เวลาล่วงเลยเข้าปีที่สองตั้งแต่การมาที่นี่ของหลิวตาน ตอนนี้เธอคือนักเรียนมัธยมศึกษาชั้นปีที่ 2 แล้ว หลิวตานยังคงตั้งหน้าตั้งตาทำฟาร์มผักของเธอเป็นอย่างดี และไม่ลืมดูแลคนในบ้านเป็นอย่างดีตามสิ่งที่ตั้งใจเอาไว้

หลิวตานคบหากับสือหยวนเฟิงเป็นเรื่องที่คนในบ้านรับรู้ตั้งแต่วันแรก ก่อนตกลงเธอได้ถามตัวเองและตัดสินใจไม่ปกปิดเรื่องนี้ตั้งแต่แรก ถึงแม้ว่าในยุคนี้การคบหาไม่ผ่านครอบครัวไม่ใช่เรื่องที่ดีก็ตาม ส่วนบ้านของสือหยวนเฟิงหลิวตานไม่ได้สนใจ ให้คนรักของเธอเป็นคนไปจัดการเอาเอง

หลิวตงตง จ้าวเหม่ย เป็นพ่อแม่ที่ตามใจลูก การคบหาของลูกสาวถือว่าอยู่ในสายตา มีเพียงความห่วงใยและอยากให้ระมัดระวังตัวไม่อยู่ด้วยกันเพียงลำพังสองต่อสอง เพราะไม่อยากให้หลิวตานมีชื่อเสียงเสียหาย และนอกจากพ่อแม่แล้วพี่น้องของหลิวตานกับบ้านอาสามย่อมรู้

ทุก ๆ วันหยุด สือหยวนเฟิงจะมาหาหลิวตานที่บ้านเพื่อชวนทำงานในฟาร์ม และในแต่ละวันหน้าที่ของเขาคือการให้อาหารสัตว์ในฟาร์มบางส่วน ในตอนแรกหลิวตานไม่ได้คิดเลี้ยงสัตว์เอาไว้เลย เธอมองว่ามันยุ่งยาก ต้องให้อาหารสัตว์เช้า เย็น ไหนจะสัตว์บางชนิดที่ต้องให้กลางวันอีก ไม่เหมือนผักที่ให้แค่เช้า เย็น

สัตว์ในฟาร์มไม่เคยซื้อสักตัวหลิวตานได้รับมันมาจากระบบทำฟาร์ม การขายสัตว์มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วเพราะที่บ้านไม่ได้เลี้ยง เธอจึงทำทีซื้อสัตว์มาจากในเมืองแล้วเลี้ยงเอาไว้ จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสาม รู้ตัวอีกทีฟาร์มของเธอมีทั้งวัว หมู ปลา ไก่ แพะ และม้า

“เดือนนี้มีลูกค้าสั่งผักคะน้า 200 ชั่ง ผักกาด 300 ชั่ง แล้วก็ผักใต้ดินรวมกัน 300 ชั่ง อีกสองวันจะเริ่มส่งผักให้ลูกค้า อาคิดว่าช่วงบ่ายพรุ่งนี้จะเตรียมผักใต้ดินไว้ให้ลูกค้าเลย” หลิวซือหานบอกหลานสาว

หลิวตานพยักหน้าหลังได้ยินคำสั่งซื้อ “อาสามคะ เดือนนี้ไม่มีคำสั่งซื้ออีกแล้วเหรอคะ ฉันได้ยินว่าเดือนก่อนมีคนมาสั่งล่วงหน้าผักกาด 500 ชั่ง”

“มีสิ แต่เขาจะให้คำตอบเร็ว ๆ นี้”

“อ้อ”

วันนี้เป็นวันหยุดของโรงเรียนตอนเช้าหลิวตานเลยเข้าฟาร์มเพราะตอนกลางวันจะไปบ้านของคนรัก เธอเพิ่งรับภารกิจขายผักหนึ่งพันชั่งมาภายในเดือนนี้ต้องขายให้ได้ เลยใส่ใจเรื่องข้างในเป็นพิเศษ เพราะเดือนที่แล้วยอดขายได้เพียง 950 ชั่งเท่านั้น

“จริงสิ อานำข้าวไปขายได้ 500 หยวน เท่ากับที่พ่อของหลานทำปีที่แล้วเลย”

ที่นาในส่วนของพ่อแม่หลิวตานปล่อยให้พวกเขาทำกันเองเธอไม่ได้เข้าไปยุ่งเลย ปีแรกสร้างรายได้นิดเดียวเพราะที่บ้านทำเก็บไว้กินมากกว่าขาย พอปีนี้หลิวตานมองว่าไหน ๆ ก็ทำเก็บไว้กินแล้ว ลองเพิ่มส่วนผลิตแล้วขายจะช่วยสร้างรายได้อย่างมาก ทำให้ครึ่งปีนี้ที่ผ่านมาได้มากกว่าปีที่แล้วเสียอีก และครึ่งปีหลังยังมีผลผลิตให้ขายอีกมาก

“ดีแล้วค่ะ”

เธอคิดที่จะสร้างเงินให้พ่อแม่แล้วจะไม่ให้เงินส่วนแบ่งของฟาร์มอีก ก่อนหน้านี้ที่แบ่งให้เพราะทั้งสองเข้ามาช่วย แต่ตอนนี้พวกเธอไม่จำเป็นต้องนำเข้าไปขายเองแล้ว มีลูกค้ามารับที่หน้าฟาร์มและเป็นพี่น้องที่ช่วยกันทำเอง

หลังเดินดูฟาร์มอีกเล็กน้อยหลิวตานค่อยมาอาบน้ำและเตรียมตัวรอให้สือหยวนเฟิงมารับที่บ้าน ถึงตอนนี้ที่บ้านมีเกวียนวัว รถม้า แต่ว่ามันไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนใช้กันแล้ว บ้านสือเองยังมีรถยนต์และคนรักอาสามารับเอง

จ้าวเหม่ยเดินเข้ามาในห้องนอนของลูกสาว มองลูกสาวกำลังแต่งตังถึงกับน้ำตาคลอแล้วเดินเข้ามาใกล้ ใช้แปรงหวีผมให้ก่อนถักเปียทั้งสองข้าง “ไปบ้านคนอื่นก็ดูแลตัวเองดี ๆ นะ”

หลิวตานยิ้มอ่อนมองกระจกสะท้อนตัวเอง “แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ อยู่กับหยวนเฟิงไม่มีใครกล้าทำอะไรฉันหรอก อีกอย่างฉันไปแค่ไม่นานตอนบ่ายก็กลับแล้ว”

“เสี่ยวตานของแม่โตแล้วจริง ๆ”

‘เสี่ยวตาน!’

“เอ๋” จ้าวเหม่ยชะเง้อหน้าออกจากหน้าต่างมองหาคนที่ร้องเรียกก่อนเผยรอยยิ้มกว้าง “หยวนเฟิงมารับลูกสาวของแม่แล้ว เสี่ยวตานเปลี่ยนชุดเถอะ แม่จะออกไปรอข้างนอก”

“ค่ะแม่”

ผู้เป็นแม่ยิ้มให้ลูกสาวแล้วเดินออกไปหาคนรักของลูกสาวที่แต่ก่อนเราทั้งสองรู้จักกันในฐานะเพื่อนลูกกับแม่เพื่อน แต่ตอนนี้มันต่างกันออกไปแล้ว “หยวนเฟิงนั่งก่อนนะจ๊ะ เสี่ยวตานแต่งตัวยังไม่เสร็จน้าจะไปเอาน้ำมาให้”

สือหยวนเฟิงรีบปฏิเสธ “ไม่เป็นไรครับคุณน้า ผมเพิ่งดื่มน้ำมาเอง”

“อ้อ ถ้าอย่างนั้นน้าจะออกไปดูฟาร์มแล้ว อย่าพาเสี่ยวตานมาส่งค่ำนะจ๊ะ” จ้าวเหม่ยไม่ลืมกำชับอีกฝ่าย เพราะกลัวว่าคนในหมู่บ้านจะทำชื่อเสียงของลูกสาวเสียหาย

“ครับ”

สือหยวนเฟิงรอหลิวตานไม่นานทั้งคู่เลยเดินออกจากบ้านไปหน้าหมู่บ้านที่มีรถยนต์จอดรับอยู่ ในหมู่บ้านไม่ค่อยมีรถยนต์เข้ามานอกจากพ่อค้า แม่ค้ารับผัก และทั้งหมดล้วนคุ้นหน้าคุ้นตากันดี แต่รถยนต์ของสือหยวนเฟิงมันต่างกัน

ระหว่างเดินผ่านหน้าบ้านหลิว หลิวอี้ผิงนั่งอยู่หน้าบ้านมองหลิวตานกับสือหยวนเฟิงไม่วางตา ทำให้เธอไม่สบายใจเดินมาบังอีกฝ่ายทั้งที่รู้ว่ายังมองเห็นอยู่ “พวกเรารีบเดินเถอะ ก่อนกลับบ้านอยากแวะซื้อของเดี๋ยวจะมืดก่อน”

“ได้”

ทั้งคู่รีบเดินออกจากหมู่บ้านขึ้นรถยนต์ที่มีคนขับรถรออยู่ สือหยวนเฟิงอายุสิบห้าปีแล้วแต่เขายังไม่ได้รับอนุญาตให้ขับรถเอง ซึ่งหลิวตานมองว่าพ่อของเขาเคร่งครัดเป็นอย่างมาก เพราะทหารบางบ้านชอบให้ท้ายลูกชายกระทำความผิด ต่างจากบ้านนี้ที่หลิวตานเห็นว่าอะไรที่สือหยวนเฟิงทำได้กับทำไม่ได้

หน้าบ้านตระกูลสือเป็นบ้านหลังใหญ่ทำเอาหลิวตานอดมองรอบ ๆ ไม่ได้ มันเหมือนกับว่าที่นี่มีกลิ่นอายโบราณ เพราะถึงตัวบ้านจะทันสมัยขึ้นแต่ของตกแต่งบางอย่างกลับเป็นของโบราณ ไม่เสียชื่อบ้านท่านนายพลจริง ๆ ถัดเข้าไปข้างในรั้วบ้านจะมองเห็นสวนให้นั่งเล่น มีโต๊ะ เก้าอี้ ไว้ให้นั่งจิบน้ำชา

รถจอดลงหน้าบ้านทันทีที่ลงจากรถสือหยวนเฟิงเดินนำเข้าไปในบ้านทันที ได้ยินเสียงหัวเราะก่อนจะหยุดลงทันทีที่หลิวตานเดินตามหลังสือหยวนเฟิงเข้าไป

เสียงทุ้มของผู้ชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้นมา “มากันแล้วหรือ”

“พ่อครับ แม่ครับ นี่คือหลิวตานคนรักของผมที่เล่าให้ฟัง เสี่ยวตานนี่พ่อกับแม่ของฉันเอง” สือหยวนเฟิงแนะนำให้รู้จัก

“สวัสดีค่ะคุณลุง คุณป้า” หลิวตานทำความเคารพก่อนกวาดสายตาไปมองน้องชาย น้องสาวของสือหยวนเฟิง ก่อนเผยรอยยิ้ม “คุณหนูสือ คุณชายสือ”

ท่านนายพลสือโบกมือ “คุณหนู คุณชายอะไรกัน เรียกเสี่ยวฝานกับเสี่ยวเหยาเถอะ” เขาไม่หันไปมองภรรยาเลยสักนิด “มาแล้วก็นั่งเถอะ จะได้กินข้าวแล้วออกไปจิบชากันด้านนอก ลุงให้คนเตรียมเอาไว้ให้พวกเธอแล้ว”

“ขอบคุณค่ะ”

ติงเหม่ยฟางแสดงสีหน้าไม่สบอารมณ์ออกมาเล็กน้อยก่อนจับลูกสาวที่มีสีหน้าไม่ต่างกันนั่งลงเก้าอี้ข้างกาย ก่อนสั่งแม่บ้านให้จัดอาหารขึ้นโต๊ะ “ป้าฉีนำอาหารออกมาเถอะ”

หลิวตานทำสีหน้าแปลกใจครู่หนึ่งก่อนกลับมาเป็นปกติ เธอเพิ่งรู้ว่าบ้านของสือหยวนเฟิงมีแม่บ้านด้วย จำได้ว่าสือหยวนเฟิงบอกว่าไม่อยากรับประทานอาหารฝีมือของแม่ แต่ที่บ้านมีแม่บ้านนี่นา

“ได้ยินว่าบ้านของเธอทำฟาร์มหรือ” ท่านนายพลสือหันมาถามพลางตักผักกาดผัดน้ำปลาใส่ถ้วย

“ใช่ค่ะ ที่บ้านรองหลิวของเราทำฟาร์มผักค่ะ ปีนี้เป็นปีที่สองแล้ว ผักส่วนมากเป็นผักกาดเพราะมันกรอบและหวาน” หลิวตานยิ้มออกมาเมื่อนึกได้ว่าผักกาดตรงหน้าคือผักจากบ้านของเธอ

“ผักกาดมันก็เป็นผักทั่วไป”

สือหยวนเฟิงยิ้มแห้งหลังแม่ของเขาเอ่ยขึ้นมา “ผักกาดของฟาร์มหลิวไม่เหมือนที่อื่นจริง ๆ ครับแม่ ผมลองเข้าไปเรียนรู้แล้วต้องทำหลายขั้นตอนมาก กว่าจะได้ผักแต่ละต้น”

“โอ้” ท่านนายพลสือแปลกใจ “แม้กระทั่งหยวนเฟิงของเรายังเคยเข้าไปเรียนรู้หรือ” ที่แปลกใจเพราะภรรยาเลี้ยงลูกชายมาอย่างดี งานบ้าน งานนอกบ้านไม่ให้ทำนอกจากการเรียน

“ฟาร์มหลิวมีขั้นตอนการปลูกและรดน้ำที่ต่างจากที่อื่นค่ะ ต้องเตรียมดินเอาไว้ด้วย”

อาหารมื้อกลางวันของวันนี้ต่างจากทุก ๆ วัน เพราะท่านนายพลสือสนใจผักกาดในฟาร์มที่หลิวตานเป็นคนปลูก จึงสอบถามหลายแนวทางเผื่อได้นำไปปลูกผักที่กองทัพบ้างเพื่อลดค่าใช้จ่ายในกองทัพ ซึ่งหลิวตานยินดีที่จะบอกแต่ถึงบอกไปผลผลิตที่ได้ก็ไม่ได้เท่าที่ฟาร์มของเธอได้ปลูก

การพบหน้าครอบครัวคนรักอย่างจริงจังครั้งแรกของหลิวตานเธอมองว่ามันไม่เป็นที่ประทับใจสำหรับแม่และน้องสาวของเขาเท่าไร สำหรับท่านนายพลสือกับน้องชายของเขาหลิวตานค่อนข้างเข้ากันได้ดี ท่านนายพลสือให้ความสำคัญกับอาชีพหรือสิ่งที่ต่อยอดในอนาคตได้

สือหยวนเฟิงทั้งที่รู้สถานการณ์ดีแต่ไม่คิดยอมแพ้ แม่และน้องสาวไม่ชอบคนรัก เขารู้ดีว่าทั้งสองมีความชอบและไม่ชอบอะไรบ้าง จึงชวนหลิวตานไปที่บ้านทุกเย็นเพื่อทำอาหารให้สองแม่ลูกได้ลิ้มรส

ถึงแม้รู้ว่าตอนนี้มันยังไม่เหมาะสำหรับการกลับบ้านตอนเย็นแต่หลิวตานคิดดูแล้ว สือหยวนเฟิงยังยอมทำอะไรเพื่อเธอหลายอย่าง เพียงแค่เอาใจบ้านของเขาเธอย่อมทำได้ ตลอดระยะเวลาสองสัปดาห์ที่ผ่านมาบ้านสือจึงได้กินอาหารมื้อเย็นฝีมือหลิวตาน

แต่ว่าสัปดาห์นี้มีคำสั่งซื้อมากและหลิวตานยังวุ่นกับเรื่องในฟาร์มจึงไม่ได้ไปทำอาหารที่บ้านสือ เป็นเหตุให้สือหยวนเฟิงต้องหิ้วปิ่นโตมาที่บ้านหลิวเพื่อรับอาหารไปให้แม่และน้องสาวของเขาเอง โดยที่จ้างหลิวตานทำอาหารให้

“หากคุณนายสือแต่งหลานสาวของฉันหลิวอี้ผิงเข้าบ้าน ผักที่คุณนายสือรับจากฟาร์มหลิวของเราจะได้ส่วนลดครึ่งหนึ่ง” ย่าหลิวแต่งตัวดูดีจนคนในหมู่บ้านที่เดินผ่านต้องร้องทักเอ่ยขึ้น

ตอนนี้ครอบครัวหลิวรวมตัวกันที่บ้านตระกูลสือเพื่อหารือเรื่องงานแต่ง ก่อนหน้านี้ย่าหลิวได้รู้จากคนอื่นว่าหลานสาวของตนเองสนิทกับลูกชายของบ้านนี้และยังมีการซื้อขายจึงคิดอยากได้ด้ายแดงของคนอื่นมาเป็นของหลานสาวตนเอง

ติงเหม่ยฟางทำการค้ามานานหลายสิบปีมองครอบครัวหลิวตรงหน้าอย่างนึกรังเกียจ “แต่งอะไรกัน หยวนเฟิงของเราอายุยังน้อยกว่าจะแต่งงานได้ตั้งอีกหลายปี ถึงตอนนั้นไม่แน่ว่าฟาร์มของบ้านหลิวจะยั้งยืนไหม”

ก่อนแต่งงานกับสามีติงเหม่ยฟางเคยเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่มาก่อน และยังได้เรียนรู้การค้ามามากมาย พอแต่งงานเรื่องการค้าขายของเธอไม่เป็นรองใคร และการค้าขายของบ้านไม่เกี่ยวกับการหาสะใภ้หรือเขย ถึงแม้จะไม่ชอบว่าที่ลูกสะใภ้แต่ติงเหม่ยฟางไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวในความสัมพันธ์นี้

ปู่หลิวสีหน้าย่ำแย่มองคุณนายที่ภรรยาบอกจะเชื่อพวกเขา “คนในชนบทย่อมเชื่อฟังพ่อแม่ พ่อแม่เชื่อฟังปู่ย่า คุณนายสือคงไม่รู้ว่าบ้านหลิวรักกันแค่ไหน ขอเพียงผมเอ่ยปากการแต่งงานครั้งนี้หรือส่วนลดย่อมเป็นไปตามที่คุยกันเอาไว้”

“เหลวไหล!” ติงเหม่ยฟางตวาดสร้างความตกใจให้บ้านหลิวที่ยกโขยงมากดดัน “ตระกูลสือทำการค้ามากมายเพียงส่วนลดใช่ว่าจะแต่งเข้ามาได้ง่าย ๆ ให้แต่งกับหลิวอี้ผิงผู้นี้ สู้แต่งงานกับคู่ค้าใหญ่ไม่ดีกว่าหรือ”

ก่อนหน้านี้ติงเหม่ยฟางไม่ชอบหลิวตานเพราะรู้สึกว่าลูกชายของตนเองนั้นมีชาติตระกูล หลิวตานไม่คู่ควร แต่ช่วงนี้ต้องยอมรับว่าเธอเริ่มชอบหลิวตานบ้างแล้ว และลองให้สามีหยั่งเชิงขอส่วนลดที่มากกว่าคนอื่น ปรากฏว่าหลิวตานผู้มีสิทธิ์เด็ดขาดไม่ยอมลดราคาให้แม้แต่น้อย

กล่าวว่าการตั้งราคาของฟาร์มหลิวในตอนนี้เกินหน้าเกินตาฟาร์มอื่นแต่พวกเขาไม่ยอมลดราคา มิหนำซ้ำยังตั้งราคาสูงขึ้นเรื่อย ๆ และมีคู่ค้ามาก หากลดราคาลงและลูกค้าคนอื่นรู้จะทำให้บ้านของพวกเขาขาดรายได้ตรงนี้ อาจรวมถึงการก่อปัญหาในอนาคต  ซึ่งติงเหม่ยฟางเข้าใจในจุดนี้ดี

หลิวเทาผู้เป็นพ่อหลิวอี้ผิงยิ้มประจบ “คุณนายสือคงไม่รู้ อี้ผิงของเราเรียนหนังสือเก่งและสามารถช่วยเหลืองานคุณนายสือได้ เพียงแต่งงานเข้าไปย่อมสร้างประโยชน์ให้”

“เหอะ” ติงเหม่ยฟางมองครอบครัวหลิวด้วยสายตารังเกียจอย่างไม่ปิดบัง “หยวนเฟิงกำลังจะหมั้นหมายเร็ว ๆ นี้ เรื่องการแต่งงานเป็นไปไม่ได้ แม่หนูนี้หน้าตาดีอยู่บ้างก็ให้ไปแต่งงานกับคนอื่นเถอะ”

“พวกเราเห็นว่าจะเป็นประโยชน์กับคุณนายเลยมาเสนอก็เท่านั้น”

“ใช่ ๆ” สะใภ้ใหญ่คันปากมากพอเห็นช่องว่างเลยเอ่ยแทรกขึ้น “หลิวอี้ผิงของพวกเราดีกว่าหลิวตานเป็นไหน ๆ เด็กคนนั้นเรียนไม่เก่ง ออกจากบ้านเช้า เย็น ไหนจะทำการค้าอีก สู้หลิวอี้ผิงไม่ได้”

“ไสหัวไป!”

ติงเหม่ยฟางตวาดทันทีที่ได้ยิน ทำการค้าหรือตอนนี้มันสมัยไหนแล้ว ขนาดตระกูลสือเป็นตระกูลทหารยังไม่ทิ้งการค้าเลย บ้านหลิวช่างไม่รู้อะไรเสียเลย

สมาชิกบ้านหลิวสะดุ้งไม่คิดว่าผู้หญิงตรงหน้าจะกล้าขึ้นเสียง เพราะคิดว่าคงไว้หน้าหลิวตานบ้าง ปู่หลิวหลบหลังภรรยาอย่างเคย เป็นภาพที่ทำให้เจ้าบ้านอยากหัวเราะ

“ตระกูลสือค้าขายคงไม่เหมาะกับลูกสาวของเธอ อีกทั้งได้ยินว่าบ้านของพวกคุณกับบ้านเสี่ยวตานไม่ยุ่งเกี่ยวกันแล้ว” ติงเหม่ยฟางมีรอยยิ้มแต่ดวงตาไม่ได้ยิ้มพร้อมกับเน้นคำว่าเสี่ยวตาน ให้รู้ว่าตอนนี้เธอยอมรับว่าที่สะใภ้ผู้นี้แล้ว

“บ้านรองหลิวเนรคุณ!”

“ป้าฉีส่งแขก!”

บ้านหลิวไปบ้านตระกูลสือหลายวันแล้วแต่เรื่องเพิ่งถึงหูหลิวตานที่กลับมาเรียนหลังปิดภาคเรียน เธอเพิ่งรู้ว่าบ้านหลิวไปเสนอหลิวอี้ผิงให้แต่งงานกับสือหยวนเฟิงแลกกับส่วนลดในฟาร์มของเธอ แต่ถูกไล่ออกมาเหมือนหมูเหมือนหมา

เรื่องการแต่งงานหลิวตานมองว่าเป็นเรื่องรองแต่เรื่องหลักคือฟาร์มของเธอที่ถูกนำไปต่อรอง “บ้านหลิวกล้าดียังไงใช้ชื่อฟาร์มของคนอื่นไปต่อรอง!”

หลิวตานรู้เรื่องนี้ตอนกลับเข้าหมู่บ้านพอดี ทำให้ตอนนี้มีเพียงเธอ น้องชาย และน้องสาวเท่านั้น เป็นช่วงที่คนในหมู่บ้านกำลังเลิกงานพอดีจึงเข้ามาดู

“อะไร หล่อนมาหาเรื่องบ้านใหญ่แบบนี้พ่อแม่ของหล่อนไม่รู้หรือไง” สะใภ้ใหญ่กลับบ้านมาถึงก่อนคนอื่น มองหลานจากบ้านรอง บ้านสามมายืนขวางหน้าจึงหงุดหงิด

“มาหาเรื่อง? บ้านใหญ่นำฟาร์มของบ้านฉันไปเสนอขายให้คนอื่น ฉันต้องมาหาเรื่องอย่างนั้นหรือ” สิ่งที่หลิวตานพูดทำให้คนรอบข้างตกใจ

ทุกคนรู้ว่าบ้านใหญ่ บ้านรอง และบ้านสาม ไม่เผาผีกันแล้ว แต่ใครจะคิดว่าเรื่องที่บ้านใหญ่ทำงามหน้าเอาไว้บ้านรองจะไม่ไว้หน้าเช่นเดียวกัน

สะใภ้ใหญ่ชักสีหน้าทันทีที่ได้ยินคนซุบซิบ ก่อนหน้านี้รู้ทั้งรู้ว่าเรื่องบ้านใหญ่กระจายไปทั่วหมู่บ้านแล้ว แต่ยังไม่มีคนปักใจเชื่อมากนักจนกระทั่งนังเด็กพวกนี้มาที่บ้าน

“โวยวายอะไรบ้านคนอื่น!” เป็นย่าหลิวเดินมาถึงบ้านก่อนคนอื่นเลยเห็นว่าหน้าบ้านกำลังถูกมุง

หลิวตานเห็นต้นเหตุเดินตามหลังผู้เป็นย่าจึงเอ่ย “เรื่องที่พวกคุณพาหลิวอี้ผิงไปเสนอแต่งงานกับคนอื่น ทั้งยังเสนอฟาร์มของฉันให้พวกเขาไปอีก ลืมแล้วหรือเรื่องสัญญาก่อนหน้านี้”

ถึงแม้จะเป็นการเสนอส่วนลดแต่ก็เหมือนกับการขายฟาร์มของเธอไปด้วย หากลูกค้ารู้เข้าบ้านหลิวจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ก่อนหน้านี้บ้านหลิวยืดอกบอกคนหมู่บ้านอื่นว่าเป็นฟาร์มของพวกเขาเธอไม่ได้เข้าไปแก้ข่าว แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิม

หลิวอี้ผิงเชิดหน้า “ญาติผู้น้องหมายถึงอะไร ย่าแค่หวังดีหาผู้ชายดี ๆ ให้พี่เท่านั้น”

“หาผู้ชายดี ๆ?” หลิวตานหัวเราะ “แล้วฟาร์มของบ้านฉันไปเกี่ยวอะไรกันด้วย” เธอรู้ว่าพวกเขาคิดอะไรอยู่ หากพ่อแม่ของสือหยวนเฟิงตอบตกลง หลังจากนั้นพวกเขาจะมาบังคับพวกเธอในการลดราคาให้

หลิวเทาไม่ชอบเด็กบ้านรองอยู่แล้วเริ่มโมโห “ในเมื่อชื่อฟาร์มหลิวที่มาจากชื่อตระกูลมันย่อมเป็นของตระกูลหลิว”

“อ้อ” เธอพยักหน้าเพราะฟาร์มของเธอไม่มีชื่อจริง แต่หลายคนรู้จักในชื่อฟาร์มหลิวเพราะมาจากแซ่ “ถ้าอย่างนั้นพวกเราคงต้องไปเจอกันที่สถานีตำรวจแล้ว ในเมื่อสัญญาไม่เป็นสัญญาและทำให้ฟาร์มได้รับความเสียหาย”

“เสียหายอะไร” หลิวอี้ผิงกรอกตาไปมา “แค่นี้จะเสียหายหรือ พูดแบบนี้ใครจะไปเชื่ออะไรได้ หลักฐานไม่มี”

“นั่นสิ” สะใภ้ใหญ่เสริมลูกสาว

“อาสวี่ไปบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านว่าต้องการพยานแยกบ้าน พวกเราจะไปคุยกันที่สถานีตำรวจ” หลิวตานหันไปบอกน้องชายที่ยืนด้านหลังมองนิ่ง ๆ

“ครับ”

“จะเอาอะไร!”

เพียงหันหลังย่าหลิวก็ร้อนรนแล้วเพราะรู้ดีว่าสิ่งที่บ้านหลิวทำเป็นเรื่องที่แย่และผิด หากเรื่องถึงสถานีตำรวจจริงบ้านหลิวถึงคราวจบสิ้นแล้ว ตอนนี้จึงได้แต่ยอมบ้านรองไปก่อน

หลิวตานยิ้มเล็กน้อยก่อนเอ่ยสิ่งที่ทำเอาทุกคนตาโต “300 หยวน”

มันเป็นเงินที่หลิวตานคิดว่าบ้านหลิวจ่ายได้และเพื่อไม่ให้เรื่องบานปลายย่าหลิวจึงควักเงินที่เพิ่งเริ่มเก็บได้ออกจ่ายเพื่อไม่ให้บ้านรองหลิวเอาเรื่อง

หลิวตงตง จ้าวเหม่ยหลังถูกคนไปตามก็มาถึงตอนที่บ้านใหญ่หลิวจ่ายเงินให้ลูกสาวแล้ว นอกจากคำแดกดันจากบ้านใหญ่นอกจากนั้นก็เป็นเสียงด่าทอคนในบ้านหลิวกันเอง