สามีของเธอป่วยหนักและกำลังจะเสียชีวิต เธอไปส่งไป๋เยว่กวงไปคลอดลูก
8.2 / 10.0
แชร์
ในวันวาเลนไทน์ที่ควรจะเต็มไปด้วยความสุข ฉันกลับได้รับข่าวร้ายว่าตนเองป่วยเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารระยะสุดท้ายและมีชีวิตอยู่ได้อีกเพียงไม่ถึงเดือน ท่ามกลางความสิ้นหวังนั้น ป๋อซือเหนียนผู้เป็นสามีกลับคุกเข่าสารภาพว่าเขาปันใจไปรักผู้หญิงคนอื่น แม้เขาจะยืนยันว่าไม่เคยล่วงเกินทางกายและยังคงรักฉันมากที่สุด พร้อมสัญญาว่าจะทำหน้าที่สามีต่อไปไม่เปลี่ยนแปลง แต่ฉันที่เหลือเวลาเพียงน้อยนิดกลับเลือกที่จะยอมรับความสัมพันธ์ของพวกเขาอย่างว่าง่าย ฉันตอบตกลงให้ทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกันท่ามกลางความตื่นตระหนกของเขาที่เกรงว่าฉันจะทิ้งไป สำหรับคนที่กำลังนับถอยหลังสู่ความตายอย่างฉัน ความโกรธแค้นหรือการฝืนยื้อความสัมพันธ์ที่พังทลายลงแล้วนั้นไม่มีความหมายอะไรอีกต่อไป
สามีของเธอป่วยหนักและกำลังจะเสียชีวิต เธอไปส่งไป๋เยว่กวงไปคลอดลูก ตอนที่ 1
วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ของจีน ฉันถูกวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารระยะสุดท้าย เหลือเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือนที่จะมีชีวิตอยู่
ขณะที่ฉันกำลังจมอยู่กับความมืดมนและความหวาดกลัว ป๋อซือเหนียนก็ทำหน้าตาทุกข์ทรมาน คุกเข่าลงตรงหน้าฉัน
“ซวงซวง ขอโทษนะ ฉันตกหลุมรักผู้หญิงอีกคนหนึ่งแล้ว ”
เขาพูดอย่างจริงจัง พร้อมให้คำมั่นสัญญา
“ฉันไม่ได้ทรยศต่อการแต่งงานของเรา เรามีความผูกพันทางใจ ฉันกับเธอคนนั้นจะไม่มีความสัมพันธ์ทางร่างกาย ความรู้สึกและคำมั่นที่ฉันมีต่อเธอจะไม่เปลี่ยนไป ฉันจะทำหน้าที่สามีต่อไปเสมอ
” ฉันกำแน่นรายงานการวินิจฉัย พยายามบีบคำออกมาจากลำคอว่า
“ตกลง…ฉันยกให้พวกเธอก็แล้วกัน”
ป๋อซือเหนียนตกใจและตื่นตระหนก รีบโอบฉันแน่น
“ซวงซวง อย่าทิ้งฉันนะ ฉันรักเธอคนนั้น แต่ฉันรักเธอมากกว่า อย่าโกรธฉันเลย อย่าทะเลาะกับฉันนะ”
ฉันยิ้มเจื่อนๆ ออกมา
“ไม่หรอก”
คนที่กำลังจะตายแล้ว ไม่มีอะไรต้องร้องไห้ฟูมฟายอีก
1·
ป๋อซือเหนียนโล่งอก จับมือที่เย็นเฉียบของฉันไว้แน่น
“ทำไมหน้าซีดขนาดนี้ อีกแล้วใช่ไหม กระเพาะไม่สบายอีกแล้วหรือเปล่า ”
ความปวดบิดในท้องกลับมาเล่นงานอีกครั้ง
ฉันอยากบอกเขาว่าฉันเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารระยะสุดท้าย เหลือเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน ฉันกำลังจะตายแล้ว
ถึงเขายังห่วงใยฉัน แต่ฉันกลับเห็นได้ชัดว่าใจเขาลอยไปที่อื่นแล้ว
“คุณมีอะไรอยากบอกฉันอีกหรือเปล่า”
สายตาของเขาหลบเลี่ยง ไม่มองหน้าฉัน ก้มมองปลายเท้าตัวเอง ตะกุกตะกักไม่พูดออกมา
ฉันสูดหายใจลึก
“พูดมาเถอะ ฉันเตรียมใจไว้แล้ว ”
ป๋อซือเหนียนเอ่ยอย่างลังเล เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่กลับดังเหมือนฟ้าผ่าในหูฉัน
“เซียวเซียวท้องได้เก้าเดือนแล้ว ”
สมองฉันอื้อไปหมด
เขารีบพูดแก้ตัวอย่างลนลาน
“ฉันกับเซียวเซียวไม่ได้มีอะไรทางร่างกาย เด็กคนนั้นเกิดจากการใช้เทคโนโลยีช่วยในการมีลูก”
กลัวฉันจะรับไม่ไหว เขาจึงพยายามอธิบายด้วยเหตุผลที่มีช่องโหว่มากมาย
“ซวงซวง เธอเคยอยากมีลูกมาตลอด แต่เพราะร่างกายเลยไม่สามารถมีได้ พอเซียวเซียวคลอดแล้ว เราสองคนก็จะเลี้ยงเด็กด้วยกัน เด็กจะเรียกเธอว่าแม่ เขาก็เป็นลูกของเราเหมือนกัน”
ฉันนั่งนิ่งมองริมฝีปากที่ขยับขึ้นลงของเขา เสียงหึ่งดังในหูจนจับความหมายแทบไม่ได้
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ในแววตาเต็มไปด้วยความคาดหวังและความลำบากใจของเขา ฉันได้ยินเสียงของตัวเอง
“ตกลง”
ป๋อซือเหนียนชะงักไป ก่อนจะตื่นเต้นดีใจ รีบกอดฉันแน่น น้ำตาแห่งความจริงใจเอ่อออกมาจากดวงตา
“ซวงซวง ขอบคุณนะ”
เขากอดฉันแรงมาก จนกระเพาะถูกกดดัน กลิ่นเลือดผสมกรดในกระเพาะลอยขึ้นมาถึงลำคอ
ฉันรีบหันหน้าหนี ลุ้นว่าป๋อซือเหนียนจะสังเกตเห็นความผิดปกติของฉันหรือไม่
เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเนื้องอก โดยเฉพาะมะเร็งกระเพาะอาหาร
แต่เวลานี้เขามัวแต่มีความสุข แววตาที่ดำลึกของเขาส่องประกายที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน
“เซียวเซียวเป็นผู้หญิงที่ดีมาก ฉันมั่นใจว่าเมื่อเธอได้เจอ เธอก็จะชอบเธอเหมือนกัน!”
หัวใจฉันเต้นช้าลงครึ่งจังหวะ ยิ้มทั้งขมขื่นทั้งโล่งใจ
ใจของเขาไม่ได้อยู่กับฉันมานานแล้ว วันที่ฉันจากไป เขาคงไม่เสียใจนัก
จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
ป๋อซือเหนียนรีบไปเปิดประตูด้วยท่าทีร้อนรน
เธอเพิ่งก้มลง เขาก็รีบคุกเข่าครึ่งตัวช่วยเธอถอดรองเท้าเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะ
ทันทีที่เข้ามา เธอก็ทรุดตัวลงคำนับตรงหน้าฉัน
“พี่คะ ขอโทษนะ”
ป๋อซือเหนียนก็คำนับตามไปด้วย รีบพูดปกป้องเธอ
“ซวงซวง นี่คือเซียวเซียว ความผิดเป็นของฉันเอง ฉันห้ามใจไม่ได้เลยเผลอไปใกล้ชิดกับเธอ”
ตรงอกฉันเจ็บราวกับถูกทุบ ความเจ็บปวดในกระเพาะถูกกลบลงไปทันที
เห็นทั้งคู่คำนับต่อหน้าฉัน ภายในใจฉันกลับแวบผ่านความรู้สึกประหลาดที่บอกไม่ถูก ทั้งอึดอัด ทั้งคันคะเยอ ทั้งเจ็บแปลกๆ
พูดตามตรง ถ้าป๋อซือเหนียนไม่ใช่สามีของฉัน ฉันคงคิดว่าพวกเขาคู่ควรกันจริงๆ
เธอมีผมดำยาวเป็นลอน ริมฝีปากแดงสด บุคลิกสดใส แม้ท้องโตนูนก็ยังเต็มไปด้วยเสน่ห์
สองคนที่คำนับตรงหน้าฉัน เหมือนคู่รักที่ถูกครอบครัวกีดกันแต่ก็ยังอยากอยู่ด้วยกัน
แต่หนึ่งคือสามีที่รักกันมาสิบปี อีกหนึ่งคือคนที่เขาเผลอใจไปหา
ฉันกดกลืนรสเลือดคาวในลำคอ พยายามจะเอื้อมมือพยุงเซียวเซียวขึ้น
“เธอตั้งครรภ์อยู่ พื้นเย็น ระยะคลอดก็คงใกล้แล้ว ถ้าไม่รังเกียจ ก็มาพักอยู่ที่นี่เถอะ ป๋อซือเหนียนจะได้ดูแลเธอง่ายขึ้น”
พอพูดออกไป ฉันกลับรู้สึกโล่งใจ
ฉันเหลือเวลาไม่มากแล้ว ส่วนในท้องของเซียวเซียวกำลังมีชีวิตใหม่ที่กำลังจะลืมตาดูโลก ฉันควรหลีกทางให้แล้ว
“ไม่ต้องหรอก”
ป๋อซือเหนียนรีบประคองเธอขึ้นมา ระวังปกป้องทั้งตัวเธอและท้องที่โต
หัวใจฉันถูกบาดเจ็บอีกครั้ง ความปวดบิดในท้องพุ่งกลับมาอีก
เซียวเซียวมองเขาอย่างตัดพ้อ แต่หันมาหาฉันด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด ไม่กล้าสบตา
“พี่คะ ฉันรู้ว่าพูดขอโทษแค่ไหนก็ไม่พอ ถ้าพี่ไม่รังเกียจ ขอให้ฉันได้โอกาสชดใช้บ้าง”
แววตาเธอเปล่งประกาย ด้วยความจริงใจที่สุด
“ซือเหนียนบอกว่าพี่สุขภาพไม่ดี กระเพาะก็ไม่แข็งแรงตั้งแต่เด็ก ฉันเคยเรียนโภชนาการมา อาจช่วยดูแลกระเพาะให้พี่ดีขึ้นได้ ”
ความปวดร้อนในกระเพาะทวีความรุนแรง ฉันทนไม่ไหวแล้ว รีบเอามือปิดปากปิดจมูก วิ่งโซเซเข้าไปในห้องน้ำ
ฉันกอดโถส้วม ไอพ่นเลือดออกมาเป็นสาย กรดในกระเพาะเผาลำคอจนแสบ
ไหล่ฉันถูกสัมผัสด้วยความอบอุ่น เสียงห่วงใยดังขึ้นเหนือหัว
“ซวงซวง เธอเป็นอะไรรึเปล่า”
ฉันรีบเช็ดปาก กดชักโครกอย่างร้อนรน แต่ดันเสียการทำงานในเวลานี้
ป๋อซือเหนียนปากก็บอกว่าห่วง แต่สายตาเขาไม่เคยละไปจากเงาร่างที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น
ฉันโล่งใจที่เขาไม่สังเกตเห็น
ไม่รู้ทำไม ฉันถึงกลัวเหลือเกินว่าเขาจะรู้ว่าฉันกำลังจะตาย
ฉันกดความขมขื่นในใจไว้ หยิบสัญญาหย่าที่เตรียมไว้ล่วงหน้า หลอกให้เขาเซ็น
“อีกหนึ่งเดือน ลูกของพวกเธอจะเกิดแล้ว นี่คือของขวัญแต่งงานให้”
อ่านต่อ
สารบัญของ สามีของเธอป่วยหนักและกำลังจะเสียชีวิต เธอไปส่งไป๋เยว่กวงไปคลอดลูก
ตอน 1 Ch. 1ตอน 2 Ch. 2ตอน 3 Ch. 3
ตอน 4 Ch. 4
ตอน 5 Ch. 5
ตอน 6 Ch. 6
ตอน 7 Ch. 7
ตอน 8 Ch. 8
ตอน 9 Ch. 9
ตอน 10 Ch. 10
ตอน 11 Ch. 11
ตอนทั้งหมด all
นิยายมาใหม่
8.3
เพรงมายา
8.3
คู่รักคู่หนึ่งต้องเผชิญกับเหตุการณ์ระทึกขวัญจากสิ่งลี้ลับ วิญญาณอาฆาตที่หมายเอาชีวิต และมันจะไม่หยุดจนกว่าทั้งคู่จะตายตกไปตามกัน อีกครั้ง!
ตั้งแต่วันที่ได้พบกับ มะปราง เด็กกำพร้าท่าทางแปลกๆ ที่ญาติของ ชวิน ธำมรงค์ รับเป็นลูกบุญธรรม สิตางศุ์ ศรัทธาธรรม ก็พบเจอเหตุการณ์ประหลาดชวนสยองขวัญ
หล่อนเริ่มตาฝาดเห็นภาพน่ากลัวบ่อยครั้ง และฝันเห็นผู้หญิงที่ไม่รู้จักแต่มุ่งหมายเอาชีวิตก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นจะถูกฆาตกรรมโดยหล่อนและชายที่หน้าเหมือนชวิน
ความฝันนั้นชัดเจนและต่อเนื่องกันทุกครั้งจนปะติดปะต่อเรื่องได้ ในขณะที่คนรอบข้างก็เจอเหตุการณ์น่าสะพรึงกลัว จนกระทั่งหล่อนได้พบประกาศขายบ้านและที่ดินแห่งหนึ่ง ที่ซึ่งรอคอยให้พวกทั้งคู่วนเวียนกลับไปครั้งแล้วครั้งเล่า และเหมือนมีอะไรดลใจให้ชวินซื้อที่นั่นเพื่อปลูกเรือนหอ
บ้านหลังหนึ่ง เด็กคนหนึ่ง และความฝัน ทำให้ชีวิตของทั้งคู่ไม่สงบสุขอีกต่อไป เพราะมีอะไรบางอย่างคอยติดตามอย่างอาฆาตแค้น
สิ่งที่มันต้องการคืออะไร ทำไมต้องการเอาชีวิตทั้งคู่ และความแค้นนั้นเริ่มต้นที่จุดใด คือคำตอบที่สิตางศุ์อยากรู้
8.2
เธอ…คือแม่หม้ายป้ายแดง
ส่วนเขา…คือหนุ่มหล่อผู้หลงรักแม่หม้าย
เธอใจแข็งเป็นหิน
ส่วนเขาก็ตื้อเท่านั้นที่จะครองโลก
--------------------------------------
ณาณีมเปิดและส่งรูปของราฮีมที่เธอแอบถ่ายชายหนุ่มไว้ไปให้ทั้งสองได้ดูผ่านไลน์ ณิการ์และธัญมณกรี๊ดกร๊าดเป็นการใหญ่ เพราะราฮีมหล่อและดูดีกว่าที่คิดไว้มาก
“แกจะปิดกั้นตัวเองทำไมยะ ในเมื่อมีผู้ชายดีๆ เดินเข้ามา แกก็รับเขาไว้พิจารณาสิ” ณิการ์ที่ได้ฟังเรื่องราวทุกอย่างเอ่ยขึ้น
“แต่ฉันไม่อยากวนกลับไปใช้ชีวิตแต่งงานอีกนี่แก” แม้จะอยากเปิดใจให้ราฮีม แต่สิ่งที่ณาณีมกลัวคือการแต่งงาน การต้องใช้ชีวิตด้วยกันทั้งวันทั้งคืน
“ก็อยู่กันไปแบบนี้ ไม่ต้องแต่ง”
“ก็คิดว่าจะไม่แต่ง แต่ฉันกับเขาก็ต้องมีเซ็กซ์กัน ฉันจะทำได้เหรอ ในเมื่อสิบสามปีที่ผ่านมาของฉัน มีแค่พี่แดนคนเดียว” นี่คืออีกเรื่องที่ณาณีมกังวล
“ของใหม่ๆ คนใหม่ มันอาจทำให้อารมณ์แกซู่ซ่าก็ได้ ชีวิตเป็นของแก แล้วตอนนี้แกก็โสดแล้ว” ธัญมณเอ่ยขึ้นบ้าง นั่นทำเอาณิการ์ที่ปกติลุคจะแรงที่สุดของกลุ่มถึงกับอุทานออกมา
“หืม…”
“แกเป็นเจ้าของจิ๊มิแต่เพียงผู้เดียวยัยณา แกจะใช้กับใครมันก็สิทธิ์อันชอบธรรมของแก เพราะแกโตแล้ว...เข้าใจ๋” ประโยคนี้ยังเป็นของธัญมณ แต่ดูเหมือนณาณีมจะเข้าใจอะไรยาก
“ไม่เข้าใจ”
“โอ๊ย! ยัยณา ชีวิตนี้แกจะเจอดุ้นแค่อันเดียวเหรอยะ เลิกกับพี่แดนแล้วแกจะเอาปูนมาโบกจิ๊มิ ไม่ยอมให้ดุ้นอันอื่นผ่านเลยก็ใช่เรื่อง แก่จนอายุจะสามสิบห้า แถมยังมาเป็นหม้ายเอาตอนนี้อีก มดลูกก็ฝ่อลงไปทุกวัน มีของดีติดอยู่กับตัวเอง ทำไมไม่ใช้ กลัวอะไร” ณิการ์เริ่มตามธัญมณทัน และยุณาณีมมันเสียเลย
“กลัวสารพัดสิ่งอ่ะ กลัวจนไม่กล้าไปหมด”
“งั้นวันไหนที่คุณราฮีมกลับมาเมืองไทย ให้ฉันไปทดสอบความฟิตและความอึดให้เอาไหม งานนี้ฟรี ไม่คิดค่าเสียหาย”
“ยัยปุ้ยบ้า เดี๋ยวผัวแกก็เอาปืนมายิงแสกหน้าคุณราฮีมกันพอดี” ณาณีมแหวใส่ความคิดบ้าๆ ของเพื่อน
“เท่าที่แกเล่ามา ดูเหมือนยัยพราวก็ทำท่าจะชอบคุณราฮีมอยู่ไม่น้อย วันดีคืนดีพราวคาบไปกิน จะมานั่งเสียใจไม่ได้แล้วนะยะ”
“โอ๊ย!...นั่นยิ่งไม่ได้ใหญ่” คนมาปรึกษาเริ่มหัวเสีย ส่วนคนให้คำปรึกษาก็ชักจะสนุก ที่สามารถแหย่จนณาณีมเผยความรู้สึกของตัวเองออกมาแบบนี้
“นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ ยอมรับมาเถอะ ว่าแกเองก็ชอบคุณราฮีมอยู่”
“แกว่าถ้าฉันจะรักใครใหม่ มันไม่เร็วไปเหรอ ทั้งๆ ที่ฉันเพิ่งหย่า” นี่คือสิ่งที่ณาณีมกังวลอยู่เหมือนกัน เธออยากเป็นโสดให้นานกว่านี้ สองสามปี หรือมากกว่านี้ก็ได้
“ไม่เร็ว ช้าไปด้วยซ้ำ เพราะชีวิตมันต้องเดินไปข้างหน้า ไม่ใช่จมปลัก เอาอดีตมาเป็นกำแพง”
-----------------------------------------
“ผมรู้สึกแปลกๆ อยากให้คุณช่วย” เสียงอู้อี้ของราฮีมเอ่ยตอบ เพราะยังคงเอามือปิดปากไว้อยู่
“ช่วยอะไรคะ?” สีหน้าของณาณีมเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม นั่นเพราะยังไม่เข้าใจว่าราฮีมเป็นอะไร และเขาอยากให้เธอช่วยอะไร
“ช่วยถอนพิษให้ผมหน่อย”
“ถอนพิษ พิษอะไร” ตอนนี้สีหน้าของณาณีมยิ่งงงเข้าไปใหญ่
“ก็พิษจากลิปสติกสีแดงๆ ของคุณพราวที่มันติดอยู่บนปากของผมตอนนี้ไง”
“คุณราฮีม…อื้อ…” พอฟังจบณาณีมก็ทำท่าจะขยับหนี แต่ราฮีมกลับไวกว่ามาก ชายหนุ่มใช้มือที่ปิดปากตัวเองไว้เมื่อครู่ เอื้อมมารวบตัวณาณีมเข้าไปกอด
จากนั้นก็โน้มใบหน้าลงมาจูบเธออย่างรวดเร็ว และนี่คือวิธีถอนพิษที่เขาเอ่ย ณาณีมอึ้ง ทำตัวไม่ถูก สมองสั่งงานให้ผลักราฮีมออกห่าง แต่ร่างกายกลับตรงกันข้าม เพราะมันไม่ทำตามที่เธอสั่งเลย
ตั้งแต่เกิดมาเธอเคยจูบกับผู้ชายแค่คนเดียวนั่นคือดาวิน เธอจำไม่ได้ว่าจูบครั้งล่าสุดกับดาวินเมื่อไหร่ และเพราะจำไม่ได้ จึงลืมเลือนรสจูบของอดีตสามีไปจากความรู้สึกเช่นกัน
เวลานี้หัวใจของณาณีมเต้นแรงมาก รู้สึกวาบหวามกับจูบที่ราฮีมมอบให้จนควบคุมตัวเองไม่ได้ จูบที่ทำให้เธอขนลุกซู่ ร่างกายไหวระริกเหมือนเด็กสาว และนั่นก็ทำให้ณาณีมเผลอจูบชายหนุ่มกลับไปเช่นกัน ถ้าไม่ติดว่านี่มันริมถนน ราฮีมคงอุ้มณาณีมไปบนเตียงแล้วก็ทำตามที่ใจเขาเรียกร้องแล้ว
“คุณจูบเก่งกว่าที่ผมคิดไว้เสียอีก” เขาจำเป็นต้องถอนจูบออก และรู้สึกว่าตอนนี้ ฝนกำลังโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า
“ก็ฉันผ่านเรื่องพวกนี้มาแล้วนิ”
“แล้วทำไมใจต้องเต้นแรงแบบนี้ด้วย ลมหายใจคุณก็ร้อน” เพราะความใกล้ชิด ทำให้ราฮีมได้ยินเสียงเต้นของหัวใจณาณีมชัดมาก มิหนำซ้ำเวลานี้ตัวเธอก็ร้อนผ่าวเหมือนคนมีไข้
8.5
จอมใจอสูร
8.5
เมื่อความรักแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวด รวิษาต้องเผชิญกับถ้อยคำดูแคลนจากอัครา ชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเคยผูกพัน แต่บัดนี้เขากลับประกาศก้องว่ามีผู้หญิงคนใหม่ที่ดีกว่า ท่ามกลางความเงียบงันและพยายามหลบหนี รวิษากลับถูกพันธนาการไว้ด้วยพละกำลังที่เหนือกว่า อัคราจงใจใช้ท่าทีคุกคามและวาจาเยาะเย้ยเพื่อย้ำเตือนถึงความสัมพันธ์ในอดีตอย่างไม่ใยดี ในวันที่คนรักใหม่ของเขาไม่อยู่ เขากลับฉวยโอกาสกักขังเธอไว้ในอ้อมกอดที่บีบคั้น ร่างบางถูกเหวี่ยงลงบนเตียงกว้างก่อนจะถูกรุกรานด้วยจูบที่ดุดันและเอาแต่ใจ แม้จะพยายามขัดขืนเพียงใด แต่เขากลับยิ่งใช้กำลังบังคับให้เธอต้องจำนนต่อสัมผัสอันรุนแรงเพื่อระบายอารมณ์ในเกมที่เขาเป็นผู้คุมทุกอย่าง
9.1
เมื่อภาระหนี้สินบีบคั้นให้อลินชาต้องก้าวเข้าสู่พันธนาการที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง เธอจึงต้องยอมจำนนในฐานะนางบำเรอขัดดอกให้แก่พ่อเลี้ยงพิพัฒน์ เจ้าหนี้หนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่จ้องจะครอบครองเธอทั้งตัวและหัวใจ ในค่ำคืนที่บรรยากาศเป็นใจ พ่อเลี้ยงหนุ่มแสดงออกถึงความต้องการอย่างเปิดเผยพร้อมเอ่ยปากหยอกเย้าหญิงสาวที่เอาแต่จ้องมองเขาด้วยความประหม่า ความพึงพอใจที่กำลังจะได้ครอบครองร่างบางทำให้อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่านเกินกว่าจะควบคุม ท่ามกลางความตื่นเต้นที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว อลินชาทำได้เพียงเผชิญหน้ากับความเร่าร้อนที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชาที่ไร้ทางสู้ในเกมสวาทครั้งนี้
7.8
โชคชะตาของใบบัวช่างแสนอาภัพ เมื่อเธอต้องกลายเป็นของกำนัลเพื่อชดใช้หนี้สินที่ตัวเองไม่ได้ก่อ ชีวิตที่รันทดกลับยิ่งทวีความร้อนแรงเมื่อต้องเผชิญหน้ากับ เอเดน ดีคอร์เนอร์ มหาเศรษฐีเจ้าของคาสิโนผู้มั่งคั่ง เขาพร้อมจะตักตวงผลประโยชน์จากร่างกายนวลนางให้คุ้มค่ากับสิ่งที่เสียไป ทว่าท่ามกลางบทลงโทษที่เต็มไปด้วยไฟปรารถนาและแรงพิศวาสอันเร่าร้อน หัวใจที่เคยแข็งกระด้างของเขากลับค่อยๆ อ่อนระทวยและพ่ายแพ้ให้กับบรรณาการชิ้นนี้อย่างหมดท่า จากการกักขังเพื่อขัดดอกกลับกลายเป็นความต้องการครอบครองเธอไว้ในอ้อมกอดตลอดกาล ทัณฑ์ร้ายที่มอบให้จึงแปรเปลี่ยนเป็นบ่วงรักที่ร้อยรัดคนทั้งคู่ไว้ด้วยกันนิจนิรันดร์
8.9
รอรักกลับมา
8.9
ตลอดสามปีในฐานะภรรยาของมู่หนานจือ ซูป้านเซี่ยทุ่มเทดูแลเขาอย่างสุดหัวใจ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงความหมางเมินและท่าทีรังเกียจ ยิ่งเมื่อคนรักเก่าของเขากลับมา ความสัมพันธ์ก็ยิ่งจืดจางจนเธอตัดสินใจเป็นฝ่ายขอหย่าและเดินจากไป ท่ามกลางคำสบประมาทของมู่หนานจือที่พนันกับเพื่อนว่าไม่นานเธอจะต้องซมซานกลับมาอ้อนวอนเขาอย่างแน่นอน ทว่าความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้น เมื่อเขาได้เห็นอดีตภรรยาจัดงานฉลองชีวิตโสดอย่างมีความสุขในบาร์ แถมยังมีชายหนุ่มคนใหม่เคียงข้างกาย มู่หนานจือที่เคยลำพองใจจึงเริ่มอยู่ไม่สุข เมื่อตระหนักได้ว่าผู้หญิงที่เคยรักเขาแทบบ้าในวันนั้น บัดนี้กลับไม่เหลือเยื่อใยให้เขาอีกต่อไปแล้ว
