“ฉันเสียใจด้วย”
“ท่านไปสบายแล้วค่ะ”
“พ่อแม่ญาติพี่น้องของฉันล่ะ”
“พ่อแม่ของเฮียก็เสียแล้วค่ะ เฮียไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนนอกจากหยก เฮียหิวไหม” เธอเอ่ยถามอย่างใส่ใจ เปลี่ยนหัวข้อการสนทนาเสีย
“หิวน้ำ” เขาเอ่ยบอก น้ำเสียงอ่อนลงไปมาก พิมพ์รดายกน้ำให้เขาดื่ม แม้จะพันผ้าไปหมดทั้งใบหน้า แต่ไม่ได้พันปากเขาก็ยังดื่มน้ำหรือกินอาหารได้ปกติ
“อีกนานไหมกว่าจะเอาไอ้ผ้าบ้าๆ นี่ออกจากหน้าของฉัน” น้ำเสียงของเขาบ่งบอกว่ากำลังโมโหเอาการ เธอเองก็เข้าใจว่าเขาคงรำคาญและอึดอัด
“สักพัก ถ้าเฮียไม่ดูแลให้ดีติดเชื้อขึ้นมาหน้าเน่าไม่รู้ด้วยนะ” เธอขู่คนดื้อ แต่เพราะเขานอนไม่ได้สตินานพอสมควร ทำให้แผลจากการศัลยกรรมดีวันดีคืน อีกไม่นานก็เปิดผ้าได้แล้ว แต่การศัลยกรรมแบบนี้ ก็ต้องใช้เวลาให้หน้าเข้าที่อย่างน้อยครึ่งปี
“เหอะ!” สุริยันต์ทำเสียงในลำคอ เธอมองเขา คนเราความจำเสื่อมแต่ไอ้น้ำเสียงเหอะๆ หึๆ เวลาไม่พอใจถูกแสดงออกมาแบบอัตโนมัติเหมือนในอดีตเวลาที่เขาไม่พอใจอะไรสักอย่าง
พิมพ์รดาอยู่ดูแลสุริยันต์อย่างใกล้ชิดจนเขาสามารถแกะผ้าที่พันใบหน้าออกได้ หมอนำกระจกมาให้ส่องดูใบหน้า สุริยันต์มองตัวเองในกระจกแล้วขมวดคิ้วเข้าหากัน ใบหน้าของเขายังไม่เข้ารูปเข้ารอย มีรอยช้ำและรอยแผลอยู่หลายจุด
“หน้าของฉันล้มกระแทกแรงมากเลยเหรอ”
“ก็แรงนะคะ” พิมพ์รดาเอ่ยตอบ “เฮียเจ็บไหมคะ”
“นิดหน่อย ตึงๆ”
“รักษาตัวไปเรื่อยๆ ค่ะ
“ทำไมฉันไม่รู้สึกคุ้นเคยกับหน้าของตัวเองเลย”
“ก็เฮียความจำเสื่อม ที่สำคัญหน้าไม่เข้าที่ มันก็ไม่คุ้นเป็นธรรมดา” พิมพ์รดาพูดเสียงเรียบ คิดในใจว่าเขาจะคุ้นเคยได้อย่างไรกันก็ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง สุริยันต์ถอนใจหนักหน่วง เขาเบื่อห้องสีขาวๆ นี้เต็มกลืน และคงต้องอยู่อีกหลายเดือนจนกว่าเขาจะหายดีกลับไปใช้ชีวิตได้เป็นปกติ ตอนนี้ยังต้องทำความสะอาดแผลและดูแลรักษาตัวเองอย่างเข็มงวดตามคำสั่งของหมอ
สุริยันต์มักมีอาการปวดหัวบ่อยๆ เพราะเขาพยายามคิดพยายามนึก ให้ตัวเองจำอะไรขึ้นมาได้บ้าง
“เฮียอย่าไปคิดอะไรให้มากเลย พักผ่อนก่อน เดี๋ยวหยกจะหาอะไรให้กิน” คนที่บอกว่าเป็นภรรยาออกจากห้องไปครู่ใหญ่ก่อนจะถือถาดข้าวต้มเข้ามาในห้อง กลิ่นหอมของข้าวต้มหมูสับทำให้เขารู้สึกหิวไม่น้อย
เขามองชามข้าวต้มนิ่งๆ ในขณะที่เธอยกถาดมาวางตรงหน้า และช่วยเขาขยับตัวไปพิงหัวเตียงโดยเอาหมอนรองทางด้านหลังให้
“ข้าวต้มค่ะ” เธอบอกเขาก่อนจะนั่งลงข้างเตียง
“มือไม่มีแรง” เขาบอกเธอ มองใบหน้าหวานละมุนนิ่งงันไป สุริยันต์นึกอยากรู้ว่าเขาได้เธอมาเป็นเมียได้ยังไงกัน และจีบกันอย่างไรบ้าง มันเป็นความคิดแว๊บๆ ที่เข้ามาในสมอง
“คะ?” เธอมองหน้าเขา ก่อนกะพริบตาปริบๆ
“นี่ไง ไม่มีแรง” เขายกช้อนขึ้นแล้วช้อนก็ตกลงในถ้วย ทำท่าให้ดูว่าเขาไม่มีแรง พิมพ์รดาตาโต มองคนความจำเสื่อมอย่างคาดไม่ถึง เขาไม่ยอมกิน อ้าปากรอให้เธอป้อนท่าเดียว หญิงสาวเลยค้อนให้เสียหนึ่งทีในความขี้อ้อนของเขา
“อ้าปากสิคะจะป้อนให้” ตั้งแต่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมานานหลายปี เธอก็เพิ่งเห็นว่าคนตัวโตเจ้าอารมณ์อย่างเขารู้จักอ้อนเมียเป็นเหมือนกัน
พอบอกว่าจะป้อนก็อ้าปากรับเหมือนลูกนกรอแม่ป้อนอาหาร เพียงไม่นานข้าวต้มหอมกรุ่นก็หมดชามลงอย่างรวดเร็ว เธอยกน้ำส่งให้เขาดื่ม เขาก็บอกว่ามือไม่มีแรง สรุปว่าต้องป้อนอีก เขาถึงยอมกินยา
“กินข้าวเสร็จแล้ว ก่อนนอนจะเช็ดตัวให้นะคะ”
“อาบน้ำดีกว่า เหนียวตัวไปหมด” เธอบังคับไม่ให้เขาออกไปไหน ให้นอนพัก เขายอมรับว่าเบื่อ การอ้อนเธอคือสิ่งที่ทำให้เขาหายเบื่อเป็นปลิดทิ้ง ได้มองใบหน้างอๆ เหมือนไม่พอใจแต่กลับกระตือรือร้นและยิ่งกว่าเต็มใจดูแลก็ทำให้เขานึกอยากแกล้งเธอทั้งวัน
“จะอาบน้ำเหรอคะ” เธอถามอย่างไม่แน่ใจ แต่เขาสามารถอาบน้ำได้แล้ว แผลบนร่างกายทุกอย่างหายเป็นปกติดีแล้ว ยกเว้นที่ใบหน้าซึ่งอาจจะต้องใช้น้ำเกลือเช็ดทำความสะอาดแทน
“ให้เธออาบให้” เขามองหน้าเธอนิ่ง พิมพ์รดาหน้าแดงโดยไม่ทราบสาเหตุ คนห่ามๆ แบบเขาทำหน้าชอบกลในความรู้สึก หรือเธอจะคิดมากไปเอง เขาความจำเสื่อมคงไม่คิดอะไรทะลึ่งๆ หรอกนะ แต่เดี๋ยวก่อนนะ! ความจำเสื่อมคิดทะลึ่งไม่ได้หรือไง พิมพ์รดาคิดในใจอยู่คนเดียวก่อนจะกัดปากตัวเองเบาๆ
“เป็นอะไร กัดปากแล้วหน้าแดง” คนช่างสังเกตตามนิสัยเอ่ยถาม นั่นเป็นนิสัยส่วนตัวที่เขาแสดงออกมาโดยอัตโนมัติ ไม่เกี่ยวกับความจำอะไรในปัจจุบันนี้
“เปล่าค่ะ” เธอตอบปฏิเสธ
“หรือไม่อยากอาบน้ำให้ผัว” เขาเอ่ยถาม ไล่สายตามองคนที่เอ่ยอ้างว่าเป็นภรรยาตั้งแต่หัวจรดเท้า ถึงเธอจะท้องแต่เขาก็รู้สึกปรารถนาเธอเป็นที่สุด กลิ่นหอมประจำกายคุ้นเคยทำให้เขาอยากจะสูดดมเข้าปอดแรงๆ ลึกๆ ซุกใบหน้าเข้าหาเนื้อตัวของเธออยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
“ถ้าเฮียอยากให้อาบ ก็จะอาบให้ค่ะ” เธอมองหน้าเขา สบตากันแล้วต้องเป็นฝ่ายหลบ สายตาร้อนแรงของเขาทำให้เธอใจสั่นระริก
“ก็แค่นั้น” คนที่พึงพอใจกับคำตอบไม่เซ้าซี้อีก
“เราจะอยู่ที่นี่อีกนานไหม” สุริยันต์เอ่ยถามหลังจากที่เขาได้ยินพิมพ์รดาคุยกับหมอ เพราะรับรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่บ้าน แค่มาพักรักษาตัวชั่วคราวเท่านั้น
“อีกสักพักค่ะเฮีย รอจนหยกคลอด และให้เฮียแข็งแรงกว่านี้ เราถึงจะออกไปจากที่นี่ค่ะ” พิมพ์รดาให้สุริยันต์พักรักษาตัวอยู่ที่เซฟเฮ้าส์ ที่นี่ปลอดภัย แต่เธอก็ไม่ได้คิดจะอยู่ที่นี่ตลอดไป อยู่เพียงชั่วคราวเท่านั้น
เขามีอาการหงุดหงิดอยู่ที่ต้องทนอยู่ที่นี่และไม่ได้ออกไปไหนเลย แต่เขาก็เข้าใจ เมื่อเธอให้เหตุผลหลายอย่าง พื้นฐานแล้ว สุริยันต์ก็เป็นคนมีเหตุผล เกือบสองเดือนหลังจากเขาฟื้นขึ้นมา อาการหงุดหงิดของเขาก็หายไป หันมาสนใจเธอกับลูกมากขึ้น
“ผู้หญิงหรือผู้ชาย” เขาเอ่ยถาม มองหน้าท้องนูนๆ ของเธอ ตอนนี้อายุครรภ์ของเธอห้าเดือน ซึ่งเขานั้นจำแม่นตั้งแต่วันแรกที่ฟื้นขึ้นมาว่าเธอพูดอะไรกับเขาบ้าง
“ผู้หญิงค่ะ เฮียชอบลูกผู้หญิงไหม”
“ผู้หญิงหรือผู้ชายมันก็เหมือนๆ กันนั่นแหละ”
“ค่ะ” เธอยิ้ม “เฮียอยากเห็นหน้าลูกไหมคะ”
“อยากเห็น” เขาตอบขณะมองสบตาเธอ พิมพ์รดายิ้ม
“อีกไม่กี่เดือนจะได้เห็นหน้าลูกแล้วค่ะ”
“เล่าเรื่องของฉันให้ฟังหน่อยสิ” เขาทิ้งตัวลงนอน รอฟังเธอเล่าเรื่องของตัวเอง พิมพ์รดาเล่าไปเรื่อยๆ แต่ไม่ทั้งหมด
หลังจากนั้นไม่นานเธอก็พาเขาไปอาบน้ำ เขาเหมือนเด็กตัวโตช่างเอาแต่ใจและขี้อ้อนอยู่ในที เธออาบน้ำให้เขาจนเสร็จ รู้อยู่เต็มอกว่าเขาหาเรื่องให้เธอถูโน่นถูกนี่ไปตามเนื้อตัวของเขา คล้ายอยากจะรอดูปฏิกิริยาของเธอ
“จะไปไหน” เขารีบรั้งข้อมือของเธอเอาไว้เมื่อเธอทำท่าจะผละจากไป หลังจากช่วยเขาแต่งตัวจนเสร็จ
“ไปนอนค่ะ”
“ทำไมไม่นอนด้วยกัน” เขาดึงเธอให้นั่งลงบนขอบเตียงอีกครั้ง ก่อนหน้านี้เขายังไม่คุ้นชินกับเธอ จึงไม่ได้เรียกร้องให้เธอนอนด้วยกัน
“เฮียป่วยอยู่ หยกไม่อยากนอนเบียดให้เฮียอึดอัด”
“นอนด้วยกันนี่แหละ เตียงกว้างนอนได้สักสิบคน” เขาบอกขณะไล้มือของเธอไปมา
“หยกท้องอยู่ ช่วงนี้งดไปก่อนได้ไหมคะ” เธอพูดมันออกมาตรงๆ เมื่อเห็นความปรารถนาในดวงตาคู่คมนั้น
“ท้องแล้วมีอะไรกันไม่ได้เหรอ” คนพูดตรงโพล่งถามออกมา คนฟังหน้าแดงค้อนให้เสียหนึ่งที
“มีได้ แต่ต้องทำเบาๆ” รับปากแล้วมองเขาไม่วางตา
“งั้นให้อยู่ด้านบน เดี๋ยวฉันนอนด้านล่าง” นี่ขนาดความจำเสื่อม เธอมองหน้าเขาตาปริบๆ
“แทนตัวเองว่าเฮียได้ไหมคะ แทนตัวเองว่าฉันมันดูห่างเหิน” เธอพูดขึ้น
“ไม่ชิน แต่จะพยายาม” เขาตอบ ดึงเธอเข้าไปหาอีก เธอขยับเข้าไปหา นอนทับอกเขาลูบไล้ไปมา ในขณะที่ขาทั้งสองข้างยังอยู่ข้างเตียง
“ป่วยอยู่ยังจะออกแรง” จริงๆ เขาก็แข็งแรงขึ้นมากแล้วถ้าไม่นับอาการปวดหัวที่รุนแรงเป็นบางครั้ง
“บอกว่านอนเฉยๆ หมายถึงให้หยกทำไง” เขาเรียกชื่อเล่นเธอเหมือนจะให้ชินปาก เธออมยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร แต่ปีนขึ้นไปนั่งใกล้ๆ เขา
พิมพ์รดาลูบไล้อกกว้างของเขาไปมา แล้วริมฝีปากสั่นระริกก็ประทับจุมพิตกับริมฝีปากหยักหนา
สุริยันต์จับท้ายทอยของเธอเอาไว้ แล้วบดจูบเธออย่างเร่าร้อนดูดดื่ม พิมพ์รดาถอนริมฝีปากออกห่างพลางหอบหายใจสะท้าน มือนิ่มค่อยๆ ปลดเสื้อผ้าของเขาออก เธอก้มลงลามเลียอกกว้างที่เต็มไปด้วยเส้นขน ดูดยอดอกสีเข้มของเขาเบาๆ จนคนใต้ร่างถึงกับครวญครางไม่เป็นภาษา
สัมผัสที่คุ้นเคยทำให้เขาหลับตารับมันอย่างเต็มอกเต็มใจ มันคุ้นเคยจนอบอุ่นและเต็มเปี่ยมไปด้วยความสนิทสนม
ปากนุ่มแทะเล็มไปเรื่อยๆ ก่อนจะตวัดเลียที่หน้าท้องแข็งแกร่ง เธอลูบเบาๆ ทำให้เขาครางอย่างต่อเนื่อง แขม่วหน้าท้องเมื่อเธอดึงกางเกงออกไปจากสะโพกสอบ เขายกสะโพกสอบให้เธออย่างไม่เกี่ยงงอนจนท่อนล่างเปลือยเปล่า กลิ่นหอมจางๆ ของเธอทำเอาเขาอารมณ์คุกรุ่นรุนแรง มือของเธอลูบไล้แก่นกายชายอันองอาจ มันทำให้เขาตื่นตัวอย่างรุนแรง สุริยันต์เกร็งไปทั้งตัว เขาผงกศีรษะขึ้นมองก็เห็นว่าเธอกำลังรูดรัดแก่นกายของเขาไปมาเบาๆ แต่เร้าอารมณ์ยิ่งนัก
สุริยันต์อ้าปากหอบสะท้านเมื่อเธออ้าอมดูดรัดท่อนกายของเขา เธอขยับใบหน้าดูดจนแก้มตอบ ก่อนจะลากลิ้นสีแดงสดไปกับสัดส่วนความเป็นชายที่เริ่มแข็งขึงมากกว่าเดิม เรียวลิ้นชุ่มฉ่ำของเธอแตะเลียส่วนปลายของความแข็งแกร่ง ใบหน้าของสุริยันต์กระตุก ความวาบหวามที่คุ้นเคยทำเอาเขาร้องครางไม่เป็นภาษา
เธอขยับปากสวมครอบดูดรัดและลามเลีย มือน้อยรูดรัดเป็นจังหวะ ไม่นานก็ได้ยินเสียงครางหนักๆ ที่ผ่อนออกมาไม่ขาดปากจากเขา
“ไม่ไหวแล้ว” เขาบอกแค่นั้นก่อนดึงใบหน้าของเธอออกห่างจากแก่นกายชาย มือหนากุมใบหน้าของเธอดึงมาหาตัวก่อนจะบดจูบอย่างดูดดื่ม พิมพ์รดาค่อยๆ ขยับกายเข้าไปหาเขา ตอนนี้เธออยู่ในชุดนอนบางเบา เพียงแค่แหวกเป้ากางเกงในตัวน้อยออกไปก็สามารถสอดเสียบเรือนกายเข้าหากันได้แล้ว
มือหนารูดรัดแก่นกายอย่างรอคอย เขาครางเมื่อเธอเลื่อนมือมากอบกุมและขยับเบาๆ กายสาวชุ่มฉ่ำค่อยๆ กดคลึงลงไปหาอย่างเนิบช้าแต่สุดแสนเสียวซ่าน ซอกกายสาวค่อยๆ ดูดกลืนความเป็นชายเข้าไปจนหมดสิ้น
“อ๊า...” สองเสียงครางพร้อมกันเมื่อหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว
พิมพ์รดาที่อยู่ในชุดนอนสุดเซ็กซี่งบางเบานั่งทาบทับอยู่บนเรือนกายของเขา เธอกดมือกับหน้าท้องแกร่ง เผยอปากน้อยร้องครางเบาๆ ด้วยความเสียวซ่าน
“จริงๆ ตั้งใจจะมานอนด้วยใช่ไหม” คนรู้ทัน เธอทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เขาก็หัวเราะเบาๆ จับมือของเขามาลูบไล้หน้าท้องนูนๆ ของเธอ สุริยันต์ทำท่าจะดึงมือหนีแต่เขาก็ชะงักวางทาบเอาไว้แบบนั้น ความรู้สึกของเขามันช่างประหลาดล้ำในยามที่ได้สัมผัสหน้าท้องของเธอ
“ใส่ชุดนอนมาขนาดนี้ ถ้าไม่ได้ขย่มนี่ถือว่าผิดปกติมาก” เขาพูดอย่างอารมณ์ดี ความอบอุ่นอ่อนหวานกำลังสวมครอบสอดเสียบอยู่กับความเป็นชายไม่ยอมล่าถอย
“ความจำเสื่อมแล้วยังปากร้ายอีกนะคะ อื้อ...” เธอเริ่มขยับกายเสียดสีกับท่อนเนื้อของเขา กายแกร่งที่ผลุบเข้าผลุบออก ทำเอาร่องสาวฉ่ำเยิ้มจากน้ำหวานชุ่มฉ่ำที่ชโลมไล้ความเป็นชายตลอดกาย
“ท้องแล้วทำกันท่านี้น่าจะไม่กระเทือนลูกในท้องนะ” เขาพูดเหมือนปรึกษาหารือ การมีเซ็กซ์กับเธอมันช่างสุดแสนวิเศษ เขาขาดเซ็กซ์มานานแค่ไหน คงตั้งแต่ป่วย สุริยันต์จำได้ว่าตั้งแต่ตื่นขึ้นมาเขายังไม่เคยมีเซ็กซ์กับภรรยาจอมยั่วของตัวเองเลย สายตาของเธอมันทำให้เขาร้อนรุ่มทุกครั้งที่ได้สบ
“จะทำกันท่านี้จนคลอดเลยเหรอคะ” เธอประชด แต่เขาเอาจริง
“อือ... เป็นผัวเมียกันไม่นอนด้วยกันถือว่าแปลก”
“ไม่ได้ว่าอะไรหรอกค่ะ อย่าไปนอนกับอีหนูก็แล้วกัน”
“นอนกับหยกคนเดียว กับอีหนูไม่เอา”
“ให้มันแน่ค่ะ” เธอพูดแต่แอบอมยิ้มอย่างพึงพอใจ
“เมื่อก่อนไม่รู้ แต่ตอนนี้รู้แน่ๆ ว่าไม่ทำ” เขาพูดแล้วใบหน้ากระตุกเมื่อเธอตอดรัดแก่นกายแกร่ง พิมพ์รดาขยับกายโยกคลอนไปเรื่อยๆ ขณะจับมือของเขามาสัมผัสกับหน้าท้องนูนไม่ยอมให้ละห่าง
“เหมือนลูกจะดิ้น” จู่ๆ เขาก็พูดอย่างตื่นเต้น เธอส่ายหน้าไปมา สีหน้าเสียวซ่าน ซู้ดปากเบาๆ
“เขาคงหาว่าเราสองคนลามกค่ะ”
“อ้าว...” เขาทำหน้าเหลอหลา เธออมยิ้ม ขย่มร่างเร็วขึ้นแต่ไม่กระแทกรุนแรง พร้อมร้องครางเสียงหลง
“เราหยุดเรื่องลูกดิ้นกันก่อนนะ” ได้ยินเขาพูดแบบนั้นเธอก็หลุดหัวเราะเบาๆ ออกมา เขาครางเสียงหนักเลื่อนมือไปกุมสะโพกผายของเธอเอาไว้ บังคับจังหวะก่อนจะพากันไปถึงจุดสุดยอดอย่างรุนแรง
“เฮีย” พิมพ์รดาเรียกเขาเสียงหวานหลังจากผ่านพ้นความสุขซ่าน
“ว่าไง” เขาเอ่ยถามคนที่นอนตะแคงอยู่ในอ้อมแขน มือหนาถูกจับให้เลื่อนไปลูบไล้หน้าท้องของเธอเบาๆ
“ถ้าลูกคลอดออกมา เฮียจะรักลูกไหม”
“ทำไมถามแบบนั้นล่ะ” เขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย ผงกศีรษะขึ้นมองคนที่อยู่ในอ้อมแขน
“หยกกลัวเฮียไม่รักลูก”
“คนบ้าที่ไหนไม่รักลูกของตัวเอง”
“คนบ้าแบบเฮียนั่นแหละ”
“เจริญนะ ด่าผัวตัวเองว่าบ้า” เธอหัวเราะเบาๆ ในขณะที่เขาทำหน้าบึ้ง
“ถ้าเฮียไม่รักลูก หยกจะพาลูกหนีไปเลย”
“ดูละครน้ำเน่าเยอะเกินไปหรือเปล่า ฉันจะไม่รักเพราะมันเป็นลูกชู้นี่แหละ” เขาพูดขึ้น
“ลูกเฮียนั่นแหละ ทำเองกับมือ” เธอทำเสียงขึ้นจมูก
“ฉันทำลูกกับมือเหรอ นึกว่าทำกับ...”
“เฮียน่ะ!” พิมพ์รดาค้อนเสียวงใหญ่ ไม่ยอมให้เขาพูดต่อจนจบ
“แพ้ท้องไหม” เขาเอ่ยถาม อยากรู้ว่าเธอมีอาการเป็นอย่างไรบ้าง
“นิดหน่อยค่ะ แค่ช่วงแรกๆ เท่านั้น เดี๋ยวนี้ไม่แพ้อะไรเลย หยกชนะทุกอย่างกินจนอ้วนเป็นหมูแล้วเห็นไหม” อยู่ด้วยกันเขาก็เห็นว่าเธอทำอาหารรับประทานเอง ถึงแม้จะจำอะไรไม่ได้แต่เธอก็คือภรรยาที่ดีคนหนึ่งสำหรับเขา
พิมพ์รดานึกขอบคุณเขาในใจ สุริยันต์ในยามนี้เหมือนสุริยันต์เมื่อหลายปีก่อนที่รักและเอ็นดูเธอมากๆ
จริงๆ เขาก็ไม่เคยปฏิเสธว่าไม่รักเธอ แต่เพราะหน้าที่การงานและความเคร่งเครียดของเขาทำให้เธอพลอยเครียดตามไปด้วย ช่วงเวลานี้เธอจึงรู้สึกว่าการอยู่กับเขามันมีความสุขเหลือล้น หากเขาจำอะไรขึ้นมาได้ เธอคิดว่าจะขอให้เขาล้างมือจากวงการไปอยู่กับเธอเงียบๆ ใช้เงินที่มีมากมายมหาศาลในที่สงบๆ อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูก เธอขบคิดเรื่องนี้ซ้ำๆ คาดหวังและเผื่อใจเอาไว้พอสมควร
พอคิดว่าเขาอาจะไม่ยอมก็รู้สึกเจ็บปวดหัวใจขึ้นมาอีก พลอยทำให้หงุดหงิดใส่เขาไปด้วย
“คนท้องนี่อารมณ์แปรปรวนแบบนี้บ่อยเหรอ” เขาเอ่ยถามขึ้นในวันหนึ่ง การออกไปไหนไม่ได้ทำให้เขาต้องหาอะไรทำคลายเครียด เธอบอกว่าโดนตามฆ่าอยู่ขอเวลาอีกสักพัก ในขณะที่เขาแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว ดีที่ยังมีอะไรให้ทำ
ที่สำคัญก็คือร่างกายของเขากลับมาแข็งแรงอีกครั้ง มีเพียงแค่ความทรงจำเท่านั้นที่มันยังคงรางเลือนและจำอะไรยังไม่ได้
หน้าท้องของเธอนูนขึ้นมากว่าแต่ก่อนมาก จากคนท้องห้าเดือนเป็นหกเดือนและเจ็ดเดือน ใบหน้าของเขาหายเกือบเป็นปกติแล้ว ทุกอย่างดูเข้าที่เข้าทาง เขาหันมาออกกำลังกาย ว่ายน้ำ และดูหนังฟังเพลง บางทีก็ช่วยเธอทำอาหาร มันเลยทำให้หายฟุ้งซ่านไปได้มาก
“เปล่าค่ะ หยกแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย” บางทีก็สุขบางทีก็ทุกข์ สุริยันต์เป็นผู้ชายในชีวิตคนเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกทั้งทุกข์ทั้งสุขในเวลาเดียวกัน
“คิดเรื่องอะไร” เขาเอ่ยถามอย่างสงสัย
