม่เหงาเหรอคะ"
โซเฟียยื่นใบหน้าที่สวยเฉี่ยวคมตามแบบฉบับสาวยุโรปไปคลอเคลียที่ข้างแก้มของเป้าหมายอย่างยั่วยวน เรย์ที่นั่งมองตรงไปข้างหน้าค่อย ๆ ละสายตาจากความว่างเปล่าเบื้องหน้ากลับมาหาสาวสวยร่างบาง แต่กลับเต็มไปด้วยความอวบอิ่ม โดยเฉพาะหน้าอกหน้าใจที่แทบจะล้นทะลักออกมานอกชุดอยู่แล้ว ก่อนที่มุมปากหนาจะยกยิ้มขึ้นมาเมื่อสิ่งที่เขาคิดไว้เป็นไปตามคาด ผู้หญิงที่เจอกันที่สนามกอล์ฟแอบตามเขามาจริง ๆ ด้วยสินะ หึ เรื่องบางอย่างไม่ต้องพูดมากแค่มองตาก็รู้ใจกันแล้ว
"หึ มันจะหายเหงานะ ถ้ามีเธอคอยนอนอยู่ข้าง ๆ”
เรย์ตอบกลับอีกฝ่ายก่อนที่เขาจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบตามความเคยชิน โซเฟียมองผู้ชายที่กำลังพ่นควันสีเทาหม่นขึ้นไปในอากาศอย่างหลงใหล เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ศัตรูตัวฉกาจของเจ้านายจะหล่อเหลาถึงเพียงนี้ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเคราเล็กน้อยช่างเหมือนเทพบุตรที่ลงมาจุติยังโลกมนุษย์เสียจริง
ช่างน่าเสียดายที่เขาจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน
"ถ้าอย่างนั้น...คืนนี้ฉันขอนอนเป็นเพื่อนนายทั้งคืนก็แล้วกัน"
ร่างเย้ายวนตรงหน้าไม่พูดเปล่า แต่มือบอบบางของเธอกลับลูบไล้ที่แผงอกแกร่งของเขาไปมาอย่างยั่วยวน ก่อนที่เรย์จะเป็นฝ่ายจับมือเล็กเอาไว้เพื่อไม่ให้เธอซุกซน ลูบไปทั่วร่างของเขาแบบนั้นเขาจะแย่เอาน่ะสิ มือใหญ่ค่อย ๆ โอบเอวบางเข้ามาหาตัวอย่างช้า ๆ ก่อนที่จะยกบรั่นดีที่เหลือกระดกลงคอ แล้วก้มหน้าลงมาบดจูบริมฝีปากสีแดงสดที่ตอบสนองจูบของเรย์ทันทีอย่างเร่าร้อน
ปัง!!
เสียงประตูห้องรับรองแขกของไนต์คลับถูกปิดลงอย่างแรงด้วยฝีมือของเรย์ คาร์เทอร์ที่ยกขาถีบประตูปิดอย่างไม่ไยดี ข้างนอกนั้นมีคริสเตียนและเจมส์ยืนเฝ้ารักษาความปลอดภัยอยู่หน้าห้อง
ร่างสูงกระชากชุดเดรสน้อยชิ้นของร่างเล็กที่จงใจใส่มายั่วยวนเขาขาดติดมือ ก่อนที่โซเฟียจะก้มลงแล้วปลดกระดุมรูดซิบกางเกงของเรย์ออกอย่างรวดเร็ว จนตอนนี้ร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและความแข็งแกร่งปรากฏแก่สายตาของเธอ
มือบางจับท่อนเอ็นขนาดใหญ่ ที่เธอไม่เคยเห็นความใหญ่โตขนาดนี้มาก่อนเอาไว้ด้วยความกระหายในรสชาติเซ็กซ์ที่กำลังจะเริ่มขึ้น เรย์คือผู้ชายคนแรกที่มีขนาดของลูกชายใหญ่เสียจนโซเฟียอยากจะร่อนบดสะโพกเข้าใส่ด้วยความรุนแรงก่อนที่เธอจะปลิดชีพเขา มือบางรูดสาวท่อนเอ็นใหญ่ไปมาสองสามครั้งแล้วอ้าปากกว้างครอบครองท่อนเอ็นใหญ่เอาไว้จนสุดความยาว
"Oh yes อ๊าาาา"
เรย์ครางออกมาเสียงแหบพร่าด้วยความเสียวซ่าน โซเฟียดูดดึงเล่นลิ้นกับท่อนเอ็นใหญ่ไปมาอย่างหิวกระหาย จนมันพองตัวขยายใหญ่ตามแรงอารมณ์คับปากของเธอ ร่างสูงออกแรงกระชากคนขี้ยั่วที่กำลังออรัลเซ็กซ์ให้เขาอยู่ลุกขึ้นยืน แล้วผลักร่างบางให้หันหน้าไปทางผนังห้อง ความต้องการปลดปล่อยทำเอาเขาอดทนรอต่อไปไม่ไหวแล้ว
มือใหญ่ถลกชุดเดรสรัดรูปตัวสั้นขึ้นไปคาไว้ที่เอวคอดก่อนที่จะถ่มน้ำลายใส่นิ้วเรียวของตนเอง แล้วสอดมันเข้าไปในช่องทางรักสีหวานที่มีน้ำรักจากแรงอารมณ์ออกมาจนชื้นแฉะอยู่ก่อนแล้ว มือใหญ่ส่งมืออีกข้างไปลูบไล้ติ่งเกสรดอกไม้เบา ๆ พลางบดบี้มันอย่างรุนแรงทำเอาหญิงสาวถึงกับร้องครางขึ้นมาด้วยความเสียดเสียว
"อ๊าาา yes yes"
เสียงร้องครางหวาน ๆ กระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนของเรย์ให้พุ่งขึ้นสูงอย่างไม่รู้ตัว เขาจับขาเรียวสวยยกขึ้นข้างหนึ่ง แล้วจัดการจับมันแยกออกจากกันเล็กน้อย เพื่อให้มีพื้นที่ว่างแล้วอัดกระแทกความใหญ่โตที่มีถุงยางสวมป้องกันเข้าหาช่องทางรักที่ออกจะหลวมไปสักนิดสำหรับเขาด้วยความรุนแรง โซเฟียถึงกับสูดปากร้องออกมาด้วยความเสียว กลีบกุหลาบแบะออกจากกันเมื่อโดนความใหญ่โตอัดกระแทกเข้าหา มือบางยกขึ้นค้ำกับผนังห้องเอาไว้ เรย์ค่อย ๆ กระแทกกระทั้นไสความใหญ่โตเข้าหาช่องทางที่ตอดรัดเขาอย่างป่าเถื่อน ตามสไตล์คนที่นิยมเซ็กซ์แบบรุนแรงและออกจะซาดิสม์ไปบ้างที่ชอบเห็นคู่นอนเสียวจนร้องไห้
ตับ ตับ ตับ
เสียงกระแทกกายที่หยาบโลนดังขึ้นไปทั่วทั้งห้องพัก เรย์กระชากผมยาวสวยของโซเฟียเอาไว้จนเธอต้องแหงนหน้าขึ้นตามแรงดึง ก่อนที่จะอัดกระแทกตัวตนเข้าหาช่องทางรักร้อนที่มีน้ำหวานไหลออกมาชโลมท่อนเอ็นใหญ่จนมันวาว เป็นการตอบสนองชั้นดีที่ทำให้บทรักที่รุนแรงของเขาไหลลื่นไม่มีสะดุด
ตับ ตับ ตับ
"อ๊าาาา yes yes yes อ๊าาาา"
โซเฟียร้องครางไม่หยุดเมื่อจังหวะการกระแทกกระทั้นของเรย์มันช่างโดนใจเธอเหลือเกิน ผู้ชายคนนี้เขาช่างมีเสน่ห์หาตัวจับได้ยาก ไม่ว่าจะเป็นหน้าตาที่หล่อเหลาหรือบทรักที่ร้อนแรง ยิ่งท่อนเอ็นยักษ์ที่กำลังขยายใหญ่เสียดสีจุดกระสันของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ทำเอาโซเฟียรู้สึกเสียดายผู้ชายคนนี้อย่างบอกไม่ถูก
แต่จะทำอย่างไรได้ก็ค่าจ้างปลิดชีพเรย์ คาร์เทอร์มีราคาที่สูงลิบลิ่วและเป็นค่าจ้างที่แพงที่สุดตั้งแต่เธอเริ่มเดินทางในสายอาชีพของโลกที่มืดมนนี้ เพราะเงินคือเหตุผลแรกที่ทำให้เธอรับงานนี้ แต่บทรักที่รุนแรงของเขาช่างโดนใจเธอเหลือเกิน หรือเธอจะเก็บเขาไว้แล้วคืนเงินค่าจ้างไปดีนะ ความสับสนวุ่นวายใจตีกันให้วุ่น แต่ร่างอวบอิ่มกลับตอบสนองสัมผัสที่ป่าเถื่อนของเรย์อย่างถึงพริกถึงขิง เขาอัดกระแทกเข้ามาเธอก็แอ่นกายสู้อย่างไม่มีใครยอมใคร
"Oh yes yes อ๊าาาาาา"
เรย์ร้องขึ้นมาเสียงดังลั่นห้องด้วยความเสียวซ่าน ก่อนที่เขาจะถอดถอนท่อนเอ็นใหญ่ออกมาจากช่องทางรักที่กลีบกุหลาบค่อย ๆ หุบเข้าหากัน มือใหญ่ค่อย ๆ ลากแตะสัมผัสจากกลีบกายสาวด้านหน้าไปลูบไล้ช่องทางรักด้านหลังที่แสนคับแน่นแผ่วเบา ทำเอาโซเฟียทั้งสั่นด้วยความเสียวและตกใจกับคำพูดต่อมาของเขา
"รูนั้นผมว่ามันหลวมไปนะ เรามาลองเล่นอะไรสนุก ๆ กันดีไหม อย่างเช่น...ลองเปลี่ยนมาเข้ารูที่มันทั้งแน่นทั้งแคบมากกว่าเดิม เธอว่าแบบนี้มันดีกว่าไหมคนสวย"
แม้จะพูดเหมือนขออนุญาตกลาย ๆ แต่คนอย่างเรย์ คาร์เทอร์ไม่เคยสนใจอะไรอยู่แล้ว ร่างสูงแสยะยิ้มร้ายก่อนจะอัดเสยท่อนเอ็นใหญ่เข้าหาช่องทางรักด้านหลังของโซเฟียที่กำมือแน่นด้วยความเจ็บปนเสียว ช่องทางคับแคบที่โดนท่อนเอ็นใหญ่กระแทกเข้าหาฉีกขาดทันที เพราะขนาดที่ใหญ่โตและแรงกระแทกอย่างไม่ปรานีของเรย์ ทำให้รูรักที่ไม่เคยผ่านการใช้งานถึงกับฉีกขาด เลือดสีแดงสดไหลลงมาตามเรียวขาขาว เรย์ที่เห็นแบบนั้นก็ยกยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ
ตับ ตับ ตับ
จังหวะกระแทกที่หยาบโลนและรุนแรงส่งผลให้หน้าอกอวบใหญ่เด้งไปเด้งมา ยอดอกชูชันเสียดสีไปกับผนังกำแพงจนเสียดเสียว มือใหญ่ของเรย์ยื่นไปบีบหน้าอกอวบอย่างแรงจนโซเฟียรู้สึกทั้งเจ็บทั้งเสียวไปในคราวเดียวกัน
"อ๊าาาาา คุณผู้หญิงเสียวเหลือเกิน"
เรย์กระชากผมโซเฟียจนเธอหงายหลังพลางกระซิบชิดใบหูเล็ก ลิ้นหนาเลียรอบ ๆ ใบหูหอมกรุ่นอย่างหื่นกระหายจนร่างเล็ก ๆ ขนลุกเกรียวด้วยความเสียวซ่าน ผู้ชายคนนี้จะร้อนแรงถูกใจเธอเกินไปแล้วนะ
"อ๊าาาาา ระ เรย์ Oh yes yes แรง ๆ แรง ๆ อีก"
โซเฟียร้องขอจังหวะการร่วมรักที่รุนแรงมากขึ้นกว่าเดิม ก่อนที่เรย์จะแสยะยิ้มร้ายออกมา เขาไม่เคยถามชื่อเธอและเธอไม่เคยถามชื่อเขา แต่น้ำเสียงกระเส่าที่เผลอเปล่งเสียงเรียกชื่อของเขาออกมา มันทำให้เขารู้ได้ในทันทีว่าผู้หญิงคนนี้เดินเข้ามาหากันด้วยจุดประสงค์ใด หรือจะพูดให้ถูกก็คือเขารู้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่าเธอคือใคร เขาไม่ใช่มาเฟียกระจอกที่จะไม่มีทางรู้ว่าเธอคนนี้คือนักฆ่าที่ราฟาเอลส่งมา
แต่ก่อนตายเขาแค่อยากสนองตัณหาให้เธออย่างถึงใจสักบท เพื่อให้เธอไปสู่สุขคติด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขสม
ตับ ตับ ตับ
เรย์เร่งจังหวะการตอกอัดกายเข้าออกรูคับแน่นให้แรงขึ้นกว่าเดิม เขาส่งท่อนเอ็นใหญ่กระแทกซ้ำ ๆ ย้ำ ๆ เข้าสุดออกสุดจนสุดความยาวที่เขาภาคภูมิใจใน ขนาดที่ใหญ่โตของมันทำให้ผู้หญิงคนไหนที่เคยได้ลิ้มลอง ต้องกลับมาขอให้เขาทำรักอีกครั้งอยู่ร่ำไป แต่ผู้ชายแบบเขาคือผู้ชายที่ชอบลองของใหม่ไปเรื่อย ๆ เขาจะกินซ้ำแค่สองสามครั้งเท่านั้น หลังจากนั้นก็คือจบไม่มีการสานต่ออีกต่อไป
"Oh yes yes อ๊าาาา มะ ไม่ไหวแล้ว กรี๊ดดดดด"
โซเฟียเชิดหน้ากรีดร้องขึ้นมาสุดเสียงด้วยความสุขสม ก่อนที่เรย์จะเร่งกระแทกตัวตนอีกสองสามครั้ง แล้วปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นใส่ถุงยางป้องกัน ก่อนที่เขาจะถอนตัวตนออกมาแล้วผละออกจากร่างบางหันหลังเดินหายเข้าไปในห้องน้ำทันที โซเฟียค่อย ๆ กลับมายืนตัวตรงเรียวขาที่สั่นระริกค่อย ๆ เดินไปหยิบปืนเก็บเสียงที่ซ่อนอยู่ในเสื้อโค้ทของเธอออกมาก่อนที่จะไปยืนรอเรย์ที่หน้าห้องน้ำ
ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจเลือกงานและเงินมากกว่าผู้ชายที่มอบความสุขให้เธอได้เพียงชั่วครั้งชั่วคราว
กริ๊ก
เสียงปลดล็อกประตูห้องน้ำดังขึ้น ก่อนที่เรย์จะเปิดประตูและโผล่หน้าออกมา วัตถุสีดำเมื่อมถูกจ่อไปที่หัวของเขาทันที เรย์ไม่มีท่าทีตกใจเลยแม้แต่น้อย เขายังคงก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยร่างกายที่เปล่าเปลือยและมีหยดน้ำเกาะตามตัวประปราย โซเฟียถอยหลังตามจังหวะการก้าวเดินของอีกฝ่าย ดวงตาคู่สวยไม่มีแววหวาดหวั่นแม้แต่น้อย
"หึ ใจร้ายจังเลยนะคนสวย หลังจากที่ฉันกระแทกเธอจนเสร็จสมก็กะจะฆ่าปิดปากกันเลยหรือไง"
เรย์เอ่ยออกมาอย่างติดตลกแต่โซเฟียกลับไม่เล่นด้วย เธอค่อย ๆ กดนิ้วลงที่ไกปืนเพื่อเตรียมลั่นไก ดวงตาของเรย์จากที่ล้อเล่นก็แปรเปลี่ยนเป็นดุดันและแข็งกร้าว เขาอาศัยจังหวะที่รวดเร็วจับแขนของโซเฟียบิดอย่างแรงจนอีกฝ่ายร้องลั่นออกมาด้วยความเจ็บปวดและเจ็บใจที่เธอพลาดท่าให้เขาจนได้
"จะฆ่าฉันมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะคนสวย พอดีว่าฉันมันไม่ใช่ผู้ชายที่หลงใหลความสวยของใครจนตัวเองต้องยอมตาย ขอให้ไปสู่สุขคตินะ เดี๋ยวเร็ว ๆ นี้ฉันจะส่งไอ้ราฟาเอลตามไปทักทายเธอที่ยมโลก"
แววตาเหี้ยมเกรียมฉายออกมา ก่อนที่จะแย่งปืนในมือเรียวเล็กมาแล้วจ่อเข้าที่ศีรษะของร่างบางที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอไม่คิดว่าชีวิตของตัวเองต้องมาจบลงง่ายดายขนาดนี้ มันเป็นเพราะตัวเธอเองที่ลังเลไม่กล้าลั่นไกปืนตอนที่ยกปืนขึ้นจ่อหัวของเขา เพราะดวงตาสีนิลที่จ้องมองมาทำเอาเธอถึงกับนิ่งไปราวกับต้องมนตร์สะกด
ปัง!!
เรย์ลั่นไกปืนเก็บเสียงอย่างไม่เสียเวลาคิด ร่างบางของโซเฟียกระตุกเฮือกตาเหลือกค้าง ก่อนที่เรย์จะค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากร่างบางที่ค่อย ๆ ล้มตัวลงนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นด้วยสภาพเปลือยเปล่าน่าเวทนา แต่ใจที่แข็งกระด้างและเย็นชาของเรย์ไม่เคยสงสารหรือเวทนาใครทั้งนั้น โดยเฉพาะคนที่มันกล้าลองดีมาลอบฆ่าเขาโดยใช้ความสวยเข้าหลอกล่อ
ผู้ชายแบบเขาไม่ใช่ผีเสื้อที่หลงใหลและชื่นชอบการดูดน้ำหวานเสียจนขาดสติให้ถูกลอบฆ่าได้ง่าย ๆ จะโค่นคนอย่างเขามันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก คนที่ผ่านการลอบฆ่ามาหลากหลายรูปแบบตั้งแต่เล็กจนโต ไม่มีทางพลาดท่าให้ใครได้ลิ้มชิมเลือดได้ง่าย ๆ หรอกนะไอ้พวกกระจอก
ไม่มีทางและไม่มีวันนั้นเด็ดขาด
ประเทศไทย
หลังจากที่กลับมาจากมหาวิทยาลัยนักศึกษาตัวน้อยอย่างพลอยไพลินก็เดินเข้าบ้านมาด้วยความเหนื่อยล้า เพราะวันนี้เธอมีเรียนทั้งวันตั้งสามวิชา แล้วแต่ละวิชาก็ช่างยาวนานเสียจนเธอแทบหมดแรง อยากจะกลายร่างเป็นคนขี้เกียจฟุบตัวนอนลงบนโต๊ะบ้าง แต่นั่นก็ทำได้เพียงแค่คิด เพราะตอนนี้เธอกำลังเรียนอยู่ปี 4 เป็นปีสุดท้ายของการเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยแล้ว ซึ่งเธอตั้งใจที่จะคว้าเกียรตินิยมมาครอบครองให้ได้
ขาเรียวสวยภายใต้ชุดนักศึกษาที่รัดแน่นโชว์สัดส่วนสวยเซ็กซี่ก้าวเข้ามาในบ้าน ก่อนที่เธอจะเจอกับใครบางคนที่ไม่อยากเจอมากที่สุด ผู้ชายที่อายุมากกว่าเธอเพียงแค่ไม่กี่ปี แต่กลับอยู่ในสถานะพ่อเลี้ยงที่เธอไม่เคยต้องการและไม่เคยอยากได้ แต่แม่ของเธอกลับต้องการและอยากได้จนถึงขั้นพามันเข้ามาอยู่ในบ้าน แล้วเลี้ยงดูปูเสื่อเป็นอย่างดีเพราะมรดกที่พ่อของเธอทิ้งเอาไว้มันไม่ใช่น้อย ๆ
ผู้ชายที่กำลังนั่งดื่มเบียร์อย่างสบายใจถึงได้ทำตัวเป็นแมงดาคอยเกาะแม่เธอไม่ยอมปล่อยอยู่นี่อย่างไรเล่า
หึ ช่างน่าสมเพชสิ้นดี
พลอยไพลินคิดอย่างเย้ยหยันพ่อเลี้ยง ก่อนที่จะเดินขึ้นห้องไปอย่างเงียบ ๆ โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนแอบมองเรียวขาขาวของเธอด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความต้องการอันน่ารังเกียจ
เนื้อแก่เหม็นเขียวหรือจะสู้เนื้ออ่อน ๆ หวาน ๆ ที่เคี้ยวทีก็ให้ความรู้สึกละมุนจนแทบไม่อยากคายออกมา
ปัง!!
พลอยไพลินผลักประตูปิดลงโดยที่เธอลืมล็อกประตูไปเสียสนิท ร่างบางทิ้งตัวลงบนที่นอนหนานุ่มก่อนที่จะกลิ้งไปมา มือบางเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าขึ้นมาเปิดกลุ่มแช็ตเพื่อนสนิทขึ้นมาอ่าน ก็พบว่าเบลล่าเพื่อนสาวคนสนิทหรือชื่อที่พ่อแม่ตั้งให้ว่าเบลแช็ตมาชวนเธอออกไปปาร์ตี้คลายเครียด หลังจากที่เรียนหนักกันมาทั้งวัน พลอยไพลินตอบตกลงทันทีแล้วรีบเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำแต่งตัวสวย ๆ เตรียมออกไปเที่ยวตามคำชวนของเพื่อนสาว
ชวนไปปาร์ตี้ทั้งทีมีหรือเจ้าแม่สายตี้แบบเธอจะพลาด เพราะวงการตี้จะขาดสาวขี้ยั่วแบบเธอไปไม่ได้เด็ดขาด
ฮืม ฮืม ฮืม
พลอยไพลินที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวปกปิดร่างกายขาวผ่องเอาไว้เดินฮัมเพลงออกมาจากห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่ดวงตากลมโตจะปะทะเข้ากับร่างสูงของใครบางคนที่บังอาจมานอนกระดิกเท้าอย่างสบายอารมณ์บนเตียงนอนของเธอ
"แกเข้ามาได้ไง"
พลอยไพลินตะคอกถามชยุต พ่อเลี้ยงที่เธอแสนรังเกียจด้วยความไม่พอใจ สายตาเริ่มมองหาทางหนีทีไล่แต่ก็ยากเหลือเกิน เพราะตอนนี้เธอมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่ปกปิดร่างกายเปลือยเปล่าเอาไว้
"ประตูไม่ได้ล็อกนี่ ไม่ใช่ว่าจงใจอ่อยฉันหรอกเหรอ"
ชยุตแสยะยิ้มร้ายออกมา พลอยไพลินเห็นรอยยิ้มที่น่ารังเกียจนั้นก็ให้รู้สึกคลื่นไส้ จนอยากจะอาเจียนออกมากับรอยยิ้มที่น่าขยะแขยงของพ่อเลี้ยงที่เธอไม่เคยนับถือมันเลยสักครั้งตั้งแต่ที่มันย่างก้าวเข้ามาอยู่ในบ้านของเธอ
"ใครอ่อยแกออกไปเดี๋ยวนี้นะ"
พลอยไพลินก้าวถอยหลังช้า ๆ ในขณะที่ชยุตดีดตัวลุกขึ้นมาจากเตียงนอนนุ่มพร้อมกับก้าวเข้ามาหาร่างอวบอิ่มอย่างหมายมาด อย่างไรวันนี้เขาต้องเผด็จศึกลูกเลี้ยงที่แสนสวยเซ็กซี่และมีผู้ชายมาส่งไม่ซ้ำหน้าคนนี้ให้ได้ สวยยั่วยวนขนาดนี้คงผ่านมือมาเยอะแล้วสิท่า หึ ๆ
"ออกไปทำไมให้โง่ ทางสะดวกขนาดนี้ฉันว่าเรามาทำความรู้จักกระชับสัมพันธ์กันในฐานะพ่อเลี้ยงกับลูกเลี้ยงหน่อยดีไหม...พลอยไพลิน"
ชยุตก้าวตามลูกเลี้ยงที่อยากได้เป็นเมียจนตัวสั่นไปช้า ๆ อย่างไม่รีบร้อน พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้พลอยไพลินรู้สึกว่าเธอไม่ปลอดภัยอีกต่อไป ถ้ายังอยู่ในบ้านหลังนี้เพียงลำพังกับพ่อเลี้ยงเลว ๆ ที่จ้องจะทำมิดีมิร้ายเธอตลอดเวลาอย่างชยุต ทำไมเธอจะไม่รู้ว่ามันคิดอะไร สายตาเวลาที่มันมองเธอช่างน่ารังเกียจเสียจนทนไม่ไหวอยู่หลายครั้ง แต่ก็กลัวจะมีปัญหากับมารดาที่หลงผัวเด็กจนไม่ลืมหูลืมตาเธอเลยเลือกที่จะเงียบ
เพราะแม่ของเธอในวันนี้ ไม่ใช่แม่ที่แสนดีในวันวานอีกต่อไปแล้ว
"ฉันบอกให้ออกไปไง ออกไปเดี๋ยวนี้นะ"
พลอยไพลินเริ่มหยิบจับสิ่งของที่อยู่ใกล้มือขว้างใส่ชยุต ที่ยกมือขึ้นปัดออกอย่างไม่รู้สึกรู้สากับของชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่ลูกเลี้ยงขว้างใส่เขาจนมันหล่นกระจายอยู่เต็มพื้นห้อง
"เก็บเสียงร้องที่น่ารำคาญเอาไว้ครางหวาน ๆ เรียกชื่อฉันบนเตียงดีกว่าไหมคุณลูกเลี้ยง"
พูดจบก็ย่างสามขุมเข้ามาหาพลอยไพลินที่ถอยไปไหนไม่ได้อีกต่อไป เมื่อข้างหลังเธอคือห้องน้ำ ก่อนที่เธอจะตัดสินใจวิ่งไปที่ประตูห้องเพื่อหนีเอาตัวรอด แต่ชยุตกลับตามมารวบตัวเธอเอาไว้ด้วยความหื่นกระหายในร่างบางที่ช่างอวบอิ่มและแสนยั่วยวน ปลุกอารมณ์ใคร่ของเขาให้ทะยานขึ้นสูงอย่างห้ามไม่อยู่
"กรี๊ดดดดดดดดดดดดด ใครก็ได้ช่วยที"
พลอยไพลินกรีดร้องขึ้นมาสุดเสียงด้วยความกลัว ก่อนที่ชยุตจะลากเธอมาโยนลงบนเตียงจนเธอถึงกับจุกตัวงอเหมือนกุ้ง คนชั่วรีบตามลงมาทาบทับร่างบางที่ไร้ทางสู้เอาไว้ นาทีนั้นความกลัวเข้ามากัดกินหัวใจของเธอจนแทบสิ้นสติ แต่พลอยไพลินก็พยายามดึงสติกลับมา ก่อนที่จะหยุดดิ้นแล้วนอนนิ่ง ๆ เพื่อหลอกล่อให้มันตายใจแล้วค่อยหาทางหนี เพราะถ้าเธอยังขัดขืนต่อไปอย่างไรวันนี้เธอก็ไม่รอดแน่
เธอยอมเสียซิงให้คนอื่นดีกว่าต้องมาเสียให้ผู้ชายเลว ๆ แบบชยุต
"ใจเย็น ๆ สิคะพี่ชยุตขา จู่โจมแบบนี้พลอยก็ตกใจแย่"
ชยุตถึงกับชะงักไปเมื่อพลอยไพลินหยุดดิ้นรนและพูดกับตนเสียงหวาน มือที่กำลังกดมือบางเอาไว้ค่อย ๆ คลายออกทันที เมื่อคิดว่าลูกเลี้ยงก็คงไม่ปฏิเสธที่จะเล่นรักกับเขาในวันนี้
"ไม่ให้ใจร้อนได้ไง ก็เราเล่นขัดขืนพี่ขนาดนี้"
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหื่นกระหายก้มหน้าลงมาสูดดมกลิ่นหอมของครีมอาบน้ำที่ซอกคอหอมกรุ่นด้วยความสดชื่น ทำเอาพลอยไพลินถึงกับหันหน้าหนีด้วยความขยะแขยงและสะอิดสะเอียนเต็มทน แต่ก็ต้องพยายามเก็บอาการเอาไว้เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายสงสัย
"ขอพลอยแต่งตัวก่อนนะคะ แล้วพี่ชยุตค่อยมากระชากชุดของพลอยออก จะได้อารมณ์มากกว่าแค่ดึงผ้าเช็ดตัวทิ้งเป็นไหน ๆ ทั้งตื่นเต้นและเร้าใจแบบนี้ดีไหมคะ"
น้ำเสียงหวานหยดย้อยเอ่ยบอกชยุตที่เริ่มคล้อยตามคำพูดของลูกเลี้ยงก่อนที่เขาจะพยักหน้าเห็นด้วยในที่สุด ทำเอาพลอยไพลินเกือบหลุดอาการดีใจออกมาให้เห็นดีที่เธอยั้งเอาไว้ทัน
"แบบนั้นก็ได้ แต่อย่าเล่นตุกติกกับพี่นะไม่อย่างนั้นพี่ไม่รับประกันว่าจะไม่ทำรุนแรงกับเรา"
ชยุตไม่วายขู่หญิงสาวอย่างไม่ไว้ใจ ก่อนที่พลอยไพลินจะแสร้งยิ้มหวานเข้าสู้สายตาที่เริ่มจับผิดของเขา ร่างบางผุดลุกขึ้นจากที่นอนโดยที่มีสายตาของชยุตที่นอนจับจ้องทุกการกระทำของเธอ ซึ่งทำให้พลอยไพลินรู้สึกอึดอัดและอยากจะอาเจียนมาก ๆ กับสายตาที่โลมเลียของมัน
"พี่ชยุตช่วยหันไปก่อนได้ไหมคะ พลอยอายที่ต้องถอดต่อหน้าพี่ พลอยสัญญาว่าจะไม่หนีไปไหนอย่างแน่นอนนะคะพี่ขา"
พลอยไพลินขอร้องชยุตอย่างออดอ้อน พร้อมกับยิ้มหวานให้มันอย่างเอาใจ ก่อนที่คนขี้ระแวงจะหันหลังให้เธอ จังหวะนั้นพลอยไพลินรีบหยิบชุดที่มิดชิดขึ้นมาสวมทันที พลางหันไปมองด้านหลังเป็นระยะ ๆ เผื่อว่าชยุตจะแอบหันมามองเธอด้วยความระแวดระวังตัว
"เสร็จหรือยัง ทำไมช้าจัง ชักจะหงุดหงิดแล้วนะ"
ชยุตร้องถามขึ้นมาเสียงดังก่อนที่พลอยไพลินจะรีบขานตอบทันที เพื่อไม่ให้เขาสงสัยว่าเธอกำลังเตรียมตัวที่จะหนีไปจากเงื้อมมือของสัตว์นรกแบบมัน
"แหม ใจเย็น ๆ สิคะพี่ชยุต พลอยเลือกชุดสวยนานไปหน่อยใกล้จะเสร็จแล้วค่า"
พลอยไพลินกลั้นใจตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดัดให้หวานสดใส เพื่อให้มันตายใจซึ่งคนชั่วแบบนั้นก็ไม่ซักไซ้ถามอะไรต่อ ก่อนที่หญิงสาวจะค่อย ๆ ย่องไปหยิบโน้ตบุ๊กที่วางอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ แล้วย่องกลับมาที่เตียงอย่างแผ่วเบาพร้อมกับเรียกชยุตเสียงหวาน เพื่อให้มันหันกลับมามองเธอ
"พี่ชยุตขา พลอยเสร็จแล้วค่ะ"
พลอยไพลินแสร้งดัดเสียงหวานเอ่ยเรียก ชยุตที่ได้ยินแบบนั้นรีบหันกลับมาด้วยความดีใจที่จะได้จับสาวน้อยขย้ำกินให้สมใจสักที แต่เมื่อหันกลับมาโน้ตบุ๊กในมือของพลอยไพลินก็ฟาดลงบนหัวของมันอย่างแรงจนหัวแตกเลือดอาบ
"โอ๊ย!! อีเด็กบ้า"
ชยุตตะโกนด่าลูกเลี้ยงขึ้นมาสุดเสียงด้วยความเจ็บปวด มือใหญ่ยกขึ้นมากุมหัวที่มีเลือดไหลทะลักลงมาอาบหน้าไม่หยุด เจ็บใจจนแทบคลั่งเมื่อเสียรู้ให้นังลูกเลี้ยงแสนเจ้าเล่ห์
"หงุดหงิดพ่อมึงสิไอ้เลว ไอ้ชั่ว ไอ้บ้ากามไปตายซะ"
พลอยไพลินพ่นคำหยาบเป็นชุดใส่ชยุต ก่อนที่จะกระหน่ำฟาดโน้ตบุ๊กลงบนหัวของมันไม่ยั้ง โดยที่ไม่รู้สึกเสียดายเลยแม้แต่น้อย คนเลว ๆ แบบมันต้องเจอแบบนี้ เมื่อเห็นว่าหัวของไอ้ชั่วชยุตเต็มไปด้วยเลือด เธอก็ทิ้งโน้ตบุ๊กลงพื้นแล้วรีบวิ่งไปหยิบโทรศัพท์กับกระเป๋าเงินเตรียมวิ่งออกไปจากห้อง
แต่ชยุตก็ลุกขึ้นตามมาจับมือเธอเอาไว้ พลอยไพลินรีบยกขาขึ้นถีบเข้าที่กลางลำตัวของมันเต็มแรง จนล้มลงไปนอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น ซึ่งเธอมั่นใจว่าแค่นี้คนเลวแบบชยุตไม่มีทางตายง่าย ๆ อย่างแน่นอน ก่อนที่เธอจะรีบวิ่งไปเปิดประตูห้องแล้ววิ่งลงมาชั้นล่าง ก่อนที่จะรีบออกจากบ้านไปด้วยความกลัวว่ามันจะตามเธอออกมา
