ตั้งแต่การถกเถียงกันในเรื่องแต่งงานเมื่อวันนั้นหลี่ซูซินก็ถูกย่าของตัวเองขังเอาไว้ในห้องหลายวัน ในแต่ละวันให้เธอกินเพียงข้าวต้มหนึ่งชามกับน้ำเปล่าเท่านั้นแต่หลี่ซูซินก็คิดว่าคุ้มเพราะย่ากลัวว่าเธอจะพังงานแต่งงานจนทำให้ขายหน้าจึงยังไม่กล้าตอบรับเถ้าแก่หวังไป เรื่องการแต่งงานของเธอจึงถูกพักเอาไว้ก่อน

และสิ่งที่หลี่ซูซินได้ยินในทุกวันก็คือคุณนายสามแม่ของเธอมาส่งข้าวต้มให้พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ส่งเสียงสะอื้นกล่าวขอโทษเธอครั้งแล้วครั้งเล่าเพราะไม่อาจช่วยอะไรได้

คุณนายสามเป็นคนอ่อนแอ ยังมีโรครุมเร้าทั้งหมดก็มาจากสาเหตุการหายตัวไปของสามีนั่นเอง คุณนายสามถูกเลี้ยงมาในตระกูลที่เรียกว่าโบราณขนานแท้ ถึงแม้ว่ายุค80s จะเป็นยุคปฏิวัติอุตสาหกรรม มีการติดต่อค้าขายกับฝั่งยุโรปและทั่วโลก คนในยุคนี้ที่ร่ำรวยนิยมส่งบุตรหลานไปเรียนต่อต่างประเทศอารยธรรมเปิดกว้าง แต่แม่ของหลี่ซูซินกลับเหมือนผู้หญิงที่ข้ามภพมาจากยุคจิ๋นซีโบราณที่ขี้ขลาดเป็นกุลสตรีทุกกระเบียดนิ้ว ไม่กล้ากระทั่งจะอ้าปากเมื่ออยู่ต่อหน้าแม่สามี

คงเพราะมีแม่ที่ขี้ขลาดแบบนี้จึงทำให้หลี่ซูซินคนเดิมคับแค้นใจและฆ่าตัวตายในที่สุด

ก่อนหน้านี้ปกติหลี่ซูซินคนเดิมก็ไม่ค่อยสนิทกับแม่ของตัวเองอยู่แล้ว วิญญาณของเธอเข้ามาอยู่ในร่างนี้ความทรงจำของหลี่ซูซินคนเดิมยังคงอยู่ในสมอง จึงทำให้เธอรู้ความเป็นมาของคนในบ้านผ่านความทรงจำนี้เป็นอย่างดี

หลี่ซูซินคนใหม่เริ่มเข้าหามารดา ถึงผู้หญิงคนนี้จะอ่อนแอแต่ก็เป็นคนที่ดีและน่าสงสาร จะโทษเธอได้อย่างไรในเมื่อถูกเลี้ยงดูมาแบบนี้จู่ ๆ จะให้ลุกขึ้นมาแข็งแกร่งก็ดูจะขัดแย้งเกินไป แน่นอนว่าพฤติกรรมใหม่ของหลี่ซูซินทำให้แม่ของเธอดีใจมาก และยิ่งทำดีกับเธอมากขึ้น หลี่ซูซินไม่เคยแตะต้องสิ่งใดเลย แม่คนนี้ของเธอดีกับเธอจนแทบจะป้อนข้าวแล้วเคี้ยวแทนเธอไปแล้ว

หลี่ซูซินอายุยังไม่เต็มสิบแปดดีจนกว่าจะถึงเดือนหน้า กฎหมายของเมืองนี้มีเพียงต้องผ่านพ้นอายุสิบแปดปีเต็มเท่านั้นจึงจะสามารถออกไปทำงานนอกบ้านได้

หลี่ซูซินต้องหาเงินจำนวนหนึ่งมาเปิดร้านอาหาร เพราะเงินของแม่ที่มีก็ถูกย่าของเธอฮุบเอาไปหมดแล้ว เงินสินเดิมมีไม่น้อยแต่ย่ากลับเอาเงินก้อนนี้ส่งเสียหลานชายและหลานสาวฝาแฝดคนโตที่เป็นลูกของลุงใหญ่ไปเรียนต่างประเทศอย่างหน้าไม่อาย

แน่นอนว่าตอนที่ย่าเอาเงินก้อนนี้ของแม่ไป ย่าบอกเพียงแค่ว่ายืมก่อนแต่การยืมนี้ดูว่าจะไม่มีโอกาสได้คืนเลยแม้แต่หยวนเดียว หลี่ซูซินคนเดิมได้รู้เรื่องนี้ก่อนวันที่เธอจะฆ่าตัวตายด้วยการดื่มยาฆ่าแมลงเพียงแค่วันเดียว เพราะเธออยากเรียนต่อมหาวิทยาลัยแม่บอกไม่มีเงินจ่ายค่าเทอม เพราะย่าเอาเงินไปหมดแล้ว ส่วนย่าก็ไม่สนับสนุนให้เธอเรียนต่อ ยังบังคับให้เธอแต่งงานกับเถ้าแก่หวังเพื่อสินสอดจำนวนมากแทน

เด็กสาวที่หวังจะมีชีวิตที่สวยงามทั้งยังเป็นเด็กที่ใฝ่เรียนได้ยินเรื่องนี้แล้วจะทนไหวหรือ นี่จึงเป็นสาเหตุแห่งความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในตัวเอง จนคิดสั้นในที่สุด

แต่นั่นแหละ เรื่องนั้นก็ผ่านมาแล้ว

วันนี้หลังจากที่ย่าได้รับจดหมายก็ผ่านมาหลายเดือนในที่สุดก็ถึงวันที่พ่อของเธอจะกลับมาเสียที ชีวิตของแม่ที่ลำบากคอยเป็นคนรับใช้ของคนในตระกูลนี้มาตลอดเพราะสามีไม่อยู่คงจะเปลี่ยนไปแล้ว อาชีพหลักของคนสกุลหลี่ก็คือการค้าผ้าในเมืองเซี่ยงหวัง หลังแม่ของเธอแต่งเข้าตระกูลหลี่ก็ได้อยู่กับพ่อของเธอเพียงแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น พ่อก็ต้องเดินทางไปค้าขายที่เซี่ยงไฮ้และตั้งแต่นั้นมาพ่อก็ไม่ติดต่อมาอีกเลย ในขณะที่แม่ของเธอกำลังตั้งท้อง

ในวันนี้เขากลับมาแล้ว หลี่ซูซินคิดว่าชีวิตของเธอและแม่คงจะดีขึ้นเมื่อมีพ่อคุ้มครอง

ทว่าเรื่องกลับไม่เป็นเช่นที่หลี่ซูซินคิด เมื่อตอนนี้ผู้ชายคนนั้นไม่ได้กลับมาคนเดียว เขายังพาผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งดูก็รู้ว่าคือเมีย พร้อมกับลูกสาวและลูกชายอีกหนึ่งคนตามเขากลับมาด้วย

ผู้ชายคนนั้นสารเลวแค่ไหน ถึงได้พาเมียน้อยกลับมาด้วยแบบนี้!

ลูกของพ่อสองคนนั้นดูเหมือนจะโตกว่าหลี่ซูซินเสียอีก โตจนกระทั่งเธอตื่นตะลึง นั่นแปลว่าพ่อของเธอมีเมียมาก่อนจะแต่งกับแม่แน่นอน และเมียคนนั้นคงแอบตั้งท้องและคลอดลูกไปก่อนหน้านั้นแล้ว

ผู้ชายคนนั้นกำลังพาลูกเมียใหม่ของเขาโขกศีรษะคำนับมารดาของตนเอง  ส่วนแม่ของหลี่ซูซินตัวสั่นระริกและเบิกตากว้างมองอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

หลี่ซูซินนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านหลังแม่ เธอขยับตัวรวดเร็วแล้วเอื้อมมือไปจับมืออันเย็นเยียบของแม่เอาไว้ พูดเบา ๆ ว่า

"แม่หนูอยู่ตรงนี้ หนูอยู่ตรงนี้"

แม่ไม่พูดอะไรนอกจากพยักหน้า และไม่อาจกลั้นหยดน้ำตาให้หยดลงมาได้ หลี่ซูซินอยากจะลุกขึ้นอาละวาดแต่ในเมื่อแม่ของเธอเอาแต่นิ่ง หลี่ซูซินก็รู้ว่าการอาละวาดนี้ไม่มีประโยชน์

เพราะอะไรน่ะหรือ ก็เพราะว่าลูกชายคนโตของพ่อนั้นกำลังสวมชุดนายทหารประดับดาวบนบ่า ที่ทำให้ย่าถึงกับมองอย่างชื่นชม

พี่ชายต่างแม่ของเธอคงมีอายุราวยี่สิบหกปี ท่าทางของเขาองอาจใบหน้าหล่อเหลาแต่ดูยโสยิ่งอยู่ในชุดที่ใคร ๆ เห็นก็ต้องก้มหัวให้แบบนี้ ลูกเมียน้อยอย่างเขาแทบจะไม่เห็นใครในสายตา ในขณะที่พี่สาวต่างมารดาก็สวมเสื้อผ้าหรูหราราคาแพงแต่งหน้าแบบจัดเต็ม ยังฉีดน้ำหอมฟุ้งไปทั้งตัว

พวกเขาพี่น้องต่างมีใบหน้าที่สวยและหล่อและไม่น่าเชื่อว่าคนสองคนนั้นจะมีใบหน้าที่คล้ายกับหลี่ซูซินไม่น้อย เฮ้ย ต่อให้เกิดจากท้องคนละแม่ แต่เมื่อมีพ่อคนเดียวกัน ยีนส์เด่นเรื่องหน้าตาดีของพ่อจึงถ่ายทอดมาถึงลูก ๆ โดยไม่มีตกหล่น

พ่อของเธอดูเหมือนจะรักเมียคนนั้นมาก และย่าเองก็ไม่มีสีหน้าประหลาดใจ นั่นเป็นเพราะว่าย่าคงรู้อยู่แล้ว เพราะผู้หญิงคนนั้นคืออดีตคนใช้ประจำตัวของพ่อที่ลักลอบคบหากัน และพ่อได้ซ่อนคนพวกนั้นจากย่าก่อนที่จะแต่งงานกับแม่

ตั้งแต่พ่อเข้ามาในโถงใหญ่ ไม่คิดถามหาแม่และตัวหลี่ซูซินแม้แต่ครั้งเดียว เขาพูดกับย่าว่า

"ลูกชายคนโตของผมชื่อหลี่เกิง อายุยี่สิบห้าปีแล้วครับเขาเพิ่งได้บรรจุเป็นนายทหารประจำหน่วยคุ้มครองเมือง ผมเลยตัดสินใจย้ายกลับมาอยู่ที่นี่ถาวรครับแม่ ส่วนลูกสาวคนนี้ของผมชื่อหลี่กุนเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย เธอชอบออกแบบเสื้อผ้าผมก็เลยว่าจะเปิดร้านเสื้อผ้าให้อากุนครับ"

คนเป็นย่ากลับไม่สนใจแม่ของเธอเลยแม้แต่น้อย ในขณะที่ลูกชายและลูกสะใภ้รวมทั้งหลานสาวหลานชายคนอื่นต่างปรายตามามอง สีหน้านั้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่ากำลังรู้สึกสนุกแค่ไหนที่เห็นครอบครัวของคุณชายสามดูเหมือนจะวุ่นวายขนาดนี้

"แล้วเรื่องฐานะล่ะ ของอาหลิวกับอาเซียงคิดจะทำยังไง หลานเกิงเป็นถึงนายทหารระดับสูง จะให้อยู่ในฐานะลูกชายเมียรองมันจะได้หรือ แบบนี้ดีหรือเปล่าให้อาหลิวรับเด็กสองคนนี่เป็นลูกจะได้ไม่มีปัญหาเวลาออกสังคม ส่วนอาเซียงก็เป็นคุณนายรองสาม ไม่ต้องเป็นสาวใช้เหมือนเดิมแล้ว"

อาหลิวก็คือแม่ของหลี่ซูซิน และเป็นคนที่ก้มหน้าเช็ดน้ำตาร่างกายสั่นระริกอยู่ในเวลานี้ เดิมอาหลิวคิดจะเดินทางไปพร้อมกับสามีในตอนนั้น เธอเพิ่งแต่งกับเขาหลงรักผู้ชายหน้าตาดีคนนี้สุดหัวใจ แต่เขากลับบอกให้เธออยู่บ้านตอบแทนคุณมารดาแทนเขา และไม่นานเขาจะกลับมา แต่ทั้งหมดคือคำโกหก ที่เขาหายหน้าไปหลายปีหญิงชราคนนั้นรู้เรื่องทุกอย่าง เขาแค่ตัดสินใจพาลูกเมียหนีไปเท่านั้น ทิ้งอาหลิวเอาไว้ข้างหลังให้เป็นผู้หญิงโง่ ๆ คนหนึ่งที่คอยรับใช้ตระกูลหลี่ ไม่ว่าเรื่องอะไรในบ้านอาหลิวจัดการได้เป็นอย่างดี

อาหลิวดูแลแม่สามีจนตัวเองร่างกายย่ำแย่และยังถูกแย่งสินเดิมของเธอไปจนไม่เหลืออะไรติดตัว อาหลิวเชื่อคำแม่สามีว่าอีกไม่นานคุณชายสามจะกลับมา สุดท้ายเขากลับมาจริง ๆ มาพร้อมกับเมียและลูกที่เขารัก และย่ำยีหัวใจของอาหลิวจนป่นปี้ทำให้อาหลิวที่รอคอยอย่างมีความหวังมาตลอดรู้สึกเหมือนกำลังตายทั้งเป็น

หลี่ซูซินเกินจะทนไหวแล้ว เธอลุกขึ้นยืนแล้วกระแอมเสียงดังในขณะที่แม่ของเธอเห็นท่าทางของเอาเรื่องของลูกสาวแบบนั้นแล้วถึงกับดึงมือของเธอให้นั่งลง

"ลูกอย่า..."

"แม่ ฟังหนูแม่อยู่เงียบ ๆ เถอะ"

หลี่ซูซินมีหรือจะยอม เธอส่งเสียงหัวเราะเสียงดังทำให้ทุกคนต่างหันมามองเธอ แน่นอนว่าบรรดาสะใภ้คนอื่นกำลังรอคอยดูว่าหลี่ซูซินกำลังจะก่อเรื่องอะไรอีก

"ละครเรื่องนี้สนุกจริง ๆ น้ำเน่าจนกลิ่นเหม็นลอยฟุ้ง ให้ตายเถอะ พ่อที่ทิ้งเมียและลูกไปสิบกว่าปีกลับมาบ้านในวันแรกก็มาพร้อมกับเมียน้อยและลูกรักของเขา ไม่สนใจแม้แต่จะมองเมียเอกและลูกที่เฝ้ารอคอยมาตลอดสิบกว่าปี แต่ที่สำคัญผู้ใหญ่ในบ้านกลับเข้าข้าง หนูล่ะสงสัยจริง ๆ ว่าใจของทุกคนทำด้วยอะไร หนูไม่รู้ว่าย่าจะเป็นคนดีขนาดนี้ คิดได้ยังไงยกย่องให้ลูกเมียน้อยเป็นลูกเมียเอก ให้เมียน้อยเลื่อนฐานะจากสาวใช้มาเป็นคุณนายรองสาม โอ๊ย อยากจะหัวเราะให้ฟันหัก ย่าควรไปแต่งนิยายเขียนบทละครยังเหมาะกว่าจะเป็นผู้ใหญ่ในบ้าน ช่างเขียนเรื่องได้อย่างยุติธรรมเหลือเกิน"

"หลี่ซูซิน หุบปาก!"

เสียงตะเบ็งที่ดังลั่นนี้เป็นเสียงของคนชราที่แทบอยากจะพุ่งตัวมาตบปากหลานสาวตัวดีที่วัน ๆ เอาแต่ก่อเรื่อง

คุณชายสามพ่อของเธอและครอบครัวเมียใหม่ของเขาต่างหันมามองเธออย่างพร้อมเพรียงกันแน่นอนว่าสีหน้าของพวกเขาย่อมดูไม่ดี โดยเฉพาะสีหน้าของพ่อคนนั้นที่แดงเพราะโกรธจัดจนสีแดงลามไปถึงใบหู

หลี่ซูซินจ้องพวกเขาตาไม่กะพริบ พูดเสียงดังเหมือนรำคาญเหลือเกินออกมา

"อ้อ พวกคุณคงไม่รู้จักฉัน ฉันคือหลี่ซูซินลูกสาวของคุณนายสาม ในฐานะลูกเมียเอกฉันขอพูดให้ชัดเจนแทนแม่ของฉัน ในเมื่อรังแกกันขนาดนี้ก็คืนสินเดิมของแม่ฉันมาให้หมดอย่าให้ตกหล่นแม้แต่หยวนเดียว จากนั้นฉันจะให้แม่หย่าขาดจากคุณชายสาม และฉันจะถือว่าพ่อของฉันได้ตายไปแล้ว ฉันจะพาแม่ของฉันออกจากบ้านนี้ทันที!"