"อยากหาเวย์" เด็กน้อยอายุ 2 ปี 1 เดือน ร้องไห้งอแงหาผู้เป็นพี่เลี้ยงชั่วคราวของเธอในขณะที่พ่อแม่ส่ายหัวอย่างจำใจเพราะลูกสาวเอาแต่ร้องไห้งอแงหาพี่เลี้ยงอย่างเวฆาที่ถูกมาเฟียใหญ่ของตระกูลส่งไปดูงานที่โกดังสองวัน
"ฮือ หาเวย์ หาเวย์" ยิ่งพูดยิ่งร้องไห้เอาแต่คิดถึงอ้อมกอดอุ่นของพี่เลี้ยงตัวเอง
"น้องวีคะแด๊ดดี๊ก็อยู่ตรงนี้ไงคะ มากอดแด๊ดดี๊มา" แคลเซียสพยายามหาวิธีหลอกล่อลูกสาวเพื่อให้ลืมพี่เลี้ยงแต่สุดจะทนเพราะยัยตัวเล็กเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุดจนผู้เป็นบิดาอย่างเขาต้องกุมขมับ
"คุณป๋าคะหนูว่าเรียกเวฆามาเถอะ" ฟีน่าเองก็จนใจเพราะลูกสาวเอาแต่คิดพี่เลี้ยงจนไม่ยอมไปเล่นกับพี่ชายเลย
"มึงอยู่ไหน ไม่ต้องทำแล้วงานที่นั่นเดี๋ยวกูส่งไบรอันต์ไปแทนแล้วมึงก็รีบกลับมาได้ละน้องวีร้องไห้หามึงไม่ไหวแล้วเนี่ย"
[เอ่อ ครับ]
หลังจากรอไปเกือบครึ่งวันในที่สุดเวฆาก็มาถึงในตอนหกโมงเย็นและเดินเข้ามาในบ้านเพื่อหาคุณหนูของตัวเอง
"ฮรึก เวย์ เวย์มาแล้ว ฮือ" เด็กน้อยวิ่งเข้าไปหาทันทีที่เห็นว่าพี่เลี้ยงกลับมาถึงบ้านซึ่งบอดี้การ์ดหนุ่มก็ย่อตัวก่อนจะหันไปขออนุญาตเจ้านายเพื่อขออุ้มคุณหนูเล็ก
"คุณป๋าไปทำงานก่อนแล้วกันนะ" มาเฟียใหญ่ปรายตามองลูกสาวน้อยๆ ด้วยความน้อยอกน้อยใจซึ่งผู้เป็นภรรยาก็ได้เพียงแต่อมยิ้มกับความงอนลูกสาวของสามี
"คุณหนูเป็นอะไรครับ ร้องไห้ทำไม หื้ม" ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงอ่อนโยนและสวมกอดเล็กน้อยตอบมือก็ลูบศีรษะทุยเล็กด้วยความอ่อนโยนก่อนจะพากันลุกขึ้นไปนั่งที่โซฟาห้องรับแขกในขณะที่เด็กน้อยนั่งอยู่บนตักแกร่งซบในหน้าซุกซอกคอแกร่งด้วยความคิดถึงปนหลุดเสียงสะอึ้นออกมา
"ฮรึก คิดถึงเวย์ ฮือ"
ชายหนุ่มเองก็ต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะนับวันคุณหนูตัวน้อยก็ยิ่งติดเขาแจจะไปไหนมาไหนไม่ได้มากเหมือนแต่ก่อน
"ครับ ผมรู้ คุณหนูหยุดร้องไห้นะครับเดี๋ยวเด็กดีไม่น่ารักนะ" เขาพูดปลอบเพื่อให้เด็กน้อยหยุดร้องไห้ซึ่งเธอก็พยายามหยุดร้องไห้ตามคำสั่ง
"ฮึก ยะหยุดแล้ว ฮึก" แม่น้ำตาหยดไหลแต่เสียงสะอื้นก็ยังคงหลุดออกมาเรื่อยๆ
"โอเครับ เด็กดี" มือหนาลูบศีรษะเล็กอย่างอ่อนโยนก่อนจะรู้ว่าเด็กน้อยได้หลับไปแล้วเขาจึงอุ้มขึ้นมาแนบอกเพื่อพาเธอขึ้นไปบนเตียงจะได้ไม่เมื่อยตัว
"จะพาลูกกูไปไหน!?" น้ำเสียงดุเล็กน้อยของมาเฟียใหญ่ทำให้บอดี้การ์ดหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย
"เอ่อ ผมจะพาคุณหนูขึ้นไปนอนดีๆ ครับ" เขาพยายามพูดเสียงหนักแน่นแต่ใครจะรู้ว่าภายในใจกลับกลัวเจ้านายอยู่ไม่น้อยเพราะมาเฟียใหญ่หวงลูกสาวราวกับอะไรผู้ชายคนไหนเข้าใกล้มากไม่ได้นอกจากคนในครอบครัวและเขาก็เป็นข้อยกเว้นเพราะเป็นพี่เลี้ยงคนโปรดของคุณหนูเล็กของตระกูล
"เอาลูกกูมา กูจะพาไปนอนเอง" บอดี้การ์ดหนุ่มส่งคุณหนูเล็กให้เจ้านายอย่างเต็มใจเพราะเขาเองก็เกรงใจไม่น้อยที่ต้องแตะต้องคุณหนูเล็กมากเกินไปจนทำให้ผู้เป็นบิดาอย่างแคลเซียสน้อยใจลูก
"มึงไปได้แล้ว"
"ครับ" เขาเดินออกมาจากคฤหาสน์ตรงมาที่หลังคฤหาสน์ที่เป็นที่อยู่ของเหล่าการ์ดหลายคนที่อาศัยอยู่เวลาผัดเปลี่ยนเวรยาม
"มาแล้วหรอวะ เป็นไงบ้างคุณหนูไม่ติดแจเลยหรอวะ" เพื่อบอดี้การ์ดเอ่ยถาม
"ก็เออดิ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่หัวกูจะหายก็ไม่รู้ก็เพราะไปทำให้เจ้านายน้อยใจคุณหนูเล็กน่ะสิ" กลับไปใช้ชีวิตสุดห่ามของตัวเองยังดีกว่าต้องมาแขวนชีวิตอยู่บนเส้นด้ายเสียอีก
"คืนนี้มึงจะนอนนี่อ๋อ" เพื่อนบอดี้การ์ดเอ่ยถามเพราะถ้าหากเขามาที่นี่ก็อาจจะค้างที่นี่
"ไม่หรอกกลับคอนโดก็กูมีหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงและยังเป็นผู้ชายเฮียไบรอันต์นิ" ลูกน้องทุกคนต่างมีชีวิตที่ดีเหมือนกันนั่นแหละเวลาที่ต้องผัดเปลี่ยนเวรยามก็ต้องมานอนกันที่นี่และเมื่อไหร่ที่ไม่มีก็กลับบ้านตัวเองแล้วค่อยกลับมาทำงาน
เรียกว่าใช้ชีวิตเพื่อผลาญเงินเจ้านายไปวันๆ
"อีกอย่างวันนี้กูไม่ค้างที่นี่หรอกเพราะถ้าหากคุณหนูรู้ว่ากูนอนที่นี่มีหวังได้แอบออกมาจากบ้านกลางดึกมาเคาะประตูห้องนอนกูแน่แค่คิดก็หวาดเสียวละ" โชคดีที่วันนั้นเจ้านายพาเมียไปเที่ยวเขาจึงไม่ถูกลงโทษถ้าหากเจ้านายรู้เข้า
"ฮ่าๆ ทำใจนะเพื่อนมึงมันเด็กรัก"
"เด็กรักมันก็ดีอยู่หรอก แต่รักแบบนี้กูก็ไม่อยากให้รักว่ะถ้าหากเป็นเด็กผู้ชายอย่างนายน้อยเดวินก็ว่าไปอย่าง" พูดไปก็แอบอยากเปลี่ยนพี่เลี้ยงเหมือนกันเพราะคนที่เป็นพี่เลี้ยงนายน้อยเดวินคือหลานสาวของแม่นมของลูกๆ เจ้านายทั้งสามคนนั่นแหละ
"กูก็งงนะทำไมไม่สลับพี่เลี้ยงวะ"
"ก็นายน้อยบอกว่าอันดาเล่านิทานเสียงเพราะเล่าสนุกเลยอยากได้เป็นพี่เลี้ยง" อันดาหลานสาวแม่นม
หลังจากนั้นเขาก็ขับรถกลับคอนโดตัวเองเพราะอยากจะมีเวลาเป็นความส่วนตัวของตัวเองเนื่องจากไม่มีงานให้ทำ
แกร๊ก!!
ชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามาในห้องก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตลงสามเม็ดโชว์อกแกร่งที่เต็มไปด้วยซิกแพคของการออกกำลังกายมาอย่างสม่ำเสมอจนเรียงตัวอย่างสวยงามและพับแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อยและอ้อมเดินมานั่งเปิดไวน์จิบที่โซฟามองดูวิวใจกลางเมืองลอนดอนอย่างผ่อนคลาย
Rrrr Rrrrr Rrrr
ยังไม่ทันได้พักผ่อนอะไรเสียงมือถือก็ดังขึ้นทำให้ต้องหันไปสนใจก็พบว่าเบอร์ที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์ของคุณหนูเล็ก!!
"จะมีชีวิตอิสระกับเขาบ้างไหมวะ" ชายหนุ่มบ่นอุบก่อนจะปรับสีหน้ากดรับสายและคลี่ยิ้มกลับไปให้ปลายสายที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ยังไงยังงั้น
"ครับเด็กดีทำไมตื่นนอนเร็วจังครับ" น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยถามผ่านโทรศัพท์ทำให้เด็กน้อยถึงกับเบ้ปากน้ำตาคลอเบ้าจนเขาใจอ่อนขึ้นมา
[อึก อยากนอนกอดเวย์] เด็กน้อยพูดเสียงสั่นเครือน้อยๆ ใบหน้าขาวผ่องจิ้มลิ้มเริ่มเจิ่งนองไปด้วยหยาดน้ำตา
"ไม่เอาสิครับเด็กดีนอนกับพี่เวย์ไม่ได้แล้วครับ" เมื่อเธอเริ่มโตเขายิ่งต้องเว้นระยะห่างมากขึ้นกว่าเดิมเพื่อไม่ให้เธอต้องเสื่อมเสียกับการใกล้ชิดกับบอดี้การ์ดในบ้านจนเกินงาม
[เวย์รักหนูมั้ย หนูรักเวย์] คำพูดของเธอทำให้เขาชะงักนิ่งไปอย่างหวาดๆ
"รักครับ" เขาพูดเท่านั้นเธอก็หยุดร้องไห้คลี่ยิ้มให้เขา รักสำหรับเขามันคือรักแบบเจ้านายและลูกน้องมันเป็นความรักแบบจงรักภักดีปกป้องดูแล และรักที่เธอบอกก็คงเป็นรักแบบเด็กรักพี่เลี้ยงก็เท่านั้น
"จริงหรือเปล่า... ถ้าคุณหนูเจอคนที่คุณหนูรักคุณหนูก็ต้องเลิกรักเวย์อยู่แล้วครับ" เขาพูดอย่างไม่คิดอะไรแต่สิ่งที่เธอตอบกลับมานั่นแหละทำให้เขานิ่งเงียบไปราวกับถูกช็อต
[หนูรักเวย์ หนูรักเวย์เหมือนที่หม่ามี๊รักแด๊ดดี๊]
ประโยคคำพูดของเธอทำให้เขาถึงกับเข่าอ่อนเพราะถ้าหากแคลเซียสมาได้ยินเขาซวยแน่ๆ เขาเองก็ไม่คิดว่าตัวเองในวัย 19 ปี จะถูกเด็กอายุเพียง 2 ขวบ บอกรัก จะบ้าตาย!!
ชายหนุ่มแม้จะอายุน้อยแต่ร่างกายกลับเติบโตเป็นผู้ใหญ่เพราะถูกฝึกและออกกำลังกายมาอย่างหนักเพื่อให้สามารถปกป้องดูแลคุณหนูเล็กได้ในยามฉุกเฉิน
"เด็กดีนอนเถอะนะครับแล้วพรุ่งนี้เวย์จะไปหาแต่เช้า โอเคมั้ยครับ" ถ้าให้เดาเธอคงตื่นมาและไปขอไอแพดกับมารดามาดูการ์ตูนและแอบโทรมาหาเขา
[ฮรึก จะจริงนะคะ]
"ครับ"
หลังจากวางสายจากเด็กสาวผู้กดดันชะตาชีวิตความอยู่รอดของเขาชายหนุ่มก็คิดไม่ตกว่าจะทำยังไงให้เธอเลิกติดเขาเสียทีแค่อายุ 2 ปียังขนาดนี้เพราะถ้าหากโตเป็นสาวเขาต้องแย่แน่ๆ
หลังจากวันนั้นเขาก็กลับไปหาเธอแต่เช้าและเธอเองก็ติดเขาอยู่แบบนั้นจนเวลาร่วงเลยไปถึงตอนที่เธออายุ 18 ปี เธอจะต้องไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศส ซึ่งวันนั้นมันเป็นวันที่เขาโล่งใจเป็นอย่างมากเพราะชีวิตตัวเองกำลังกลับมาเป็นปกติโดยไม่ต้องเอาคอตัวเองไปแขวนไว้บนเส้นด้ายที่ไม่รู้ชะตาว่าจะขาดออกจากกันวันไหน
"นายใหญ่ไปไหน?" ชายหนุ่มขับรถเข้ามาที่คฤหาสน์ใหญ่เพื่อมารายงานเจ้านายตามคำสั่ง
"เห็นบอกว่าจะไปอิตาลีครับ เอ่อ คุณคิงส์เกิดอุบัติเหตุและกำลังจะส่งตัวที่อิตาลีจนต้องบินด่วนพร้อมนายหญิงเลยครับ" ลูกน้องเอ่ยรายงานตามที่แจ้งเอาไว้
"ห้ะ เกิดอะไรขึ้นทำไมกูไม่รู้เรื่อง!? แล้วคุณหนูหล่ะคุณหนูเล็กก็ไปด้วย?" จากวันนั้นผ่านมาถึง 11 ปีจนคุณหนูไปเรียนต่อและเพิ่งได้รับรายงานมาว่ากำลังเดินทางกลับบ้านในวันนี้เด็กน้อยสองขวบในวันนั้นจนตอนนี้เธอสิบแปดป่านนี้คงสวยมากเลยสินะ
เธอสวยวันสวยคืนมีแต่เขาเองนั่นแหละที่อายุเพิ่มขึ้นจากเด็กหนุ่ม 19 ปีในวันนั้น สู่วัยผู้ใหญ่อายุ 30 ปีเต็มในวันนี้
"น่าจะไปด้วยกันครับเพราะยังไม่เห็นคุณหนูเหมือนกันบางทีนายใหญ่อาจจะแวะไปรับที่สนามบินแล้วก็ได้"
"อืม ไปเถอะกูจะเอาเอกสารไปไว้บนห้องให้นาย" มือหนาผายมือให้ลูกน้องออกไปก่อนจะก้าวเท้าเดินขึ้นไปชั้นสามของบ้าน
ฟรึบ!! ในระหว่างที่กำลังเข้าห้องทำงานเจ้านายจู่ๆ ก็มีมือเล็กๆ อ่อนนุ่มเข้ามาสวมกอดเขาจากด้านหลังและมันก็ต้องรู้สึกวูบวาบขึ้นมาเพราะเนินอกอวบที่น่าจะใหญ่มากๆ ดันแนบชิดแผ่นหลังของเขาอยู่
"คิดถึงเวย์จัง เวย์คิดถึงหนูมั้ย" เสียงเล็กๆ ออดอ้อนทำให้เขาใจเต้นแรงก่อนจะค่อยๆ หันมาหาเธอ
'เชี้ย!! นมหรือภูเขาวะ' เขานึกคิดในใจก่อนจะรู้สึกถึงช่วงล่างที่ตื่นตัวขึ้นมา ก็จะไม่ให้ตื่นได้ไงล่ะก็เพราะเธอใส่สายเดี่ยวรัดอกสวมกระโปรงสั้นจิ๋วผิวขาวอมชมพูใบหน้าสวยหวานจิ้มลิ้มเหมือนแม่ไม่มีผิดกำลังสวมกอดเขาอยู่ระดับอก!!
"อื้อ คิดถึงเวย์ที่สุดเลย" เด็กสาวตั้งใจขยับอกอวบแนบชิดอกแกร่งของเขาอย่างยั่วยวนเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้าแอบมองหน้าอกที่เธอจงใจยั่วยวนเขาอยู่
"เอ่อ คุณหนูถอยออกจะดีกว่านะครับถ้าใครมาเห็นเข้าจะดูไม่ดีเอาได้" เขาเป็นฝ่ายเว้นระยะห่างออกจากเธอจนเธอหน้าเศร้าลงในทันทีและมันทำให้เขาใจกระตุก
"ฮึก วะเวย์รังเกียจหนูหรอ" นั่นไงเจ้าแม่น้ำตาสั่งได้ไหลออกมาราวกับเขื่อนแตกจนเขาต้องเดินเข้าไปกอดเธอเพื่อปลอบประโลมไม่ให้ร้องไห้ไปมากกว่านี้
"ฮรึก เวย์รักหนูมั้ย" คำถามเดิมประโยคเดิมๆ ทำให้เขาต้องตอบเธอออกไปเหมือนเดิมเพื่อที่เธอจะได้หยุดร้องไห้สักที
"รักครับ" และมันก็ได้ผลจากที่ร้องไห้ก็หยุดร้องพร้อมกับคลี่ยิ้มหวานในทันทีจนเขาต้องเผลอยิ้มตาม
"อยากนอนบนอกเวย์" เธอพูดโพล่งๆ ออกมาจนเขาต้องถอนหายใจหนักๆ
"ไม่ดีหรอกมั้งครับ คุณหนูโตแล้วเราควรเว้นระยะห่างกันให้มากๆ นะครับ" เธอไม่ฟังคำพูดของเขาและเกิดผ่านหน้าเขาไปในห้องพร้อมน้ำตาแต่ใครจะไปรู้ว่าภายใต้น้ำตานั้นมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู
"ฮรึก เวย์ไม่รักหนู" เธอสะอึกสะอื้นไห้บนเตียงเมื่อเขาเดินตามเข้ามาและไม่ลืมจะล็อคประตูห้องอย่างแน่นหนา
"รู้ได้ยังไงครับว่าผมไม่รักคุณหนู หยุดร้องนะครับ" เขาพยายามเป็นที่สุดที่จะทำเสียงอ่อนโยนกับเธอ
"ฮรึก ก็นี่ไง เวย์รังเกียจและไม่อยากเข้าใกล้หนูแถมเวย์ยังแทนว่าผมอีกด้วย ฮือ" ร่างเล็กระบายสิ่งที่รู้สึกออกมาเสียงสั่นเครือจนสุดท้ายเขาทนไม่ไหวอุ้มเธอขึ้นมานั่งตักแกร่งในขณะที่เขานั่งพิงหัวเตียงอยู่
และใช่ภูเขาสองลูกมันกำลังล่อตาล่อใจของเขาอยู่จนน้ำลายแทบหก!!!
