เป็นเวลาห้าปีเต็มที่ฉันรักลูเซียน คู่แท้แห่งโชคชะตาของฉัน ในฐานะลูกสาวของอัลฟ่า ฉันใช้อิทธิพลทั้งหมดที่มีผลักดันเขาจากนักรบชั้นผู้น้อยขึ้นมาเป็นแกมม่า ผู้บัญชาการอันดับสามของฝูง ฉันเคยเชื่อว่าสายใยของเราคือของขวัญจากเทพีแห่งจันทรา

ความเชื่อนั้นพังทลายลง เมื่อฉันถูกพวกหมาป่าไร้ฝูงซุ่มโจมตีระหว่างออกลาดตระเวน ฉันกรีดร้องเรียกหาเขาผ่านกระแสจิตในขณะที่พวกมันใช้มีดเงินจ่อคอฉัน แต่เขากลับไม่เคยตอบกลับ ฉันมารู้ทีหลังว่าเขาเมินเฉยต่อคำวิงวอนของฉัน ขณะที่กำลังกกกอดอยู่บนเตียงกับน้องสาวต่างแม่ของฉันเอง

เมื่อฉันเผชิญหน้ากับเขาในงานเลี้ยงของฝูง เขากลับสร้างความอัปยศอดสูให้ฉันต่อหน้าสาธารณชน ก่อนจะตบหน้าฉันอย่างแรง หลังจากที่ฉันเอ่ยคำปฏิเสธความสัมพันธ์ เขาก็สั่งจับกุมฉันและโยนฉันเข้าไปในคุกใต้ดิน

ตามคำสั่งของเขา พวกนักโทษทรมานฉันอยู่หลายวัน พวกมันปล่อยให้ฉันอดอยาก กรีดร่างฉันด้วยเงิน และทิ้งฉันไว้ในสภาพที่ถูกมัดติดกับเสาหินท่ามกลางความหนาวเหน็บ ผู้ชายที่ฉันเคยยอมมอบทั้งวิญญาณให้ กลับต้องการให้ฉันแหลกสลายอย่างสิ้นเชิง

ขณะที่นอนอยู่บนพื้นสกปรกนั่น ในที่สุดฉันก็เข้าใจ เขาไม่เคยรักฉันเลย เขารักเพียงแค่อำนาจที่ฉันมอบให้

สามเดือนต่อมา ฉันเชิญเขามาที่พิธีผูกพันธะของฉัน เขามาถึงด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข เชื่อว่านี่คือการกลับมาคืนดีครั้งยิ่งใหญ่ เขาเฝ้ามองจากแถวหน้าสุดขณะที่ฉันเดินไปตามทางเดิน หันหลังให้กับเขา และวางมือลงในมือของอัลฟ่าคู่แข่งผู้ทรงพลัง... คู่แท้โอกาสที่สองของฉัน นี่ไม่ใช่การให้อภัย นี่คือการแก้แค้น

บทที่ 1

ไลรา POV:

ผ้าปูที่นอนพันรอบขาของเราสองคน ยังคงอุ่นจากไอความร้อนของร่างกาย กลิ่นของลูเซียน กลิ่นสนผสมกับดินชื้นที่คุ้นเคย ติดอยู่บนผิวของฉันราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย มันเป็นกลิ่นที่ฉันสูดดมมาตลอดห้าปี เป็นกลิ่นที่ฉันเคยเชื่อว่าคืออนาคตของฉัน

ขณะที่เขาอยู่ในห้องน้ำ เสียงไอน้ำดังลอดออกมาจากใต้ประตู ฉันหลับตาลงและเอื้อมมือออกไปผ่านกระแสจิต กระแสจิตคือเส้นด้ายที่มองไม่เห็นซึ่งเชื่อมโยงสมาชิกทุกคนในฝูงเข้าไว้ด้วยกัน เป็นวิธีการพูดคุยจากใจสู่ใจโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆ และสายใยระหว่างอัลฟ่ากับครอบครัวนั้นแข็งแกร่งที่สุด

"ท่านพ่อ เรียบร้อยแล้วค่ะ" ฉันส่งความคิดตรงไปยังอัลฟ่าโรเบิร์ต ผู้นำฝูงจันทราเงิน พ่อของฉัน "ลูกตกลงที่จะเป็นพันธมิตรกับฝูงจันทร์ดับ แต่เงื่อนไขของลูกยังคงเหมือนเดิม"

คลื่นแห่งความกังวล ตามมาด้วยการยอมรับอย่างแข็งกร้าว ส่งกลับมาตามสายใย "แน่ใจแล้วหรือ ลูกหมาป่าน้อยของพ่อ การแต่งงานกับอัลฟ่าของพวกเขาเป็นการเสียสละที่ยิ่งใหญ่นะ"

"มันเป็นหนทางเดียวค่ะ" ฉันตอบกลับ เสียงในความคิดของฉันหนักแน่นแม้ในใจจะสั่นไหว ฉันไม่ได้บอกเหตุผลที่แท้จริงให้ท่านรู้ ฉันไม่ได้บอกว่าหัวใจของฉันกลายเป็นหินที่เยือกแข็งไปแล้ว

ประตูห้องน้ำเปิดออก และลูเซียนก้าวออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูที่พันอยู่รอบสะโพกอย่างหมิ่นเหม่ หยดน้ำเกาะอยู่บนแผงอกที่แข็งแกร่งของเขา เขางดงาม และภาพนั้นส่งความเจ็บปวดแปลบปลาบเข้ามาในใจฉัน เป็นความทรงจำของความรักที่ตอนนี้ได้ตายไปแล้ว

เขาเดินมาที่เตียง โน้มตัวลงมาหาฉัน เขาซุกไซร้ซอกคอ กลิ่นที่คุ้นเคยของเขาซึมซาบเข้าสู่ผิว เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของที่ฉันเคยหวงแหน แต่ตอนนี้ มันให้ความรู้สึกเหมือนเป็นตราประทับทาส

"ตัวเธอหอมกลิ่นฉัน" เขากระซิบ เสียงทุ้มต่ำ "แบบนี้แหละที่ควรจะเป็น"

เป็นเวลาห้าปีที่ฉันรักเขา ฉันใช้อิทธิพลในฐานะลูกสาวของอัลฟ่าเพื่อช่วยให้เขาไต่เต้าจากนักรบธรรมดาๆ ขึ้นมาเป็นแกมม่าของฝูง ผู้บัญชาการอันดับสามของเรา เขาคือคู่แท้แห่งโชคชะตาของฉัน อีกครึ่งหนึ่งของจิตวิญญาณที่เทพีแห่งจันทราเลือกสรรมาให้ ฉันเคยคิดว่าความรักของเราคือพรหมลิขิต

ฉันมันโง่เอง

สามวันก่อน ภาพลวงตานั้นได้แตกสลาย ฉันถูกซุ่มโจมตีระหว่างลาดตระเวน ถูกจับตัวโดยพวกหมาป่าไร้ฝูงที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยความป่าเถื่อน พวกมันลากฉันไปยังค่ายที่สกปรกโสโครก ที่ซึ่งหัวหน้าของพวกมันใช้มีดเงินจ่อคอฉันและเปิดกระแสจิตถึงคู่แท้ของฉัน

"ลูเซียน!" ฉันกรีดร้องในใจ ความหวาดกลัวของฉันดิบเถื่อนและเจ็บปวด "พวกไร้ฝูง... พวกมันจับตัวฉันได้... ได้โปรด..."

ความเงียบ

หัวหน้าพวกไร้ฝูงหัวเราะ เสียงในความคิดของมันลื่นไหลน่าขยะแขยง "เขาไม่ตอบเลยนะ เจ้าหญิงน้อย คงจะยุ่งอยู่งั้นสิ?"

ตลอดทั้งคืน ฉันเรียกหาเขา ตลอดทั้งคืน มีเพียงความเงียบงัน ในที่สุดฉันก็หนีออกมาได้ด้วยตัวเอง เป็นการหลบหนีที่สิ้นหวังและนองเลือด ซึ่งจบลงด้วยการที่ฉันถูกผลักตกจากหน้าผา นักรบในฝูงของฉันเองมาพบฉันในสภาพที่ร่างกายแหลกสลายและเลือดอาบอยู่ที่ก้นเหว

เมื่อฉันตื่นขึ้นในเรือนผู้เยียวยา พ่อของฉันอยู่ข้างๆ สีหน้าของท่านเคร่งขรึม ท่านเล่าทุกอย่างให้ฉันฟัง ลูเซียนไม่ได้ไปปฏิบัติภารกิจ เขาไม่ได้นอนหลับ เขาใช้เวลาทั้งคืนอยู่กับเอลาร่า น้องสาวต่างแม่ของฉัน เขาเมินเฉยต่อคำร้องขอความช่วยเหลือของฉันขณะที่อยู่บนเตียงของหล่อน

ในวินาทีนั้น ความรักห้าปีก็มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน สิ่งเดียวที่ผลิบานขึ้นมาแทนที่คือความต้องการแก้แค้นที่เย็นเยียบและคมกริบ

ตอนนี้ ขณะที่นอนอยู่บนเตียงของเรา ริมฝีปากของลูเซียนก็ค้นพบริมฝีปากของฉัน จูบนั้นหิวกระหาย แต่ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย ทันทีที่ลิ้นของเขาสัมผัสริมฝีปากฉัน ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในใจ เป็นเสียงของเอลาร่า เสียงหวานเลี่ยนเป็นยาพิษที่ส่งผ่านกระแสจิตทั่วไปของฝูง ตรงไปยังลูเซียน

"ลูเซียน มาหาฉันหน่อยได้ไหม ฉันคิดว่ามีพวกไร้ฝูงอยู่ข้างนอกกระท่อม ฉันกลัว"

ลูเซียนผละออกจากฉันทันที "ฉันต้องไป" เขาพูด พลางเหวี่ยงขาลงจากเตียงแล้ว "เรื่องของฝูง"

เขาไม่แม้แต่จะมองฉันขณะที่สวมกางเกงยีนส์และเสื้อเชิ้ต เขาไปแล้ว ความคิดของเขาอยู่กับหล่อนแล้ว

ขณะที่มือของเขาสัมผัสลูกบิดประตู ฉันกระซิบถ้อยคำนั้นในช่องว่างระหว่างเรา เบาเกินกว่าที่เขาจะได้ยิน

"ฉันไม่ต้องการคุณอีกต่อไปแล้ว"

เขาชะงัก หันหลังให้ฉัน "เมื่อกี้ว่าอะไรนะ?"

"ไม่มีอะไร" ฉันพูด เสียงเรียบราวกระจก "ไปเถอะ ฝูงต้องการแกมม่า"

ทันทีที่ประตูคลิกลง ฉันก็เอื้อมมือไปหยิบมือถือ

"เขากำลังไปหาหล่อน ตามไป" ฉันส่งข้อความถึงหนึ่งในนักรบที่ไว้ใจที่สุดของฉัน "ฉันต้องการวิดีโอ"

การตอบกลับมาทันที "ครับ อนาคตลูน่า"

ไม่ถึงสิบนาทีต่อมา มือถือของฉันก็สั่น เป็นไฟล์วิดีโอ ฉันเปิดมันด้วยมือที่มั่นคง

หน้าจอสว่างขึ้นด้วยภาพที่บดขยี้เศษเสี้ยวสุดท้ายของหัวใจฉัน ลูเซียน ลูเซียนของฉัน กำลังกดเอลาร่าติดกับต้นไม้ที่ชายป่า ริมฝีปากของเขาอยู่บนริมฝีปากของหล่อน แต่มันคือคำพูดของเขา ที่นักรบของฉันได้ยินด้วยหูทิพย์ ที่ทำลายฉันอย่างแท้จริง

"ฉันขอสาบานต่อเทพีแห่งจันทรา" เขากำลังพึมพำกับผิวของหล่อน เป็นคำสาบานศักดิ์สิทธิ์แบบเดียวกับที่เขาเคยให้ไว้กับฉัน คำสัญญาที่มีไว้สำหรับคู่แท้เท่านั้น "คือเธอ มันเป็นเธอมาโดยตลอด"

ภาพตรงหน้าพร่ามัว ฉันทำมือถือหล่นลง และเริ่มรวบรวมของทุกชิ้นในห้องที่เป็นของเขาอย่างช้าๆ และเป็นระบบ เสื้อผ้าของเขา หนังสือของเขา หมาป่าไม้แกะสลักโง่ๆ ที่เขาทำให้ฉันในวันครบรอบปีแรกของเรา ฉันจำได้ว่าฉันเคยต่อสู้กับผู้อาวุโสในฝูงเพื่อเขา ปกป้องสถานะที่ต่ำต้อยของเขา ยืนกรานว่าสายใยแห่งโชคชะตาของเราคือสิ่งเดียวที่สำคัญ

ความรักได้หมดไปแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงไฟแห่งการแก้แค้น และฉันจะปล่อยให้มันเผาผลาญทุกสิ่งให้ราบเป็นหน้ากลอง

ไลรา POV:

สามวันผ่านไป ลูเซียนไม่เคยกลับมา เขาไม่เคยส่งข้อความใดๆ ผ่านกระแสจิต ราวกับว่าห้าปีที่เราเคยมีร่วมกันเป็นเพียงความฝันที่เขาตื่นขึ้นมา

ฉันยืนอยู่หน้ากระท่อมไม้เล็กๆ ที่เราเคยเรียกว่าบ้าน ทุกตารางนิ้วของมันคืออนุสรณ์แห่งความรักที่ตอนนี้กลายเป็นเรื่องโกหก นักรบผู้ภักดีของฉันยืนอยู่ข้างหลัง สีหน้าเรียบเฉย

"เผามัน" ฉันพูด เสียงเรียบ

หัวหน้าหน่วยลังเล "อนาคตลูน่า แน่ใจหรือครับ?"

"ฉันต้องการให้ความทรงจำทุกอย่างในนั้นกลายเป็นเถ้าถ่าน" ฉันสั่ง เสียงของฉันไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง "เมื่อฉันจัดการเสร็จ มันจะเหมือนกับว่าสถานที่แห่งนี้ และผู้ชายที่เคยอยู่ในนั้น ไม่เคยมีตัวตน"

พวกเขาโค้งคำนับและเริ่มทำงาน ฉันไม่ได้อยู่ดูเปลวไฟ

ฉันกลับไปที่คฤหาสน์หลักของอัลฟ่า คฤหาสน์หินหลังใหญ่ที่ให้ความรู้สึกเหมือนป้อมปราการมากกว่า พ่อของฉัน อัลฟ่าโรเบิร์ต ยังคงไม่อยู่ ท่านกำลังสรุปเงื่อนไขของสนธิสัญญากับฝูงข้างเคียง ใบหน้าของท่านปรากฏขึ้นบนหน้าจอขนาดใหญ่ในห้องทำงาน เป็นวิดีโอคอลที่เชื่อมเราข้ามระยะทางหลายร้อยกิโลเมตร

"ลูกดูเปลี่ยนไปนะ ไลรา" ท่านพูด ดวงตาสีทองของอัลฟ่าจ้องมองฉันด้วยความกังวล "ดูเย็นชาขึ้น"

"ลูกโตขึ้นแล้วค่ะ ท่านพ่อ" ฉันตอบ "เกี่ยวกับเงื่อนไขของลูกสำหรับการเป็นพันธมิตรแต่งงาน..."

"ว่ามาสิ"

"ลูกต้องการมูนสโตน"

คิ้วของพ่อฉันเลิกสูง มูนสโตนไม่ใช่แค่เครื่องประดับ มันคือแหวนที่สืบทอดกันมารุ่นสู่รุ่นของลูน่าในฝูงเรา เป็นสัญลักษณ์สูงสุดของอำนาจและการสืบทอด การที่ลูกสาวของอัลฟ่าจะขอมันก่อนพิธีผูกพันธะถือเป็นการประกาศความทะเยอทะยานที่กล้าหาญและอาจหาญอย่างยิ่ง

รอยยิ้มช้าๆ แผ่กว้างบนใบหน้าของท่าน "ดี" ท่านคำราม เป็นเสียงแห่งความภาคภูมิใจอย่างแท้จริง "นั่นแหละลูกสาวพ่อ มันเป็นของลูก ฝูงจันทราเงินจะถูกนำโดยลูก และอัลฟ่าที่ลูกเลือก"

"ขอบคุณค่ะ ท่านพ่อ"

"เขาจะไปที่นั่นคืนนี้" พ่อของฉันพูดต่อ "มีงานเลี้ยงประจำปีที่วิหารจันทรา ซึ่งเป็นเขตเป็นกลางสำหรับทุกฝูง คู่หมั้นของลูก อัลฟ่าไซลาส วิตโตรีน แห่งฝูงจันทร์ดับ จะเข้าร่วมด้วย สร้างความประทับใจที่ดีล่ะ"

การสนทนาจบลง ฉันใช้เวลาหลายชั่วโมงในการเตรียมตัว เลือกชุดราตรีสีแดงเข้มที่แนบไปกับส่วนโค้งเว้าของร่างกาย ตัดกับชุดสีขาวบริสุทธิ์ที่ฉันเคยชอบใส่

เมื่อฉันมาถึงวิหารจันทรา ห้องโถงใหญ่ก็เต็มไปด้วยกลิ่นที่ผสมปนเปกันของมนุษย์หมาป่าจากหลายสิบฝูง แต่มีบางอย่างผิดปกติ จุดสนใจไม่ได้อยู่ที่อัลฟ่าที่มาเยือนหรือผู้อาวุโสของฝูง แต่เป็นเอลาร่า น้องสาวต่างแม่ของฉัน

หล่อนสวมชุดสีฟ้าอ่อน ดูเหมือนหญิงสาวผู้บริสุทธิ์ทุกกระเบียดนิ้ว จากนั้น ดนตรีก็ดังขึ้นสำหรับการเต้นรำเปิดงาน และลูเซียนก็ปรากฏตัวขึ้น เขาเดินตรงไปหาเอลาร่า สายตาของเขามีไว้เพื่อหล่อนเท่านั้น และจับมือหล่อน

ขณะที่พวกเขาย้ายไปที่กลางฟลอร์ เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นทั่วห้อง พวกเขาเต้นรำ ร่างกายเคลื่อนไหวอย่างพร้อมเพรียงกัน กลิ่นของพวกเขา—กลิ่นสนของเขากับกลิ่นวานิลลาที่หวานเลี่ยนของหล่อน—บิดเกลียวเข้าด้วยกันเป็นการประกาศที่ชัดเจน มันเป็นกลิ่นของหมาป่าสองตัวที่ใกล้ชิดกันอย่างลึกซึ้ง เป็นการประกาศต่อสาธารณะ

เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นรอบตัวฉัน

"นั่นลูกสาวอีกคนของอัลฟ่าไม่ใช่เหรอ?"

"ได้ยินมาว่าท่านโปรดปรานหล่อนมาก หล่อนต้องเป็นลูน่าคนต่อไปของฝูงจันทราเงินแน่ๆ"

"ดูพวกเขาสิ กลิ่นเหมือนผูกพันธะกันแล้วเลย"

ความอัปยศอดสูที่ร้อนระอุและขมขื่นแผ่ซ่านไปทั่วตัวฉัน ฉันจำได้ทุกครั้งที่ฉันขอร้องให้ลูเซียนมาร่วมงานเหล่านี้กับฉัน เขาปฏิเสธเสมอ อ้างว่าเขาอึดอัดในที่ที่มีคนเยอะๆ ว่าเขาไม่ต้องการยั่วยุผู้อาวุโสที่ไม่เห็นด้วยกับชาติกำเนิดที่ต่ำต้อยของเขา เขาบอกว่าเขาไม่คู่ควรที่จะยืนเคียงข้างฉันในที่สาธารณะ

แต่ตอนนี้เขากลับอยู่ที่นี่ เต้นรำวอลทซ์เปิดงานกับหล่อน อ้างสิทธิ์ในแสงสปอตไลท์ที่เขาเคยบอกว่าเกลียดนักหนา เขาไม่ได้ไม่คู่ควร เขาแค่ไม่อยากอยู่ที่นั่นกับฉัน

ไลรา POV:

การเต้นรำจบลง และลูเซียน ที่มีเอลาร่าเกาะแขนอยู่ เดินตรงมาหาฉัน ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากแห่งความเย่อหยิ่งเย็นชา

"ไลรา" เขาพูด น้ำเสียงดูแคลน "เธอควรจะมาทักทายเอลาร่าหน่อยนะ ยังไงซะหล่อนก็เป็นเจ้าหญิงในอนาคตของฝูงนี้"

เสียงหัวเราะที่เย็นชาและคมกริบหลุดออกมาจากริมฝีปากฉัน เสียงนั้นตัดผ่านเสียงพูดคุยใกล้ๆ และหลายคนหันมามองทางเรา

"เจ้าหญิงเหรอ?" ฉันทวนคำ เสียงหยดไปด้วยความประชดประชัน "เท่าที่ฉันจำได้ หล่อนก็แค่ลูกนอกคอกที่พ่อยังไม่ได้รับรองอย่างเป็นทางการ ผู้อาวุโสในฝูงก็ยังไม่ยอมรับเหมือนกัน"

บรรยากาศรอบตัวเรานิ่งงัน ใบหน้าของเอลาร่าซีดเผือด และกรามของลูเซียนก็ขบแน่น

"ระวังปากของเธอด้วย ไลรา" เขาขู่ฟ่อ ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "เธอก็แค่อิจฉา"

"อิจฉาเหรอ?" ฉันก้าวเข้าไปใกล้ขึ้น เสียงดังขึ้น "คุณบอกฉันว่าคุณเกลียดงานเลี้ยงพวกนี้ คุณบอกฉันว่าคุณไม่ดีพอที่จะถูกมองเห็นพร้อมกับฉัน ว่าคุณไม่อยากให้พวกผู้อาวุโสนินทา คุณปฏิเสธที่จะยืนเคียงข้างฉันมาตลอดห้าปี"

ฉันผายมือไปที่ฟลอร์เต้นรำ "แต่ตอนนี้ล่ะ? ตอนนี้คุณกำลังเต้นรำเปิดงานกับ 'หล่อน' งั้นเหรอ? คุณผิดสัญญาที่ให้ไว้กับฉัน ลูเซียน"

"อย่าสร้างเรื่องน่า" เขาเตือน เสียงต่ำและคุกคาม "ฉันต้องการ...ความช่วยเหลือจากเอลาร่า เพื่อทำให้ตำแหน่งของฉันมั่นคงขึ้น"

ข้ออ้างนั้นน่าสมเพชและดูถูกเหยียดหยามจนบางอย่างในตัวฉันขาดสะบั้น

"ความช่วยเหลือจากหล่อนเหรอ?" ฉันถ่มน้ำลาย คำพูดนั้นมีรสชาติเหมือนยาพิษ "หล่อนจะให้อะไรได้? หล่อนเป็นลูกสาวของเว็กเซีย ไอ้พวกไร้ฝูงชั้นต่ำที่สายเลือดสกปรกเหมือนโคลนที่หล่อนคลานออกมา!"

ความโกรธเกรี้ยวระเบิดขึ้นบนใบหน้าของลูเซียน ก่อนที่ฉันจะทันได้ตั้งตัว มือของเขาก็ฟาดผ่านอากาศ

"เพียะ"

เสียงนั้นดังก้องไปในความเงียบงันของห้องโถง แรงตบส่งผลให้ฉันเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แก้มของฉันแสบร้อนด้วยความเจ็บปวด แต่ความเจ็บปวดทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความทรมานที่ฉีกกระชากจิตวิญญาณของฉัน การที่คู่แท้ทำร้ายกันคือการทรยศขั้นสูงสุด เป็นการละเมิดสายใยศักดิ์สิทธิ์ที่เทพีมอบให้ ความเชื่อมโยงระหว่างเราแตกสลาย ส่งคลื่นแห่งความคลื่นไส้และความใจสลายไปทั่วทั้งร่าง

ฉันจ้องมองเขา ภาพตรงหน้าพร่ามัวด้วยน้ำตาที่ยังไม่ไหลริน คู่แท้ของฉัน ผู้ชายที่ฉันรัก เขาตบฉัน เพื่อหล่อน

หัวใจของฉันไม่ได้แค่แตกสลาย มันกลายเป็นผุยผง

ฉันมองเข้าไปในดวงตาที่เดือดดาลของเขา และด้วยเสียงที่สั่นเครือแต่ไม่แตกสลาย ฉันเอ่ยถ้อยคำที่ทรงพลังและสาปแช่งที่สุดที่มนุษย์หมาป่าสามารถพูดได้ ถ้อยคำที่จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง

"ข้า ไลรา คอสต้า ขอปฏิเสธเจ้า ลูเซียน สมิธ ในฐานะคู่แท้ของข้า"