ณ กรุงเทพมหานคร
ตึกสูงสามสิบชั้นใจกลางเมืองของกรุงเทพ บริษัทนพดลการค้า จำกัด บริษัทด้านการส่งออกสินค้าอันดับต้น ๆ ของเมืองไทย ชั้นบนสุดของอาคารห้องท่านประธานบริษัทตอนนี้กำลังเต็มไปด้วยความไม่พอใจ และโกรธเคืองที่ลูกน้องทำงานไม่สำเร็จ
"ขอโทษครับนาย คุณชาร์ลปฎิเสธที่จะร่วมหุ้นกับเราครับ" สิงห์มือขวาและเลขาส่วนตัวของนพดลกล่าวด้วยใบหน้าสำนึกผิด
"ฉันไม่คิดเลย ว่ามันจะหยิ่งขนาดนี้ถ้าไม่ใช่เพราะมันเป็นถึงอภิมหาเศรษฐีและนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่ประสบความสำเร็จอย่างมาก ฉันคงไม่ง้อมันมาถึงขนาดนี้หรอก"
นพดลกล่าวด้วยความไม่พอใจปนผิดหวังตลอดสามเดือนที่ผ่านมาเขาพยายามที่จะเชิญชวน ชาร์ล เวลล็อค มาร่วมหุ้นด้วยตลอดแต่ก็ต้องผิดหวัง
"นายไม่ลองชวนนักธุรกิจคนอื่นดูล่ะครับ" สิงห์กล่าวแนะด้วยใบหน้าที่เกรงกลัวนิด ๆ เผื่อนายท่านจะเปลี่ยนใจ
"แกคิดว่าดีแล้วหรือถึงกล้าแนะนำฉันแบบนี้ แกก็รู้ว่าฐานะการเงินของบริษัทเป็นยังไง ถ้าฉันได้ร่วมหุ้นกับไอ้หนุ่มนั่นชื่อเสียงและเงินร่วมหุ้นของมันก็จะทำให้บริษัทมั่นคงขึ้น นักธุรกิจคนอื่นก็ล้วนแล้วอยากจะร่วมหุ้นกับมัน เพราะมันจับต้องอะไรก็ประสบความสำเร็จหมด อีกอย่างฉันอยากให้ยัยหนูมีคนเก่ง ๆ แบบนี้เคียงข้างในวันข้างหน้าด้วย" นพดลกล่าวด้วยใบหน้าที่ยิ้มย่องและเจ้าเล่ห์
"นายท่านคงไม่ได้คิดที่จะจับคู่ให้คุณหนูด้วยหรอกนะครับ" สิงห์กล่าวด้วยใบหน้าอยากรู้และตกใจ
"ฮึ ฮึ ฮึ แกคิดว่าฉันพยายามขนาดนี้เพื่ออะไรล่ะ ยัยอันอ่อนเกินไปคงสานต่อธุรกิจของฉันไม่ได้แน่ ว่างจากเรียนสนใจแต่ทำอาหารและขนมอย่างเดียว แล้วแบบนี้สิ่งที่ฉันสร้างมากับมือจะให้พังลงไปง่าย ๆ งั้นเหรอ"
"แต่คุณหนูอายุห่างจากคุณชาร์ลเป็นรอบเลยนะครับ อีกอย่างคุณหนูก็อ้วนมากด้วย ผู้หญิงที่รายล้อมรอบคุณชาร์ลก็ล้วนแล้วแต่สวยๆทั้งนั้น คุณชาร์ลจะสนใจและยอมให้จับง่าย ๆ เหรอครับ" สิงห์กล่าวด้วยใบหน้าที่เป็นกังวล
"ถ้าพูดถึงความสวยฉันคิดว่า ถ้ายัยอันผอมขึ้นมาก็ต้องสวยไม่แพ้ใครแน่นอน " นพดลกล่าวถึงบุตรสาวด้วยความภาคภูมิใจ
คฤหาสน์อมรพิพัฒน์รัตนกุล
"คุณหนูยังไม่กลับมาอีกเหรอคุณนมสาย" นพดลถามด้วยความสงสัย
"คุณหนูกลับมาแล้วค่ะ สงสัยคงอาบน้ำอยู่ค่ะคุณท่าน เดี๋ยวนมให้มะลิไปตามให้ค่ะ" แม่นมสายตอบด้วยความนอบน้อม
"ไม่ต้องไปตามหนูอันหรอกค่ะ หนูอันมาแล้วคิดถึงคุณพ่อจังเลยค่ะ” สาวน้อยทรงอวบอ้วนตอบบิดาและวิ่งเข้ามากอดด้วยใบหน้าที่มีความสุข
เมื่อสิบห้าปีก่อน
สาวน้อยต้องกลายเป็นเด็กกำพร้าแม่เพราะโรคหัวใจ ทำให้นมสายสาวใช้คนสนิทของคุณญาดาผู้เป็นภรรยาของคุณนพดล ต้องผันตัวเองมาเป็นคนเลี้ยงคุณหนูอันในวัยสามขวบแทน นมสายเก่งด้านทำอาหารกับขนมมาก ดังนั้นคุณหนูอันจึงติดนิสัยชอบเข้าครัวทำอาหารและชอบชิมชอบทานไปด้วย จึงเป็นสาเหตุอย่างหนึ่งที่ทำให้คุณหนูอันอวบอ้วนอย่างทุกวันนี้
"ปีนี้หนูอายุสิบแปดแล้วนะหนูอัน ตอนนี้หนูน้ำหนักเท่าไรแล้ว พ่อว่าปิดเทอมนี้หนูควรเข้าคอร์สลดน้ำหนักอย่างจริง ๆ จัง ๆ ซะที ไม่งั้นพ่อคงอดได้ลูกเขยกับคนอื่นเค้าแน่"นพดลกล่าวด้วยสีหน้าล้อเลียนลูกสาว
"โถ...คุณพ่อขาไม่อยากเลี้ยงหนูอันแล้วหรือคะ หนูอันยังเรียนไม่จบเลยนะคะ แถมอายุยังไม่ถึงยี่สิบด้วยไม่มีผู้ชายมาจีบหนูอันก็ดีแล้วนี่คะหนูอันจะได้อยู่กับคุณพ่อไปนาน ๆ ไงคะ หรือคุณพ่อเบื่อหนูอันแล้วคะถึงอยากให้หนูอันไปอยู่กับคนอื่นค่ะ" สาวน้อยแต่ร่างอวบอ้วนกล่าวด้วยใบหน้าแสนงอนบิดานิด ๆ
"ไม่ใช่ยังงั้น หนูก็รู้นี่ว่าพ่อรักหนูแค่ไหนแถมพ่อก็มีโรคประจำตัวอีกไม่รู้จะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน พ่อก็แค่อยากให้หนูและธุรกิจของเรามีคนดูแลต่อจากพ่อ ถ้าพ่อเป็นอะไรไปและพ่อเชื่อว่าถ้าหนูผอมได้หนูต้องสวยมากแน่เพราะทุกวันนี้ถึงจะอวบอ้วนแต่ผิวพรรณขาวเนียนราวผิวเด็กทารก และโครงหน้ากลับสวยหวานอ่อนโยน ดวงตากลมโตแพขนตายาวงอนเรียกได้ว่าแทบไม่ต้องใส่ขนตาปลอมเลยทีเดียว" นายนพดลพยายามพูดให้กำลังใจบุตรสาว
"คุณพ่ออย่าพูดอย่างงี้สิคะ หนูอันเชื่อว่าคุณพ่อต้องได้อยู่กับหนูอันอีกนานค่ะ รอปิดเทอมแล้วหนูอันจะไปเข้าคอร์สอย่างที่คุณพ่อบอกก็ได้ค่ะ ตอนนี้หนูอันก็ลดเรื่องกินไปเยอะแล้วนะคะ แต่ไม่รู้ทำไมไม่ผอมลงสักทีค่ะ เฮ่อ..." อันนาดากล่าวและถอนหายใจอย่างเริ่มปลง
เพื่อนที่มหาลัยของเธอแต่ละคนก็หุ่นดี ๆ ทั้งนั้น ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่อยากได้หุ่นที่ดีผอมบางหุ่นเพรียว ที่ผ่านมาทั้งออกกำลังกายลดอาหารแต่สุดท้ายก็ลงแค่นิดเดียวเอง จนบางครั้งเธอยังรู้สึกว่าตัวเองพยายามน้อยเกินไปหรือเปล่า
"พ่อว่าเราไปทานอาหารเย็นกันเถอะ"
"ค่ะคุณพ่อ"
หนึ่งเดือนต่อมา
ก๊อก... เสียงเคาะประตูเพื่อขออนุญาตเข้าห้องหน้าห้องท่านประธานบริษัท
"เข้ามา"
"นายครับ ผมได้ข่าวมาว่าคุณชาร์ลมาที่เมืองไทยได้สามวันแล้วครับ"
"แล้วทำไมแกพึ่งมาบอกฉันตอนนี้ห้ะ" นพดลพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจปนหงุดหงิดเล็กน้อย
"ขอโทษครับนาย" สิงห์ตอบอย่างสำนึกผิด
ณ กรุงเทพมหานคร
ตึกสูงสามสิบชั้นใจกลางเมืองของกรุงเทพ บริษัทนพดลการค้า จำกัด บริษัทด้านการส่งออกสินค้าอันดับต้น ๆ ของเมืองไทย ชั้นบนสุดของอาคารห้องท่านประธานบริษัทตอนนี้กำลังเต็มไปด้วยความไม่พอใจ และโกรธเคืองที่ลูกน้องทำงานไม่สำเร็จ
"ขอโทษครับนาย คุณชาร์ลปฎิเสธที่จะร่วมหุ้นกับเราครับ" สิงห์มือขวาและเลขาส่วนตัวของนพดลกล่าวด้วยใบหน้าสำนึกผิด
"ฉันไม่คิดเลย ว่ามันจะหยิ่งขนาดนี้ถ้าไม่ใช่เพราะมันเป็นถึงอภิมหาเศรษฐีและนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่ประสบความสำเร็จอย่างมาก ฉันคงไม่ง้อมันมาถึงขนาดนี้หรอก"
นพดลกล่าวด้วยความไม่พอใจปนผิดหวังตลอดสามเดือนที่ผ่านมาเขาพยายามที่จะเชิญชวน ชาร์ล เวลล็อค มาร่วมหุ้นด้วยตลอดแต่ก็ต้องผิดหวัง
"นายไม่ลองชวนนักธุรกิจคนอื่นดูล่ะครับ" สิงห์กล่าวแนะด้วยใบหน้าที่เกรงกลัวนิด ๆ เผื่อนายท่านจะเปลี่ยนใจ
"แกคิดว่าดีแล้วหรือถึงกล้าแนะนำฉันแบบนี้ แกก็รู้ว่าฐานะการเงินของบริษัทเป็นยังไง ถ้าฉันได้ร่วมหุ้นกับไอ้หนุ่มนั่นชื่อเสียงและเงินร่วมหุ้นของมันก็จะทำให้บริษัทมั่นคงขึ้น นักธุรกิจคนอื่นก็ล้วนแล้วอยากจะร่วมหุ้นกับมัน เพราะมันจับต้องอะไรก็ประสบความสำเร็จหมด อีกอย่างฉันอยากให้ยัยหนูมีคนเก่ง ๆ แบบนี้เคียงข้างในวันข้างหน้าด้วย" นพดลกล่าวด้วยใบหน้าที่ยิ้มย่องและเจ้าเล่ห์
"นายท่านคงไม่ได้คิดที่จะจับคู่ให้คุณหนูด้วยหรอกนะครับ" สิงห์กล่าวด้วยใบหน้าอยากรู้และตกใจ
"ฮึ ฮึ ฮึ แกคิดว่าฉันพยายามขนาดนี้เพื่ออะไรล่ะ ยัยอันอ่อนเกินไปคงสานต่อธุรกิจของฉันไม่ได้แน่ ว่างจากเรียนสนใจแต่ทำอาหารและขนมอย่างเดียว แล้วแบบนี้สิ่งที่ฉันสร้างมากับมือจะให้พังลงไปง่าย ๆ งั้นเหรอ"
"แต่คุณหนูอายุห่างจากคุณชาร์ลเป็นรอบเลยนะครับ อีกอย่างคุณหนูก็อ้วนมากด้วย ผู้หญิงที่รายล้อมรอบคุณชาร์ลก็ล้วนแล้วแต่สวยๆทั้งนั้น คุณชาร์ลจะสนใจและยอมให้จับง่าย ๆ เหรอครับ" สิงห์กล่าวด้วยใบหน้าที่เป็นกังวล
"ถ้าพูดถึงความสวยฉันคิดว่า ถ้ายัยอันผอมขึ้นมาก็ต้องสวยไม่แพ้ใครแน่นอน " นพดลกล่าวถึงบุตรสาวด้วยความภาคภูมิใจ
คฤหาสน์อมรพิพัฒน์รัตนกุล
"คุณหนูยังไม่กลับมาอีกเหรอคุณนมสาย" นพดลถามด้วยความสงสัย
"คุณหนูกลับมาแล้วค่ะ สงสัยคงอาบน้ำอยู่ค่ะคุณท่าน เดี๋ยวนมให้มะลิไปตามให้ค่ะ" แม่นมสายตอบด้วยความนอบน้อม
"ไม่ต้องไปตามหนูอันหรอกค่ะ หนูอันมาแล้วคิดถึงคุณพ่อจังเลยค่ะ” สาวน้อยทรงอวบอ้วนตอบบิดาและวิ่งเข้ามากอดด้วยใบหน้าที่มีความสุข
เมื่อสิบห้าปีก่อน
สาวน้อยต้องกลายเป็นเด็กกำพร้าแม่เพราะโรคหัวใจ ทำให้นมสายสาวใช้คนสนิทของคุณญาดาผู้เป็นภรรยาของคุณนพดล ต้องผันตัวเองมาเป็นคนเลี้ยงคุณหนูอันในวัยสามขวบแทน นมสายเก่งด้านทำอาหารกับขนมมาก ดังนั้นคุณหนูอันจึงติดนิสัยชอบเข้าครัวทำอาหารและชอบชิมชอบทานไปด้วย จึงเป็นสาเหตุอย่างหนึ่งที่ทำให้คุณหนูอันอวบอ้วนอย่างทุกวันนี้
"ปีนี้หนูอายุสิบแปดแล้วนะหนูอัน ตอนนี้หนูน้ำหนักเท่าไรแล้ว พ่อว่าปิดเทอมนี้หนูควรเข้าคอร์สลดน้ำหนักอย่างจริง ๆ จัง ๆ ซะที ไม่งั้นพ่อคงอดได้ลูกเขยกับคนอื่นเค้าแน่"นพดลกล่าวด้วยสีหน้าล้อเลียนลูกสาว
"โถ...คุณพ่อขาไม่อยากเลี้ยงหนูอันแล้วหรือคะ หนูอันยังเรียนไม่จบเลยนะคะ แถมอายุยังไม่ถึงยี่สิบด้วยไม่มีผู้ชายมาจีบหนูอันก็ดีแล้วนี่คะหนูอันจะได้อยู่กับคุณพ่อไปนาน ๆ ไงคะ หรือคุณพ่อเบื่อหนูอันแล้วคะถึงอยากให้หนูอันไปอยู่กับคนอื่นค่ะ" สาวน้อยแต่ร่างอวบอ้วนกล่าวด้วยใบหน้าแสนงอนบิดานิด ๆ
"ไม่ใช่ยังงั้น หนูก็รู้นี่ว่าพ่อรักหนูแค่ไหนแถมพ่อก็มีโรคประจำตัวอีกไม่รู้จะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน พ่อก็แค่อยากให้หนูและธุรกิจของเรามีคนดูแลต่อจากพ่อ ถ้าพ่อเป็นอะไรไปและพ่อเชื่อว่าถ้าหนูผอมได้หนูต้องสวยมากแน่เพราะทุกวันนี้ถึงจะอวบอ้วนแต่ผิวพรรณขาวเนียนราวผิวเด็กทารก และโครงหน้ากลับสวยหวานอ่อนโยน ดวงตากลมโตแพขนตายาวงอนเรียกได้ว่าแทบไม่ต้องใส่ขนตาปลอมเลยทีเดียว" นายนพดลพยายามพูดให้กำลังใจบุตรสาว
"คุณพ่ออย่าพูดอย่างงี้สิคะ หนูอันเชื่อว่าคุณพ่อต้องได้อยู่กับหนูอันอีกนานค่ะ รอปิดเทอมแล้วหนูอันจะไปเข้าคอร์สอย่างที่คุณพ่อบอกก็ได้ค่ะ ตอนนี้หนูอันก็ลดเรื่องกินไปเยอะแล้วนะคะ แต่ไม่รู้ทำไมไม่ผอมลงสักทีค่ะ เฮ่อ..." อันนาดากล่าวและถอนหายใจอย่างเริ่มปลง
เพื่อนที่มหาลัยของเธอแต่ละคนก็หุ่นดี ๆ ทั้งนั้น ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่อยากได้หุ่นที่ดีผอมบางหุ่นเพรียว ที่ผ่านมาทั้งออกกำลังกายลดอาหารแต่สุดท้ายก็ลงแค่นิดเดียวเอง จนบางครั้งเธอยังรู้สึกว่าตัวเองพยายามน้อยเกินไปหรือเปล่า
"พ่อว่าเราไปทานอาหารเย็นกันเถอะ"
"ค่ะคุณพ่อ"
หนึ่งเดือนต่อมา
ก๊อก... เสียงเคาะประตูเพื่อขออนุญาตเข้าห้องหน้าห้องท่านประธานบริษัท
"เข้ามา"
"นายครับ ผมได้ข่าวมาว่าคุณชาร์ลมาที่เมืองไทยได้สามวันแล้วครับ"
"แล้วทำไมแกพึ่งมาบอกฉันตอนนี้ห้ะ" นพดลพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจปนหงุดหงิดเล็กน้อย
"ขอโทษครับนาย" สิงห์ตอบอย่างสำนึกผิด
"สิงห์ แกพยายามติดต่อเชิญคุณชาร์ลมาร่วมงานวันเกิดของฉันให้ได้ บอกเค้าว่าขอแค่เค้ามาร่วมงานวันเกิดของฉันครั้งนี้ต่อไปฉันจะไม่เซ้าซี้ให้มาร่วมหุ้นกับฉันอีก ครั้งนี้ฉันหวังว่าแกจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะ" นพดลพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
"ครับคุณท่าน" สิงห์ตอบรับพร้อมก้มหัวทำความเคารพแล้วเดินออกจากห้องทำงานไป
คอนโดมิเนียมหรู ใจกลางเมืองกรุงเทพมหานคร อยู่ติดแม่น้ำเจ้าพระยาและตึกสูงมากมาย
คอนโดมิเนียมหรูแห่งนี้เป็นของราเชนทร์ ตรีพลไพศาลประธานบริษัทนำเข้ารถหรู บุตรชายคนเดียวของคุณหญิงกมล และคุณพินิจ ตรีพลไพศาล
ราเชนทร์เป็นเพื่อนเรียนทั้งปริญญาตรีและปริญญาโทกับชาลที่สหรัฐอเมริกา ปัจจุบันทั้งสองมีอายุสามสิบสองปีเท่ากันและครั้งนี้ที่
ชาร์ลมาเมืองไทยก็เพราะต้องการมาดูทำเลสร้างโรงแรมแห่งใหม่ทั้ง ๆ ที่ผ่านมา ชาร์ลไม่เคยคิดที่จะมาประเทศไทยเลยสักครั้งเพราะไม่ค่อยชอบอากาศร้อน และภาวะการจราจรที่ติดขัดของกรุงเทพเท่าไรนัก ถึงแม้ราเชนทร์จะชวนให้มาเที่ยวตั้งแต่สมัยเรียนก็เถิด ตั้งแต่เรียนจบทั้งคู่ก็แยกย้ายกันกลับบ้านเกิดของตนเอง เพื่อสืบสานต่อธุรกิจของครอบครัว แต่ทั้งคู่ก็ยังติดต่อผ่านโทรศัพท์เรื่อยมา
"เฮ้… ปีเตอร์นายสบายดีนะ"ราเชนทร์ถามมือซ้ายของชาร์ลด้วยใบหน้ายิ้ม ๆ แถมกวนนิด ๆ ปีเตอร์เป็นทั้งหัวหน้าบอดี้การ์ดของตระกูลเวลล็อคเป็นเลขาและเป็นมือซ้ายคอยช่วยทุกเรื่องที่ชาร์ลสั่ง
"ผมสบายดีครับคุณราเชนทร์ เจ้านายกำลังรอคุณอยู่ในห้องครับ"ปีเตอร์กล่าวด้วยความนอบน้อม
ก๊อก ก๊อก ก๊อก ราเชนทร์รีบเปิดประตูเข้าไปในห้องโดยไม่รอให้เพื่อนตอบอนุญาติก่อน
"เฮ้... ชาร์ล ฉันคิดถึงนายโครต ๆ เลยว่ะ" ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับผวาเข้ากอดเพื่อนรัก
"ไอ้บ้าเชนทร์ นายอย่ามากอดฉันนะฉันอนุญาตให้สาว ๆ กอดได้อย่างเดียวโว้ย ดูสิเนี่ยขนฉันลุกหมดแล้ว" ชายหนุ่มแกล้งโวยวายใส่เพื่อนด้วยน้ำเสียงดุ ๆ
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า... พูดได้น่าขำว่ะชาร์ล เดี๋ยวนี้ทำเป็นหวงตัวแค่กอดก็ไม่ได้ โอเค ฉันไม่แกล้งนายแล้วก็ได้ วันนี้ฉันว่างไปเที่ยวกับนายแล้วโว้ย พ่อแม่ฉันยังฝากความคิดถึงมาถึงนายด้วยว่ะ พรุ่งนี้แม่ฉันขอเชิญอภิมหาเศรษฐีอย่างนายไปทานข้าวที่บ้านฉันหวังว่านายไม่ปฎิเสธนะโว้ย พ่อแม่ฉันอยากเจอนายมานานแล้วล่ะ สมัยเรียนท่านมาเยี่ยมฉันแต่ไม่เคยเจอนายซะที พอรู้ว่านายจะมาเมืองไทยท่านตื่นเต้นยิ่งกว่าฉันกลับมาจากเมืองนอกสักอีก พูดแล้วน่าอิจฉาคนอย่างนายจริง ๆ "
คฤหาสน์ตรีพลไพศาล รถยนต์หรูสามคันขับเคลื่อนเข้ามาจอดโดยมีราเชนทร์กับคุณหญิงกมลมารอรับ
"สวัสดีครับคุณแม่" ชาร์ลยกมือไหว้ทักทายแบบ
คนไทยอย่างนอบน้อม
"ไหว้พระเถิดพ่อชาร์ล ในที่สุดแม่ก็ได้เจอเราสักทีนะเป็นเพื่อนกับตาเชนทร์มาตั้งนาน แต่แม่กลับไม่เคยได้เจอเราสักที เสียดายคุณพ่อตาเชนทร์ไม่อยู่ขึ้นไปธุระที่เชียงใหม่กับเพื่อน" คุณหญิงรับไหว้พร้อมกล่าวอย่างยิ้มแย้ม
"ไป… แม่ว่าเราเข้าบ้านกันดีกว่าแดดยามเช้าเริ่มร้อนแล้ว "
ตึง…ตึง…ตึง… เสียงคนวิ่งมาทางห้องครัวพร้อมกับโพล่หน้าเข้ามา
"ป้าอิน ๆ ชบา ๆ เพื่อนคุณราเชนทร์หล่อมาก เท่ห์ระเบิดเลยอ่ะ แถมยังมีบอดี้การ์ดหน้าตาหล่อ ๆ ทั้งนั้นเลย มาตั้งสองคันรถแน่ะ" มะลิสาวใช้วัยยี่สิบปีเล่าอวดด้วยใบหน้าเพ้อฝัน
"นี่แนะ เอามะแงกไปกินก่อนดีมั้ย รีบช่วยฉันกับชบาเอาของว่างไปเสิร์ฟคุณๆก่อนเลย ออ… นังมะลิแกเอาไปเสิร์ฟคุณ ๆ ที่ติดตามเพื่อนคุณราเชนทร์มาหน่อยไป"
“ได้เลยจ๊ะป้าอิน หนูจะได้ไปดูคุณ ๆ สุดหล่อในระยะใกล้ ๆ หัวใจของหนูด้วย ว้า…แค่คิดว่าจะได้ยืนใกล้ ๆ คนหล่อหัวใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะแล้วอ่ะ" มะลิพูดไปเขินไป
"ไปได้แล้วนังมะลิ เดี๋ยวคุณหญิงก็ได้ตัดเงินเดือนแกหรอก เอ้ย…คนสาวสมัยนี้นี่นะมันน่านักเชียว" ป้าอินแม่บ้านใหญ่ของบ้านตรีพลไพศาลบ่นแบบเหนื่อยใจนิด ๆ ภายหลังจากชาร์ลร่วมรับประทานอาหารกับครอบครัวของเชนทร์เสร็จแล้ว ชาร์ลและราเชนทร์ก็ขอออกไปคุยธุระกันแถวริมสระว่ายน้ำ ซึ่งตั้งอยู่ด้านหลังคฤหาสน์ตรีพลไพศาล
"สรุปแล้ว ตกลงชาร์ลแกจะไปงานวันเกิดคุณนพดลจริงเหรอวะ "
"จริงสิ นายจะไปกับฉันมั้ยล่ะ" ชาร์ลตอบและถามออกไป
"ฉันคงไปกับนายไม่ได้หรอก พอดีวันนั้นฉันเช็คตารางกับเลขาแล้วไม่ว่างไปจริง ๆ ว่ะ โทษทีนะเพื่อนตาเฒ่านั่นมีแผนอะไรหรือเปล่าวะ หรือว่ายังไม่ถอดใจอีกจะพยายามให้แกร่วมหุ้นให้ได้เลยหรือไง มันไม่รู้เลยหรือว่าแกทราบฐานะทางการเงินของบริษัทมันอยู่แล้ว ถ้าจะให้แกร่วมหุ้นสู้ขายบริษัทให้แกดีกว่ามั้ง หรือแกว่าไงชาร์ล" ราเชนทร์กล่าวอย่างน่าสงสัยในตัวของนายนพดล
"ไม่ว่าจะมาไม้ไหน ฉันก็ไม่กลัวหรอก ลองมันคิดเล่นตุกติกกับฉันคงได้เห็นดีแน่ ในเมื่อมันขอพบฉันเป็นครั้งสุดท้ายฉันก็ต้องไปสิ จะให้ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์นั่นมาว่าฉันตาขาวหรือไง" ชาร์ลพูดด้วยวาจามั่นใจในตนเองและไม่หวาดกลัวใด ๆ
หน้าคฤหาสน์อมรพิพัฒน์รัตนกุล
ตอนนี้ถูกจัดเป็นงานที่เลิศหรูสมกับนักธุรกิจอันดับต้นๆของไทย พร้อมทัพนักข่าวหลายสำนักที่ถูกเชิญมาเพื่อทำข่าว นายนพดลสวมเสื้อผ้าด้วยชุดสูทแบบเต็มยศเสื้อผ้าแบรนด์เนมชื่อดัง กำลังยืนคุยกับเหล่านักธุรกิจสี่ห้าคนหน้าทางประตูเข้างานวันเกิดของท่าน โดยมีสิงห์ยืนอยู่ด้านหลังห่าง ๆ
"สวัสดีครับคุณนพดล พวกผมก็ขออวยพรให้ปีนี้ของคุณมีแต่ความสุขความเจริญนะครับ"
"ขอบคุณครับ ผมก็ขอให้พวกคุณมีความสุขความเจริญเช่นกันครับ เชิญๆ ด้านในเลยครับ" นพดลกล่าวด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม แต่ภายหลังจากที่แขกชุดสุดท้ายเข้าไปในงานแล้ว นพดลก็ได้ถามสิงห์ว่า
"ป่านนี้แล้วทำไมคุณชาร์ลยังไม่มาอีก ไหนแกว่าคุณชาร์ลรับปากที่จะมาร่วมงานวันเกิดฉันแล้วไง หวังว่าแผนของฉันจะไม่เสียนะไอ้สิงห์"
"ใจเย็นก่อนครับนาย คนของเราที่เฝ้าอยู่ส่งข่าวมาว่าคุณชาร์ลมาใกล้ถึงแล้วครับ"
"ฉันหวังว่าไอ้หนุ่มนั่นคงไม่คิดอยากแกล้งฉันให้เสียหน้าหรอกนะ ฉันอุตส่าห์บอกคนมากมายในงานว่าฉันเชิญนักธุรกิจระดับโลกมาด้วย" นพดลกล่าวด้วยใบหน้าอารมณ์เสียนิด ๆ
"ครั้งนี้ผมทำงานไม่ผิดพลาดแน่นอนครับนาย"สิงห์พูด
"ถ้างานนี้สำเร็จตามแผน ฉันมีรางวัลให้นายอย่างงามแน่ไอ้สิงห์"นพดลกล่าวด้วยใบหน้าที่แน่วแน่
"นาย…นายครับ นั่นคุณชาร์ลมาแล้วครับ" สิงห์กล่าวด้วยใบหน้าที่เหมือนกำลังถูกหวย
นพดลถึงกับรีบไปต้อนรับถึงหน้าประตูรถยนต์คันหรูที่มีเพียงไม่ถึงสิบคันในโลก โดยวันนี้ชาลให้ปีเตอร์ติดตามมาเพียงคนเดียว
ชาร์ล เวลล็อค หนุ่มสัญชาติอิตาลี ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาและร่างกายที่สมบูรณ์แบบราวเทพบุตรในฝันของสาว ๆ นันย์ตาคมดุราวตานกอินทรีย์ผู้จ้องเยื่อสีเขียวมรมตเข้ม รูปร่างสูงร้อยแปดสิบเก้าเซนติเมตรเป็นเจ้าของธุรกิจมากมายทั้งโรงแรมหรูร้อยว่าสาขาทั่วโลก รวมทั้งเรือสำราญหรูลำใหญ่โตที่มีแต่มหาเศรษฐีเท่านั้นที่สามารถขึ้นไปใช้บริการได้ ไม่เพียงเท่านั้น แต่ชาร์ลยังเป็นหุ้นส่วนกับบริษัทอีกมากมาย ชาร์ลเป็นทายาทนักธุรกิจชาวอิตาลีที่เคยได้รับฉายานามว่า "เสืออัจฉริยะ" ไม่มีใครที่ไม่เคยรู้จักนักธุรกิจที่ชื่อเดวิด เวลล็อค แม้แต่ชาร์ลเองยังถูกสำนักพิมพิ์ด้านธุรกิจต่างๆตั้งฉายาให้ว่า "ยอดเสือ" เพราะทั้งพ่อและลูกเรียกได้ว่าฝีมือการบริหารธุรกิจไม่เป็นสองรองใครเลยทีเดียว
"สวัสดีครับคุณชาร์ล ยินดีต้อนรับนะครับผม นึกว่าคุณจะไม่มาแล้วซะอีก" นพดลกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและยินดี
"ในเมื่อผมรับปากแล้ว ผมก็ต้องมาสิครับในเมื่อข้อเสนอของคุณออกจะน่าสนใจ จริงมั้ยครับคุณนพดล" ชายหนุ่มตอบด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์และรู้เท่าทัน
"เออ...ครับเชิญ เชิญด้านในเลยครับ" ชายวัยกลางคนได้ฟังถึงกับกัดกรามพร้อมหน้าถอดสีและรีบพูดเชื้อเชิญชายหนุ่มเข้างาน
ก๊อกๆ ๆ เสียงเคาะประตูที่หน้าห้อง
"คุณหนูขา…แต่งตัวเรียบร้อยหรือยังคะ "
"พี่ชบาเหรอคะ เข้ามาก่อนสิคะ" สาวน้อยกล่าวอนุญาติ
"ทำไมคุณหนูยังไม่แต่งตัวอีกล่ะคะ พี่บอกคุณหนูแล้วนี่คะว่าให้รีบมาอาบน้ำแต่งตัว เรื่องอาหารการกินในงานเลี้ยงคุณท่านก็สั่งจากโรงแรมดังมาอยู่แล้ว คุณหนูอันไม่น่าไปช่วยทำอาหารเพิ่มในครัวเลยค่ะ" สาวใช้กล่าว
"หนูอันลองชุดไหนก็ดูไม่สวยเลยค่ะ หนูอันชักไม่อยากลงไปที่งานเลี้ยงแล้วล่ะค่ะ กลัวทำให้คุณพ่อไขหน้าและอับอายแขกที่มาร่วมงาน ตอนนี้หนูอันเข้าใจคนอ้วนเลยนะคะ อยากใส่ชุดสวย ๆ เหมือนคนอื่นก็ยากแล้วค่ะ ในงานมีแต่ผู้หญิงสวย ๆ ทั้งนั้นเลย" สาวน้อยกล่าวด้วยความน้อยใจในหุ่นของตัวเอง
"ถ้าคุณท่านไม่เห็นคุณหนูในงาน ท่านจะดุและน้อยใจคุณหนูได้นะคะ"
"ของขวัญหนูก็ให้คุณพ่อเมื่อเช้าแล้ว เดี๋ยวหนูโทรบอกท่านดีกว่าว่าหนูไม่ค่อยสบายขอไม่ลงไปร่วมงานดีกว่าค่ะ อีกอย่างหนูอยากนอนแล้วด้วยเพราะตอนนี้สามทุ่มเกือบสี่ทุ่มแล้ว หาว…"สาวน้อยกล่าวพร้อมแกล้งหาวนอนออกมา
"งั้นพี่ชบาไม่กวนคุณหนูแล้วนะคะ" ชบาพูดพร้อมเดินออกจากห้องไป
เสียงเพลงรอสายและเสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูที่ดังมาจากกระเป๋าเสื้อสูทนพดล ทำให้นายนพดลต้องขอตัวไปหามุมคุยโทรศัพท์ส่วนตัว
"ขอตัวสักครู่นะครับคุณชาร์ล"
"ฮัลโล… หนูอัน หนูอยู่ไหน ทำไมพ่อยังไม่เห็นหนูในงานอีก"
"หนูอันง่วงแล้วค่ะอีกอย่างหนูรู้สึกไม่ค่อยสบายด้วยค่ะ คุณพ่ออย่าโกรธหนูอันเลยนะคะ เบิร์ดเดย์อีกครั้งค่ะหนูรักคุณพ่อนะคะ"
"อืม… งั้นเดี๋ยวพ่อให้คนเอานมขึ้นไปให้ที่ห้องแล้วกัน ดื่มนมให้หมดแก้วด้วยนะไม่งั้นพ่อจะโกรธหนูอันจริง ๆ ด้วย" นพดลพูดกับบุตรสาวด้วยสีหน้าที่มองเห็นความหวังอยู่ใกล้ ๆ
"ค่ะ หนูจะดื่มให้หมดแก้วชนิดไม่ให้เหลือสักหยดเลยค่ะ ราตรีสวัสดิ์นะคะ" สาวน้อยกล่าวอย่างยิ้ม ๆ พร้อมกับวางสายโทรศัพท์
ขณะที่ในงานกำลังดำเนินไปอย่างสนุกสนาน ในอีกมุมหนึ่งของงาน
"นายจัดการตามแผนได้เลย คุณหนูอยู่บนห้องแล้วให้คนเอานมตามแผนไปให้คุณหนูด้วย อย่าลืมจัดการการ์ดของคุณชาร์ลด้วย ฉันไม่อยากให้ทุกอย่างผิดแผน" นพดลกล่าวพร้อมคิดในใจว่าทำไมวันนี้ช่างโชคดีจริง ๆ ที่ชาร์ลนำการ์ดมาแค่คนเดียว
"ครับนาย" สิงห์ตอบรับก่อนเดินจากไป
"ขอโทษด้วยนะครับคุณชาร์ล พอดีเพื่อนผมอยู่ต่างประเทศโทรมาอวยพรวันเกิดน่ะครับ"
"ไม่เป็นไรหรอกครับ เพราะผมก็มีเพื่อนนักธุรกิจของคุณคุยเป็นเพื่อนอยู่แล้ว จริงมั้ยครับ" ชาร์ลพูดพร้อมกับหันไปยิ้มให้เพื่อนร่วมโต๊ะ
"ขอโทษครับ ขออนุญาติเสิร์ฟไวน์ครับ" บริกรกล่าวพร้อมกับสับเปลี่ยนแก้วไวน์ใบใหม่แทนแก้วใบเก่าที่เหลือเพียงก้นแก้วน้อยนิด
"คุณชาร์ล ผมได้ยินมาว่าคุณกำลังหาทำเลสร้างโรงแรมอยู่เหรอครับ พอดีผมมีอยู่ที่หนึ่ง ข้อมูลและรูปภาพถ่ายของพื้นที่นั้นอยู่ในห้องทำงานในบ้านของผมเอง รับรองได้ว่าถ้าคุณเห็นคุณต้องสนใจแน่นอน แต่คุณชาร์ลคงต้องรีบตัดสินใจหน่อยนะครับ เพราะวันนี้เห็นเลขาบอกว่าพรุ่งนี้จะมีคนเข้าไปดูพื้นที่นั้นด้วย ไม่แน่ถ้าเค้าถูกใจและเค้าเสนอราคามาดีผมอาจจะทำสัญญาซื้อขายกันไปเลยก็ได้นะครับ " นพดลถามและบอกกล่าว
"เป็นยังไงบ้างครับทุกท่าน ไวน์ที่ผมนำมาในงานอร่อยหรือเปล่า หวังว่าจะถูกใจทุกท่านนะครับ"
"ว่าแต่ไวน์นี้สั่งซื้อมาจากไหนเหรอครับคุณนพดล รสชาติดีจริงๆเลย เผื่อวันหน้าผมมีงานจะได้ไปหาซื้อมาเลี้ยงแขกบ้าง" แขกท่านหนึ่งในงานถาม
"พอดีผมได้จากเพื่อนชาวต่างชาติคนหนึ่งน่ะครับ เอาเป็นว่าใครอยากได้ค่อยมาเอาคำตอบแบบส่วนตัวแล้วกันครับ มา...เรามาดื่มให้หมดแก้วกันเลยดีกว่าครับ เชียร์..." เสียงชนแก้วพร้อมกับที่ทุกคนยกแก้วขึ้นดื่ม ในขณะที่นายนพดลแอบมองชาร์ลดื่มแก้วไวน์จนหมดแก้วด้วยสายตาเจ้าเล่ห์เพียงชั่วครู่
