ฉันยืนอยู่ในพิธีผูกพันธะ กำลังจะเข้าร่วมกับเบต้าของฝูง ‘ภวินท์’ ภายใต้สายตาที่จับจ้องของราชันย์อัลฟ่าผู้ทรงอำนาจ
แต่ทันทีที่พิธีเริ่มต้น ภวินท์ก็ทอดทิ้งฉันไว้ที่แท่นบูชา เขาวิ่งหนีเข้าไปในป่าเพื่อผู้หญิงอีกคน—หมาป่าไร้ฝูงผู้อ่อนแอชื่อ ‘มินา’ ที่เขาเก็บมาเลี้ยง
เขาทิ้งให้ฉันเผชิญกับความอัปยศอดสูเพียงลำพัง จากนั้น ข้อความหนึ่งก็ดังขึ้นผ่านช่องทางการสื่อสารสาธารณะของเหล่าผู้นำให้ทุกคนได้ยิน มันคือเสียงของภวินท์ ที่ประกาศว่ามินาพยายามฆ่าตัวตายและเขาทิ้งเธอไปไม่ได้
จากนั้นเขายังกล้าดีมาสั่งให้ฉันขอโทษราชันย์อัลฟ่าแทนเขาสำหรับ "ความวุ่นวาย" ที่เกิดขึ้น
ผู้ชายที่ฉันรักมาตลอดหกปี ผู้ที่เพิ่งให้สัญญาว่าจะรักฉันตลอดไปเมื่อคืนก่อน ได้แลกเกียรติของฉันกับคำโกหก เขาทําให้ฉันกลายเป็นตัวตลกต่อหน้าคนทั้งทวีป
คืนนั้น ขณะที่ฉันกำลังจมดิ่งอยู่กับความเศร้าในบาร์ของมนุษย์ ฉันก็ได้พบกับราชันย์อัลฟ่าเข้าโดยบังเอิญ ด้วยฤทธิ์ของวิสกี้และความหัวใจสลาย ฉันจึงยื่นข้อเสนอที่บ้าบิ่นออกไป
"เขาไม่ต้องการฉันอีกแล้ว" ฉันพูดเสียงอู้อี้ "ท่านอัลฟ่า คืนนี้ท่านต้องการฉันไหมคะ"
น่าตกใจที่เขากลับตอบตกลง และในอ้อมแขนของเขา ฉันก็ได้ค้นพบความจริงอันน่าทึ่ง ราชันย์อัลฟ่า ลุงของอดีตคู่หมั้นของฉัน คือคู่แท้แห่งโชคชะตาของฉัน การแก้แค้นของฉันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น
บทที่ 1
มุมมองของเอลิน:
ชุดประกอบพิธีบนไหล่ของฉันรู้สึกหนักอึ้ง ด้ายสีเงินแต่ละเส้นเปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่ดึงฉันให้จมดิ่งลง
ฉันยืนอยู่บนลานศักดิ์สิทธิ์ของฝูงห้วยเงิน ภายใต้แสงจันทร์เต็มดวงที่จับจ้อง คืนนี้ ฉันควรจะได้เป็นคู่ของเบต้าประจำฝูงเรา ภวินท์ การผูกพันธะของเราควรจะเป็นงานที่ยิ่งใหญ่ ไม่เพียงแต่มีฝูงของเราเป็นสักขีพยาน แต่ยังรวมถึงผู้ปกครองที่ทรงอำนาจของเรา ฝูงจันทราโลหิต
ราชันย์อัลฟ่าของพวกเขา ทินกร ประทับอยู่บนบัลลังก์แกะสลักที่ขอบลานกว้าง การปรากฏตัวของเขาเป็นพลังเงียบที่น่าเกรงขามจนทำให้อากาศรอบตัวหนาหนักขึ้น
ภวินท์ยืนอยู่ข้างฉัน แต่ตัวเขาไม่ได้อยู่กับฉันเลย สายตาของเขาล่องลอย ไม่ได้โฟกัสที่ใด ฉันสัมผัสได้ถึงคลื่นกระแสจิตแผ่วเบาของเขา การเชื่อมต่อทางโทรจิตที่หมาป่าทุกคนมีร่วมกัน มันเป็นเหมือนสายส่วนตัวในหัว เป็นของขวัญจากเทพีแห่งดวงจันทร์ เขากำลังคุยกับใครบางคน และคนนั้นไม่ใช่ฉัน
"ภวินท์" ฉันกระซิบ เสียงของฉันแผ่วเบาราวกับใบไม้ไหว "ผู้อาวุโสกำลังจะเริ่มพิธีแล้ว ได้โปรดให้ความเคารพต่อเทพีด้วย"
เขาสะดุ้ง ในที่สุดดวงตาของเขาก็สบกับฉัน ในนั้นไม่มีความรัก มีเพียงความตื่นตระหนก จากนั้น เสียงของเขาก็หลั่งไหลเข้ามาในความคิดของฉัน เย็นชาและเร่งรีบ
*มินากำลังมีปัญหา ฉันต้องไป ขอเวลาครึ่งชั่วโมง*
เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ มินา หมาป่าไร้ฝูงตัวน้อยผู้อ่อนแอที่เขาเก็บมาเลี้ยง คนที่มองเขาด้วยดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความเทิดทูน
ก่อนที่ฉันจะทันได้ประมวลผล เขาก็เคลื่อนไหวแล้ว
"เบต้าภวินท์ ท่านจะไปไหน" หนึ่งในผู้อาวุโสตะโกนถาม เสียงของเขาแหลมคมเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
"ข้าต้องไป!" เสียงของภวินท์ดังลั่นและเคร่งเครียด เขาไม่มองฉัน ไม่มองใครเลยนอกจากป่ามืดที่อยู่ไกลออกไป
"ภวินท์ อย่าไปนะ!" ฉันอ้อนวอน พยายามคว้าแขนเขาไว้ แต่เขาก็ไปเสียแล้ว
ด้วยเสียงที่กึ่งคำรามกึ่งสะอื้น เขาปล่อยให้หมาป่าในตัวเข้าครอบงำ การกลายร่างนั้นรุนแรงและรวดเร็ว เสียงกระดูกหักและประกอบขึ้นใหม่ดังก้องอยู่ในความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ในเวลาไม่กี่วินาที หมาป่าสีน้ำตาลตัวใหญ่ก็ยืนอยู่ตรงที่ที่คู่หมั้นของฉันเคยอยู่ เขาเหลือบมองฉันแวบหนึ่งอย่างรู้สึกผิด ก่อนจะวิ่งหายเข้าไปในต้นไม้
เขาไปแล้ว
เขาทิ้งฉันให้ยืนอยู่คนเดียวในพิธีผูกพันธะของตัวเอง ต่อหน้าคนสองฝูง ต่อหน้าราชันย์อัลฟ่า
หัวใจฉันเต้นรัวอยู่ในอก ฉันพยายามติดต่อเขาผ่านกระแสจิตส่วนตัวของเรา ที่เราบ่มเพาะกันมานานหลายปี
*ภวินท์? คุณอยู่ที่ไหน? เกิดอะไรขึ้น?*
ความเงียบ เขาตัดมันทิ้ง เขาปิดกั้นฉันอย่างสมบูรณ์
ความคิดที่สิ้นหวังผุดขึ้นมาในใจฉัน เขาทำให้ฉันอับอายต่อหน้าทุกคนเพื่อผู้หญิงอีกคน
ครึ่งชั่วโมงที่เขาขอ กลายเป็นชั่วนิรันดร์ เสียงซุบซิบของฝูงชนดังขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกระแสคลื่นแห่งความสงสารและความดูถูกที่พร้อมจะซัดฉันให้จมลง ในที่สุด ข้อความใหม่ก็ดังขึ้นในหัวของฉัน มันมาจากภวินท์ แต่ไม่ใช่ผ่านช่องทางส่วนตัวของเรา เขาส่งมันไปยังช่องทางของผู้นำฝูง—ช่องทางที่ฉันอยู่ด้วยก็เพราะฉันเป็นคู่หมั้นของเขา ช่องทางที่ราชันย์อัลฟ่าต้องอยู่ด้วยอย่างแน่นอน
เสียงของเขาเย็นชา ห่างเหิน และน่าอัปยศอย่างที่สุด
*มินาพยายามฆ่าตัวตาย ข้าทิ้งเธอไม่ได้ เอลิน เจ้าจงไปขอโทษผู้อาวุโสและราชันย์อัลฟ่าแทนข้าสำหรับความวุ่นวายนี้*
ขอโทษแทนเขางั้นเหรอ? สำหรับความอัปยศนี้?
ภาพเมื่อคืนก่อนแวบเข้ามาในหัวฉัน เขากอดฉันไว้แน่น กระซิบคำสัญญาชิดริมฝีปาก "เธอจะเป็นเบต้าหญิงหนึ่งเดียวของฉัน เอลิน ตลอดไป"
โกหก ทั้งหมดนั่น
ฉันมองออกไปยังใบหน้าของผู้คนมากมาย การแสดงออกของพวกเขาผสมปนเปกันระหว่างความสงสารโอเมก้าผู้อ่อนแอและความดูถูกคนโง่ที่เพิ่งถูกทิ้งต่อหน้าสาธารณชน ฉันจะไม่ร้องไห้ ฉันจะไม่ทำให้พวกเขาสมใจ
ฉันสูดหายใจลึกๆ ซึ่งไม่ได้ช่วยให้พายุในใจสงบลงเลย ฉันรวบชายกระโปรงชุดที่หนักอึ้ง เดินไปที่แท่นสูงที่ผู้อาวุโสยืนอยู่เพียงลำพัง ก้าวของฉันมั่นคงแม้ว่าโลกของฉันกำลังพังทลาย
เสียงของฉันสั่นเครือ แต่มันดังก้องไปทั่วลานที่เงียบสงัด ชัดเจนและเด็ดขาด
"การหมั้นหมายของฉันกับเบต้าภวินท์สิ้นสุดลงแล้ว"
มุมมองของเอลิน:
เสียงฮือฮาดังขึ้นพร้อมกันจากฝูงชน เหล่าผู้อาวุโสเริ่มตะโกนถามคำถาม เสียงของพวกเขาวุ่นวายเหมือนเสียงผึ้งแตกรัง แต่ฉันไม่ฟัง ฉันหันหลังให้กับพิธี ให้กับเสียงกระซิบ ให้กับสายตาที่น่าสมเพชของราชันย์อัลฟ่า แล้วเดินจากไป
ฉันออกจากลานศักดิ์สิทธิ์ ไม่สนใจเสียงเรียกให้กลับไป ฉันเรียกรถรับจ้างที่คอยรับส่งสมาชิกฝูงไปยังเมืองมนุษย์ที่อยู่ใกล้ๆ แล้วก้าวขึ้นไป ในหัวมีแต่ความเจ็บปวดที่ว่างเปล่า ครึ่งทาง ความตั้งใจที่เย็นชาและแข็งกร้าวก็ก่อตัวขึ้นในใจฉัน
"กลับรถ" ฉันบอกคนขับ "พาฉันไปที่เรือนหมอ"
เรือนหมอคือโรงพยาบาลของฝูง สถานที่ที่มักจะมีกลิ่นสมุนไพรอบแห้งและยาฆ่าเชื้ออยู่เสมอ ฉันไม่ได้หยุดที่ด้านหน้า ฉันเดินตรงไปยังห้องส่วนตัวด้านหลัง หัวใจเต้นรัวเป็นจังหวะที่เกรี้ยวกราด
ฉันพบเธอในห้องสุดท้าย มินา
เธอนั่งอยู่บนขอบเตียง สวมชุดสีขาวเรียบๆ ที่ดูคล้ายกับชุดที่ฉันควรจะเปลี่ยนหลังพิธีอย่างน่าสงสัย มีผ้าพันแผลหนาพันรอบข้อมือข้างหนึ่ง แต่กลิ่นคาวเลือดและสมุนไพรบำบัดยังคงคละคลุ้งอยู่ในอากาศ
ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นฉัน แววตาฉายแววหวาดกลัว—หรืออาจจะเป็นชัยชนะ—อยู่ลึกๆ เธอรีบขยับไปหลบหลังภวินท์ เกาะแขนเขาราวกับเด็กน้อยที่หวาดกลัว
ตอนแรกภวินท์ไม่ทันสังเกตเห็นฉัน เขากำลังวุ่นวายอยู่กับเธอ หันหลังให้ประตู แต่เมื่อมินาถอยหนี เขาก็เงยหน้าขึ้นทันที ร่างกายของเขาแข็งทื่อ หมาป่าในตัวเขาปรากฏขึ้นทันทีเพื่อปกป้องเธอจากฉัน เสียงคำรามต่ำๆ ดังขึ้นในอกของเขา
"เธอมาทำอะไรที่นี่" เขาคำราม
ฉันไม่สนใจเขา สายตาของฉันจับจ้องไปที่มินาอย่างเย็นชาและเฉียบคม "ได้ยินว่าเธอกำลังจะตาย เลยมาดูให้เห็นกับตา หมาป่าไร้ฝูงนี่อึดกว่าที่คิดนะ"
น้ำตาคลอหน่วยในดวงตาของมินา เสียงของเธอสั่นเครือและน่าสมเพช "ฉันขอโทษจริงๆ... ฉันไม่เคยตั้งใจจะให้ภวินท์ทิ้งคุณ... ฉันแค่... ฉันรักเขามาก"
คำพูดนั้นคือคำขอโทษ แต่โทนเสียงคือชัยชนะอย่างแท้จริง เธอกำลังเยาะเย้ย เยาะเย้ยที่เขาเลือกเธอ หมาป่าจรจัด แทนที่จะเป็นฉัน คู่หมั้นของเขา
บางอย่างในตัวฉันขาดสะบั้น
หลายปีที่ผ่านมาของการเป็นโอเมก้าที่สมบูรณ์แบบและยอมจำนน การกลืนความภาคภูมิใจของตัวเองเพื่อเขา หายไปในเปลวเพลิงแห่งความโกรธเกรี้ยว ฉันพุ่งไปข้างหน้า ฝ่ามือของฉันกระทบกับแก้มของเธอเสียงดังสนั่นไปทั่วห้องที่เงียบสงบ
มินาร้องออกมา
ภวินท์คำรามลั่น มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ มันคือความโกรธที่บริสุทธิ์และไร้การควบคุมของหมาป่าในตัวเขา
"เธอมันบ้าไปแล้ว!" เขาตะคอก และด้วยแรงผลักอย่างโหดเหี้ยม เขาก็เหวี่ยงฉันไปอีกฟากของห้อง
มุมมองของเอลิน:
หลังของฉันกระแทกเข้ากับตู้ไม้หนักที่เต็มไปด้วยโถแก้วใส่สมุนไพร ความเจ็บปวดแล่นปราดไปตามแนวกระดูกสันหลัง คมกริบและทำให้ตาพร่า สำหรับโอเมก้าอย่างฉัน พลังของเบต้านั้นรุนแรงเกินต้านทาน ฉันทรุดลงกับพื้น ลมหายใจถูกกระแทกออกจากปอด
"ใครกันแน่ที่บ้า" ฉันหอบ พยุงตัวเองลุกขึ้น ร่างกายกรีดร้องประท้วง "คุณนั่นแหละ! คุณนั่นแหละที่เสียสติไปแล้ว!"
เสียงของฉันแหลมสูงขึ้นจนกลายเป็นเสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง "คุณสาบานกับฉันต่อหน้าเทพีแห่งดวงจันทร์! คุณทิ้งฉันไว้คนเดียว เป็นแค่โอเมก้า ให้เผชิญหน้ากับการตัดสินของราชันย์อัลฟ่าและเสียงหัวเราะของคนสองฝูง!"
"เธอเริ่มไม่มีเหตุผลตั้งแต่เมื่อไหร่" ภวินท์สวนกลับ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "เธอไม่เคยเป็นแบบนี้!"
"ฉันก็ไม่เคยถูกหยามหน้าต่อหน้าสาธารณชนมาก่อนเหมือนกัน!" ฉันกรีดร้อง
"พิธีน่ะเลื่อนไปจัดใหม่ได้!" เขาเถียง พลางผายมือไปทางมินาที่กำลังร้องไห้ซบหน้าอยู่กับมือ *"ชื่อเสียงของฉันรับมือกับความล่าช้าได้ แต่ชีวิตของเธอรอไม่ได้!* เธอคงตายไปแล้วถ้าฉันไม่มา!"
ฉันหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น เสียงนั้นน่าเกลียด เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เล่ห์เหลี่ยมราคาถูกของหมาป่าไร้ฝูง และเขาก็หลงกลมันอย่างสมบูรณ์ เขาแลกเกียรติของฉันกับคำโกหก
ในวินาทีนั้น เศษเสี้ยวสุดท้ายของความรักที่ฉันมีให้เขาก็ได้ตายลง มันเหี่ยวเฉาและกลายเป็นเถ้าถ่านในอกของฉัน ผู้ชายที่ไม่สามารถปกป้องศักดิ์ศรีของคู่ตัวเองได้ ไม่สมควรมีคู่เลย
ความสงบที่แปลกประหลาดเข้ามาแทนที่ ฉันยืนตัวตรง ไม่สนใจความเจ็บปวดที่หลัง ฉันมองตรงเข้าไปในตาเขา เสียงของฉันราบเรียบและเย็นชาราวกับน้ำแข็ง
"ภวินท์ การหมั้นของเราสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ"
ฉันหันหลังและเดินไปที่ประตู ไม่มองกลับไป ฉันจะไม่ยอมเสียเวลาในชีวิตให้เขาอีกแม้แต่วินาทีเดียว
ขณะที่ฉันไปถึงประตู ฉันก็ได้ยินเสียงหวานเลี่ยนของมินา "ภวินท์ คุณควรจะตามเธอไปนะ..."
แล้วก็เป็นคำตอบของเขา ที่เต็มไปด้วยความหยิ่งยโสและดูถูก
"ปล่อยเธอไป เธอเป็นแค่โอเมก้า เดี๋ยวอีกสองสามวันก็ร้องไห้กลับมาหาฉันเอง"
