ลีโอลุกขึ้นยืนทำท่าทางกระฟัดกระเฟียด ก่อนจะตรงเข้ามากระชากคอเสื้อรุ่นพี่คนนั้นแล้วส่งหมัดตะบันหน้าเข้าไปอย่างแรง หลังจากนั้นก็เกิดการตะลุมบอนกันขึ้นเล็กน้อย

ก่อนที่เพื่อนและรุ่นพี่คนอื่น ๆ จะมาจับแยกทั้งสองคน มีมี่เดินเข้ามากระชากแขนลีโอและก้มหัวยกมือไหว้ขอโทษรุ่นพี่คนดังกล่าวและลากลีโอออกไปนอกร้านกับเพื่อนสนิทคนใหม่อีกคนของลีโอวิ่งตามหลังมา

"แกกลับกันก่อนนะ" เสียงติ๊ดหรือติ๊ดชึ่ง เพื่อนคนใหม่ที่เพิ่งรู้จักกันเมื่อตอนเดินเข้าคณะวันแรกบอกทั้งสองคน

"เดี๋ยวเราจะจัดการทางนี้ให้เอง" พูดจบติ๊ดก็รีบเดินกลับเข้าไปในร้านอย่างรวดเร็ว มีมี่ใช้สองมือกระชากแขนลีโอให้เดินตาม ก่อนจะโบกรถตุ๊ก ๆ ที่กำลังวิ่งผ่านมาพอดี

"ลีโอไปกับมี่ที่คอนโดก่อนนะ" เสียงเธอบอกเขาและรีบดึงมือเขาให้ขึ้นตามมานั่งบนรถตุ๊ก ๆ แล้วบอกจุดหมายปลายทางแก่คนขับ กว่าจะถึงหอพักของมีมี่ที่ไกลพอสมควรเธอลงหน้าหอพัก โดยไม่ลืมดึงมือผู้ชายที่นั่งหน้างอบนรถลงมาด้วย

"ลงมาคุยกันก่อน...เร็ว" เธอส่งเสียงเร่งเขาก่อนจะส่งเงินตามจำนวนที่ตกลงให้แก่คนขับ

"เฮ้...อย่าทำหน้าเหม็นได้ไหม โอ๊ย...เขาไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย" เธอส่งเสียงต่อว่าเขาดังลั่นก่อนจะเดินหน้าเข้าไปยังคอนโดที่เธอพัก

"ถ้าอารมณ์ไม่ดีก็ไม่ต้องคุยกันนะ"

เธอบอกเขา ก่อนจะสะบัดตัวเดินเข้าลิฟต์ไป ลีโอยื่นมือมากั้นตรงกลางประตูลิฟต์ที่กำลังจะปิดลง ประตูจึงเปิดออก เขาก้าวเข้ามาในลิฟต์ยืนหน้าบึ้งอยู่ใกล้ ๆ มีมี่ยื่นมือไปกดตัวเลขเพื่อขึ้นไปยังชั้นที่เธออยู่ เมื่อขึ้นไปถึงก็เดินนำเขาไปยังห้องพัก เขายังหน้าบึ้งแต่ก็ยังเดินตามไม่พูดไม่จา

"เข้ามาก่อนสิเดี๋ยวสักพักค่อยกลับ"

เสียงเธอเชิญชวนเขาให้เข้ามายังห้องพักของเธอ เพราะหันเป็นเห็นเขาทำหน้าหงิกงอไม่เลิกและไม่อยากง้อเขาในตอนนี้ แต่ถ้าเกิดลีโองอนขึ้นมาจริง ๆ เหมือนที่คราวเกิดเรื่องกับพีค[ **พีค จากเรื่องเดิมรักสะดุดใจ]ก็จะทำห่าม ๆ ออกมาให้เห็น

จริง ๆ ทั้งสองสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ เล่นหัวกันมาเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่อนุบาลและเพิ่งเปลี่ยนเป็นสถานะแฟนเมื่อตอนอยู่ ม. ห้าแบบเป็นจริงเป็นจังและแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของซึ่งกันและกัน

"ไม่เห็นโทรหาเขาเลย รอตั้งนานคนอุตส่าห์เป็นห่วงเลยตามไป" เธอต่อว่าเขาพอได้ยินกันแค่สองคนสำหรับห้องพักคอนโดเล็ก ๆ และแคบ ๆ

"โอ๊ย...มี่ใครได้ใช้ได้จับโทรศัพท์มั่งวะ รุ่นพี่แม่งโหดโคตร ๆ” เขาพูดจบก่อนจะทิ้งร่างลงบนโซฟา ที่ตั้งอยู่ริมฝาผนังห้องอย่างโมโห อารมณ์โกรธยังคงค้างและจ้องหน้ามีมี่อย่างงอน ๆ

มีมี่เดินไปหยิบขวดน้ำดื่มจากตู้เย็นส่งให้เขาและมีของตัวเองอีกหนึ่งขวด รู้สึกร้อนรุ่มผิดปกติ รีบเปิดขวดและกระดกขึ้นดื่มแบบทีเดียวหมด ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกัน

"เออ...ก็คนมันเป็นห่วง ก็คนไปถึงแล้วจะเอายังไง"

"แล้วเป็นไง ก็รู้ว่ามีแต่ผู้ชาย ยังจะทำก๋ากั่นไปอีก" เขาต่อว่าเธอกลับเช่นกัน

"สรุปมี่ผิดใช่ไหม" มีมี่ชี้นิ้วไปที่กลางหน้าอกของตัวเองทำแบบซ้ำ ๆ ทั้ง ๆ ที่หยุดพูดไปแล้ว

"เออ...ไหน ๆ ก็กลับมาแล้ว เป็นความผิดของเขาเองแหละพอใจยัง" ลีโอเห็นกิริยาของแฟนสาวแล้วรีบบอกว่าเขาผิดเอง แต่น้ำเสียงก็ห้วนพอกัน

"แต่ต่อไปห้ามเลยนะงานรับน้องหรืออะไรที่รุ่นพี่ในคณะจัดในตอนกลางคืนมีมี่ไม่ต้องไป" เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่เข้มฟังแล้วขัดหูมีมี่เป็นอันมาก

"อ้าว...แล้วทำไมมี่ไปไม่ได้ล่ะ" เธอยังเอ่ยส่งสายตาจ้องหน้าเถียงเขาแบบไม่พอใจ

"มี่ไม่ต้องรู้เหตุผลหรอกนะ มันเป็นเรื่องของผู้ชายที่เขาทำกัน วิถีลูกผู้ชายพูดไปมี่ก็ไม่เข้าใจหรอก" เขาบอกเธอแบบเลี่ยง ๆ ไม่อยากให้มีมี่รู้มาก เพราะจะทำให้เสียบรรยากาศการรับน้องหมด

"อ๋อ เดี๋ยวนี้มีความลับนะ ยังไม่ทันไรเลย"

เธอสะบัดเสียงแล้วลุกขึ้นแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน ลีโอพยายามจะส่งมือยื่นคว้าตัวเธอไว้ แต่ไม่ทัน เพราะวันนี้ตั้งแต่แยกแถวเขาก็โดนรุ่นพี่อัดแอลกอฮอล์เข้าไปให้หลายขนาน จริง ๆ ก็เมามากอยู่เหมือนกัน

ลีโอไม่ใช่นักดื่มแค่ทดลองดื่มกับเพื่อนบ้างเท่านั้น รู้สึกว่าไม่ใช่แนวทางที่เขาชอบ เขาเลยเลือกที่จะไม่ดื่ม มีมี่เดินลิ่วเข้าห้องน้ำไปเพราะรู้สึกใจคอไม่ค่อยดี คอแห้งผากและเหมือนอยากจะอ้วกร้อนรุ่มไปทั้งกาย

เมื่อเข้าไปในห้องน้ำได้ เธอพยายามเอาน้ำเย็นสาดเข้าไปที่หน้าอย่างจัง ก่อนจะเงยหน้ามองตัวเองในกระจก ภาพที่หน้าตาของตัวเองเริ่มพร่ามัว แต่ก็ขยี้ตาเพื่อให้ดูภาพตัวเองชัดเจนขึ้น

"เป็นอะไรวะ เมารึ ดื่มไม่ถึงแก้ว" เธอถามตัวเอง นึกถึงที่รุ่นพี่คนนั้นคะยั้นคะยอให้เธอดื่ม แต่มันก็หกเสียเป็นส่วนใหญ่ มีมี่กลืนลงคอได้ไม่ถึงอึก

มีมี่รีบถอดเสื้อผ้าออก เพราะเริ่มรู้สึกร้อนขึ้นมามากกว่าเดิมและเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ทำให้ระคายเคืองผิวกายเธอไปหมด

มีมี่เคลื่อนร่างเปลือยเปล่าไปใต้ฝักบัวและเปิดน้ำเย็นแบบสุด ๆ ให้แรงราดไปทั้งศีรษะและทั่วตัว ความเย็นของน้ำทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น ก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวมาถูตัวให้แห้งและใช้ผ้าผืนเล็กที่พับอยู่ใกล้กัน ขึ้นมาเช็ดหัวตัวเองให้แห้งก่อนจะหาเสื้อคลุมอาบน้ำที่แขวนอยู่ขึ้นมาสวมใส่

เมื่อเธอออกจากห้องน้ำ เห็นลีโอนอนหลับคอพับคออ่อนไปกับโซฟาทั้งที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่

"แม่ง สงสัยเมามาก ถ้าไม่ตามก็ไม่กลับและไม่รู้จะไปต่อกันถึงไหน" เธอให้เหตุผลกับตัวเองและเดินเข้าไปจัดท่าทางให้เขานอนสะดวกขึ้น ขยับหมอนให้สอดเข้าไปใต้ศีรษะของเขาแล้วเดินกลับมายังตู้เสื้อผ้าเปิดหาชุดนอนเสื้อกับกางเกงขึ้นมาสวมใส่

มีมี่เดินกลับไปที่โซฟาเขย่าตัวและเรียกลีโออีกครั้งหนึ่ง แต่ดูแล้วท่าจะยาก เพราะไม่เห็นเขารู้สึกขยับตัวหรือปรือตาขึ้นมาดูเธอ

"เออ ให้นอนตรงนั้นแหละ สมน้ำหน้าซ่านัก" เธอต่อว่าเขาในใจเดินกลับไปทิ้งตัวลงบนที่นอนและพยายามข่มตาให้หลับ

มีมี่เดินกลับไปทิ้งตัวลงบนที่นอนเธอเอื้อมมือไปหยิบรีโมตแอร์เพื่อปรับเพิ่มระดับความเย็น รู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งกายเธอปรับเปลี่ยนอุณหภูมิไปที่สิบแปดองศาฯ และล้มหัวลงบนหมอนพยายามข่มตาให้หลับ

ผ่านไปนับชั่วโมงเธอยังคงตาแข็งแต่เริ่มเบลอ ๆ ครั่นเนื้อครั่นตัวอย่างบอกไม่ถูก เลือดในกายเธอเหมือนจะเดือดพล่าน

“ทำไมมันร้อนรุ่มไปหมดเนี่ย” เธอสบถกับตัวเองในใจนอนกลิ้งตัวไปมาอยู่บนที่นอนรู้สึกกระสับกระส่าย

“มันเป็นบ้าอะไร” เธอลุกขึ้นลงจากเตียงไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำเย็นออกมาเปิดฝาก่อนจะกรอกลงไปในลำคออย่างรวดเร็ว

ลีโอขยับตัวเพราะแสงจากตู้เย็นส่องแยงลูกตา เขาขยับขดตัวนอนกอดแขนตัวเองแน่น รู้สึกหนาวเพราะไม่มีอะไรมาห่มร่างกาย นอกจากเสื้อยืดตัวบาง ๆ กับกางเกงยีนลาย ๆ ที่เขาใช้มีดกรีดมันเป็นเส้น ๆ ให้ขาด เลยทำให้ลมและอากาศเย็นในห้องลอดเข้าไปสัมผัสที่ตัวของเขาได้

“เฮ้ย...ไอ้มี่ลดแอร์ลงหน่อยดิ ผ้าห่มก็ไม่เอามาห่มให้เขา แบ่งหน่อยไม่ได้หรือ” เสียงเขาเอื้อนเอ่ยออกมาเมื่อได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาใกล้ ๆ

มีมี่ทำท่าเหมือนจะใช้มือดึงเขาให้ตื่น แต่ก็ชะงักก่อนจะเดินไปที่เตียงหยิบผ้าห่มนวมมาห่มให้เขาแล้ว ตัวเธอเองรีบสาวเท้าเข้าไปในห้องน้ำตัวปลิว

เสียงอาบน้ำที่ดังออกมาและเสียงสายน้ำราดรดตัวเสียงดังลอดออกมา ลีโอลุกขึ้นนั่งเมื่อเห็นว่ามีมี่เข้าไปนานมากแล้ว และเสียงน้ำฝักบัวยังคงไหลไม่หยุด

เขานึกขึ้นได้ว่ามีมี่ได้ดื่มน้ำสีที่รุ่นพี่ผสม Club Drug ลงไปด้วยความเป็นห่วง จึงรีบเดินไปที่ห้องน้ำยกมือขึ้นเคาะประตูแล้วเรียกเธอเบา ๆ

“มีมี่เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงเขาถามและแนบหน้าเข้าไปจนชิดประตู เขาลองหมุนดูลูกบิด ซึ่งมันไม่ได้ล็อก แต่ลีโอก็ไม่กล้าที่จะเปิดเข้าไปดู เขาจึงแง้มประตูร้องเรียกเธออีกครั้งหนึ่ง

“มี่ มีมี่ มี่ได้ยินไหม ทำไมไม่ตอบเรา เป็นอะไรไหมหรือเปล่า มีมี่ มี่” แต่สิ่งที่กลับมาคือความเงียบ

ลีโอตกใจรีบเปิดประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว สิ่งที่เขาเห็นตรงหน้ามีมี่นั่งอยู่ที่ใต้ฝักบัวด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่า ไม่มีอาภรณ์ติดตัว แม้แต่ผืนเดียว นั่งตัวสั่นงันงกตัวโชกไปด้วยน้ำกอดเข่าของตัวเองแน่น

เขารีบคว้าผ้าเช็ดตัวที่มีมี่วางพาดไว้ที่ราวตากด้านบน เอื้อมมือไปปิดฝักบัว ก่อนจะคลุมผ้าเช็ดตัวลงไปบนไหล่ของเธอ ใช้สองมือประคองมีมี่ให้ลุกขึ้น ก่อนจะใช้มืออีกข้างตบไปที่หน้าของมีมี่เบา ๆ เพื่อเรียกสติ

“มีมี่เป็นไงบ้าง” เธอปรือตาขึ้นมองเขา ก่อนจะโผเข้าสวมกอดและร้องไห้ออกมา แบบไม่มีเหตุผล ลีโอถึงกับอึ้ง เมื่อร่างเปลือยเปล่าที่โผเข้ามากอดเขาโดยที่เขาไม่ได้ตั้งตัว

“ลีโอมี่เป็นอะไรไม่รู้” เธอพูดได้แค่นั้น ก่อนที่จะร้องไห้น้ำตาไหลออกมาพราก ๆ ลีโอรีบประคองเธอและพันผ้าเช็ดตัวให้โดยรอบ กลัดขมวดปมไว้ที่ด้านหลังผลักตัวเธอให้นั่งลงไปที่โถชักโครก

เขาเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนเล็กที่เห็นพาดอยู่ใกล้ ๆ มาขยี้เส้นผมทั้งหัว ที่ตอนนี้เปียกโชกไปหมด มีมี่ยังคงนั่งสั่นและบิดกายไปมาจิกเล็บที่หัวเข่าจนเป็นรอยแดงเต็มไปหมด

“มี่อย่าทำแบบนั้น” ลีโอพยายามจับมือไม่ให้เธอจิกเล็บลงไปในเนื้อของตัวเองและรีบประคองร่างกายที่สั่นเทาเข้าไปในห้อง แล้วให้เธอนั่งลงบนเตียง รีบเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำเย็นออกมาเปิดให้เธอดื่มอีกขวด มีมี่รับมาอย่างร้อนรนและเทลงไปในปากดื่มน้ำลงคอแทบไม่หายใจ

“โอเคมี่...ใจเย็น ๆ นะ” เสียงเขาบอกเธอ

แสงไฟที่ลอดออกมาจากห้องน้ำทำให้สองคนสบสายตากัน ลีโอชักใจคอไม่ดี เมื่อเห็นมีมี่ส่งสายตาเว้าวอนมาให้ ใช้มือฉุดข้อแขนดึงตัวเขาให้ลงมานั่งใกล้ ๆ

“ลีโอช่วยมี่ด้วย” เธอพูดกับเขาออกมาน้ำเสียงสั่นไหวโผเข้ากอดรัดเขาและเริ่มชิดใบหน้าเหมือนเชิญชวนให้เขาจูบ

“เฮ้ย...มีมี่...ไม่มีสติเลย ใจเย็น ๆ เดี๋ยวมันก็จะดีขึ้นเอง”

เขาบอกเธอเสียงเบา พยายามกดร่างที่สั่นเทิ้มของเธอให้นอนลง แล้วรีบหาผ้าที่อยู่ใกล้ ๆ เหมือนเป็นผ้าพันคอเอามันมามัดมือมีมี่ติดกันทั้งสองข้าง ร่างของเด็กสาวบิดเร่า ๆ อย่างบอกไม่ถูก ผ้าเช็ดตัวที่ขมวดปมไว้หลวม ๆ เริ่มหลุดลุ่ย ลีโอรีบเอาผ้าผืนเล็กที่เขาเช็ดผมให้เธอ เมื่อกี้นี้ไปชุบน้ำบิดพอหมาด ๆ เข้ามานั่งใกล้ ๆ เธอและเช็ดไปทั่วใบหน้า

ริมฝีปากที่เริ่มซีดกัดเม้มและครางออกมาเบา ๆ”อือ...ลีโอ”

และเธอพยายามใช้สองมือที่ถูกมัดถูไถไปที่หน้าอกของตัวเองแบบไม่รู้ตัว ด้วยฤทธิ์ยาลืมเลยไม่อายว่ามีผู้ชายนั่งมองหน้าเธออยู่ข้าง ๆ ลีโอทำตัวไม่ถูก ความเมาหายเป็นปลิดทิ้ง กลืนน้ำลายที่เหนียว ๆ ลงคออย่างลำบาก เดินไปหยิบน้ำเย็นในตู้เย็นมาเปิดดื่มกระดกขวดน้ำขึ้นรวดเดียว แล้วนั่งลงใกล้คนรักอย่างลำบากใจไม่รู้จะทำอย่างไร

ตอนนี้มีมี่แทบไม่รู้ตัวและไม่มีสติสัมปชัญญะ

“ลีโอ...อา...ช่วยมี่ด้วย” เธอยังคงร้องครางเรียกชื่อเขาออกมาตลอดเวลา

เขาหันไปมองหน้าเธอที่ตอนนี้มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาเต็มไรผมและไหลลงตามลำคอ เขาฉวยผ้าผืนเดิมเช็ดหน้าตาและเหงื่อที่ไหลย้อย

มีมี่ใช้มือทั้งสองที่มัดติดกันจับข้อมือของเขาไว้แน่น

“ลีโอ...” เรียกชื่อเขาอีกครั้ง เธอจับมือของเขามาวางไว้ที่บนหน้าอกที่ตอนนี้ยอดถันแข็งเป็นไตและให้ฝ่ามือของเขาลูบไล้ไปบนยอดถันนั้นอย่างจงใจ

“ลีโอจะไม่ช่วยมี่ใช่ไหม จะให้มี่ขาดใจตายตรงนี้ใช่ไหม” เสียงเธอต่อว่าเขาแผ่วเบาน้ำเสียงขาดหายเป็นช่วง ๆ

“แก้มัดให้มี่เลยนะตอนนี้ด้วย” เธอพยายามเปล่งเสียงออกมาบอกเขาแผ่วเบาน้ำเสียงแหบแห้ง

ลีโอมองหน้าคนรักอย่างสงสารและรู้สึกกระดากอายที่เธอใช้มือน้อย ๆ ที่โดนมัด บังคับให้เขาไล้ลูบมือไปทั้งเต้าลีโอตัดสินใจแก้มัดให้เธอ