มือทั้งสองข้างของบอมบอมที่ดันหน้าอกของมิคกี้ไว้นั้น ได้สร้างความลำบากที่จะกินมันฝรั่ง มิคกี้จึงใช้มือที่เหลืออีกข้างหนึ่ง จับมือของบอมบอมออกมาจากหน้าอก ให้มาจับที่ต้นคอของตัวเอง หลังจากนั้นมิคกี้ใช้มือนั้นประคองท้ายทอย ส่วนริมฝีปากขยับเข้ามาใกล้มันฝรั่งที่บอมบอมกัดไว้ ส่วนบอมบอมก็เผยอปากเล็กน้อย มิคกี้ค่อยๆเขยิบริมฝีฝากเข้าชน
บอมบอมกัดมันฝรั่งเพื่อให้ขาดเข้าไปภายในปาก แต่ริมฝีปากของมิคกี้ด้านบนได้เข้าไปสัมผัสริมฝีปากด้านล่าง เมื่อบอมบอมกัดมันฝรั่งขาดเขาก็รีบกลืนเข้าไปภายในปากทันที แต่ก็ยังหลงเหลือเศษน้อยอยู่บางส่วน ที่ติดริมฝีปากข้างบน มิคกี้จึงขยับริมฝีปากด้านบนของเขาขึ้นไปประกบทันที และเอียงคอนิดหนึ่ง ใช้มือที่จับศีรษะของบอมบอมไว้ดันเข้ามา เพื่อให้ริมฝีปากชนและซ้อนกัน
มิคกี้ใช้ริมฝีปากดูดเศษมันฝรั่งที่เหลือเข้ามาภายในปากจนหมด พร้อมกับถอนริมฝีออกมาอย่างช้าๆ ส่วนบอมบอมรีบดึงมือที่ประคองต้นคอของมิคกี้ออก เฉกเช่นเดียวกับมิคกี้ก็เลิกประคองศีรษะของบอมบอม
มิคกี้มองบอมบอมแล้วยิ้มในใจที่ได้แกล้ง ส่วนบอมบอมก็เขินอายเพื่อนนักศึกษา เพราะเป็นครั้งแรกได้สัมผัสริมฝีปากของผู้ชาย
“กลับเข้าที่ได้แล้ว”ก็อตรีบพูดขึ้นเพราะเขารู้สึกแอบอิจฉาเล็กๆ
บอมบอมรีบเดินกลับเข้าไปยังที่เดิม โดยมีมิคกี้เดินตามหลังแท่บจะตัวติดกัน เมื่อมาถึงที่เดิมบอมบอมรีบนั่งลงใกล้ๆบิวทันที ส่วนบิวหันมามองบอมบอมแล้วอมยิ้ม และแอบชำเลืองมองมิคกี้ที่นั่งหน้านิ่ง
ก็อตพูดอีกหลายสิ่งหลายอย่างจนมาถึงช่วงเวลาของจับคู่พี่รหัส ซึ่งเวลานี้แหละที่บอมบอมต้องการ เขานั้นอยากรู้ว่าพี่รหัสเป็นใครกัน เพราะบอมบอมมองรุ่นพี่ที่ยืนอยู่เรียงราย ซึ่งมีหลายคนที่หล่อระดับเทพจึงอยากได้เป็นพี่รหัส
การตามหาพี่รหัสของคณะนี้ไม่มีพิธีรีตองอะไรมาก แค่น้องๆออกมาแนะนำตัวบอกรหัสนักศึกษา รุ่นพี่จะเดินเข้ามาหาทันที ส่วนบอมบอมนั้นพี่รหัสของเขาไม่ใช่ใคร ก็คนที่แกล้งบอมบอมนั่นเอง
เมื่อบอมบอมได้อยู่กับก็อตสองต่อสอง เขาไม่ได้ผิดหวังอะไร ถึงแม้ก็อตจะไม่ได้หล่อระดับเทพ หน้าตาถือว่าธรรมดา แต่มีดีที่หุ่นดีสูงล่ำ เพราะก็อตเป็นนักกีฬาฟุตบอล
“ดีจัง พี่ไม่คิดว่าจะได้น้องบอมบอมมาเป็นน้องรหัสของพี่”ก็อตมองน้องรหัสที่ผิวขาวใสสูงหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู
“บอมบอมก็เหมือนกันครับ”บอมบอมยิ้มให้พี่รหัสด้วยสายตาสดใจ
“เรารู้จักกันแล้ว ถ้าน้องบอมบอมมีปัญหาอะไรปรึกษาพี่ได้ทุกเรื่องนะ ยกเว้นเรื่องเงินพี่ไม่มี”ก็อตยิ้มและหัวเราะออกมา เพราะเขาดูออกอยู่ว่าบอมบอมนั้นน่าจะฐานะดี ด้วยการแต่งตัวและเฟอร์นิเจอร์ตามร่างกาย รวมกันน่าจะหลายหมื่นซึ่งแตกต่างจากเขา ที่ไม่ได้รวยมากขนาดนั้น
“ไม่ต้องห่วงหรอกครับพี่ บอมบอมปรึกษาแน่นอน”
“ก็ดีเราจะได้สนิทกันมากกว่านี้”
“ใช่ครับ”
“วันนี้เราทำความรู้จักกันแค่นี้ดีกว่านะ เพราะบอมบอมต้องไปกินข้าว มีเรียนช่วงบ่ายด้วยนี่”ก็อตได้เช็คเวลาเรียนของรุ่นน้องมาแล้วเขาจึงรู้ทุกอย่าง
“ถ้างั้นบอมบอมไปหาเพื่อนก่อนนะครับ”
“เพื่อนคนที่กินมันฝรั่งด้วยกันเหรอ”
“คนนั้นไม่ใช่เพื่อนหรอก คู่กัดมากกว่า”บอมบอมยิ้ม
“พี่ก็นึกว่าเพื่อนสนิท”ก็อตโล่งอก เพราะเขาเห็นตอนกินมันฝรั่ง ถึงกับคิดว่าเป็นแฟนกันเลยทีเดียว
“เรื่องมันยาวเดี๋ยววันหลังจะเล่าให้ฟัง ว่าทำไมเป็นคู่กัดกันครับ”
“โอเค ถ้านั้นแยกย้ายกัน”
บอมบอมยกมือไหว้ก็อตและเดินตามหาเพื่อน เช่นเดียวกับบิวเหมือนกันที่กำลังตามหาบอมบอม พอบิวเห็นบอมบอมจึงกวักมือเรียก และเดินกึ่งวิ่งไปหา ด้วยความเซ่อซ่าของบิว และไม่ได้มองรอบข้าง จึงไปชนสุกี้ที่เดินมากับแฝดผู้พี่ จึงทำให้สุกี้และบิวล้มลงพร้อมกัน
“เราขอโทษนะ”บิวยิ้มให้สุกี้
“ไม่มีตาดูหรือไง”สุกี้มองค้อนและลุกขึ้นยืนก่อน
“ขอโทษจริงๆเราไม่ได้มองทางเลย”บิวลุกขึ้นยืนแต่สุกี้ผลักบิวล้มลงกับพื้นอีกครั้ง
“นี่คือการลงโทษเพราะเราไม่ต้องการคำขอโทษ”สุกี้พูดขึ้นพร้อมกอดอก
“น้องสุกี้เขาก็ขอโทษเราแล้ว พี่ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจหรอก”สุก้าแฝดผู้พี่กำลังจะก้มลงประคองร่างบางๆของบิวลุกขึ้น
“หยุดเลยนะพี่สุก้า”สุกี้ดึงแฝดผู้พี่ให้ลุกขึ้น
บอมบอมเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง เขาจึงรีบเดินมาหาเพื่อนรัก และประคองร่างของบิวลุกขึ้นยืน พร้อมกันนั้นยังมองสุกี้ด้วยสายตาจะเอาเรื่องให้ได้
“เพื่อนเราก็ขอโทษแล้ว เรื่องแค่นี้ให้อภัยกันไม่ได้เลยเหรอ อุตส่าห์มีโอกาสเข้ามาเรียนเป็นปัญญาชนแล้ว แต่ทำตัวไม่ต่างกับพวกมีปัญหาในการเกิดมาเป็นคน”
“ทำไมเราต้องให้อภัยคนที่ทำให้เจ็บ มันต้องตาต่อตาฟันต่อฟัน ฟาดได้เป็นฟาดยุคนี้แล้วไม่มีพระเอกนางเอกหรอก”
“แต่เพื่อนเราก็เจ็บเหมือนกันนี่ ถ้าเป็นอย่างที่นายพูดเพื่อนเราก็มีสิทธิกระโดถีบปากนายได้เหมือนกัน”บอมบอมเสียงเริ่มแข็งกร้าว
“เรื่องของเพื่อนเธอซิ ไม่เกี่ยวกับเรา ใครทำเราเจ็บคนนั้นก็ต้องเจ็บมากกว่าเรา”สุกี้มองตาขวางใส่
“พอเถอะสุกี้”สุก้าจับแขนแฝดผู้น้องไว้
“หยุดเลยพี่สุก้า เรื่องนี้มันเป็นเรื่องของสุกี้กับสองคนนี้”สุกี้แกะมือแฝดผู้พี่ออก
“เป็นคนประเภทไหนหนอไม่มีน้ำใจ ไม่รู้จักให้อภัยคนอื่น อยากรู้เหมือนกันเกิดช่องทางไหน”บอมบอมจ้องหน้าด้วยอารมณ์โกรธสุดขีด
“ก็เกิดมาเหมือนเธอนั่นแหละ เราไม่ได้มีอะไรแตกต่างกันเลย”สุกี้หัวเราะ
“มีสิ”
“อะไร”
“จิตใจไง การกระทำของนายเมื่อกี้มันบอกว่า นายเป็นคนประเภทไม่น่าอยู่รอดมาถึงตอนนี้ เกิดมาเป็นคนแต่ทำตัวเหมือนไม่เคยผุดเคยเกิด”บอมบอมพูดจบยิ้มที่มุมปาก
“ไปกันเถอะบิว อยู่ตรงนี้นานเดี๋ยวติดเชื้อคนไร้น้ำใจ”
บอมบอมยิ้มเยาะให้สุกี้และหันหลังกลับ พร้อมจับแขนเพื่อนรักให้เดินตาม แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าไปไหนเลย สุกี้ผลักร่างของบอมบอมจนเซ แต่ไม่ล้มเพราะบิวเพื่อนรักจับแขนไว้ทัน เมื่อบอมบอมตั้งหลักได้เขาจึงเดินไปหาสุกี้ และจะเอาคืนโดนผลักร่างสุก้าล้มลงนอนกองกับพื้น
ช่วงเวลาที่บอมบอมกับบิว กำลังหันหลังให้แฝดสองคนนั้น สุกี้ได้ผลักบอมบอมจนเซ พอสุกี้ผลักเสร็จ เขาก็เปลื่ยนที่ไปอยู่ตรงแฝดผู้พี่ และดันร่างสุก้าให้มาอยู่แทนที่ของเขา ด้วยเป็นแฝดที่หน้าตาเหมือนกัน บอมบอมจึงไม่รู้ว่าใครเป็นใครจึงผลักผิดตัว
“เธอผลักเราทำไม”สุก้านั่งนิ่งอยู่กับพื้น
ในช่วงเวลานั้นนั่นเองที่มิคกี้เดินมาเห็น ตอนบอมบอมกำลังผลักร่างสุก้าล้มลง เขาจึงรีบเดินเข้ามา และพยุงร่างของสุก้าลุกขึ้นยืน
“นายมันจริงๆเลยนะบอมบอม แค่วันแรกก็หาเรื่องคนอื่นเขาไปทั่ว อย่าถือว่าตัวเองรวยจะรังแกคนอื่นได้นะ ทำตัวใหญ่มาจากไหนทั้งๆที่นายเป็นคนที่ไม่มีหัวใจ ไร้พัฒนาการความเป็นคน”มิคกี้ยืนข้างๆสุก้า
“นายไม่รู้เรื่องอะไรไม่ต้องมาพูด ใครเป็นแมวเป็นเสือนายยังไม่ออกอีกเหรอ”บอมบอมมองหน้ามิคกี้ด้วยสายตาที่ดุพร้อมเอาเรื่องให้ได้
“มิคกี้ใช่ไหม”สุกี้เดินเข้ามาใกล้ๆเพราะเขาแอบเล็งไว้ตั้งแต่ตอนเล่นเกมกับบอมบอมแล้ว
“ใช่”
“บอมบอมมาหาเรื่องเราสองพี่น้องก่อน โดยเฉพาะเพื่อนของบอมบอมน่ะ วิ่งมาชนเราแล้วไม่ขอโทษ แค่นั้นยังไม่พอมาว่าเราเสียๆหายๆ แต่ก็ยังไม่พอใจมาผลักพี่สุก้าล้มลง อย่างที่มิคกี้เห็นนั่นแหละ”สุกี้ยิ้มในใจ
“ยิ่งกว่าสตอสั่งตรงจากต่างประเทศจริงๆทั้งพี่ทั้งน้องเลย”บอมบอมเหมาหมดเพราะไม่รู้ว่าใครเป็นคนผลัก
“ทำผิดยังไม่ยอมรับผิดอีก การศึกษาไม่ได้ช่วยอะไรเลย ทำตัวเหมือนตัวถ่วงระบบการศึกษา”มิคกี้ต่อว่าบอมบอมทันที
“มิคกี้นายไม่มีสิทธิที่จะมาว่าเราอย่างนี้นะ นายก็เหมือนกันนั่นแหละ การศึกษาก็ไม่ได้ช่วยอะไร ใครพูดอะไรก็เชื่อไปหมด หูน่ะเอาสุนัขถ่วงไว้บ้าง ไปกันเถอะบิวอย่าอยู่ตรงนี้เลย มีเชื้อโรคหูเบาตัวใหญ่อยู่”
บอมบอมใช้สายตากวาดมองทีเดียวสามคนรวด แล้วหันหลังกลับพร้อมพยักหน้าให้เพื่อนรักเดินไปพร้อมกัน
มิคกี้มองตามบอมบอมด้วยอารมณ์ครุ่นเคืองเล็กน้อย หลังจากนั้นเขาก็หันมามองสุก้า เพียงสบตาสุก้า มิคกี้ใจสั่นระรัวจนเผลอยิ้มออกมาจากใจ
“เจ็บตรงไหนบ้างครับ”มิคกี้มองรอบๆตัวสุก้า
“ไม่เจ็บหรอก พี่สุก้าอึดจะตาย”แฝดน้องพูดแทน
“สุก้าชื่อแปลกดีหนอ”มิคกี้มองด้วยสายตาหวานฉ่ำ เพราะเขารู้สึกหลงใหลในใบหน้า และท่วงท่ากิริยาที่เรียบร้อย ส่วนสุกี้เขาไม่สนใจแม้แต่น้อย ถึงแม้จะพยายามแนะนำตัวก็ตามที
“เราชื่อสุกี้นะ”
“ยินดีที่รู้จัก”มิคกี้หันไปมองแวบหนึ่ง แล้วหันกลับไปมองแฝดผู้พี่อีกครั้ง
มิคกี้ไม่รู้จิตใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมถึงชอบพอและมีความรู้สึกดีๆให้กับสุก้ามากมายขนาดนี้ ถึงจะพบกันเป็นครั้งแรกก็ตามที ส่วนสุก้าก็เช่นเดียวกันหลงใหลมิคกี้ในทันใดเพียงแค่พบหน้า สุก้าจึงได้แต่ก้มหน้าไม่กล้ามองมิคกี้ซ้ำอีกครั้ง เพราะรู้สึกอายกลัวเผยความในใจออกมา
สุกี้มองแฝดผู้พี่และมิคกี้ด้วยสายตาริษยา เพราะเขาก็เล็งมิคกี้ไว้เหมือนกัน เท่าที่สังเกตเพื่อนในห้อง หลายคนนั้นก็หล่อ แต่มิคกี้นั่นหล่อล่ำหุ่นแซ่บสุดในรุ่น สุกี้จึงคิดว่าจะทำให้มิคกี้มาหลงรักและยอมเป็นแฟนตัวเองให้ได้ ถึงแม้ต้องแย่งมาจากพี่ของตัวเองก็ตามที
มิคกี้กับยูโรได้มาซ้อมฟุตบอลเช่นเคยที่สนามเดิม ซึ่งเป็นช่วงเดียวกับสุกี้และสุก้าที่แทนพ่อของเขา ชอบบังคับพามาเล่นฟุตบอล แต่ทั้งสองไม่เคยชอบแม้แต่น้อย แต่จำใจมาเล่น เพราะแทนนั้นทำงานที่แท่นขุดเจาะน้ำมัน หกเจ็ดเดือนเขาถึงจะกลับมาบ้านที พอมีเวลาเขาจึงอยากจะอยู่กับลูกแฝด และอีกข้อสำคัญเขาค่อนข้างหัวโบราณนิดนึง ที่ยังไม่ค่อยยอมรับในสิ่งที่สุกี้และสุก้าเป็นสักเท่าไร ซึ่งแตกต่างจากผู้เป็นแม่สุชาดาที่ยอมรับได้ทุกอย่างไม่ว่า สุกี้กับสุก้าจะมีรสนิยมแบบไหน
ในระหว่างที่มิคกี้กับยูโรลงแข่งขันฟุตบอลนั้น สุกี้กับสุก้าได้เห็นพอดี เพราะทั้งสองซ้อมเดาะฟุตบอลกับแทนพ่อของเขาอยู่ข้างสนาม
“พ่อนั่นไงมิคกี้เพื่อนของลูกที่คณะ มาเล่นฟุตบอลที่นี่ด้วยเหรอเนี่ยลูกไม่รู้มาก่อนเลย”
“น้องจะรู้ได้ไงพึ่งเจอกันวันนี้วันแรกเมื่อตอนเช้า”แฝดผู้พี่เเอ่ยขึ้น
“หุบปากไปเลย”สุกี้เดินเข้ามาใกล้ๆแฝดผู้พี่แล้วพูดค่อยๆใกล้ๆหูของสุก้าเพราะกลัวพ่อของเขาได้ยิน
สุก้าได้แต่ทำหน้านิ่งไม่กล้าพูดอะไรต่ออีก เพราะตั้งแต่เด็กจนโตต้องยอมสุกี้ตลอด และโดนแฝดน้องกลั่นแกล้งทุกครั้งที่มีโอกาส
“คนไหนล่ะ”แทนถาม
“คนที่สูงๆขาวๆหล่อๆนั่นแหละ”สุกี้เอ่ยขึ้น
“ก็ดีเลย เพราะอีกไม่กี่วันพ่อก็ต้องกลับไปทำงานแล้ว พ่อจะได้ฝากเพื่อนของลูก ช่วยซ้อมฟุตบอลให้หน่อย ถ้ามีโอกาสพ่อก็อยากให้ลูกทั้งสองได้ลงแข่งด้วยเหมือนกัน”
แฝดทั้งสองอารมณ์เดียวกันเลย เมื่อได้ยินคำพูดของแทนผู้เป็นพ่อ เพราะสุกี้กับสุก้าไม่ชอบที่จะเล่นฟุตบอล
“ครับ”แฝดประสานเสียงพูดพร้อมกัน
แฝดทั้งสองพร้อมกับแทนพ่อของเขา ดูมิคกี้กับยูโรลงแข่งฟุตบอลจนจบครบเวลา พอนักฟุตบอลทั้งสองทีมเดินเข้ามาข้างสนาม สุกี้จึงรีบลุกขึ้นเดินไปหามิคกี้ที่กำลังเดินมาถึงข้างสนาม
“มิคกี้”สุกี้ยืนยิ้มมองมิคกี้
“อ้าวมาได้อย่างไงเนี้ย สุกี้หรือสุก้าล่ะ”
“สุกี้”
“แล้วสุก้าไปไหน”
“โน้น นั่งอยู่กับพ่อ”สุกี้ชี้มือไปทางแทนกับสุก้าที่กำลังนั่งคุยกันอยู่
“อ่อ”มิคกี้พยักหน้า
“เข้าไปเปลื่ยนเสื้อผ้ากันเถอะ”ยูโรเอ่ยขึ้น และมองสุกี้แวบนึง
“เพื่อนเหรอ”สุกี้ถาม
“ฮือ นี่ยูโร เรียนคนละมหาวิทยาลัย แต่อยู่ปีหนึ่งเหมือนกัน ยูโรนี่สุกี้น่ะเพื่อนที่คณะเดียวกับเรา”
สุกี้นั้นยิ้มให้ยูโรอยู่ เพราะเขาก็ค่อนข้างพอใจยูโรเหมือนกัน เพราะยูโรหล่อแต่คนละแนวกับมิคกี้ ยูโรจะแนวคมเข้มสูงใหญ่ แต่ในขณะเดียวกันยูโรทำหน้านิ่งๆแค่พยักหน้าเฉยๆ
“มิคกี้ พ่อเรามีเรื่องจะคุยกับมิคกี้ด้วย เราบอกพ่อเราไปว่ามิคกี้เป็นเพื่อนที่คณะ พ่อเราเลยอยากเจอ”
“ไปสิ เราก็อยากเจอสุก้าเหมือนกัน”มิคกี้หันไปมองสุก้าที่นั่งมองมิคกี้อยู่เหมือนกัน
สุกี้อารมณ์ครุ่นเคืองทันทีเมื่อได้ยินคำพูดที่แสลงใจ ส่วนยูโรก็ไม่ค่อยพอใจทั้งแฝดพี่และแฝดน้องสักเท่าไร ถึงแม้ยูโรจะมีรสนิยมแบบเดียวกับมิคกี้ แต่ในเรื่องความรักนั้นห้ามใจกันไม่ได้ ด้วยความใกล้ชิดสนิทกันจนยูโรเผลอใจให้มิคกี้ ถึงแม้จะรู้ว่าเป็นไปได้ยาก แต่เขาก็จะพยายามทำให้เป็นไปได้
สุกี้พามิคกี้และยูโรเดินมาหาแทนและสุก้า ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างยิ่งยวด ยื่งสุกี้เห็นแฝดผู้พี่ เมื่อเขาเดินมาถึงตรงหน้า สุกี้แท่บจะดึงคอเสื้อมาและผลักให้ล้ม เพียงได้แต่คิดเท่านั้นในช่วงเวลานี้
“มิคกี้นี่พ่อเรานะ”สุกี้เอ่ยขึ้นเมื่อเดินมาถึง
“สวัสดีครับคุณอา”มิคกี้ยกมือไหว้แทน ยูโรจำเป็นต้องยกมือไหว้ตามด้วย
“เมื่อกี้อาดูมิคกี้เล่นฟุตบอลนะ เก่งมากเลยคงเล่นมาตั้งแต่เด็กแล้วใช่ไหม”
“ครับคุณอา”
“ดีเลย อาอยากให้มิคกี้กับเพื่อนสอนเล่นฟุตบอลให้กับลูกแฝดอาด้วย”
“ยินดีเลยครับอา”มิคกี้หันมามองสุก้าด้วยสายตามีนัยน์แฝง
สายตาของมิคกี้ที่มองสุก้านั้น ไม่พ้นสายตาของสุกี้กับยูโรที่สังเกตเห็น และแอบไม่พอใจแฝดผู้พี่อย่างมาก ที่ได้รับความสนใจจากมิคกี้
“อาขอบใจมิคกี้กับเพื่อนมากนะ”
“เห็นพ่อบอกว่าจะไปกินข้าวกับเพื่อนไม่ใช่เหรอ”สุกี้เอ่ยขึ้นเพราะเขาได้ยินแทนคุยโทรศัพท์กับเพื่อนตอนออกจากบ้านมา
“ใช่ พ่อต้องรีบไปแล้ว เดี๋ยวพ่อไปส่งลูกๆก่อนแล้วค่อยไป”
“พ่อจะเสียเวลาวนรถไปมาทำไม เดี๋ยวพวกเรากลับกันเองก็ได้ครับ”
“จะกลับได้ไง”
สุกี้สะกิดให้แฝดผู้พี่พูด เพราะว่าถ้าสุก้าพูดอะไรออกมา แทนมักจะเชื่อและไว้ใจเสมอ ซึ่งแตกต่างจากสุกี้ที่แทนไม่เชื่อใจและไม้ไว้ใจ ด้วยนิสัยที่เอาแต่ใจและโดนตามใจจากสุก้าผู้เป็นพี่ตลอดตั้งแต่เด็กจนโต
“พ่อ พวกเรากลับกันเองได้ครับ เดี๋ยวสุก้าจะดูแลน้องเอง”
“เอางั้นเหรอ ฮือ”แทนยืนครุ่นคิด
“เดี๋ยวผมไปส่งเองครับ”มิคกี้อาสาทันที เพราะเป็นโอกาสดีที่เขาจะได้ใกล้ชิดกับสุกี้มากขึ้น
“ใช่เลยพ่อ ให้มิคกี้ไปส่งเราก็ได้ รับรองปลอดภัย เพราะพ่อของมิคกี้เป็นถึงรัฐมนตรีเชียวนะ”
“ลูกรัฐมนตรีเหรอ”แทนมีสีหน้าตกใจเล็กน้อย
“ใช่พ่อ ลูกรัฐมนตรีพายัพกับคุณหญิงโสภิตา”สุกี้ยืนยิ้ม เพราะเขาคิดว่าพ่อต้องให้ไปอย่างแน่นอน
“กลับ พ่อไม่กินข้าวกับเพื่อนแล้ว”แทนมองหน้าแฝดทั้งสองด้วยสายตาที่ดุดัน และหันไปมองมิคกี้ชัดๆอีกที ซึ่งหน้าตามิคกี้นั้นไม่ผิดเพี้ยนจากพายัพคู่แข่งเรื่องความรักครั้งอดีต
มีหลายเรื่องที่ทั้งพายัพและแทนครุ่นเคืองใจกัน ทั้งต่อหน้าและลับหลัง ไม่ว่าจะเรื่องของโสภิตาหรือสุชาดาก็ตามที เพราะแทนเกือบได้ความรักจากโสภิตาแล้ว เพียงแต่พอพายัพเลิกกับสุชาดาเขาก็หันมาจีบโสภิตาอีกครั้ง ด้วยฐานะทางสังคมและญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายรู้จักกัน จึงทำให้ทั้งคู่สมหวังในรักอย่างง่ายดาย ส่วนแทนเมื่อผิดหวังในความรักและได้เจอสุชาดาที่อกหักมามาดๆ เมื่อมาเจอกันจึงก่อเกิดเป็นความรัก แต่ด้วยอดีตทั้งโสภิตาและสุชาดาล้วนมีความเกี่ยวข้องทางใจกับพายัพ จึงทำให้แทนไม่คอยพอใจพายัพค่อนข้างมาก
“พ่อ”สุกี้เอ่ยขึ้นเสียงดัง
แทนมองหน้าลูกแฝดทั้งสอง ซึ่งทำให้สุกี้และสุก้าต้องนิ่งลงและเดินตามแทนไปแต่โดยดี นั่นที่เป็นเหตุให้มิคกี้และยูโรต่างอึ้งและพูดอะไรไม่ออกได้แต่มองหน้ากัน และหลังจากนั้นก็เข้าไปยังห้องเปลื่ยนเสื้อผ้า
ระหว่างทางที่แทนขับรถพาฝาแฝดทั้งสองกลับบ้านนั้น เขายังไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ จนมาถึงที่บ้าน สุกี้และสุก้าก็ยังไม่ได้ยินเสียงของพ่อเขาแม้แต่ครั้งเดียว ในความเป็นจริงแล้วแทนกำลังคิดถึงความหลังที่เขายังไม่ลืม แต่เมื่อได้รู้ว่าลูกแฝดตัวเองนั้นเรียนคณะเดียวกับลูกพายัพ เขาจึงรู้สึกไม่ดีเท่าที่ควร แต่ก็ไม่อยากแสดงอะไรออกมามากให้ลูกแฝดของเขา สงสัยเรื่องราวในอดีต แทนจึงได้แต่เพียงนิ่งเฉยทำ
สุกี้และสุก้าเมื่อมาถึงบ้านก็ขึ้นไปบนห้องนอน เพราะทั้งสองไม่อยากจะอยู่ข้างล่างกับแทน เพราะแทนนั้นหน้านิ่งนิ้วขมวด จนแฝดทั้งสองเกิดความกลัว ในความคิดของพวกเขาก็ยังไม่เข้าใจ เรื่องราวที่แทนรีบพากลับบ้าน ในช่วงเวลานี้ทั้งสองเลยอยากอยู่ห่างๆแทนไว้ก่อน
แฝดทั้งสองนั้นแยกกันนอนคนละห้องตั้งแต่มัธยม แต่ในวันนี้สุกี้เดินตามสุก้าเข้ามาในห้อง เพื่อที่จะพูดคุยอะไรบางอย่างที่คาใจ
“พี่สุก้าน้องมีเรื่องจะคุยด้วย”
“เรื่องอะไรเหรอ”สุก้ามีสีหน้าที่สงสัย
“เรื่องมิคกี้”
“ทำไมเหรอ”
“น้องชอบมิคกี้”
“ฮือ”สุก้าพยักหน้าด้วยความปวดใจ เพราะเขาเริ่มรู้ตัวแล้วว่าความรักที่ยังไม่ก่อเกิดขึ้น กำลังจะพังทลาย แต่ไปก่อเกิดขึ้นกับสุกี้แทน
“ว่าไง น้องรู้ว่ามิคกี้สนใจพี่สุก้า และน้องก็รู้ด้วยว่าพี่สุก้าก็สนใจมิคกี้เหมือนกัน แต่น้องขอได้ไหมผู้ชายคนนี้”
“พี่เคยปฏิเสธสุกี้เหรอ”สุก้ามีสีหน้าที่เศร้าลง
“ไม่เคย ถึงพี่สุก้าจะปฏิเสธ น้องก็จะแย่งมาให้ได้”
สุกี้มองหน้าแฝดผู้พี่ด้วยความสะใจ ที่กำลังจะแย่งมิคกี้มาได้ ทั้งๆที่สุกี้ยังไม่รู้เลยว่ามิคกี้จะเล่นด้วยหรือเปล่า
“แค่นี้แหละที่น้องจะพูด”สุกี้พูดจบก็เดินออกจากห้องของสุก้า ไปยังห้องของตัวเอง
สุก้านั่งซึมเศร้าอีกครั้ง เป็นอีกหลายๆครั้งที่สุก้าต้อง โดแฝดผู้น้องแย่งทุกอย่างไปจากชีวิต ถึงกระนั้นสุก้าก็ให้ด้วยความเต็มใจแฝงไว้ด้วยความฝืนใจตลอดมา แม้ว่าบางครั้งจะไม่อยากให้ก็ตามที แต่สุก้าก็ไม่เคยขัดใจแฝดผู้น้องแม้แต่ครั้งเดียว
