"ลีโอตัวเองได้คณะอะไรอะ"
มีมี่ถามลีโอ ตอนเจอกันที่โรงอาหารของโรงเรียนในเวลาพักกลางวัน เพราะเพิ่งได้รู้ผลโควตาที่ประกาศออกมาวันนี้ มีข่าวว่ามีคนติดมหาวิทยาลัยชื่อดังของภาคเหนือด้วย หนึ่งในนั้นมีชื่อลีโอติดคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมโยธา แพร่สะพัดไปทั้งโรงเรียน แต่ทั้งสองเรียนอยู่คนละห้องเลยไม่รู้เรื่องการสมัครเรียนมหาวิทยาลัยของอีกฝ่าย
"แต่เราติดโควตาแล้วนะมีมี่ วิศวกรรมศาสตร์โยธา มหาลัย...น่ะ" เขาบอกข้อมูลแก่เธอและชื่อมหาวิทยาลัยชื่อดังของเชียงใหม่ สีหน้าแสดงความดีใจอย่างเห็นได้ชัดส่งยิ้มแก้มแทบปริด้วยความดีใจ
"จริงดิ...ดีใจด้วยนะ" เธอตะโกนออกมาแสดงความยินดีด้วย ลีโอกำลังจะขยับกายเข้าหาเธอกำลังจะอ้าปากคุยกันในประโยคต่อไป แต่เพื่อนเขาลากตัวไปเสียก่อน เขายกมือป้องปากพร้อมตะโกนบอก
"เย็นนี้โทรหานะ"
แล้วทั้งสองโบกมือและส่งยิ้มให้แก่กัน
มีมี่ลุ้นตัวโก่งตอนเข้าไปดูผลโอเน็ตและแกตแพต โดยที่ตอน Admission มีมี่ก็ลงคณะเดียวกับลีโอ ไม่ยอมเลือกคณะอื่นเลย ซึ่งจะทำให้เธอเสียโอกาสดี ๆ ไป
แต่ด้วยความที่อยากเรียนคณะเดียวกันกับลีโอที่ได้โควตาไปก่อนหน้านั้นแล้ว จึงต้องทำแบบนี้
"กรี๊ด!!! เย้ ๆ ...มีมี่ติดคณะเดียวกันและสาขาเดียวกับลีโอด้วย...สุดยอดไปเลย ดีใจจริง ๆ โว้ย" สองคนโผเข้ากอดกันด้วยความดีใจ
ด้วยการเรียนของมีมี่ที่ไม่ขี้เหร่และติดท็อปของโรงเรียนเสมอ ทำให้เธอได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยชื่อดังของภาคเหนือ...เรื่องวุ่น ๆ กำลังจะเกิดขึ้นนับจากนี้แหละ
วันรับน้อง....
เมื่อฤดูกาลรับน้องมาถึง ซึ่งสองในนักศึกษาทั้งหมดนั้น เป็นคู่รักกัน
"เฮ้ย...ใครที่ยังไม่ได้แจ้งชื่อเข้าค่ายมาทางนี้เลยนะ" เสียงรุ่นพี่แว้ดมาแต่ไกล มีมี่ส่งยิ้มให้ลีโอ รอดูว่าลีโอจะไปค่ายไหน เพราะในการเข้ากลุ่มจะแยกเข้าแถวหญิงชาย ในคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่มีมี่ได้เข้าเรียน มีผู้หญิงไม่ถึงยี่สิบคน
ลีโอพยายามยกนิ้วให้มีมี่ว่าเป็นกลุ่มที่สอง ซึ่งมีมี่ก็คอยดูสัญญาณที่ลีโอส่งให้ทางมือ ส่วนโทรศัพท์หรือเครื่องมือสื่อสารอื่น ๆ น่ะเหรอโดนรุ่นพี่ยึดทั้งหมด
สรุปแล้วมีมี่ก็ได้อยู่กลุ่มเดียวกับลีโอและเธอก็จับมือเพื่อนผู้หญิงอีกหนึ่งคนให้ไปด้วยกัน
"คืนนี้ต้องไปเจอกันก่อนนะ ที่...เวลาหนึ่งทุ่มตรง ถ้าใครไม่ไปก็ไม่ต้องไปค่าย" เสียงพี่ผู้ชายที่คุมทีมว้ากอยู่ ถ่ายทอดการนัดหมายในคืนนี้มา ลีโอส่งซิกมาทางมีมี่บอกไม่ให้มีมี่ไป รู้อยู่แล้วว่าคืนนี้พวกผู้ชายยิงยาว เพราะเป็นคืนวันศุกร์และไปออกค่ายวันจันทร์ ซึ่งพวกนี้ก็จะเมาปลิ้นกันแทบทุกคน จะมีทำอะไร ๆ กันในทางที่ผู้ชายทั้งแท่งเขาทำกันอีก
"หญิงแกไปไหม" เสียงมีมี่ถามหญิง เพื่อนคนใหม่ในสาขาที่เรียนด้วยกัน จากการที่ได้พูดคุยกันแล้วรู้สึกถูกชะตาอย่างบอกไม่ถูก เลยเกี่ยวก้อยเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน
"พ่อเราไม่ให้ไปหรอก พี่เขาก็ขู่ไปงั้นแหละ แต่ฉันเตือนแกก่อนนะมี่ว่า แกไม่ต้องไป แล้วเราเจอกันวันจันทร์ทีเดียวนะแปดโมงเช้าหน้าตึก" เสียงหญิงบอกมีมี่ก่อนจะกลับบ้านเมื่อคุณพ่อขับรถมารับถึงคณะที่รับน้อง มีมี่พยายามมองหาลีโอ แต่เขาถูกรุ่นพี่ลากตัวไปไหนไม่รู้ตั้งแต่แยกแถว
เตี่ยเช่าคอนโดให้มีมี่เธอมาอยู่เดี่ยว ๆ เพราะเหตุผลไม่มีเพื่อนที่สนิทและใครที่ไว้ใจได้ที่จะมาอยู่ด้วย อีกอย่างส่วนใหญ่ก็อยู่หอหญิงหรือหอพักใน ซึ่งมีจำนวนจำกัดและพักบ้านญาติ
มีมี่นั่งดูนาฬิกาที่ผนังห้องพักบอกเวลายี่สิบนาฬิกา ที่ตอนนี้เธอดูกระสับกระส่ายเพราะเป็นห่วงลีโอ ไม่เห็นเขาโทรศัพท์เข้ามาหาเหมือนเช่นทุกวัน
'ไปไหนของเขานะ ปกติโทรศัพท์มาแล้ว' มีมี่บ่นกับตัวเองในใจ
"ติ๊ง ๆ” เสียงข้อความทางไลน์ในมือถือของมีมี่ดังขึ้น
เธอจึงรีบเปิดข้อความอ่านหน้ารุ่นพี่ทีมว้ากของกลุ่มสองส่งรูปถ่ายมาเป็นกลุ่มและในรูปนั้นมีลีโอ ซึ่งโดนแต่งหน้าแต่งตาจนจำแทบไม่ได้ส่งมาให้ด้วย
"ลีโอ...โดนรุ่นพี่แกล้งแน่เลย" เธอรีบแต่งตัวและหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นพาดบ่า ก่อนที่จะโบกตุ๊ก ๆ หน้าคอนโด ตรงไปยังร้านที่รุ่นพี่ได้นัดหมายไว้
"วี้ด...วิ้ว...ดูสิว่าใครมา โอ๊ย แม่ง...มันแน่ว่ะ เป็นผู้หญิงคนเดียวกล้ามากนะ...ไอ้น้องรัก" รุ่นพี่เอ่ยทักทายที่ล้วนแต่เป็นผู้ชายทั้งนั้น เดินเข้ากอดไหล่ตบหัว บ้างคนก็ลูบหลัง ลีโอซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลจากเธอรวมกับเพื่อนในรุ่นเดียวกัน มองมาเป็นตาเดียวกัน ลีโอหน้าแดงจัดด้วยความไม่พอใจที่รุ่นพี่ทำกับแฟนตนเองอย่างนั้น
"มี่มาทางนี้" เขาส่งเสียงดังเข้มเรียกเธอและเดินมาดึงข้อมือเธออย่างแรง ก่อนที่จะกระซิบข้างหูให้ได้ยินกันแค่สองคน
"มาทำอะไร" เขาต่อว่าเธอแสดงออกทางสีหน้าว่าไม่พอใจอย่างแรง
"ก็มี่เป็นห่วงลีโอ ไม่เห็นโทรหาเขาเลย" เธอกระซิบตอบ
ปาร์ตี้เป็นไปด้วยความสนุกสนาน มีทั้งรุ่นพี่ที่เป็นผู้หญิงที่เพิ่งมาถึง อยู่ในกลุ่มด้วยสองสามคน เกือบ ๆ จะห้าทุ่มเสียงรุ่นพี่คนหนึ่งดังขึ้น
"เฮ้ย...มาสนุกกัน อ้าว ใครยังไม่ได้ดื่ม...มารับแก้วของตัวเองเลย..." เสียงรุ่นพี่เรียกให้ทุกคน ซึ่งต่างทยอยกันไปรับเครื่องดื่มกันคนละแก้ว ซึ่งพวกผู้ชายในนั้นและรุ่นพี่ต่างรู้ดีว่าเครื่องดื่มที่ว่าผสมยาปลุกเซ็กซ์อย่างอ่อนลงไปด้วย เพราะหลังจากปาร์ตี้นี้ก็จะพากันไปรับน้องในรูปแบบแปลกใหม่ที่ใคร ๆ ก็รู้ว่าโปรเจกต์ "ขึ้นขี่"
มีมี่รับแก้วเครื่องดื่มมาโดยไม่รู้ว่าข้างในมีอะไรผสมอยู่บ้าง ทุกคนที่อยู่ในงานต่างเมามายและกำลังโยกย้ายส่ายสะโพกกันอย่างสนุกสนาน
มีมี่ไม่เคยแม้จะเที่ยวผับหรือย่างกรายเข้ามาในที่แบบนี้เลยและไม่เคยอยู่ในหัวสมองของเธอด้วย หญิงสาวเป็นคนรักเรียนและใฝ่ดีตามคำสอนของเตี่ย ตอนที่เรียนเชียงราย เธอก็อยู่หอพักหญิงมาโดยตลอด มีอาจารย์เป็นผู้ดูแลหอพัก
"มี่อย่าดื่ม" เสียงลีโอตะโกนบอกเธอแข่งกับเสียงเพลงที่ดีเจเปิดเสียงดังลั่นกำลังเพิ่มจังหวะให้ทุกคนที่อยู่ในร้านโยกย้ายส่ายสะโพกเต้นแร้งเต้นกากัน
"อะไรนะ" มีมี่พยายามถามตะเบ็งเสียงแข่งกับเพลงที่ดังสนั่นลั่นไปทั้งร้าน ลีโอพยายามบอกว่าอย่าดื่มและตัวเขาเองได้แอบเทแก้วของเขาไปตรงกระถางต้นไม้ตั้งอยู่ด้านหลังของเขาแล้ว
"เฮ้ย...ไอ้มี่ดื่มสิ แหม...รุ่นพี่ให้ของไม่ดื่ม นี่ถือว่าไม่ให้เกียรติกันนะโว้ย" เสียงรุ่นพี่คนหนึ่งในกลุ่มขู่ขึ้น ทำอย่างกับว่าเธอเป็นรุ่นน้องผู้ชายคนหนึ่ง พยายามยัดเยียดส่งแก้วแตะริมฝีปากและบีบปากบังคับให้อ้าปากรับเครื่องดื่ม ก่อนจะเทลงคอมีมี่อย่างทุลักทุเล
ลีโอลุกขึ้นยืนทำท่าทางกระฟัดกระเฟียด ก่อนจะตรงเข้ามากระชากคอเสื้อรุ่นพี่คนนั้นแล้วส่งหมัดตะบันหน้าเข้าไปอย่างแรง หลังจากนั้นก็เกิดการตะลุมบอนกันขึ้นเล็กน้อย
ก่อนที่เพื่อนและรุ่นพี่คนอื่น ๆ จะมาจับแยกทั้งสองคน มีมี่เดินเข้ามากระชากแขนลีโอและก้มหัวยกมือไหว้ขอโทษรุ่นพี่คนดังกล่าวและลากลีโอออกไปนอกร้านกับเพื่อนสนิทคนใหม่อีกคนของลีโอวิ่งตามหลังมา
"แกกลับกันก่อนนะ" เสียงติ๊ดหรือติ๊ดชึ่ง เพื่อนคนใหม่ที่เพิ่งรู้จักกันเมื่อตอนเดินเข้าคณะวันแรกบอกทั้งสองคน
"เดี๋ยวเราจะจัดการทางนี้ให้เอง" พูดจบติ๊ดก็รีบเดินกลับเข้าไปในร้านอย่างรวดเร็ว มีมี่ใช้สองมือกระชากแขนลีโอให้เดินตาม ก่อนจะโบกรถตุ๊ก ๆ ที่กำลังวิ่งผ่านมาพอดี
"ลีโอไปกับมี่ที่คอนโดก่อนนะ" เสียงเธอบอกเขาและรีบดึงมือเขาให้ขึ้นตามมานั่งบนรถตุ๊ก ๆ แล้วบอกจุดหมายปลายทางแก่คนขับ กว่าจะถึงหอพักของมีมี่ที่ไกลพอสมควรเธอลงหน้าหอพัก โดยไม่ลืมดึงมือผู้ชายที่นั่งหน้างอบนรถลงมาด้วย
"ลงมาคุยกันก่อน...เร็ว" เธอส่งเสียงเร่งเขาก่อนจะส่งเงินตามจำนวนที่ตกลงให้แก่คนขับ
"เฮ้...อย่าทำหน้าเหม็นได้ไหม โอ๊ย...เขาไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย" เธอส่งเสียงต่อว่าเขาดังลั่นก่อนจะเดินหน้าเข้าไปยังคอนโดที่เธอพัก
"ถ้าอารมณ์ไม่ดีก็ไม่ต้องคุยกันนะ"
เธอบอกเขา ก่อนจะสะบัดตัวเดินเข้าลิฟต์ไป ลีโอยื่นมือมากั้นตรงกลางประตูลิฟต์ที่กำลังจะปิดลง ประตูจึงเปิดออก เขาก้าวเข้ามาในลิฟต์ยืนหน้าบึ้งอยู่ใกล้ ๆ มีมี่ยื่นมือไปกดตัวเลขเพื่อขึ้นไปยังชั้นที่เธออยู่ เมื่อขึ้นไปถึงก็เดินนำเขาไปยังห้องพัก เขายังหน้าบึ้งแต่ก็ยังเดินตามไม่พูดไม่จา
"เข้ามาก่อนสิเดี๋ยวสักพักค่อยกลับ"
เสียงเธอเชิญชวนเขาให้เข้ามายังห้องพักของเธอ เพราะหันเป็นเห็นเขาทำหน้าหงิกงอไม่เลิกและไม่อยากง้อเขาในตอนนี้ แต่ถ้าเกิดลีโองอนขึ้นมาจริง ๆ เหมือนที่คราวเกิดเรื่องกับพีค[ **พีค จากเรื่องเดิมรักสะดุดใจ]ก็จะทำห่าม ๆ ออกมาให้เห็น
จริง ๆ ทั้งสองสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ เล่นหัวกันมาเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่อนุบาลและเพิ่งเปลี่ยนเป็นสถานะแฟนเมื่อตอนอยู่ ม. ห้าแบบเป็นจริงเป็นจังและแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของซึ่งกันและกัน
"ไม่เห็นโทรหาเขาเลย รอตั้งนานคนอุตส่าห์เป็นห่วงเลยตามไป" เธอต่อว่าเขาพอได้ยินกันแค่สองคนสำหรับห้องพักคอนโดเล็ก ๆ และแคบ ๆ
"โอ๊ย...มี่ใครได้ใช้ได้จับโทรศัพท์มั่งวะ รุ่นพี่แม่งโหดโคตร ๆ” เขาพูดจบก่อนจะทิ้งร่างลงบนโซฟา ที่ตั้งอยู่ริมฝาผนังห้องอย่างโมโห อารมณ์โกรธยังคงค้างและจ้องหน้ามีมี่อย่างงอน ๆ
มีมี่เดินไปหยิบขวดน้ำดื่มจากตู้เย็นส่งให้เขาและมีของตัวเองอีกหนึ่งขวด รู้สึกร้อนรุ่มผิดปกติ รีบเปิดขวดและกระดกขึ้นดื่มแบบทีเดียวหมด ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกัน
"เออ...ก็คนมันเป็นห่วง ก็คนไปถึงแล้วจะเอายังไง"
"แล้วเป็นไง ก็รู้ว่ามีแต่ผู้ชาย ยังจะทำก๋ากั่นไปอีก" เขาต่อว่าเธอกลับเช่นกัน
"สรุปมี่ผิดใช่ไหม" มีมี่ชี้นิ้วไปที่กลางหน้าอกของตัวเองทำแบบซ้ำ ๆ ทั้ง ๆ ที่หยุดพูดไปแล้ว
"เออ...ไหน ๆ ก็กลับมาแล้ว เป็นความผิดของเขาเองแหละพอใจยัง" ลีโอเห็นกิริยาของแฟนสาวแล้วรีบบอกว่าเขาผิดเอง แต่น้ำเสียงก็ห้วนพอกัน
"แต่ต่อไปห้ามเลยนะงานรับน้องหรืออะไรที่รุ่นพี่ในคณะจัดในตอนกลางคืนมีมี่ไม่ต้องไป" เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่เข้มฟังแล้วขัดหูมีมี่เป็นอันมาก
"อ้าว...แล้วทำไมมี่ไปไม่ได้ล่ะ" เธอยังเอ่ยส่งสายตาจ้องหน้าเถียงเขาแบบไม่พอใจ
"มี่ไม่ต้องรู้เหตุผลหรอกนะ มันเป็นเรื่องของผู้ชายที่เขาทำกัน วิถีลูกผู้ชายพูดไปมี่ก็ไม่เข้าใจหรอก" เขาบอกเธอแบบเลี่ยง ๆ ไม่อยากให้มีมี่รู้มาก เพราะจะทำให้เสียบรรยากาศการรับน้องหมด
"อ๋อ เดี๋ยวนี้มีความลับนะ ยังไม่ทันไรเลย"
เธอสะบัดเสียงแล้วลุกขึ้นแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน ลีโอพยายามจะส่งมือยื่นคว้าตัวเธอไว้ แต่ไม่ทัน เพราะวันนี้ตั้งแต่แยกแถวเขาก็โดนรุ่นพี่อัดแอลกอฮอล์เข้าไปให้หลายขนาน จริง ๆ ก็เมามากอยู่เหมือนกัน
ลีโอไม่ใช่นักดื่มแค่ทดลองดื่มกับเพื่อนบ้างเท่านั้น รู้สึกว่าไม่ใช่แนวทางที่เขาชอบ เขาเลยเลือกที่จะไม่ดื่ม มีมี่เดินลิ่วเข้าห้องน้ำไปเพราะรู้สึกใจคอไม่ค่อยดี คอแห้งผากและเหมือนอยากจะอ้วกร้อนรุ่มไปทั้งกาย
เมื่อเข้าไปในห้องน้ำได้ เธอพยายามเอาน้ำเย็นสาดเข้าไปที่หน้าอย่างจัง ก่อนจะเงยหน้ามองตัวเองในกระจก ภาพที่หน้าตาของตัวเองเริ่มพร่ามัว แต่ก็ขยี้ตาเพื่อให้ดูภาพตัวเองชัดเจนขึ้น
"เป็นอะไรวะ เมารึ ดื่มไม่ถึงแก้ว" เธอถามตัวเอง นึกถึงที่รุ่นพี่คนนั้นคะยั้นคะยอให้เธอดื่ม แต่มันก็หกเสียเป็นส่วนใหญ่ มีมี่กลืนลงคอได้ไม่ถึงอึก
มีมี่รีบถอดเสื้อผ้าออก เพราะเริ่มรู้สึกร้อนขึ้นมามากกว่าเดิมและเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ทำให้ระคายเคืองผิวกายเธอไปหมด
มีมี่เคลื่อนร่างเปลือยเปล่าไปใต้ฝักบัวและเปิดน้ำเย็นแบบสุด ๆ ให้แรงราดไปทั้งศีรษะและทั่วตัว ความเย็นของน้ำทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น ก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวมาถูตัวให้แห้งและใช้ผ้าผืนเล็กที่พับอยู่ใกล้กัน ขึ้นมาเช็ดหัวตัวเองให้แห้งก่อนจะหาเสื้อคลุมอาบน้ำที่แขวนอยู่ขึ้นมาสวมใส่
เมื่อเธอออกจากห้องน้ำ เห็นลีโอนอนหลับคอพับคออ่อนไปกับโซฟาทั้งที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่
"แม่ง สงสัยเมามาก ถ้าไม่ตามก็ไม่กลับและไม่รู้จะไปต่อกันถึงไหน" เธอให้เหตุผลกับตัวเองและเดินเข้าไปจัดท่าทางให้เขานอนสะดวกขึ้น ขยับหมอนให้สอดเข้าไปใต้ศีรษะของเขาแล้วเดินกลับมายังตู้เสื้อผ้าเปิดหาชุดนอนเสื้อกับกางเกงขึ้นมาสวมใส่
มีมี่เดินกลับไปที่โซฟาเขย่าตัวและเรียกลีโออีกครั้งหนึ่ง แต่ดูแล้วท่าจะยาก เพราะไม่เห็นเขารู้สึกขยับตัวหรือปรือตาขึ้นมาดูเธอ
"เออ ให้นอนตรงนั้นแหละ สมน้ำหน้าซ่านัก" เธอต่อว่าเขาในใจเดินกลับไปทิ้งตัวลงบนที่นอนและพยายามข่มตาให้หลับ
มีมี่เดินกลับไปทิ้งตัวลงบนที่นอนเธอเอื้อมมือไปหยิบรีโมตแอร์เพื่อปรับเพิ่มระดับความเย็น รู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งกายเธอปรับเปลี่ยนอุณหภูมิไปที่สิบแปดองศาฯ และล้มหัวลงบนหมอนพยายามข่มตาให้หลับ
ผ่านไปนับชั่วโมงเธอยังคงตาแข็งแต่เริ่มเบลอ ๆ ครั่นเนื้อครั่นตัวอย่างบอกไม่ถูก เลือดในกายเธอเหมือนจะเดือดพล่าน
“ทำไมมันร้อนรุ่มไปหมดเนี่ย” เธอสบถกับตัวเองในใจนอนกลิ้งตัวไปมาอยู่บนที่นอนรู้สึกกระสับกระส่าย
“มันเป็นบ้าอะไร” เธอลุกขึ้นลงจากเตียงไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำเย็นออกมาเปิดฝาก่อนจะกรอกลงไปในลำคออย่างรวดเร็ว
ลีโอขยับตัวเพราะแสงจากตู้เย็นส่องแยงลูกตา เขาขยับขดตัวนอนกอดแขนตัวเองแน่น รู้สึกหนาวเพราะไม่มีอะไรมาห่มร่างกาย นอกจากเสื้อยืดตัวบาง ๆ กับกางเกงยีนลาย ๆ ที่เขาใช้มีดกรีดมันเป็นเส้น ๆ ให้ขาด เลยทำให้ลมและอากาศเย็นในห้องลอดเข้าไปสัมผัสที่ตัวของเขาได้
“เฮ้ย...ไอ้มี่ลดแอร์ลงหน่อยดิ ผ้าห่มก็ไม่เอามาห่มให้เขา แบ่งหน่อยไม่ได้หรือ” เสียงเขาเอื้อนเอ่ยออกมาเมื่อได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาใกล้ ๆ
มีมี่ทำท่าเหมือนจะใช้มือดึงเขาให้ตื่น แต่ก็ชะงักก่อนจะเดินไปที่เตียงหยิบผ้าห่มนวมมาห่มให้เขาแล้ว ตัวเธอเองรีบสาวเท้าเข้าไปในห้องน้ำตัวปลิว
เสียงอาบน้ำที่ดังออกมาและเสียงสายน้ำราดรดตัวเสียงดังลอดออกมา ลีโอลุกขึ้นนั่งเมื่อเห็นว่ามีมี่เข้าไปนานมากแล้ว และเสียงน้ำฝักบัวยังคงไหลไม่หยุด
เขานึกขึ้นได้ว่ามีมี่ได้ดื่มน้ำสีที่รุ่นพี่ผสม Club Drug ลงไปด้วยความเป็นห่วง จึงรีบเดินไปที่ห้องน้ำยกมือขึ้นเคาะประตูแล้วเรียกเธอเบา ๆ
“มีมี่เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงเขาถามและแนบหน้าเข้าไปจนชิดประตู เขาลองหมุนดูลูกบิด ซึ่งมันไม่ได้ล็อก แต่ลีโอก็ไม่กล้าที่จะเปิดเข้าไปดู เขาจึงแง้มประตูร้องเรียกเธออีกครั้งหนึ่ง
“มี่ มีมี่ มี่ได้ยินไหม ทำไมไม่ตอบเรา เป็นอะไรไหมหรือเปล่า มีมี่ มี่” แต่สิ่งที่กลับมาคือความเงียบ
ลีโอตกใจรีบเปิดประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว สิ่งที่เขาเห็นตรงหน้ามีมี่นั่งอยู่ที่ใต้ฝักบัวด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่า ไม่มีอาภรณ์ติดตัว แม้แต่ผืนเดียว นั่งตัวสั่นงันงกตัวโชกไปด้วยน้ำกอดเข่าของตัวเองแน่น
เขารีบคว้าผ้าเช็ดตัวที่มีมี่วางพาดไว้ที่ราวตากด้านบน เอื้อมมือไปปิดฝักบัว ก่อนจะคลุมผ้าเช็ดตัวลงไปบนไหล่ของเธอ ใช้สองมือประคองมีมี่ให้ลุกขึ้น ก่อนจะใช้มืออีกข้างตบไปที่หน้าของมีมี่เบา ๆ เพื่อเรียกสติ
“มีมี่เป็นไงบ้าง” เธอปรือตาขึ้นมองเขา ก่อนจะโผเข้าสวมกอดและร้องไห้ออกมา แบบไม่มีเหตุผล ลีโอถึงกับอึ้ง เมื่อร่างเปลือยเปล่าที่โผเข้ามากอดเขาโดยที่เขาไม่ได้ตั้งตัว
“ลีโอมี่เป็นอะไรไม่รู้” เธอพูดได้แค่นั้น ก่อนที่จะร้องไห้น้ำตาไหลออกมาพราก ๆ ลีโอรีบประคองเธอและพันผ้าเช็ดตัวให้โดยรอบ กลัดขมวดปมไว้ที่ด้านหลังผลักตัวเธอให้นั่งลงไปที่โถชักโครก
เขาเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนเล็กที่เห็นพาดอยู่ใกล้ ๆ มาขยี้เส้นผมทั้งหัว ที่ตอนนี้เปียกโชกไปหมด มีมี่ยังคงนั่งสั่นและบิดกายไปมาจิกเล็บที่หัวเข่าจนเป็นรอยแดงเต็มไปหมด
“มี่อย่าทำแบบนั้น” ลีโอพยายามจับมือไม่ให้เธอจิกเล็บลงไปในเนื้อของตัวเองและรีบประคองร่างกายที่สั่นเทาเข้าไปในห้อง แล้วให้เธอนั่งลงบนเตียง รีบเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำเย็นออกมาเปิดให้เธอดื่มอีกขวด มีมี่รับมาอย่างร้อนรนและเทลงไปในปากดื่มน้ำลงคอแทบไม่หายใจ
“โอเคมี่...ใจเย็น ๆ นะ” เสียงเขาบอกเธอ
แสงไฟที่ลอดออกมาจากห้องน้ำทำให้สองคนสบสายตากัน ลีโอชักใจคอไม่ดี เมื่อเห็นมีมี่ส่งสายตาเว้าวอนมาให้ ใช้มือฉุดข้อแขนดึงตัวเขาให้ลงมานั่งใกล้ ๆ
“ลีโอช่วยมี่ด้วย” เธอพูดกับเขาออกมาน้ำเสียงสั่นไหวโผเข้ากอดรัดเขาและเริ่มชิดใบหน้าเหมือนเชิญชวนให้เขาจูบ
“เฮ้ย...มีมี่...ไม่มีสติเลย ใจเย็น ๆ เดี๋ยวมันก็จะดีขึ้นเอง”
เขาบอกเธอเสียงเบา พยายามกดร่างที่สั่นเทิ้มของเธอให้นอนลง แล้วรีบหาผ้าที่อยู่ใกล้ ๆ เหมือนเป็นผ้าพันคอเอามันมามัดมือมีมี่ติดกันทั้งสองข้าง ร่างของเด็กสาวบิดเร่า ๆ อย่างบอกไม่ถูก ผ้าเช็ดตัวที่ขมวดปมไว้หลวม ๆ เริ่มหลุดลุ่ย ลีโอรีบเอาผ้าผืนเล็กที่เขาเช็ดผมให้เธอ เมื่อกี้นี้ไปชุบน้ำบิดพอหมาด ๆ เข้ามานั่งใกล้ ๆ เธอและเช็ดไปทั่วใบหน้า
ริมฝีปากที่เริ่มซีดกัดเม้มและครางออกมาเบา ๆ”อือ...ลีโอ”
และเธอพยายามใช้สองมือที่ถูกมัดถูไถไปที่หน้าอกของตัวเองแบบไม่รู้ตัว ด้วยฤทธิ์ยาลืมเลยไม่อายว่ามีผู้ชายนั่งมองหน้าเธออยู่ข้าง ๆ ลีโอทำตัวไม่ถูก ความเมาหายเป็นปลิดทิ้ง กลืนน้ำลายที่เหนียว ๆ ลงคออย่างลำบาก เดินไปหยิบน้ำเย็นในตู้เย็นมาเปิดดื่มกระดกขวดน้ำขึ้นรวดเดียว แล้วนั่งลงใกล้คนรักอย่างลำบากใจไม่รู้จะทำอย่างไร
ตอนนี้มีมี่แทบไม่รู้ตัวและไม่มีสติสัมปชัญญะ
“ลีโอ...อา...ช่วยมี่ด้วย” เธอยังคงร้องครางเรียกชื่อเขาออกมาตลอดเวลา
เขาหันไปมองหน้าเธอที่ตอนนี้มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาเต็มไรผมและไหลลงตามลำคอ เขาฉวยผ้าผืนเดิมเช็ดหน้าตาและเหงื่อที่ไหลย้อย
มีมี่ใช้มือทั้งสองที่มัดติดกันจับข้อมือของเขาไว้แน่น
“ลีโอ...” เรียกชื่อเขาอีกครั้ง เธอจับมือของเขามาวางไว้ที่บนหน้าอกที่ตอนนี้ยอดถันแข็งเป็นไตและให้ฝ่ามือของเขาลูบไล้ไปบนยอดถันนั้นอย่างจงใจ
“ลีโอจะไม่ช่วยมี่ใช่ไหม จะให้มี่ขาดใจตายตรงนี้ใช่ไหม” เสียงเธอต่อว่าเขาแผ่วเบาน้ำเสียงขาดหายเป็นช่วง ๆ
“แก้มัดให้มี่เลยนะตอนนี้ด้วย” เธอพยายามเปล่งเสียงออกมาบอกเขาแผ่วเบาน้ำเสียงแหบแห้ง
ลีโอมองหน้าคนรักอย่างสงสารและรู้สึกกระดากอายที่เธอใช้มือน้อย ๆ ที่โดนมัด บังคับให้เขาไล้ลูบมือไปทั้งเต้าลีโอตัดสินใจแก้มัดให้เธอ
