ผีสาว…ปรากฏร่างโชกเลือด…ซึ่งหน้า
ชายหนุ่ม...ขาตาย ตาเบิกโพลง จิตกระเจิดกระเจิงจังก้าคาที่…ช็อก
“แกกก…แกฆ่าฉัน แกฆ่าเรา แกต้องชดใช้” ผีสาวคลั่งแค้น เลือดคล้ำกระฉอกออกปากตามคำอาฆาต แดงฉานกระอักออกมาราวก๊อกน้ำผุดคราบสยองอาบคางเปียกคอเหนียวเลอะเสื้อเชิ้ตขาวลามเป็นคราบเด่นแดงแยงตา
สายตาผีสาวสิ...ยิ่งกว่า เขม่นมองแค้นนัยน์ตาชายหนุ่ม จิกจ้อง...จะเอาคืน
“แก...ต้องตายตกไปตามกัน” ผีสาว สภาพร่างไร้วิญญาณจากสถานที่เกิดเหตุในคืนนั้น ศพนั้น ตามมาหลอกหลอนในคืนนี้ คืนที่สามจากอุบัติเหตุสยอง
ชายหนุ่ม ขาตาย กลายเป็นหมดเรี่ยวแรงจะฝืนยืน ลนลานจนเข่าทรุดกระแทกพื้น ยกมือสั่นไหว้ซุกหน้าหลับตาหนีภาพศพสยองสีโชกเลือด สำลักสำนึกผิด
“…ผะผม….ขะ ขอโทษ ผมไม่ตั้งใจจริง ๆ มันเป็นอุบัติเหตุ ยะยกโทษให้ผมเถอะ ผมจะทำบุญอุทิศกุศลไปให้นะ อย่ามาหลอกหลอนผมเลย ขอโทษจริง ๆ ครับ” ชายหนุ่ม
“ไม่มีวัน แกต้องชดใช้อย่างสาสม แกฆ่าฉัน แกพรากความรักของเรา ฉันจะไม่ผุดเกิด ฉันจะจองเวรแกจนกว่าแกจะรับกรรมที่ทำกับเรา แก…ต้องงง…ตายยย” ผีสาวย้ำสยอง
แล้วร่างผีสาวลอยพุ่งเข้าหา มาปะทะตาโพลงซึ่งหน้าชายหนุ่ม เลือดข้นคลัก ๆ กระฉอกจากร่างศพสาวที่หยุดกึก สาดเข้าเต็มหน้าอาบตัวเขาจนเปียกหนืด ย้อยหยดแดง
“…ว๊าาาก ไม่ อย่างทำผมเลย กะกลัวแล้ววววว” ชายหนุ่มผงะหงาย มือเท้าตะกายพื้น พุ่งร่างไปอีกฝั่งห้อง หมายหนีออกจากตรงนี้ไปไหนก็ได้ที่จะพ้นนังผีร้าย แต่คราบเลือดที่เจิ่งนองพื้นยังไล่หลังตามเขาไปติด ๆ ทุกย่างก้าว ไม่ว่าจะก้าวด้วยเท้าหรือมือ จ้ำเหนียวเหนอะบนพื้นท่วมเลือดจนตะกายสีขาลื่นล้มแล้วลนลานลุกลนอีก ก็ยังไม่พ้นทะเลเลือดเธอ
นังผีร้าย ยังพุ่งตาโพลงแค้นจ้องไล่หลังไหล่เขาไปติด ๆ
นั่น...! หน้าต่าง...ทางออก
เขา...เค้นแรงเฮือกที่เหลือ ถีบตัวเองพุ่งกระโจนใส่บานหน้าต่าง จนร่างลอยออกห่างจากนังผีร้าย...พ้นแล้ว
แต่...
!!!…นี่มันตึกชั้น 6
“ฮะฮ่า ๆๆๆ ตายตกไปตามกัน” เสียงนังผีร้ายยังลอยหลอนหู ตอนที่เขานึกขึ้นได้ในระหว่างเสี้ยววินาที...คว้างลอย...ก่อนที่ร่างจะดิ่งลง
...ปั๊ก
…แรงกระแทก ทำสำนึกที่หลอน วูบดับ
...
“ไปโดนอะไรมา ครั้งนี้เจ็บตัวกว่าคราวก่อนอีก ดีนะไม่กระทบระบบประสาทสั่งการ” หญิงสาว อีกคน เอ่ยถามที่ปลายเท้า
ภาพหญิงสาวในชุดกราวด์ที่คุ้นเคย ภาพหมอแพท ค่อย ๆ เลื่อนซ้อนรวมเป็นภาพเดียวกันเมื่อเขาค่อย ๆ ปรับโฟกัสสายตา เมื่อได้สติคืนตัว พบว่าหัวหน้าของเขานั่นเองที่เอ่ยถามจากปลายเตียงคนเจ็บ
“!…ผะผี ผีหลอกครับ ผีผู้หญิงคนนั้นหลอกผมครับ บอส” เขา ยังช็อกจากอาการหลอน ก่อนจะสำรวจมองรอบตัว สายน้ำเกลือ เตียงผู้ป่วย เครื่องวัดความดันและชีพจร ที่นี่คือห้องพักฟื้น ที่นี่คือที่ทำงานเขาเอง
“ผีเผอที่ไหนกัน วรุฒ นี่เธอเป็นเลขาฉันนะ เป็นผู้ช่วยนักวิทยาศาสตร์ เรื่องแบบนี้ออกจากปากคนสายงานอย่างเราได้อย่างไร แต่…เดี๋ยวนะ นี่เธอกลัวผี ได้ด้วยเหรอ” หมอแพท นักวิทยาศาสตร์หญิง ถามซักฟอกทันทีที่เขาตื่นสติ
“…อ้าว ก็กลัวสิครับ ผีนะ ใครไม่กลัวบ้าง ผมเจอจริง ๆ นะครับ ผีมีจริงครับบอส ก็ผีผู้หญิงคนที่เป็นคู่รักของ ผอ.ธงชัย ที่ประสพอุบัติเหตุเมื่อคืนก่อนนะครับ เคสที่เราเกือบกลายเป็นคู่กรณีไงครับ วิญญาณผู้หญิงคนนั้นคงตามแค้นผม ตามหลอกผม” เลขาวรุฒ ยืนยัน
“…เรื่องนั้นไว้ก่อน งั้นที่นายตกจากหน้าต่างห้องแล็ป ก็ไม่ใช่อุบัติเหตุจริง แต่เกิดจากอาการกลัว…ผี…แน่นะ” หัวหน้าสาว ถามหาสาเหตุ
“ครับ ก็ผมหนีเธอ แล้วคราบเลือดพวกนั้นล่ะ เลือดนองเต็มห้องแล็ปเลยครับบอส คราบเลือดนั่นยืนยันได้” เลขาวรุฒ ยังจำได้ติดตา
“ไม่…ไม่มีคราบเลือดอะไรทั้งนั้น มีแต่เอกสารกระจัดกระจาย อุปกรณ์แตกหักเสียหาย หน้าต่างบานใหญ่ก็ด้วย และที่ยืนยันได้ดีกว่าคำพูดเธอ ก็ภาพจากกล้องวงจรปิดบอกว่าเธอมีปฏิกิริยาตอบสนองกับบางอย่าง แต่ในภาพฉันไม่เห็นใครนอกจากเธอ จึงสรุปได้อย่างเดียวว่า อาการเธอเหมือคนเห็นภาพหลอน นี่มัน...เป็นไปได้อย่างไรกัน” หมอแพท บอสสาว กอดอกถามเอาความจริง อย่างจริงจัง
“แต่สำหรับผม มันไม่ใช่ภาพหลอนแน่ ๆ ครับ” เลขาวรุฒ ชักขัดข้องใจ ทำไมหัวหน้าไม่เชื่อคำพูดเขาบ้างเลย ก็เขาเจอวิญญาณเธอคนนั้นจริง ๆ
“นี่ วรุฒ นายพักก่อนละกัน ระหว่างนี้ก็ทบทวนให้ดี ๆ ว่าอะไรกันแน่ที่เป็นสาเหตุของอุบัติเหตุคราวนี้...ผี...เพ้อเจอ หรือเธอรวนไปเอง และอย่าลืมว่าเธอเป็นผู้ช่วยของหัวหน้าทีมวิจัยชีวะเทคโนโลยี และเรากำลังทำโครงการวิจัยอะไหล่ชีวนะ ฉะนั้น อย่าเอาเรื่องผีสางไปป่าวประกาศให้ใครได้ยินจากปากเธอล่ะ ห้ามเด็ดขาด" หมอแพท มองพิจารณาลูกน้องตัวเอง ถี่ถ้วน
“แต่…” วรุฒ จะยกข้อโต้แย้ง
"…นี่เป็นคำสั่ง" บอสสาว สะกดอารมณ์ ก่อนเปล่งเสียงแสดงอำนาจ...สั่งการ
“ครับ...บอส” เลขาวรุฒ โดนดุซึ่งหน้า ได้แต่คิดค้านในใจ เก็บซ่อนอาการ
“…ผีหลอก…ภาพหลอน…งั้นเชียว” หมอแพท ถอนใจระบายบ่น ก่อนเดินออกจากห้องพักพื้น เธอไม่ลืมจะเอื้อมไปปิดสวิทซ์ไฟให้เลขาวรุฒได้พักสายตา
“…เออ เปิดไฟไว้เถอะครับ…บอส” เลขาวรุฒ ร้องห้าม
“…” หมอแพท ค้างมือที่สวิทซ์ หันจ้องมองหน้าเลขาส่วนตัว มองนิ่งจริงจัง
“…” วรุฒ หลบสายตามุ่งมั่นคู่นั้น แล้วบ่ายตาไปตามซอกมุมห้อง ในใจยังนึกหวั่นเกรงกับสิ่งลี้ลับที่เพิ่งได้เจอกับตัวเอง…ผี ผีที่ทำให้เขาตะกายหน้าต่างหนีจนตกจากชั้น 6 เจ็บตัว…ก็เตียงที่นอนอยู่นี่เป็นห้องพักเขาเอง ที่ชั้น 8 …ตึกเดียวกัน
ปั้ง…เสียงประตูกระแทกปิด
ทำเอาเลขาวรุฒสะดุ้งกับเสียงดัง สำนึกรับรู้ทันทีว่าหัวหน้าไม่พอใจกับความผิดพลาดและอาการหวาดกลัวของเขา แต่ผีสาวคนนั้น…น่ากลัวจริง ๆ นี่นา เจอซึ่งหน้าจนเจ็บตัวอย่างนี้แล้วยังจะไม่ให้เชื่อกันอีก ไม่ให้กลัว ไม่ไหวแล้ว
หมอแพท นักวิทยาศาสตร์สาวใหญ่ เก่งรอบจัด เป็นหัวหน้าทีมวิจัยและเจ้าของตึกหลังนี้ ศูนย์วิจัยโครงการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อชีวนะ
แม้ใคร ๆ ในสายงานจะเคลมว่าเธอเป็นอริกับสังคม ความร้ายของเธอแม้เป็นที่รับรู้กันดีในหมู่นักวิทย์ด้วยกัน และเรื่องที่เธอดูแคลนพวกศาสตร์ลี้ลับถึงขึ้นแอนตี้พวกหัวงมงาย ก็เป็นอีกภาพ
ร้าย ๆ ประจำตัวเธออยู่แล้ว แต่เคสแบบนี้…ดันมาเกิดกับผู้ช่วยส่วนตัวของเธอเนี่ยนะ
หมอแพท ยังยืนนิ่งพิงหลังประตูห้องพักฟื้น ในโถงทางเดินใต้แสงสลัว เงยมองหลอดไฟหรี่แสงอ่อน ช่วยซ่อนสีหน้าของเธอที่กำลัง…กระหยิ่มยิ้ม เงียบ ๆ
รับรู้อยู่แก่ใจคนเดียว แอบดีใจที่เห็นว่าเลขาของเธอ เลขา
วรุฒ…กลัวผี
“หุ่นยนต์…กลัวผี” หมอแพท ย้ำกับตัวเอง
แสดงว่า ระบบการประมวลผลด้านอารมณ์ใกล้เคียงความเป็นมนุษย์ขึ้นมาอีกมิติแล้วสิ ในด้านที่คิดไม่ถึงซะด้วย
“…ภาพหลอน เห็นภาพหลอนด้วยเหรอ…ฮึๆ” หมอแพท ยิ้มในเงามืด
“หลายศตวรรษที่ผ่านมา ภูมิปัญญาทางการเกษตรดั่งเดิม ไม่ว่าจะเพาะเมล็ด ทาบกิ่ง ปักชำ เราทำเพื่อตอบโจทย์สำคัญคือสนองความต้องการด้านการบริโภค เราดำรงสายพันธุ์ที่ให้ผลผลิตดี ขยายพันธุ์ที่ต้านทานโรคภัย เราเรียนรู้และต่อยอดการพัฒนามาตลอด จนวันนี้เราสามารถเพาะเนื้อเยื่อเพื่อเพิ่มผลผลิตตอบสนองปริมาณความต้องการของผู้บริโภคได้อย่างไม่มีขีดจำกัด และเราไปไกลกว่านั้น เราคัดสรรและพัฒนาสายพันธุ์เพื่อตอบโจทย์ความต้องการได้ในทุกเงื่อนไข ไม่ว่าปริมาณผลผลิต สีสัน รสชาติ ภูมิต้านทานโรค สภาวะแวดล้อมของแหล่งเพาะปลูก วันนี้เราสามารถนำพืชจากถิ่นกำเนิดเขตหนาวมาปลูกในโซนทะเลทรายได้ไม่ยาก ยิ่งกว่าสายพันธุ์พืชด้วยวิทยาการการถอดรหัสพันธุ์กรรม เราสามารถเก็บรักษา DNA ของสัตว์ แล้วนำมาเลียนแบบโครงสร้าง เพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อชีวนะตามต้นฉบับเดิม หรือตามที่เข้าใจกันโดยทั่วกัน...โคลนนิ่ง การเพาะเลี้ยงสิ่งมีชีวิตที่เป็นอาหารของเรา ตัดต่อพันธุ์กรรมปรับแต่งรูปแบบให้เป็นที่ยอมรับได้ภายใต้กรอบปฏิบัติที่สังคมมีมติร่วมกัน เราจึงผ่านวิกฤติด้านอาหารมาได้ ซึ่งเป็นที่รู้กันว่าการโคลนนิ่งสัตว์เลี้ยงที่นำมาเป็นอาหารของมนุษย์ เป็นที่ถกเถียง คัดค้าน และมีกลุ่มต่อต้านมากมายออกมารณรงค์ จนมติทางจริยธรรมลงความเห็นว่า...ผิด ว่ามนุษย์ทำตัวเป็นเพราะเจ้า เราเคยลังเลที่จะตัดสินใจข้ามเส้นบาง ๆ นี้...จริยธรรม”
ศาสตราจารย์ แพท หรือหมอแพท หัวหน้าทีมนักวิจัยโครงการอะไหล่มนุษย์ พรีเซ็นอย่างหนักแน่น ชัดเจน และเปี่ยมพลัง ดึงทุกสายตาในฮอลล์ห้องประชุมขนาดใหญ่ ทุกคนโฟกัสมาที่เธอ
“จริยธรรม คือนามธรรมคติ ที่อาจนำไปสู่วิกฤติด้านอาหาร และด้านอื่น ๆ วิกฤติโรคระบาด สาธารณสุข สังคม กระทั่งสงคราม บทเรียนจากวิกฤติวันวานถูกบันทึกเป็นประวัติศาสตร์อันแสนเจ็บปวดของมนุษยชาติในวันนี้ และมันจะย้อนมาย้ำเกิดขึ้นอีกแน่ หากเรายังลังเลที่จะคิดหรือตัดสินใจป้องกันปัญหา ก่อนจะพร้อมรับบทเรียนเจ็บปวดที่กำลังจะมาถึง วันนี้ จากภูมิปัญญาดั่งเดิม เราวิวัฒนาและต่อยอดจนค้นพบ จนสามารถจัดเรียงโครโมโซมที่เป็นรหัสเฉพาะของแต่ละบุคคล นำมาคัดสรรยีนที่มีคุณลักษณะเด่นและลดทุกข้อจำกัดเรื่องความเสื่อม โรคภัย ลบข้อด้อยและเสริมสร้างภูมิต้านทาน นำยีนเด่นมาต่อยอดศักยภาพและสร้างเสริมคุณลักษณะที่เป็นกลาง ให้เข้ากันได้กับทุกเผ่าวงษ์ เป็นกลางกับมนุษย์ทุกชาติพันธ์ คอเคเชี่ยน มองโกลอยด์ นิโกรลอยด์ ยีนถอดรหัสพันธุ์กรรมได้ชุดโครโมโซมที่คัดสรรแล้วมาเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อ นำเนื้อเยื่อป้อนเข้าเครื่องพิมพ์เซลชีวนะ 3D เราสามารถสร้างอวัยวะเทียมเสมือนจริงมาใช้ในโครงการอะไหล่มนุษย์ ด้วยเซลโครโมโซนของมนุษย์เอง อันเป็นวัตถุประสงค์หลักในโครงการนี้...Project N" ดอกเตอร์แพท
เสียงปรบมือ สนั่นห้องประชุม
ดร.แพทยิ้มรับ ก้าวลงจากโพเดี่ยมมาคำนับที่ประชุมจากบนเวที ก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้เลขาวรุฒ ออกมาแสดงตัวด้วยกันกับเธอ
เลขาวรุฒ ลุกจากสเตชันคอนโทรลที่คอยลำดับวีดีโอพรีเซนเทชั่นแสดงภาพชุดข้อมูลตัวเลขและสถิติต่าง ๆ ประกอบการนำเสนอของหมอแพทอย่างลื่นไหล เข้าใจง่าย แต่...ท่าทีเลขาวรุฒยังลังเล จึงแค่ลุกขึ้นยืนแสดงตัวรับเครดิตในฐานะผู้ช่วยหมอแพท
แต่หมอแพทฝายมือเรียกพร้อมมองจริงจังมาที่เขา วรุฒจึงต้องก้าวออกไปยืนข้าง ๆ หมอแพท กลางเวที
หมอแพทจับมือวรุฒยกชูขึ้นด้วยกัน ตอบรับเสียงปรบมือแสดงความชื่นชมต่อโครงการที่นำเสนอ เสียงปรบมือที่ยังดังกึกก้องและลากยาว
“ยินดีด้วยนะ แพท เป็นการพรีเซนที่ยอดเยี่ยม โครงการนี้ไปได้สวยแน่ ฟ้องจากการตอบรับของที่ประชุมผู้เชี่ยวชาญ ผมว่าบอร์ดบริหารน่าจะอนุมัติโครงการนี้ในเร็ว ๆ นี้” ผอ. ธงชัย เป็นคนแรกที่เข้ามากล่าวแสดงความยินดี หลังจากหมอแพทลงจากเวที
ผอ. ธงชัยหันตามองบรรยากาศในที่ประชุม ที่บรรดาผู้เชี่ยวชาญในวงการต่างพากันตื่นเต้นและให้ตอบรับกับโครงการนี้ พวกเขาจับกลุ่มกันพูดคุยถึงโปรเจกต์ที่มีส่วนร่วมรับรู้แล้ว และแน่นอนว่ากว่าสี่สิบเปอร์เซ็นต์ของคนในหอประชุมสองร้อยที่นั่งแห่งนี้ เป็นเครือข่ายของบอร์ดนักลงทุนเจ้าหลักในวงการ
“ยินดีด้วยครับ...” ผอ. ธงชัยหันไปจับมือแสดงความยินดีกับเลขาวรุฒ ผู้ช่วยหมอแพท เนื่องจากเห็นว่าแพทให้ความสำคัญกับผู้ช่วยคนนี้มาก ถึงขนาดเรียกออกมารับเครดิตด้วยกันกลางเวที
“...วรุฒค่ะ มือขวาแพทเอง ก็ได้น้องเขาช่วยจัดเตรียมข้อมูลและออกแบบการพรีเซน งานจึงออกมาไหลเลื่อนอย่างที่เห็น” หมอแพท แตะหลังไหล่เลขาวรุฒ ด้วยท่าที่ยิ่งกว่าการแนะนำตัว ราวว่าส่งเสริมผลักดันให้วรุฒเป็นที่รู้จักในสังคมนักวิชาการด้านการแพทย์และเทคโนชีวนะ
“...เยี่ยมมากครับ คุณวรุฒ คนหนุ่มน้อยคนนักที่จะมีโอกาสขึ้นเวทีนี้ ยิ่งศาสตราจารย์ ดร.แพท รับรองด้วยแล้ว อนาคตไกลแน่ครับ” ผอ. ธงชัย หันมองพิจารณาในตัววรุฒ จริงจัง
นับเป็นคนหนุ่มวัยน่าจะประมาณยี่สิบห้าบวกลบ แต่ถ้าสามารถทำงานกับคนเพอร์เฟคชันนิสอย่างแพทได้ ก็คงไม่ธรรมดาจริง ๆ แถมรูปร่างหน้าตาก็ไม่ธรรมดาด้วย เท่ากับว่าได้ภาพลักษณ์เป็นแรงผลักดันอีกต่างหาก ทำให้ ผอ. ธงชัย มองอมยิ้มกับสีหน้าแววตาของหมอแพท ที่ดูจะชื่นชมและภูมิใจในตัวผู้ช่วยคนนี้เป็นพิเศษ รึว่า...
...ก็วัยห่างกันไม่ถึงยี่สิบปี เดี๋ยวนี้นับเป็นเรื่องธรรมดา ผอ.ธงชัย ซ่อนรอยยิ้มแอบคิดลึก
“...ผู้ช่วยค่ะ เป็นผู้ช่วยที่น่าทึ่ง” แต่ดูหมอแพทจะคะเนแววตาของ ผอ. ธงชัยออก จึงตอบคำที่ยังไม่ถามออกมา ดักทางการมโนไปเองของ ผอ.ธงชัย
“ออ...ครับ น่าทึ่งอย่างเห็นได้ชัด” ผอ.ธงชัย ตอบรับสัญญาณที่ส่งมา เป็นที่เข้าใจกัน
“แล้วก็ฝากความคิดถึงถึงน้องมุกด้วยนะคะ หากโครงการนี้อนุมัติเมื่อไร น้องมุกถอนรายชื่อจากคิวได้เลยค่ะ” หมอแพท ฝากทักทายลูกสาวตัวน้อยของ ผอ.ธงชัย
“ครับ...แต่ที่จริงยัยมุกน่าจะได้คิวเปลี่ยนถ่ายหัวใจไม่เกินกลางปีหน้านี้แล้ว โชคดีที่สัดส่วนของผู้บริจาคเพิ่มมากขึ้น” ผอ.ธงชัย ตอบรับความหวังดี
“ต่อไปก็ไม่ต้องง้อโชคแล้วค่ะ ไม่ต้องรอนานขนาดนั้นด้วย...พี่ธงชัย” หมอแพท ยิ้มกรุ่มกริ่ม ก่อนจะยกมือขึ้นสัมผัสหลังมือของผอ.ธงชัย อย่างเข้าใจในหัวอกคนเป็นพ่อ ยิ่งกว่านั้น ผอ.ธงชัยในวันนี้ เคยเป็นรุ่นพี่สมัยเรียนปริญญาโทด้วยกัน และความทรงจำหวาน ๆ ในวันวานก็ยัง...ชัดเจน
“...หมายความว่า” ผอ.ธงชัย เห็นสัญญาณจากนัยน์ตาแพทอีกครั้ง ก่อนจะโน้มตัวเบี่ยงหน้ากระซิบถามข้างหูเธอ
“คุณทดลองในคนแล้วเหรอ” ผอ.ธงชัย แม้รู้ว่าเป็นคำถามเสียมารยาทในวงการ แต่ด้วยความที่เคยคุ้นเคยมีความหลังกันมาก่อน ยิ่งกว่านั้น เขารู้จักสไตล์การทำงานของแพทดี และความทะเยอทะยานในตัวตนของแพท จึงยิงคำถามตรง ๆ ก่อนจะถอนตัวกลับมายืนแสดงความยินดีในระยะปกติ
ท่าทีที่ตื่นเต้นแกมยินดีของ ผอ.ธงชัย ทำเอาแพทอมยิ้มปิดไม่มิด แม้จะขัดเขินที่เขาวางตัวสนิทสนมกับเธอต่อหน้าสาธารณะในที่ประชุม ที่ทุกคนกำลังรุมมองมาที่เธอ แต่...เธอ
แพท เป็นฝ่ายโน้มตัวเข้าหาผอ.ธงชัยบ้าง เลียนแบบท่าทางที่เขาแสดงออกกับเธอ...กระซิบข้างหู ใกล้ๆ
“...มัน ได้ผลค่ะ” หมอแพท รับรู้ถึงกลิ่นกายคนคุ้นเคยอีกครั้ง พาให้รำลึกถึงวันวานอีกครา
“...อยากกอดคุณจัง” ผอ.ธงชัย กล่าวด้วยความดีใจที่ลูกสาวของเขาจะได้สิทธิ์เปลี่ยนถ่ายอวัยวะโดยไม่ต้องรอคิวอีกนาน ก็ถ้าคนเพอร์เฟคชันนิสอย่างแพทยืนยัน และเธอดูจะภูมิใจกับโครงการนี้ขนาดนี้แล้วละก่อ
“...คืนนี้ แพทมีปาร์ตี้เล็ก ๆ ฉลองความสำเร็จให้กับตัวเอง แล้วคงค้างที่แล็ปเลย” หมอแพท ส่งสัญญาณ อีกครั้ง
“...ครับ” ผอ.ธงชัย ยิ้มรับรู้ กรุ่มกริ่ม
นั่น...เป็นการยืนยันมั่นเหมาะว่า เลขาวรุฒ คนหนุ่มหน้าตาดีอนาคตไกลที่คอยข้างกาย ดร.แพท ไม่ห่างกายราวเลขาผู้รู้ใจ ไม่ก็องครักษ์ประจำตัว เพราะวรุฒยังคงยืนเงียบอยู่ตรงนั้น ไม่ห่างเกินได้ยินเสียงกระซิบรู้กัน แม้ผอ.ธงชัยจะสงวนคำพูดแค่คนคุ้นเคย แต่เสียงกระซิบและท่าที่เขาและหมอแพทมีต่อกัน ต่อหน้าวรุฒ...ไม่ต้องตีความแล้ว
กระทั่งบรรดาผู้เชี่ยวชาญท่านอื่น ๆ ทยอยกันเข้ามาห้อมล้อมพวกเขา รอร่วมแสดงความยินดีและทักทาย หรืออาจมีคำถามนอกรอบตามธรรมเนียม
ผอ.ธงชัย ถอยฉากออกมา หลีกทางให้แพทได้เชิดชายในวงการนี้ต่อไป เขาขยับเข้าไปยืนข้าง ๆ เลขาวรุฒที่ดูจะรู้หน้าที่ดีเช่นกัน หลีกทางให้หมอแพทรับมือกับผู้เชี่ยวชาญท่านอื่น ๆ ที่ดูจะห่างอาวุโสกับเธอมากอยู่
ผอ.ธงชัย เข้าไปตบหลังไหล่เลขาวรุฒเบา ๆ ยิ้มทักทายอย่างคนกันเอง เพราะเราคงได้เจอกันอีกแน่...คืนนี้ เพราะด้วยวิสัยนักวิจัยที่หมกมุ่นงาน แล็ปก็ไม่ต่างจากบ้านหลังที่สอง ยิ่งคืนนี้มีงานฉลองเล็ก ๆ เป็นส่วนตัวด้วยแล้ว
“...” เลขาวรุฒ ยิ้มตอบรับสัมผัสทักทาย ขยับตัวหลีกทางให้ผอ.ธงชัย รับรู้ทุกความเป็นไปเงียบ ๆ ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
“...ขอบคุณมาก” ผอ.ธงชัย หันไปบอกเลขาวรุฒอีกครั้ง ขอบคุณในน้ำใจที่วรุฒมีให้ ที่วางตัวสงบนิ่งทั้งที่รับรู้ความเป็นไปนี้
“...” เลขาวรุฒ พยักหน้ารับ นิ่ง ๆ
ออ...น่าจะเพราะอย่างนี้นี่เอง นิ่ง ๆ วางตัวไม่ขวางตาใคร แถมให้ทาง และยังร่วมงานกับคนอย่างแพทได้ ทักษะต้องไม่ธรรมดาแน่ รูปร่างและบุคลิกก็ดูดี ส่งเสริมภาพลักษณ์ยิ่งขึ้นไปอีก แถมยังอยู่เป็น สงบปากคำเป็น สมเป็นมือขวาของแพทจริง ๆ แพทหาเลขาแบบนี้มาจากไหนกัน
“อยากให้เลขาผมเป็นเหมือนคุณจัง” ผอ.ธงชัยกล่าวลอย ๆ
“...” เลขาวรุฒ ยิ้มรับ เรียบ ๆ
งานเลี้ยงเป็นการภายใน ที่ศูนย์วิจัยของหมอแพท
หมอแพทกล่าวขอบคุณทีมงานทุกคนที่ร่วมมือกันจนผลักดันโปรเจกต์นี้สำเร็จ แล้วแยกตัวจากโต๊ะจัดเลี้ยงทีมนักวิจัยในโถงห้องแล็ป เข้ามาที่ห้องพักรับรองส่วนตัว เพราะรู้ดีว่าถ้าไม่มีบอสอยู่ร่วมโต๊ะด้วย ทีมงานจะผ่อนคลายเป็นตัวของตัวเองได้มากกว่านี้ และที่สำคัญ...
ผอ.ธงชัย นั่งรอร่วมแสดงความยินดี ในห้องพักรับรองส่วนตัวของหมอแพทอยู่แล้ว เธอจึงเข้าไปพร้อมกับแชมป์สองแก้วในมือ
“ขอบคุณ เปิดหัวด้วยแชมเปญก่อนก็ดี แล้วค่อยรำลึกความหลังกัน” ผอ.ธงชัย ยกไวน์ที่เขาเตรียมมาขึ้นโชว์
“แน่ละสิ ก็ฉันเสร็จคุณเพราะไวน์แบรนด์นี้นี่ ว่าแต่...ขวดเดียวจะพอมอมฉันเหรอ ฉันไม่ไร้เดียงสาอย่างวันวานที่เสียสาวให้คุณเพราะไวน์แค่สองสามแก้วแล้วนะ” หมอแพท มองไวน์ มองแววตาผอ.ธงชัย ยิ้มรับรอยยิ้มเชิญชวน
“เพราะงั้นไง ผมถึงยกมาลังหนึ่งเลย ไว้ให้คุณจิบระหว่างหย่อนใจ ถือเป็นรางวัลส่วนตัวจากผมแล้วกัน...แด่ ความสำเร็จของคุณนะ แพท เชียร์ส” ผอ.ธงชัย รับแก้วแชมเปญแล้วยกฉลองความสำเร็จของเธอ
ทั้งคู่ชนแก้ว แล้วหย่อนตัวเอกเขนกกึ่งนั่งกึ่งนอนในโซฟาตัวยาว พูดคุยกันอย่างออกรส
“ฉันไม่เคยเห็นบอสผ่อนคลายอย่างนี้มาก่อนเลย ว่าไหม” หัวหน้าแผนกฝ่ายซอฟแวร์ นั่งหย่อนใจระหว่างดื่มแชมเปญฉลองกับทีมงานที่ยังไม่กลับอีกสองสามคน มองเห็นในห้องพักรับรองที่หัวหน้ากับ ผอ.ธงชัย คุยกันออกรสผ่านกระจกบานใหญ่
“นันสิ ฉันก็ไม่เคยนะ วรุฒล่ะ เป็นเลขาส่วนตัวรู้ใจเจ้านายออกขนาดนี้ เคยเห็นมุมนี้บ้างไหม แต่เอ...วรุฒเองก็เพิ่งมาร่วมงานกับหมอแพทได้ไม่ถึงปีนี่นา” ทีมงานสาวใหญ่อีกคน
“ก็เพิ่งเห็นพร้อมกันนี่ละครับ ที่จริงผมน่าจะเป็นฝ่ายถามพวกพี่มากกว่า แต่ผมว่าดีออกนะครับ ได้เห็นบอสผ่อนคลายบ้างก็ดี แต่ก็คงเปิดใจเปิดพื้นที่กับบางคนเท่านั้น” เลขาวรุฒ เอี้ยวมองพร้อมกับคนอื่น ๆ
“แน่ละสิ ก็คู่นี้เค้าเคยควงกันสมัยเรียนนี่นา ตอนนั้นฉันก็เห็นพวกเขาไปไหนมาไหนด้วยกันอยู่พักหนึ่ง แล้วก็ธรรมดาโลก ต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปตามเส้นทางของตัวเอง ผอ.ธงชัยเธอโชคดีมีชีวิตครอบครัวที่ส่งเสริมหน้าที่การงาน ได้เจ้าสาวเป็นลูกสาวขาใหญ่ในแวดวงวิชาการนวัตกรรม แม้รุ่นน้องหลายปีแต่สาวรายนั้นก็สวยน่ารักมาก เสียที่ว่าไม่ใช่คนสาขาเดียวกันกับเรา ๆ ได้ยินมาว่าลูกสาวของพวกเขาหัวใจไม่แข็งแรงด้วยนี่” รุ่นใหญ่ประจำทีม นินทาหัวหน้าสู่รุ่นน้อง ๆ ฟังกัน
“โห บันทึกไว้ในแฟ้มงานด้วยรึไงป้า รู้ละเอียดเลย” รุ่นหลังในทีมเดียวกัน แซว
“วงการแพทย์สายงานวิจัยในบ้านเรานะ ไม่กว้างนักหรอก ยิ่งมือดี ๆ มีแววโดดเด่นยิ่งถูกจับตามองอยู่แล้ว ไม่ว่าเรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัว แต่ที่ผ่านมาหลายปีป้าเห็นคู่นี้ห่างกันไปแทบจะคนละเส้นทางเลยนะ ได้เห็นกลับมาคุยกันแบบนี้ก็สบายใจ แสดงว่ามิตรภาพคงหวนคืนละสิ...ดีแล้ว ดีกับโครงการเราด้วย อย่างน้อยบอสก็เดินเกมเป็น ลดทิฐิลงบ้าง แล้วถ้าได้แรงผลักดันจาก ผอ.ธงชัยด้วยแล้วละก่อ งบวิจัยมีมาต่อเนื่องแน่ ๆ” รุ่นใหญ่ประจำทีม นินทาต่อเนื่อง
“...ยังไง ครับ” เลขาวรุฒ ดูจะเป็นคนเดียวที่ตามไม่ทัน
“อุ้ย! ลืมไปว่าเลขาคุณหมอแพทนั่งอยู่ด้วย นินทาเจ้านายให้เลขาเค้าฟังซะงั้น” รุ่นใหญ่ เพิ่งจะทันระวังปาก คงเพราะฤทธิ์แชมเปญ สมราคาจริง ๆ
“ก็ไม่แปลกนี่พี่ ผมเห็นตั้งแต่ที่งานประชุมแล้ว ดูท่านผอ.ธงชัย เองก็ออกจะชื่นชมบอสจนออกนอกหน้าขนาดนั้น ไม่ต้องเดาก็ได้กลิ่นใช่ไหมครับ” เลขาวรุฒ เริ่มประติประต่อที่แล้วมากับที่เพิ่งรับรู้ได้ไม่ยาก
“...อุ้ย หรือเธอจะได้ยินพวกเรานินทา” หัวหน้าผ่ายซอฟแวร์ สะบัดมือตีไหล่เลขาวรุฒให้หันไปมองที่ห้องหัวหน้า ที่กำลังเคาะกระจกเรียก
เป็นที่รับรู้กันว่าทาทีที่หมอแพทชี้นิ้วและอ่านปากได้ ว่าหมายถึงให้เรียกเลขาวรุฒ
วรุฒ รีบลุกจากวงดริ้งค์กันเองด้านนอก เข้าไปเปิดประตูกระจกห้องพักรับรอง โบกมือรับท่านผอ.ธงชัย ที่โบกมือทักทายมา แล้ววิ่งเข้าไปรับของจากท่าน ก่อนจะวิ่งกลับมาที่วงเดิมพร้อมไวน์ในมือ
“ของฝากจากท่านผอ. ธงชัยครับ เดี๋ยวผมไปหาแก้วไวน์ให้นะครับ” วรุฒวางไวน์ไว้กลางวง แล้วออกตัวอาสา
“เฮ้ย ไม่ต้องหรอก ต่อในแก้วแชมเปญนี่เลยก็ได้ พวกเราคอไม่ไฮคลาสขนาดต้องแยกแยะกลิ่นไวน์ขนาดนั้น แต่พี่ว่าน้องวรุฒเอาของแกล้มในกล่องที่เราสั่งมาฉลองไปให้พวกเจ้านายสักชุดดีไหม จิบไวน์โดยไม่มีของแกล้มเลยบาดคอแย่” รุ่นใหญ่แนะนำรุ่นน้อง
วรุฒเห็นด้วยและพร้อมบริการ ยิ่งกว่านนั้นยังอุตส่าห์หอบกล่องของแกล้มเข้าไปในส่วนแพนทรี จัดชุดจานรองพร้อมซ้อมสองที่ในถาดเสิร์ฟเข้าไปให้หมอแพทและแขกคนสำคัญของเธอ
เท่าที่เห็นจากในก๊วนทีมงานด้านนอก มองออกว่าวรุฒยังอุตส่าห์อ้างอิงว่าพวกพี่ ๆ ด้านนอกขอนำเสนอของแกล้มไวน์เป็นการขอบคุณท่านผอ.ธงชัย จึงได้เห็นท่านผอ. โบกมือทักทายขอบใจผ่านกระจกห้องรับรอง
ก๊วนด้านนอกก็รีบโบกมือกลับด้วยปฏิกิริยาตอบโต้อัตโนมัติ แต่ทันคิดได้ว่า...คนละคลาสกัน จึงรีบทักทานตักเตือนกันเองแล้วยกมือไหว้ขอบคุณท่านจากระยะไกล แต่จากที่เห็นก็ดูท่านจะผ่อนคลายกันไปด้วยแล้ว จึงไม่ถือสาแถมหันไปขำกันเอง ด้วยท่าที่ผ่อนคลาย คลายเนกไท พับชายแขนเสื้อ แล้วยกแก้วไวน์ในมือขึ้นชนกลางอากาศกับก๊วนฉลองด้านนอกผ่านกระจกบานใหญ่
“...เชียร์สค่ะ ครับ” ก๊วนด้านนอก เป็นที่ครื้นเครงที่ได้ชนแก้วกับคนระดับผอ.ธงชัย ในบรรยากาศเป็นกันเอง
…
จนดึกดื่น
เจ้าหน้าที่ทุกคนทยอยกลับกันหมดแล้ว เลขาวรุฒ ที่พักอยู่ที่อาคารนี้ชั้นบนสุด ออกตัวเปิดทางให้คู่ที่ยังคุยกันอยู่ในห้องพักรับรองด้วยการไล่ปิดไฟด้านนอกที่ละโซน แล้วผงกศีรษะส่งสัญญาณให้คู่ในห้องรับรู้ว่าชั้นนี้เคลียร์พื้นที่แล้ว ก่อนเขาจะปิดไฟดวงสุดท้ายแล้วออกสู่โถงลิฟต์เพื่อกลับขึ้นไปที่พัก
“วรุฒเขาพักที่นี่เหรอ” ผอ.ธงขัย ถามกับหมอแพทขณะพยักยิ้มรับเลขาวรุฒ
“ชั้นแปดค่ะ” หมอแพท
“ดีจัง ใช้เลขาเผ้าแล็ปเผ้าตึกเลย ใช้งานคุ้มจริง ๆ คุณนี่หาเลขาเก่งนะ ดูเขารู้งานรู้ใจคุณจัง” ผอ.ธงชัยชม เมื่อเห็นเลขาวรุฒทำทุกอย่างตามที่ควรทำ ได้ดั่งใจ
“ก็นะ...กว่าจะได้ตัวมา เชื่อเถอะว่าไม่ง่าย ก็หวังว่าจะคุ้มอย่างที่พี่ว่า” หมอแพท มองไล่หลังเลขาวรุฒที่ออกพ้นประตูแล็ปไปแล้ว
แล้วจู่ ๆ ผอ.ธงชัยก็ลุกเข้ามาประชิดตัวหมอแพท แล้วเริ่มพรมริมผีปากระดมจูบหมอแพท อย่างที่...เคยปาก เคยมือ เคยค้าเคยขี่กัน
...หมอแพทเอง ก็ดูเหมือนจะรอเวลานี้ เพื่อการนี้อยู่แล้ว
มูสแบบนี้สิถึงเรียกว่า...ฉลอง
ทั้งคู่ ร่วมบรรเลงลีลารักตอบรับซึ่งกัน รัญจวนจากที่ห่างหาย ลึกล้ำอย่างที่โหยหา ทราบซ่านกว่าที่เป็นมา กลิ่นที่เคยคุ้นกายที่เคยกอด กลายว่ากระตุ้นเร้ากว่าและรัดตรึงดึงดูดยิ่งนัก เมื่อการร่วมรักครั้งนี้เป็นไปแบบ...ผิดกลิ่น
รักแบบ...ลักลอบ
"แนวคิดของแพทไปไกลกว่านั้นค่ะ หากนำอะไหล่จากใน Project N นำอวัยวะเทียมแต่ละส่วนมาเชื่อมโยงด้วยระบบไหลเวียนโลหิต ด้วยเลือดกรุ๊ป O ก็จะเข้ากันได้กับทุกชีวิตและเผ่าวงษ์ เราจะประสานอวัยวะเทียมแต่ละส่วน รวมกันเป็นระบบ…ร่างกาย แล้วใส่ซอฟต์แวร์ประมวลผล N8 ซึ่งมีศักยภาพในการเลียนแบบ สู่การเรียนรู้ และต่อยอดพัฒนาการได้ด้วยตัวระบบเอง แล้วควบคุมด้วยชุดรหัสคำสั่งเสียง เราก็จะได้ยิ่งกว่าชุดอะไหล่อวัยวะที่ครบทั้งร่างกาย เราจะทำอย่างที่...พระเจ้าทำได้” หมอแพท ยังเปลือยล่อนจ้อนใต้ผ้าแพร่ ขณะจิบไวน์บรรยายโครงการ
“คุ้น ๆ นะ แฟรงเกนสไตล์เวอร์ชันโคลนนิ่งอวัยวะเทียม...กำกับโดย ดร.แพท...เหรอ” ผอ.ธงชัย แซว
“ยิ่งกว่าตำนาน และใช่แค่ภาพยนตร์รีเมค แพทสร้างสรรค์หุ่นยนต์เสมือนมนุษย์ได้จากอวัยวะเทียมโคลนนิ่งได้จริง และมีศักยภาพไม่ต่างจากซุปเปอร์คอมพิวเตอร์เคลื่อนที่ เป็นได้ยิ่งกว่าเลขาส่วนตัว เป็นเพื่อนซี้ที่คอยซับพอร์ททั้งความคิดและชีวิตเรา จงรักภักดีกับเรายิ่งกว่าสัตว์เลี้ยงซะอีก ที่สำคัญ คอยเป็นชีวิตสำรองให้มนุษย์ที่เป็นเจ้าของชุดโครโมโซม ลองคิดตามสิ หุ่นยนต์เวอร์ชันชีวนะที่อยู่ร่วมกับเราในสังคมได้อย่างแยกไม่ออก กลมกลืนในหมู่มนุษย์ด้วยกัน ทีนี้ละก่อ แมว ที่ว่ามีเก้าชีวิต แต่มนุษย์จะมีมากกว่า ชีวิตเทียมมนุษย์นี้จะเป็นยิ่งกว่าชีวิตที่สอง…สาม…สี่…และ…แล้วแต่กำลังซื้อของ Demand แล้วจะไม่เป็นสินค้าที่ทุกชีวิตบนโลกนี้ต้องการได้อย่างไร นวัตกรรมนี้จะพลิกโลกอุดมการณ์" หมอแพท กระดกไวน์ หมดแก้ว
“ผมว่า คุณดื่มเยอะแล้วนะ” ผอ.ธงชัย ปรามทั้งเรื่องที่เธอดื่ม และเรื่องที่เธอคิด
“หึ ๆ ...มาสเตอร์พีซแน่ ๆ โปรเจกต์นี้ ว่าไหมคะ” หมอแพท ยิ้มกริ่มให้กับความคิดและจิตนาการของตัวเอง ขณะเอี้ยวตัวหยิบขวดไวน์รินเติมแก้ว
“ไม่...คัดค้าน แม้ผมจะเห็นด้วยกับโครงการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อเพื่อผลิตอวัยวะเทียม แต่แนวคิดนี้ก้าวข้ามเส้นแบ่งทางจริยธรรมและขอบข่ายความรับผิดชอบของมนุษย์มากไป ไม่ว่าบอร์ดไหนก็คงไม่อนุมัติ” ผอ.ธงชัย ขยับยันแขนพิงหัวเอนตัวขึ้น คุยจิงจังกับเธอ
“ก็เพราะเข้าใจไงคะ แพทจึงปล่อยของเฉพาะ Project N ส่วนที่วัตถุประสงค์โครงการแค่อวัยวะเทียมด้วยการโคลนนิ่งเซล เพื่อให้โลกได้รับรู้คุณค่าของโครงการนี้ก่อน ก่อนจะเปิดใจรับนวัตกรรมขั้นกว่าที่จะตามมา อีกอย่าง...ถ้าพี่ธงชัยช่วยแพท หาทางผลักดันโครงการนี้ให้ผ่านการอนุมัติทำการวิจัยและทดลอง อย่างน้อยก็เป็นโครงการลับเฉพาะกับทางภาคเอกชนสักแห่งก็ได้ พี่ธงชัยมีลิสต์รายชื่อนายทุนระดับท็อป ๆ อยู่ในมืออยู่แล้ว” หมอแพท
“...คุณ พูดเล่นใช่ไหม แพท” ผอ.ธงชัย แอบคิดด้วยซ้ำว่านักวิทยาศาสตร์ทุกสาขาต้องกีดกันแนวคิดนี้แน่ ส่วนตัวเขาเองก็คงยอมได้แค่โปรเจกต์ N แค่เพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อเพื่อสร้างอวัยวะเทียมเสมือนจริง
“...นี่สิ ถึงจะเรียกว่าเซอร์ไพรส์ พี่จำที่แพทบอกพี่ในงานได้ไหม” หมอแพท จิบไวน์ต่อเนื่อง ในตาพริ้มยิ้มยืนยัน
“...ว่า ?” ผอ.ธงชัย ประหวั่น กับที่กำลังจะได้ยิน
“...มัน ได้ผล” หมอแพท ยกก้านแก้วไวน์ชี้เฉียงขึ้น จนไวน์หยดสุดท้ายอาบฉ่ำริมผีปากเธอ
“...! ทดลอง...?” ผอ.ธงชัย ยันตัวขึ้นนั่งทั้งที่ล่อนจ้อน จ้องคำพูดเธอ
