บอมบอมนั่งรถสุดหรูมาจากที่บ้าน เพื่อมาเซอร์ไพร์สพ่อกับแม่ ในบริษัทอสังหาริมทรัพย์พันล้าน ทางไปบริษัทของพ่อบอมบอมต้องผ่านหน้า มหาวิทยาลัยพิพัฒนเมธา พอถึงทางม้าลายคนขับรถของบอมบอมก็หยุดให้นักศึกษาข้าม แต่แล้วมีรถสปอร์ตคันงามมาชนท้ายรถของบอมบอม จนตัวโยกไปข้างหน้าศีรษะชนพนังเบาะนั่ง
“คุณหนูเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”คนขับรถรีบหันมาดูบอมบอมทันที ทั้งที่ตัวเขาเองก็เจ็บศีรษะเหมือนกัน
“ไม่เป็นอะไรหรอกครับลุง”บอมบอมหันหลังไปมองรถคันที่ชน
“ดูรถก็น่าจะเป็นลูกคนรวย”
“น่าจะใช่”คนขับรถจึงขับหาที่จอดรถข้างๆทางใกล้หน้ามหาวิทยาลัย
“คุณหนูรออยู่นี่นะ เดี๋ยวลุงจะลงไปเคลียร์กับเด็กหนุ่มคนนั้นซะหน่อย”คนขับรถมองที่กระจกเห็นหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับบอมบอมสองคน ลงมาดูที่หน้ารถสปอร์ตคันหรูหลายสิบล้าน
บอมบอมนั่งกุมหน้าผากเพราะยังเจ็บศีรษะอยู่ เพราะกระแทกค่อนข้างแรงพอสมควร บอมบอมหันหลังไปดูรถอีกครั้งก็เห็นสองหนุ่มออกลีลาเยอะพอสมควร บอมบอมจึงคิดว่าตัวเองต้องไปจัดการสองหนุ่มนั่น เขาจึงรีบลงจากรถถึงแม้ศีรษะเริ่มนูนขึ้น
“จะโวยวายอะไรกันหนักหนา”บอมบอมเดินมายืนข้างคนขับรถ และมองหน้ามิคกี้กับยูโรในชุดนักฟุตบอล บอมบอมคิดในใจว่าสองคนนี้ก็หล่อดีเหมือนกัน คนแรกหล่อขาวแต่ไม่ถึงกับตี๋ซะทีเดียว ส่วนอีกคนหล่อคมเข้มผิวสีน้ำตาล แต่การพูดจาทั้งสองหนุ่มฟังไม่รื่นหูเท่าที่ควร เมื่อได้ยินมิคกี้หนุ่มหล่อผิวขาวพูดประชด
“นึกว่าจะไม่ลงมาซะแล้วคุณหนู”มิคกี้พูดเสียงสอง
“ลงมาแล้วมีปัญหาอะไรก็ว่ามาคุณชาย”
“ก็ไม่อะไรหรอก เรียกประกันมาก็จบแล้ว”มิคกี้ทำท่ายียวนกวนประสาท
“แล้วทำไมต้องโวยวายพูดจาเสียงดังยังกับอยู่ในป่า”
“อ้าว นายไม่ลงมานี่เป็นเจ้าของรถ ก็ต้องมาเคลียร์เองซิ นั่งยังกับเป็นตุ๊กตาหน้ารถ แต่หน้าตายังกับปวดตด”มิคกี้ยังมีท่าทียียวนกวนอารมณ์เหมือนเดิม
“ใครเคลียร์ก็เหมือนกันนั่นแหละ และอีกอย่างนายผิดไม่ใช่เรา ตัวเองผิดยังไม่สำนึกทำตัวยังกับคนนอกโลก ไม่รู้ไหนเป็ดไหนไก่”
“ยอมรับว่าผิด แต่นายไม่คิดที่จะลงจากรถมาเคลียร์เลยเหรอ ทำตัวอย่างกับนกพึ่งเกิดใหม่”
“จะลงมาทำไมมลภาวะเป็นพิษ มีแต่เชื่อโรคที่มองไม่เห็นว่อนตามอากาศ”บอมบอมเริ่มโมโหฉุนเฉียวขึ้นทันที ถึงแม้มิคกี้จะหล่อเทพก็ตามที
“พอเถอะ นายเป็นลูกรัฐมนตรีเชียวนะ คนเริ่มมองแล้ว และอีกอย่างเราผิด ดูจากการแต่งตัวและรถ ก็น่าจะไม่ธรรมดา ก็คงเป็นลูกคนรวยเหมือนนายนั่นแหละ เราว่าพอเถอะอย่าไปต่อล้อต่อเถียงเลย”ยูโรกระซิบข้างๆหูของมิคกื้
“ก็ได้รอประกันมาก่อน”มิคกี้พูดขึ้นลอยๆ
“ก็แค่นี้แหละ”บอมบอมมองมิคกี้แวบหนึ่งแล้วเดินไปที่รถทันที
เมื่อบอมบอมขึ้นรถไปแล้วสองหนุ่มมองหน้ากัน ด้วยความเสียดายเพราะวันนี้นัดกันไว้ว่าจะไปเตะฟุตบอลจึงเป็นอันต้องยกเลิก ส่วนบอมบอมก็เช่นเดียวกันเปลื่ยนแผนที่จะไม่ไปหาพ่อแม่ที่บริษัท เขาจึงให้คนขับรถกลับไปที่บ้านตามเดิม
วันนี้เปิดเรียนวันแรกบอมบอมมาแต่เช้าด้วยความตื่นเต้น แต่ก็หมดความมั่นใจไปนิดนึงเพราะหน้าผากซ้ำเป็นจ้ำๆ เมื่อบอมบอมเข้ามาในมหาวิทยาลัยพัฒนเมธา เขาก็มองหาบิวเพื่อนรักที่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่เตรียมอนุบาล จนถึงมหวิทยาลัยยังเรียนคณะบริหารธุรกิจเหมือนกันอีก
“บอมบอมเราอยู่นี่”เสียงบิวดังขึ้น และกวักมือเรียกบอมบอมตรงซุ้มที่นั่งสำหรับนักศึกษา
บอมบอมหันไปมองและอมยิ้ม เขาจึงรีบเดินไปหาบิวที่นั่งยิ้มอย่างอารมณ์ดี เมื่อบอมบอมไปถึงก็นั่งฝั่งตรงข้ามบิว
“หน้านายไปโดยอะไรมา”บิวมีสีหน้าที่ตกใจ
“มีอุบัติเหตุนิดหน่อยรถสปอร์ตมาชนท้ายหน้ามหาวิทยาลัย เมื่อวานนี้เองเรากำลังจะไปหาพ่อที่บริษัทพอดี ก็เลยไม่ได้ไปก็เพราะพวกลูกหลานไอโซนั่นแหละ”
“แล้วนายล่ะ”บิวอมยิ้ม
“อะไร”
“นายก็ไอโซไม่ใช่เหรอ”บิวอมยิ้ม
“ไม่ต้องมาพูดเลย นายก็เหมือนกันนั่นแหละ แต่พวกเรามีคุณภาพ ไม่ใช่อย่างสองคนนั้น รุ่นนี้ผลิตมาเยอะซะด้วย อย่าพูดถึงเลยอารมณ์เสีย”
“จร้า ไม่พูดแล้ว เมื่อกี้รุ่นพี่มาบอกว่า เดี๋ยวสายๆให้ไปประชุมต้อนรับน้องใหม่”
“เหรอ ตื่นเต้นจังเลยหนอ จะได้ใครเป็นพี่รหัสเนี่ย”
“เราเฉยๆนะ”
“จร้า”บอมบอมลากเสียงยาว
“อุ๊ย รุ่นพี่เรียกแล้วไปเร็วเข้า ไป ช้าเดี๋ยวโดนแกล้งหรอก พวกเราสองคนยิ่งน่ารักกันอยู่”บิวลุกขึ้นยืนเตรียมจะไปทันที
“น่ารักจริงเหรอ”บอมบอมยืนขึ้นมองบิว
“ก็ตอนเรียนมัธยมมีแต่คนบอกว่าเราสองคนน่ารัก”
“ตอนไหน”
“ตอนที่นายไม่อยู่ นายเลยไม่ได้ยิน ไปกันเถอะ”บิวรีบเดินนำหน้า
“เหรอ ตามนั้น เอาที่นายสะดวก” บอมบอมอดขำบิวไม่ได้
บอมบอมและบิวมาช้าได้นั่งหลังสุด แต่ก็ยังมีคนมาช้ากว่า ที่เดินมามาหลังสุดและนั่งลงข้างบอมบอม
“นายชื่ออะไร”มิคกี้หันหน้าไปถามบอมบอม
“บอมบอม”บอมบอมหันไปมองหน้ามิคกี้
“นาย”มิคกี้มองตาค้างด้วยความแปลกใจ ทำไมถึงมาเจอกันที่นี่ได้อีก
“นาย”บอมบอมอ้าปากค้าง บอมบอมไม่อยากที่จะเชื่อสายตาเลยว่าจะเจอมิคกี้
บอมบอมและมิคกี้มองหน้ากัน พอมิคกี้กี้ตั้งสติได้จึงหันหน้าไปทางอื่น ส่วนบอมบอมยังมองอยู่ แต่ปลายสายตาของมิคกี้เห็นบอมบอมมองตัวเขาอยู่ มิคกี้จึงหันหน้ากลับมามองกลับ
“มองทำไม ไม่เคยเห็นคนหล่อกว่าคนอื่นเหรอ”
“ไม่เห็นหล่อเลย ก็มีหู มีตา มีจมูก มีปาก มีหัว เหมือนกันกับคนอื่น”
“แต่หล่อกว่าใช่ไหม”
“หล่อปูน หล่อลื่น หล่อไม่เสร็จ”บอมบอมพูดจบหันหน้ากลับมามองบิว เพราะบิวกำลังสะกิดที่เอว
“สองคนนั่นคุยอะไรกัน อยากคุยกันออกมานี่เลย”
ก็อตรุ่นพี่ที่กำลังพูดอธิบายการใช้ชีวิตในมหาวิทยาให้น้องๆฟัง ซึ่งทุกคนก็ฟังอย่างตั้งใจ มีเพียงมิคกี้และบอมบอมเท่านั้นที่ไม่ได้ฟัง เพราะทั้งสองมัวแต่โต้เถียงกันด้วยเรื่องไร้สาระ
“เป็นเพราะนายทีเดียวตัวซวย”บอมบอมพูดขึ้น
“นายนั่นแหละไม่ต้องมาโทษเราเลย ตัวอัปมงคล”มิคกี้มองตาขวางใส่บอมบอม
“ทั้งคู่ออกมาเร็วๆ”ก็อตตะโกนอีกครั้ง
มิคกี้กับบอมบอมจึงจำเป็น ต้องเดินออกไปข้างหน้าเพื่อนๆร่วมคณะที่นั่งกันอยู่นับสิบ เมื่อไปถึงทั้งสองยืนนิ่งตัวเกร็งนิดหน่อย
“เดี๋ยวพี่จะถามนะ เมื่อสักครู่พี่พูดเรื่องอะไร ถ้าใครคนหนึ่งตอบได้ ก็เข้าไปข้างในได้เลยทั้งสองคน ถ้าตอบไม่ได้ต้องโดนลงโทษ โดยการเล่นเกมส์ที่พี่เตรียมไว้ให้พวกน้อง”ก็อตพูดจบก็หันมองสองหนุ่ม
“ไม่รู้ครับ”ทั้งมิคกี้และบอมบอมพูดพร้อมกัน เพราะทั้งสองไม่ได้ฟังมัวแต่โต้เถียงกัน
“ถ้าไม่ใครรู้ก็ไม่เป็นไร ถ้างั้นมาเล่นเกมส์เลย”ก็อตแอบมองบอมบอมแวบหนึ่ง เพราะเขารู้สึกถูกชะตากับบอมบอมอย่างบอกไม่ถูก
ก็อตแกะถุงขนมมันฝรั่งและหยิบออกมาหนึ่งชิ้น เขามองหน้ามิคกี้และบอมบอม ซึ่งทั้งสองอยากรู้ว่าก็อตจะให้ทำอะไร
“ในเมื่อคุยกันดีนักก็ต้องกินขนมนี้ชิ้นเดียวกัน”ก็อตพูดขึ้น
“แต่ว่าต้องรู้จักชื่อก่อน แนะนำตัวให้พี่ๆเพื่อนๆได้รู้จักหน่อย”
“ผมชื่อมิคกี้ครับ”มิคกี้พูดจบ เพื่อนๆปรบมือกันทุกคน โดยเฉพาะสองหนุ่มฝาแผด สุก้าแฝดผู้พี่ที่แสนดีและเรียบร้อย กับสุกี้แฝดผู้น้องที่นิสัยแรงกเอาแต่ใจ ทั้งสองมองมิคกี้ไม่วางสายตา เพราะความหล่อหุ่นดีเลยกระชากใจแฝด
“ผมชื่อบอมบอมครับ”บอมบอมยิ้มอย่างสดใจ จนก็อตไม่อยากจะให้เล่นเกมส์นี้แล้ว แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะพูดออกไปแล้ว ถ้าขืนยกเลิกคงจะโดนโห่อย่างแน่นอน เขาต้องฝืนทำในสิ่งที่ไม่อยากให้ทำเมื่อครู่
ก็อตมองมิคกี้ทีมองบอมบอมที สักพักเขาจึงตัดสินใจยื่นมันฝรั่งที่มือ ไว้ตรงริมฝีปากของบอมบอม มิคกี้ยืนนิ่งมองบอมบอมว่าจะกัดมันฝรั่งไว้ไหม ซึ่งบอมบอมไม่มีทางเลือกเขาจึงกัดปลายมันฝรั่ง
“เอาเลย เอาเลย เอาเลย”เสียงเพื่อนๆร่วมคณะบริหารธุรกิจตะโกนเชียร์สุดเสียง
ในเมื่อมิคกี้ไม่มีทางเลือก เขาจึงเดินเข้ามาใกล้บอมบอม สายตาของมิคกี้มองไปที่มันฝรั่งและเลยที่ไปที่สายตาของบอมบอม เขาอมยิ้มที่มุมปากและส่งสายตาที่เย้ยหยัน
“มองตากันอยู่นั่นแหละ”รุ่นพี่คนหนึ่งพูดขึ้น
มิคกี้ประคองศีรษะด้านซ้ายของบอมบอมไว้ และโน้มเข้ามาหาใบหน้า ส่วนริมฝีปากเลื่อนใกล้เข้ามาที่มันฝรั่ง มิคกี้อ้าปากเล็กน้อยกัดมันฝรั่งไว้ จนปลายจมูกทั้งสองชนกัน ในส่วนของบอมบอมก็ใช้สองมือดันหน้าอกของมิคกี้ไว้
มือทั้งสองข้างของบอมบอมที่ดันหน้าอกของมิคกี้ไว้นั้น ได้สร้างความลำบากที่จะกินมันฝรั่ง มิคกี้จึงใช้มือที่เหลืออีกข้างหนึ่ง จับมือของบอมบอมออกมาจากหน้าอก ให้มาจับที่ต้นคอของตัวเอง หลังจากนั้นมิคกี้ใช้มือนั้นประคองท้ายทอย ส่วนริมฝีปากขยับเข้ามาใกล้มันฝรั่งที่บอมบอมกัดไว้ ส่วนบอมบอมก็เผยอปากเล็กน้อย มิคกี้ค่อยๆเขยิบริมฝีฝากเข้าชน
บอมบอมกัดมันฝรั่งเพื่อให้ขาดเข้าไปภายในปาก แต่ริมฝีปากของมิคกี้ด้านบนได้เข้าไปสัมผัสริมฝีปากด้านล่าง เมื่อบอมบอมกัดมันฝรั่งขาดเขาก็รีบกลืนเข้าไปภายในปากทันที แต่ก็ยังหลงเหลือเศษน้อยอยู่บางส่วน ที่ติดริมฝีปากข้างบน มิคกี้จึงขยับริมฝีปากด้านบนของเขาขึ้นไปประกบทันที และเอียงคอนิดหนึ่ง ใช้มือที่จับศีรษะของบอมบอมไว้ดันเข้ามา เพื่อให้ริมฝีปากชนและซ้อนกัน
มิคกี้ใช้ริมฝีปากดูดเศษมันฝรั่งที่เหลือเข้ามาภายในปากจนหมด พร้อมกับถอนริมฝีออกมาอย่างช้าๆ ส่วนบอมบอมรีบดึงมือที่ประคองต้นคอของมิคกี้ออก เฉกเช่นเดียวกับมิคกี้ก็เลิกประคองศีรษะของบอมบอม
มิคกี้มองบอมบอมแล้วยิ้มในใจที่ได้แกล้ง ส่วนบอมบอมก็เขินอายเพื่อนนักศึกษา เพราะเป็นครั้งแรกได้สัมผัสริมฝีปากของผู้ชาย
“กลับเข้าที่ได้แล้ว”ก็อตรีบพูดขึ้นเพราะเขารู้สึกแอบอิจฉาเล็กๆ
บอมบอมรีบเดินกลับเข้าไปยังที่เดิม โดยมีมิคกี้เดินตามหลังแท่บจะตัวติดกัน เมื่อมาถึงที่เดิมบอมบอมรีบนั่งลงใกล้ๆบิวทันที ส่วนบิวหันมามองบอมบอมแล้วอมยิ้ม และแอบชำเลืองมองมิคกี้ที่นั่งหน้านิ่ง
ก็อตพูดอีกหลายสิ่งหลายอย่างจนมาถึงช่วงเวลาของจับคู่พี่รหัส ซึ่งเวลานี้แหละที่บอมบอมต้องการ เขานั้นอยากรู้ว่าพี่รหัสเป็นใครกัน เพราะบอมบอมมองรุ่นพี่ที่ยืนอยู่เรียงราย ซึ่งมีหลายคนที่หล่อระดับเทพจึงอยากได้เป็นพี่รหัส
การตามหาพี่รหัสของคณะนี้ไม่มีพิธีรีตองอะไรมาก แค่น้องๆออกมาแนะนำตัวบอกรหัสนักศึกษา รุ่นพี่จะเดินเข้ามาหาทันที ส่วนบอมบอมนั้นพี่รหัสของเขาไม่ใช่ใคร ก็คนที่แกล้งบอมบอมนั่นเอง
เมื่อบอมบอมได้อยู่กับก็อตสองต่อสอง เขาไม่ได้ผิดหวังอะไร ถึงแม้ก็อตจะไม่ได้หล่อระดับเทพ หน้าตาถือว่าธรรมดา แต่มีดีที่หุ่นดีสูงล่ำ เพราะก็อตเป็นนักกีฬาฟุตบอล
“ดีจัง พี่ไม่คิดว่าจะได้น้องบอมบอมมาเป็นน้องรหัสของพี่”ก็อตมองน้องรหัสที่ผิวขาวใสสูงหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู
“บอมบอมก็เหมือนกันครับ”บอมบอมยิ้มให้พี่รหัสด้วยสายตาสดใจ
“เรารู้จักกันแล้ว ถ้าน้องบอมบอมมีปัญหาอะไรปรึกษาพี่ได้ทุกเรื่องนะ ยกเว้นเรื่องเงินพี่ไม่มี”ก็อตยิ้มและหัวเราะออกมา เพราะเขาดูออกอยู่ว่าบอมบอมนั้นน่าจะฐานะดี ด้วยการแต่งตัวและเฟอร์นิเจอร์ตามร่างกาย รวมกันน่าจะหลายหมื่นซึ่งแตกต่างจากเขา ที่ไม่ได้รวยมากขนาดนั้น
“ไม่ต้องห่วงหรอกครับพี่ บอมบอมปรึกษาแน่นอน”
“ก็ดีเราจะได้สนิทกันมากกว่านี้”
“ใช่ครับ”
“วันนี้เราทำความรู้จักกันแค่นี้ดีกว่านะ เพราะบอมบอมต้องไปกินข้าว มีเรียนช่วงบ่ายด้วยนี่”ก็อตได้เช็คเวลาเรียนของรุ่นน้องมาแล้วเขาจึงรู้ทุกอย่าง
“ถ้างั้นบอมบอมไปหาเพื่อนก่อนนะครับ”
“เพื่อนคนที่กินมันฝรั่งด้วยกันเหรอ”
“คนนั้นไม่ใช่เพื่อนหรอก คู่กัดมากกว่า”บอมบอมยิ้ม
“พี่ก็นึกว่าเพื่อนสนิท”ก็อตโล่งอก เพราะเขาเห็นตอนกินมันฝรั่ง ถึงกับคิดว่าเป็นแฟนกันเลยทีเดียว
“เรื่องมันยาวเดี๋ยววันหลังจะเล่าให้ฟัง ว่าทำไมเป็นคู่กัดกันครับ”
“โอเค ถ้านั้นแยกย้ายกัน”
บอมบอมยกมือไหว้ก็อตและเดินตามหาเพื่อน เช่นเดียวกับบิวเหมือนกันที่กำลังตามหาบอมบอม พอบิวเห็นบอมบอมจึงกวักมือเรียก และเดินกึ่งวิ่งไปหา ด้วยความเซ่อซ่าของบิว และไม่ได้มองรอบข้าง จึงไปชนสุกี้ที่เดินมากับแฝดผู้พี่ จึงทำให้สุกี้และบิวล้มลงพร้อมกัน
“เราขอโทษนะ”บิวยิ้มให้สุกี้
“ไม่มีตาดูหรือไง”สุกี้มองค้อนและลุกขึ้นยืนก่อน
“ขอโทษจริงๆเราไม่ได้มองทางเลย”บิวลุกขึ้นยืนแต่สุกี้ผลักบิวล้มลงกับพื้นอีกครั้ง
“นี่คือการลงโทษเพราะเราไม่ต้องการคำขอโทษ”สุกี้พูดขึ้นพร้อมกอดอก
“น้องสุกี้เขาก็ขอโทษเราแล้ว พี่ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจหรอก”สุก้าแฝดผู้พี่กำลังจะก้มลงประคองร่างบางๆของบิวลุกขึ้น
“หยุดเลยนะพี่สุก้า”สุกี้ดึงแฝดผู้พี่ให้ลุกขึ้น
บอมบอมเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง เขาจึงรีบเดินมาหาเพื่อนรัก และประคองร่างของบิวลุกขึ้นยืน พร้อมกันนั้นยังมองสุกี้ด้วยสายตาจะเอาเรื่องให้ได้
“เพื่อนเราก็ขอโทษแล้ว เรื่องแค่นี้ให้อภัยกันไม่ได้เลยเหรอ อุตส่าห์มีโอกาสเข้ามาเรียนเป็นปัญญาชนแล้ว แต่ทำตัวไม่ต่างกับพวกมีปัญหาในการเกิดมาเป็นคน”
“ทำไมเราต้องให้อภัยคนที่ทำให้เจ็บ มันต้องตาต่อตาฟันต่อฟัน ฟาดได้เป็นฟาดยุคนี้แล้วไม่มีพระเอกนางเอกหรอก”
“แต่เพื่อนเราก็เจ็บเหมือนกันนี่ ถ้าเป็นอย่างที่นายพูดเพื่อนเราก็มีสิทธิกระโดถีบปากนายได้เหมือนกัน”บอมบอมเสียงเริ่มแข็งกร้าว
“เรื่องของเพื่อนเธอซิ ไม่เกี่ยวกับเรา ใครทำเราเจ็บคนนั้นก็ต้องเจ็บมากกว่าเรา”สุกี้มองตาขวางใส่
“พอเถอะสุกี้”สุก้าจับแขนแฝดผู้น้องไว้
“หยุดเลยพี่สุก้า เรื่องนี้มันเป็นเรื่องของสุกี้กับสองคนนี้”สุกี้แกะมือแฝดผู้พี่ออก
“เป็นคนประเภทไหนหนอไม่มีน้ำใจ ไม่รู้จักให้อภัยคนอื่น อยากรู้เหมือนกันเกิดช่องทางไหน”บอมบอมจ้องหน้าด้วยอารมณ์โกรธสุดขีด
“ก็เกิดมาเหมือนเธอนั่นแหละ เราไม่ได้มีอะไรแตกต่างกันเลย”สุกี้หัวเราะ
“มีสิ”
“อะไร”
“จิตใจไง การกระทำของนายเมื่อกี้มันบอกว่า นายเป็นคนประเภทไม่น่าอยู่รอดมาถึงตอนนี้ เกิดมาเป็นคนแต่ทำตัวเหมือนไม่เคยผุดเคยเกิด”บอมบอมพูดจบยิ้มที่มุมปาก
“ไปกันเถอะบิว อยู่ตรงนี้นานเดี๋ยวติดเชื้อคนไร้น้ำใจ”
บอมบอมยิ้มเยาะให้สุกี้และหันหลังกลับ พร้อมจับแขนเพื่อนรักให้เดินตาม แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าไปไหนเลย สุกี้ผลักร่างของบอมบอมจนเซ แต่ไม่ล้มเพราะบิวเพื่อนรักจับแขนไว้ทัน เมื่อบอมบอมตั้งหลักได้เขาจึงเดินไปหาสุกี้ และจะเอาคืนโดนผลักร่างสุก้าล้มลงนอนกองกับพื้น
ช่วงเวลาที่บอมบอมกับบิว กำลังหันหลังให้แฝดสองคนนั้น สุกี้ได้ผลักบอมบอมจนเซ พอสุกี้ผลักเสร็จ เขาก็เปลื่ยนที่ไปอยู่ตรงแฝดผู้พี่ และดันร่างสุก้าให้มาอยู่แทนที่ของเขา ด้วยเป็นแฝดที่หน้าตาเหมือนกัน บอมบอมจึงไม่รู้ว่าใครเป็นใครจึงผลักผิดตัว
“เธอผลักเราทำไม”สุก้านั่งนิ่งอยู่กับพื้น
ในช่วงเวลานั้นนั่นเองที่มิคกี้เดินมาเห็น ตอนบอมบอมกำลังผลักร่างสุก้าล้มลง เขาจึงรีบเดินเข้ามา และพยุงร่างของสุก้าลุกขึ้นยืน
“นายมันจริงๆเลยนะบอมบอม แค่วันแรกก็หาเรื่องคนอื่นเขาไปทั่ว อย่าถือว่าตัวเองรวยจะรังแกคนอื่นได้นะ ทำตัวใหญ่มาจากไหนทั้งๆที่นายเป็นคนที่ไม่มีหัวใจ ไร้พัฒนาการความเป็นคน”มิคกี้ยืนข้างๆสุก้า
“นายไม่รู้เรื่องอะไรไม่ต้องมาพูด ใครเป็นแมวเป็นเสือนายยังไม่ออกอีกเหรอ”บอมบอมมองหน้ามิคกี้ด้วยสายตาที่ดุพร้อมเอาเรื่องให้ได้
“มิคกี้ใช่ไหม”สุกี้เดินเข้ามาใกล้ๆเพราะเขาแอบเล็งไว้ตั้งแต่ตอนเล่นเกมกับบอมบอมแล้ว
“ใช่”
“บอมบอมมาหาเรื่องเราสองพี่น้องก่อน โดยเฉพาะเพื่อนของบอมบอมน่ะ วิ่งมาชนเราแล้วไม่ขอโทษ แค่นั้นยังไม่พอมาว่าเราเสียๆหายๆ แต่ก็ยังไม่พอใจมาผลักพี่สุก้าล้มลง อย่างที่มิคกี้เห็นนั่นแหละ”สุกี้ยิ้มในใจ
“ยิ่งกว่าสตอสั่งตรงจากต่างประเทศจริงๆทั้งพี่ทั้งน้องเลย”บอมบอมเหมาหมดเพราะไม่รู้ว่าใครเป็นคนผลัก
“ทำผิดยังไม่ยอมรับผิดอีก การศึกษาไม่ได้ช่วยอะไรเลย ทำตัวเหมือนตัวถ่วงระบบการศึกษา”มิคกี้ต่อว่าบอมบอมทันที
“มิคกี้นายไม่มีสิทธิที่จะมาว่าเราอย่างนี้นะ นายก็เหมือนกันนั่นแหละ การศึกษาก็ไม่ได้ช่วยอะไร ใครพูดอะไรก็เชื่อไปหมด หูน่ะเอาสุนัขถ่วงไว้บ้าง ไปกันเถอะบิวอย่าอยู่ตรงนี้เลย มีเชื้อโรคหูเบาตัวใหญ่อยู่”
บอมบอมใช้สายตากวาดมองทีเดียวสามคนรวด แล้วหันหลังกลับพร้อมพยักหน้าให้เพื่อนรักเดินไปพร้อมกัน
มิคกี้มองตามบอมบอมด้วยอารมณ์ครุ่นเคืองเล็กน้อย หลังจากนั้นเขาก็หันมามองสุก้า เพียงสบตาสุก้า มิคกี้ใจสั่นระรัวจนเผลอยิ้มออกมาจากใจ
“เจ็บตรงไหนบ้างครับ”มิคกี้มองรอบๆตัวสุก้า
“ไม่เจ็บหรอก พี่สุก้าอึดจะตาย”แฝดน้องพูดแทน
“สุก้าชื่อแปลกดีหนอ”มิคกี้มองด้วยสายตาหวานฉ่ำ เพราะเขารู้สึกหลงใหลในใบหน้า และท่วงท่ากิริยาที่เรียบร้อย ส่วนสุกี้เขาไม่สนใจแม้แต่น้อย ถึงแม้จะพยายามแนะนำตัวก็ตามที
“เราชื่อสุกี้นะ”
“ยินดีที่รู้จัก”มิคกี้หันไปมองแวบหนึ่ง แล้วหันกลับไปมองแฝดผู้พี่อีกครั้ง
มิคกี้ไม่รู้จิตใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมถึงชอบพอและมีความรู้สึกดีๆให้กับสุก้ามากมายขนาดนี้ ถึงจะพบกันเป็นครั้งแรกก็ตามที ส่วนสุก้าก็เช่นเดียวกันหลงใหลมิคกี้ในทันใดเพียงแค่พบหน้า สุก้าจึงได้แต่ก้มหน้าไม่กล้ามองมิคกี้ซ้ำอีกครั้ง เพราะรู้สึกอายกลัวเผยความในใจออกมา
สุกี้มองแฝดผู้พี่และมิคกี้ด้วยสายตาริษยา เพราะเขาก็เล็งมิคกี้ไว้เหมือนกัน เท่าที่สังเกตเพื่อนในห้อง หลายคนนั้นก็หล่อ แต่มิคกี้นั่นหล่อล่ำหุ่นแซ่บสุดในรุ่น สุกี้จึงคิดว่าจะทำให้มิคกี้มาหลงรักและยอมเป็นแฟนตัวเองให้ได้ ถึงแม้ต้องแย่งมาจากพี่ของตัวเองก็ตามที
มิคกี้กับยูโรได้มาซ้อมฟุตบอลเช่นเคยที่สนามเดิม ซึ่งเป็นช่วงเดียวกับสุกี้และสุก้าที่แทนพ่อของเขา ชอบบังคับพามาเล่นฟุตบอล แต่ทั้งสองไม่เคยชอบแม้แต่น้อย แต่จำใจมาเล่น เพราะแทนนั้นทำงานที่แท่นขุดเจาะน้ำมัน หกเจ็ดเดือนเขาถึงจะกลับมาบ้านที พอมีเวลาเขาจึงอยากจะอยู่กับลูกแฝด และอีกข้อสำคัญเขาค่อนข้างหัวโบราณนิดนึง ที่ยังไม่ค่อยยอมรับในสิ่งที่สุกี้และสุก้าเป็นสักเท่าไร ซึ่งแตกต่างจากผู้เป็นแม่สุชาดาที่ยอมรับได้ทุกอย่างไม่ว่า สุกี้กับสุก้าจะมีรสนิยมแบบไหน
ในระหว่างที่มิคกี้กับยูโรลงแข่งขันฟุตบอลนั้น สุกี้กับสุก้าได้เห็นพอดี เพราะทั้งสองซ้อมเดาะฟุตบอลกับแทนพ่อของเขาอยู่ข้างสนาม
“พ่อนั่นไงมิคกี้เพื่อนของลูกที่คณะ มาเล่นฟุตบอลที่นี่ด้วยเหรอเนี่ยลูกไม่รู้มาก่อนเลย”
“น้องจะรู้ได้ไงพึ่งเจอกันวันนี้วันแรกเมื่อตอนเช้า”แฝดผู้พี่เเอ่ยขึ้น
“หุบปากไปเลย”สุกี้เดินเข้ามาใกล้ๆแฝดผู้พี่แล้วพูดค่อยๆใกล้ๆหูของสุก้าเพราะกลัวพ่อของเขาได้ยิน
สุก้าได้แต่ทำหน้านิ่งไม่กล้าพูดอะไรต่ออีก เพราะตั้งแต่เด็กจนโตต้องยอมสุกี้ตลอด และโดนแฝดน้องกลั่นแกล้งทุกครั้งที่มีโอกาส
“คนไหนล่ะ”แทนถาม
“คนที่สูงๆขาวๆหล่อๆนั่นแหละ”สุกี้เอ่ยขึ้น
“ก็ดีเลย เพราะอีกไม่กี่วันพ่อก็ต้องกลับไปทำงานแล้ว พ่อจะได้ฝากเพื่อนของลูก ช่วยซ้อมฟุตบอลให้หน่อย ถ้ามีโอกาสพ่อก็อยากให้ลูกทั้งสองได้ลงแข่งด้วยเหมือนกัน”
แฝดทั้งสองอารมณ์เดียวกันเลย เมื่อได้ยินคำพูดของแทนผู้เป็นพ่อ เพราะสุกี้กับสุก้าไม่ชอบที่จะเล่นฟุตบอล
“ครับ”แฝดประสานเสียงพูดพร้อมกัน
แฝดทั้งสองพร้อมกับแทนพ่อของเขา ดูมิคกี้กับยูโรลงแข่งฟุตบอลจนจบครบเวลา พอนักฟุตบอลทั้งสองทีมเดินเข้ามาข้างสนาม สุกี้จึงรีบลุกขึ้นเดินไปหามิคกี้ที่กำลังเดินมาถึงข้างสนาม
“มิคกี้”สุกี้ยืนยิ้มมองมิคกี้
“อ้าวมาได้อย่างไงเนี้ย สุกี้หรือสุก้าล่ะ”
“สุกี้”
“แล้วสุก้าไปไหน”
“โน้น นั่งอยู่กับพ่อ”สุกี้ชี้มือไปทางแทนกับสุก้าที่กำลังนั่งคุยกันอยู่
“อ่อ”มิคกี้พยักหน้า
“เข้าไปเปลื่ยนเสื้อผ้ากันเถอะ”ยูโรเอ่ยขึ้น และมองสุกี้แวบนึง
“เพื่อนเหรอ”สุกี้ถาม
“ฮือ นี่ยูโร เรียนคนละมหาวิทยาลัย แต่อยู่ปีหนึ่งเหมือนกัน ยูโรนี่สุกี้น่ะเพื่อนที่คณะเดียวกับเรา”
สุกี้นั้นยิ้มให้ยูโรอยู่ เพราะเขาก็ค่อนข้างพอใจยูโรเหมือนกัน เพราะยูโรหล่อแต่คนละแนวกับมิคกี้ ยูโรจะแนวคมเข้มสูงใหญ่ แต่ในขณะเดียวกันยูโรทำหน้านิ่งๆแค่พยักหน้าเฉยๆ
“มิคกี้ พ่อเรามีเรื่องจะคุยกับมิคกี้ด้วย เราบอกพ่อเราไปว่ามิคกี้เป็นเพื่อนที่คณะ พ่อเราเลยอยากเจอ”
“ไปสิ เราก็อยากเจอสุก้าเหมือนกัน”มิคกี้หันไปมองสุก้าที่นั่งมองมิคกี้อยู่เหมือนกัน
สุกี้อารมณ์ครุ่นเคืองทันทีเมื่อได้ยินคำพูดที่แสลงใจ ส่วนยูโรก็ไม่ค่อยพอใจทั้งแฝดพี่และแฝดน้องสักเท่าไร ถึงแม้ยูโรจะมีรสนิยมแบบเดียวกับมิคกี้ แต่ในเรื่องความรักนั้นห้ามใจกันไม่ได้ ด้วยความใกล้ชิดสนิทกันจนยูโรเผลอใจให้มิคกี้ ถึงแม้จะรู้ว่าเป็นไปได้ยาก แต่เขาก็จะพยายามทำให้เป็นไปได้
สุกี้พามิคกี้และยูโรเดินมาหาแทนและสุก้า ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างยิ่งยวด ยื่งสุกี้เห็นแฝดผู้พี่ เมื่อเขาเดินมาถึงตรงหน้า สุกี้แท่บจะดึงคอเสื้อมาและผลักให้ล้ม เพียงได้แต่คิดเท่านั้นในช่วงเวลานี้
“มิคกี้นี่พ่อเรานะ”สุกี้เอ่ยขึ้นเมื่อเดินมาถึง
“สวัสดีครับคุณอา”มิคกี้ยกมือไหว้แทน ยูโรจำเป็นต้องยกมือไหว้ตามด้วย
“เมื่อกี้อาดูมิคกี้เล่นฟุตบอลนะ เก่งมากเลยคงเล่นมาตั้งแต่เด็กแล้วใช่ไหม”
“ครับคุณอา”
“ดีเลย อาอยากให้มิคกี้กับเพื่อนสอนเล่นฟุตบอลให้กับลูกแฝดอาด้วย”
“ยินดีเลยครับอา”มิคกี้หันมามองสุก้าด้วยสายตามีนัยน์แฝง
สายตาของมิคกี้ที่มองสุก้านั้น ไม่พ้นสายตาของสุกี้กับยูโรที่สังเกตเห็น และแอบไม่พอใจแฝดผู้พี่อย่างมาก ที่ได้รับความสนใจจากมิคกี้
“อาขอบใจมิคกี้กับเพื่อนมากนะ”
“เห็นพ่อบอกว่าจะไปกินข้าวกับเพื่อนไม่ใช่เหรอ”สุกี้เอ่ยขึ้นเพราะเขาได้ยินแทนคุยโทรศัพท์กับเพื่อนตอนออกจากบ้านมา
“ใช่ พ่อต้องรีบไปแล้ว เดี๋ยวพ่อไปส่งลูกๆก่อนแล้วค่อยไป”
“พ่อจะเสียเวลาวนรถไปมาทำไม เดี๋ยวพวกเรากลับกันเองก็ได้ครับ”
“จะกลับได้ไง”
สุกี้สะกิดให้แฝดผู้พี่พูด เพราะว่าถ้าสุก้าพูดอะไรออกมา แทนมักจะเชื่อและไว้ใจเสมอ ซึ่งแตกต่างจากสุกี้ที่แทนไม่เชื่อใจและไม้ไว้ใจ ด้วยนิสัยที่เอาแต่ใจและโดนตามใจจากสุก้าผู้เป็นพี่ตลอดตั้งแต่เด็กจนโต
“พ่อ พวกเรากลับกันเองได้ครับ เดี๋ยวสุก้าจะดูแลน้องเอง”
“เอางั้นเหรอ ฮือ”แทนยืนครุ่นคิด
“เดี๋ยวผมไปส่งเองครับ”มิคกี้อาสาทันที เพราะเป็นโอกาสดีที่เขาจะได้ใกล้ชิดกับสุกี้มากขึ้น
“ใช่เลยพ่อ ให้มิคกี้ไปส่งเราก็ได้ รับรองปลอดภัย เพราะพ่อของมิคกี้เป็นถึงรัฐมนตรีเชียวนะ”
“ลูกรัฐมนตรีเหรอ”แทนมีสีหน้าตกใจเล็กน้อย
“ใช่พ่อ ลูกรัฐมนตรีพายัพกับคุณหญิงโสภิตา”สุกี้ยืนยิ้ม เพราะเขาคิดว่าพ่อต้องให้ไปอย่างแน่นอน
“กลับ พ่อไม่กินข้าวกับเพื่อนแล้ว”แทนมองหน้าแฝดทั้งสองด้วยสายตาที่ดุดัน และหันไปมองมิคกี้ชัดๆอีกที ซึ่งหน้าตามิคกี้นั้นไม่ผิดเพี้ยนจากพายัพคู่แข่งเรื่องความรักครั้งอดีต
มีหลายเรื่องที่ทั้งพายัพและแทนครุ่นเคืองใจกัน ทั้งต่อหน้าและลับหลัง ไม่ว่าจะเรื่องของโสภิตาหรือสุชาดาก็ตามที เพราะแทนเกือบได้ความรักจากโสภิตาแล้ว เพียงแต่พอพายัพเลิกกับสุชาดาเขาก็หันมาจีบโสภิตาอีกครั้ง ด้วยฐานะทางสังคมและญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายรู้จักกัน จึงทำให้ทั้งคู่สมหวังในรักอย่างง่ายดาย ส่วนแทนเมื่อผิดหวังในความรักและได้เจอสุชาดาที่อกหักมามาดๆ เมื่อมาเจอกันจึงก่อเกิดเป็นความรัก แต่ด้วยอดีตทั้งโสภิตาและสุชาดาล้วนมีความเกี่ยวข้องทางใจกับพายัพ จึงทำให้แทนไม่คอยพอใจพายัพค่อนข้างมาก
“พ่อ”สุกี้เอ่ยขึ้นเสียงดัง
แทนมองหน้าลูกแฝดทั้งสอง ซึ่งทำให้สุกี้และสุก้าต้องนิ่งลงและเดินตามแทนไปแต่โดยดี นั่นที่เป็นเหตุให้มิคกี้และยูโรต่างอึ้งและพูดอะไรไม่ออกได้แต่มองหน้ากัน และหลังจากนั้นก็เข้าไปยังห้องเปลื่ยนเสื้อผ้า
ระหว่างทางที่แทนขับรถพาฝาแฝดทั้งสองกลับบ้านนั้น เขายังไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ จนมาถึงที่บ้าน สุกี้และสุก้าก็ยังไม่ได้ยินเสียงของพ่อเขาแม้แต่ครั้งเดียว ในความเป็นจริงแล้วแทนกำลังคิดถึงความหลังที่เขายังไม่ลืม แต่เมื่อได้รู้ว่าลูกแฝดตัวเองนั้นเรียนคณะเดียวกับลูกพายัพ เขาจึงรู้สึกไม่ดีเท่าที่ควร แต่ก็ไม่อยากแสดงอะไรออกมามากให้ลูกแฝดของเขา สงสัยเรื่องราวในอดีต แทนจึงได้แต่เพียงนิ่งเฉยทำ
สุกี้และสุก้าเมื่อมาถึงบ้านก็ขึ้นไปบนห้องนอน เพราะทั้งสองไม่อยากจะอยู่ข้างล่างกับแทน เพราะแทนนั้นหน้านิ่งนิ้วขมวด จนแฝดทั้งสองเกิดความกลัว ในความคิดของพวกเขาก็ยังไม่เข้าใจ เรื่องราวที่แทนรีบพากลับบ้าน ในช่วงเวลานี้ทั้งสองเลยอยากอยู่ห่างๆแทนไว้ก่อน
แฝดทั้งสองนั้นแยกกันนอนคนละห้องตั้งแต่มัธยม แต่ในวันนี้สุกี้เดินตามสุก้าเข้ามาในห้อง เพื่อที่จะพูดคุยอะไรบางอย่างที่คาใจ
“พี่สุก้าน้องมีเรื่องจะคุยด้วย”
“เรื่องอะไรเหรอ”สุก้ามีสีหน้าที่สงสัย
“เรื่องมิคกี้”
“ทำไมเหรอ”
“น้องชอบมิคกี้”
“ฮือ”สุก้าพยักหน้าด้วยความปวดใจ เพราะเขาเริ่มรู้ตัวแล้วว่าความรักที่ยังไม่ก่อเกิดขึ้น กำลังจะพังทลาย แต่ไปก่อเกิดขึ้นกับสุกี้แทน
“ว่าไง น้องรู้ว่ามิคกี้สนใจพี่สุก้า และน้องก็รู้ด้วยว่าพี่สุก้าก็สนใจมิคกี้เหมือนกัน แต่น้องขอได้ไหมผู้ชายคนนี้”
“พี่เคยปฏิเสธสุกี้เหรอ”สุก้ามีสีหน้าที่เศร้าลง
“ไม่เคย ถึงพี่สุก้าจะปฏิเสธ น้องก็จะแย่งมาให้ได้”
สุกี้มองหน้าแฝดผู้พี่ด้วยความสะใจ ที่กำลังจะแย่งมิคกี้มาได้ ทั้งๆที่สุกี้ยังไม่รู้เลยว่ามิคกี้จะเล่นด้วยหรือเปล่า
“แค่นี้แหละที่น้องจะพูด”สุกี้พูดจบก็เดินออกจากห้องของสุก้า ไปยังห้องของตัวเอง
สุก้านั่งซึมเศร้าอีกครั้ง เป็นอีกหลายๆครั้งที่สุก้าต้อง โดแฝดผู้น้องแย่งทุกอย่างไปจากชีวิต ถึงกระนั้นสุก้าก็ให้ด้วยความเต็มใจแฝงไว้ด้วยความฝืนใจตลอดมา แม้ว่าบางครั้งจะไม่อยากให้ก็ตามที แต่สุก้าก็ไม่เคยขัดใจแฝดผู้น้องแม้แต่ครั้งเดียว
