หลังจากวันอันยาวนานที่มหาวิทยาลัย เบลซมีนัดทานมื้อค่ำกับพ่อแม่ของเขาที่ร้านอาหารระดับห้าดาวแห่งหนึ่งในเมือง และเขาก็พอจะมีลางสังหรณ์อยู่แล้วว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับอะไร

เมื่อเห็นพ่อแม่นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารส่วนตัวสุดหรูร่วมกับคู่รักอีกคู่หนึ่ง โดยมีหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกับเขาอีกคน คิ้วของเบลซก็ขมวดเข้าหากันทันที

“เบลซ...” ผู้เป็นแม่ส่งยิ้มหวานให้ ก่อนที่เบลซจะก้มลงจุมพิตที่แก้มของเธอ และตบไหล่พ่อของเขาเบา ๆ อย่างเป็นกันเอง

“เรามีแขกเหรอครับ” เบลซเอ่ยขึ้น แต่กลับไม่ได้หันไปมองทั้งสามคนที่โต๊ะซึ่งส่งยิ้มรอเขาอยู่ก่อนแล้ว

“นี่ครอบครัวคุณเมนเดซ แม่เชิญพวกเขามาทานมื้อค่ำกับเราคืนนี้ เพื่อให้ลูกได้ทำความรู้จักกับลิซ่า ลูกสาวของพวกเขาไงจ๊ะ” เบลล่าอธิบายด้วยน้ำเสียงร่าเริง แต่ดวงตาของเธอกลับเฝ้ามองใบหน้าที่ยากจะอ่านความรู้สึกของเบลซอย่างระมัดระวัง

เบลซเพียงแต่จ้องมองแม่ของเขา พลางเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งโดยไม่พูดอะไร ทุกคนต่างรอคอยการตอบสนองจากเขา...แต่กลับไม่มีเลย ความเงียบจึงเข้าปกคลุมโต๊ะอาหาร ในขณะที่เบลซทำเพียงแค่มองหน้าผู้เป็นพ่อและแม่สลับกันไปมา

หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พยายามอย่างเต็มที่เพื่อเรียกร้องความสนใจจากเบลซด้วยการส่งยิ้มหวานให้ แต่เขากลับไม่แยแสต่อสิ่งที่เธอทำเลยสักนิด

“ผมไม่ต้องการเพื่อนใหม่...” เบลซพูดออกมาอย่างตัดบทด้วยน้ำเสียงไม่แยแส ก่อนจะหยิบเมนูที่วางอยู่ข้างจานขึ้นมา

พ่อแม่ของเขาถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่หันไปมองคู่สามีภรรยาที่อยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยรอยยิ้มแห้ง ๆ แทนคำขอโทษ พลันรู้สึกอับอายอย่างถึงที่สุด

“สวัสดีค่ะ เบลซ... ฉันลิซ่า เมนเดซนะคะ...” หญิงสาวหันตัวมาทางเบลซ และเริ่มต้นบทสนทนากับเขาด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย

“ผมขอสเต็กเนื้อวากิวครับ...” เบลซหันไปคุยกับแม่ของเขาแทนที่จะตอบรับหญิงสาวที่ยังคงยิ้มไม่หยุด แม้จะเห็นได้ชัดว่าเบลซจงใจเมินเธอก็ตาม

เบลซกวาดสายตาดูรายการไวน์ในเมนูต่อไป โดยยังคงละเลยหญิงสาวที่ดูตื่นตัวเกินเหตุข้างกาย

“ฉันเองก็เคยฝันอยากเป็นหมอเหมือนกันค่ะ ฉันว่าอาชีพหมอเนี่ยเท่จริง ๆ เลยนะคะ” หญิงสาวเอ่ยออกมาเสียงอ่อนเสียงหวาน และนั่นก็เรียกความสนใจจากเบลซได้สำเร็จ

เบลซชะงักเล็กน้อยและหันขวับไปหาหญิงสาว ทำเอาเธอถึงกับตกใจที่จู่ ๆ เบลซก็จ้องมองมาแบบนั้น

“คุณเองก็เป็นนักศึกษาแพทย์เหมือนกันเหรอ？” เบลซถามอย่างจดจ่อด้วยความสนใจเล็กน้อย

หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่ง รู้สึกตะลึงจนได้แต่อ้าปากค้างใส่เบลซที่กำลังจับจ้องเธออย่างตั้งใจเพื่อรอคำตอบ

“เอ่อ... เปล่าค่ะ ไม่ใช่... ฉัน...” หญิงสาวเริ่มเอ่ยตะกุกตะกัก จากนั้นจู่ ๆ เบลซก็เปลี่ยนท่าทีเป็นไม่สนใจและหันกลับไปหาเมนูในมือตามเดิม เธอจึงหยุดพูดไปดื้อ ๆ

“ผมขอไวน์ตัวเดิมที่ดื่มประจำครับ...” เบลซหันไปบอกผู้เป็นแม่ และค่อย ๆ วางเมนูลงข้างจาน

“ลูกชายคุณหล่อมากเลยค่ะอารา” ผู้หญิงที่นั่งตรงข้ามเอ่ยออกมา พร้อมกับส่งรอยยิ้มที่ดูค่อนข้างจะเป็นกันเองให้แม่ของเบลซ

“ขอบคุณค่ะ” เบลล่าตอบรับพลางคลี่ยิ้มให้ผู้หญิงคนนั้น ก่อนจะหันมามองเบลซที่ยังคงนั่งเงียบ สีหน้าของเขาเรียบเฉย ดูไม่ยี่หระต่อสิ่งใด

“ลิซ่าสวยมากเลยนะ ลูกว่าไหมเบลซ？” เบลล่าหันไปถามลูกชาย ทว่าเขาเพียงแต่มองจ้องเธออย่างนิ่ง ๆ ทำให้เบลล่าต้องหันไปหาผู้หญิงที่ยังคงส่งยิ้มหวานมาให้เธออย่างเป็นธรรมชาติแทน

“พวกเธอสองคนดูเหมาะสมกันมากเลย... คุณหมอสุดหล่อกับหนูลิซ่าแสนสวยของฉัน พวกเธอสองคนเสริมส่งกันจริง ๆ” ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยอย่างมีความสุข

“เธออาจจะไม่ได้สวยขนาดนั้นก็ได้นะครับ...” ทุกคนรอบโต๊ะต่างอ้าปากค้างพลางหันมามองเบลซ เมื่อจู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย สายตาก็ไม่บ่งบอกถึงความคล้อยตามเลยสักนิด

“เบลซ？” เบลล่าเอ่ยปรามเสียงต่ำ พลางถลึงตาใส่ลูกชายที่ยังคงจ้องมองเธอนิ่ง ๆ ขณะที่แขกทั้งสามคนถึงกับเกร็งขึ้นมาทันทีที่ได้ยินสิ่งที่เขาพูด

“เธอผ่านการศัลยกรรมมา ชัดเจนมากทั้งที่ตา จมูก แล้วก็ปาก...” เบลซอธิบายอย่างเป็นการเป็นงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามปกติของเขา

หญิงสาวได้แต่หันไปมองพ่อแม่ของเธอด้วยแววตาไร้หนทาง

แลนเดอร์บีบสันจมูกตัวเองแน่น ขณะที่เบลล่ายังคงอ้าปากค้างด้วยความอับอาย ทั้งยังไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ลูกชายพูดออกมาอย่างไม่รู้จักเกรงอกเกรงใจ

คู่สามีภรรยาอีกฝ่ายเริ่มทำตัวไม่ถูกและเงียบไป พวกเขาดูลังเลระหว่างความเป็นห่วงลูกสาว กับความคิดที่ว่าจะแสดงปฏิกิริยาอย่างไรดีต่อสิ่งที่ทายาทตระกูลวอห์นเพิ่งจะเอ่ยออกมา

“เบลซ ขอโทษเดี๋ยวนี้” เบลล่าตวัดสายตาจ้องเบลซเขม็งและสั่งเสียงเบาผ่านไรฟันที่กัดแน่น แต่เขากลับทำเพียงแค่มองผู้เป็นแม่นิ่ง ๆ ก่อนจะหันไปหาหญิงสาวที่อยู่ข้างกาย

“ผมพูดผิดเหรอ？” เบลซถามขึ้นอย่างไม่ยี่หระ ตอนนี้หญิงสาวกำลังอับอายจนแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

“เปล่าค่ะ... ” หญิงสาวตอบเบา ๆ พร้อมกับน้ำตาหนึ่งหยดที่ไหลออกมาจากตาข้างหนึ่ง

“เบลซ...” เบลล่าถลึงตาใส่เบลซอย่างจนใจ แต่เขาก็ยังคงวางท่าทีนิ่งเฉย บรรยากาศรอบโต๊ะตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ

“เธอก็บอกเองนี่ครับว่าผมไม่ได้พูดผิด” เบลซตอบโต้คำเตือนของผู้เป็นแม่หน้าตาเฉย

เบลล่าได้แต่หลับตาแน่นและภาวนาเรียกความอดทน พลางสูดหายใจลึก ๆ เพื่อระงับความอึดอัดที่สุมอกกับพฤติกรรมที่ไร้ยางอายอันผิดวิสัยของเบลซ

“ไม่เป็นไรค่ะ เขาพูดถูก...” หญิงสาวเอ่ยออกมาเสียงแผ่วอย่างกระดากอาย ก่อนจะระบายยิ้มอย่างเศร้า ๆ และน้ำตาก็ร่วงเผาะลงมาอีกหยด

เบลซจ้องมองเธอเขม็งด้วยสายตาเรียบนิ่ง ในขณะที่พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายต่างก็พากันนั่งเกร็งอยู่กับที่

“ถ้าคุณเลิกเอาเล็บจิ้มตาตัวเอง บางทีน้ำตาอาจจะไม่ไหลออกมามากขนาดนั้นก็ได้นะ...” จู่ ๆ เบลซก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เขาสังเกตเห็นความผิดปกติของหญิงสาวที่คอยเอาเล็บจิกตาตัวเองเพื่อให้มีน้ำตาไหลออกมา แม้เบลซจะพูดด้วยโทนเสียงที่นุ่มนวล แต่ทุกคนรอบโต๊ะกลับได้ยินชัดเจน ทำให้เบลล่าและแลนเดอร์รีบหันขวับไปมองหญิงสาวคนนั้นอย่างจริงจัง

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเบลซด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อถูกจับได้แบบไม่ทันตั้งตัว ในขณะที่เบลซทำเพียงแค่จ้องมองเธอด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

เบลล่าอ้าปากค้างพลางจ้องมองหญิงสาวด้วยสายตาจับผิด ขณะที่แลนเดอร์ยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรงและมองไปยังคู่สามีภรรยาตรงข้ามที่รีบหลบสายตาทันที

“ผมต้องขอโทษด้วยถ้าการที่ผมพูดเรื่องที่คุณเสริมความงามบนใบหน้าทำให้คุณไม่พอใจ... ผมไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาท... แต่มันเห็นชัดเกินกว่าจะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นได้จริง ๆ” เบลซกล่าวคำขอโทษ แต่กลับไม่มีวี่แววของความสำนึกผิดบนใบหน้าเลยแม้แต่น้อย

“ผมรู้ว่ามันดูไม่เป็นสุภาพบุรุษ แต่ผมก็ไม่ใช่สุภาพบุรุษอยู่แล้ว อีกอย่างคุณกำลังใช้ผมเป็นเครื่องมือในการฝึกการแสดง และสิ่งที่ผมเกลียดที่สุดคือการถูกหลอก...” เบลซพูดต่อด้วยใบหน้าที่สงบนิ่งตามเดิม ขณะที่หญิงสาวและพ่อแม่ของเธอทำได้เพียงอ้าปากค้างด้วยความประหม่า

“ผมอยากทานข้าวอย่างสงบ เพราะฉะนั้นต้องขออภัยด้วย ระหว่างมื้อค่ำนี้ผมคงไม่สามารถสร้างความบันเทิงให้พวกคุณได้ ผมชอบบรรยากาศที่เงียบสงบและผ่อนคลายเวลาทานอาหารครับ” เบลซเอ่ยเสริมพลางจ้องมองคนทั้งสามที่อยู่ตรงหน้า เพื่อบอกเป็นนัยว่าเขาไม่อยากจะร่วมสนทนาใด ๆ อีกต่อไป

ไม่มีใครบอกได้เลยว่าสิ่งที่เบลซพูดนั้นเขารู้สึกผิดและขอโทษจริง ๆ หรือแค่ประชดประชันกันแน่ เพราะท่าทางของเบลซดูราบเรียบและเป็นปกติเหลือเกิน... เว้นเสียแต่ว่าจะมองลึกลงไปในดวงตาที่ดูเผิน ๆ เหมือนจะสงบนิ่งคู่นั้น... มันนิ่งสงบจนเกินไป... เย็นชาจนแทบจะเยือกแข็งอยู่รอมร่อ

****❄️😨❄️****

“เบลซ วันนี้เราต้องไปเป็นทีมแพทย์ดูแลกิจกรรมรับน้องของคณะวิศวะนะ” คิทรีบแจ้งข่าวทันทีที่เบลซเดินเข้ามาในห้องเรียน

เบลซเพียงแต่จ้องมองคิทพลางเอียงคอเล็กน้อย โดยไม่พูดอะไรสักคำ

“พอลไปรอที่นั่นแล้ว ถ้านายพร้อมเราก็ตามไปกันเลย” คิทพูดต่อขณะรอคำตอบจากเบลซ

“ได้สิ” เบลซตอบรับสั้น ๆ พลางยักไหล่และเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งตามความเคยชิน ก่อนจะหันหลังกลับไปทางประตูอีกครั้ง

คิทเดินตามไปเงียบ ๆ ในขณะที่เบลซเดินทอดน่องไปยังลานจอดรถอย่างไม่รีบร้อน

“ติดรถฉันไปก็ได้...” เบลซหยุดฝีเท้ากะทันหันและหันขวับกลับมาหาคิท อีกฝ่ายสะดุ้งเฮือกจนเกือบจะเดินชนเขา

“แน่ใจนะ？” คิทถามอย่างระมัดระวัง พลางสังเกตอารมณ์ของเบลซไปด้วย เพราะน้อยครั้งมากที่เบลซจะอนุญาตให้ใครขึ้นรถของเขา แม้แต่เขากับพอลเองก็ตาม เบลซรักความเป็นส่วนตัวมาก จนไม่อยากให้ใครเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวอย่างรถยนต์ของเขา

“ฉันก็ชวนแล้วไง” เบลซตอบสั้น ๆ ด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย

“โอเค” คิทพยักหน้าแล้วเดินไปขึ้นรถเอสยูวีสีขาวของเบลซทางฝั่งผู้โดยสาร

พวกเขาขับรถมุ่งหน้าไปยังคณะวิศวกรรมศาสตร์ท่ามกลางความเงียบที่แสนสบายใจ เหมือนเช่นทุกครั้งที่พวกเขามีโอกาสได้นั่งรถคันเดียวกัน

“เราต้องมาคลุกคลีกับพวกกระทิงเหงื่อโชกพวกนี้จริง ๆ เหรอ？” เบลซพึมพำเบา ๆ ขณะจอดรถ ก่อนจะมองออกไปยังสนามซึ่งเต็มไปด้วยนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่ทำกิจกรรมจนเนื้อตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อ

คิทหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นสีหน้าขยะแขยงของเบลซก็ส่ายหน้าอย่างนึกขัน น้อยครั้งนักที่เบลซจะแสดงสีหน้าแบบนี้ต่อหน้าสาธารณชน และคิทมักจะรู้สึกขบขันเสมอหากเบลซเผลอลืมรักษามาดที่ดูเนี้ยบและเพอร์เฟกต์ แล้วแสดงความเป็นมนุษย์ธรรมดาเหมือนคนอื่น ๆ ออกมา

เบลซเป็นพวกคลั่งความสะอาด พอเจอสิ่งที่ดูสกปรกเลอะเทอะก็จะรู้สึกสะอิดสะเอียนได้ง่าย เขาไม่สามารถทนต่อกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์และกลิ่นเหงื่อบนร่างกายของคนอื่นได้เลย ซึ่งถือเป็นลักษณะนิสัยที่แปลกมากสำหรับคนที่จะเป็นหมอในอนาคต

“มีหน้ากากอนามัยกับถุงมือเตรียมไว้ให้นะ” คิทพูดด้วยน้ำเสียงขบขัน

เบลซหันมามองคิท ก่อนจะกลอกตาใส่ ซึ่งทำให้คิทยิ่งนึกตลกเข้าไปใหญ่

“นายจะไปเป็นหมอนะ... ในอนาคตนายต้องเจออะไรที่เลอะเทอะกว่านี้อีกเยอะ...” คิทเอ่ยเตือนอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มที่แสดงความเห็นอกเห็นใจ ซึ่งเบลซก็ทำได้เพียงถอนหายใจออกมายาว ๆ ก่อนจะก้าวลงจากรถ

นักศึกษาวิศวะบางคนที่เหลือบไปเห็นนักศึกษาแพทย์ทั้งสองคนก็ถึงกับชะงักและอ้าปากค้างทั้งอย่างนั้น

เบลซเดินไปราวกับมองไม่เห็นใครอยู่รอบข้าง ในขณะที่คิทพยายามมองไปรอบสนามเพื่อหาเต็นท์พยาบาล

“ทีมแพทย์ของเราอยู่ทางนั้นไง” คิทชี้ไปที่เต็นท์ข้างเวที และเดินนำหน้าเบลซที่ยังคงเดินทอดน่องตามคิทไปอย่างไม่รีบร้อน

เบลซเดินเข้าไปในเต็นท์ทันที เพื่อหลบแสงแดดจ้าที่ร้อนแรงอย่างกับจะแผดเผาผิวขาวซีดของเขาให้ไหม้เกรียม

“ในนี้ร้อนชะมัด...” เบลซเอ่ยเบา ๆ ทันทีที่เดินมาถึงข้างกายพอล พอลหันมามองเบลซแล้วก็ทำเพียงถอนหายใจ แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

เบลซมองออกไปที่สนามและเฝ้าดูกิจกรรมที่กำลังดำเนินอยู่ สายตาของเขาพลันสะดุดเข้ากับร่างหนึ่งที่ทำให้เขาต้องจ้องมองนานเกินความจำเป็น สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับนักศึกษาคนหนึ่ง ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเป็นผู้นำในกิจกรรมทั้งหมด

ชายหนุ่มคนนั้นร่างกายชุ่มไปด้วยเหงื่อ ผิวสีแทนที่โผล่พ้นออกมาให้เห็นเป็นประกายล้อแสงแดดจ้า เขามีสีหน้าบึ้งตึงดูหงุดหงิด แววตาคู่คมก็ดูดุดันมาก น่าเกรงขามและน่ากลัวอย่างยิ่ง

เบลซไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองจ้องมองชายหนุ่มคนนั้นอยู่นานแค่ไหน จนกระทั่งจู่ ๆ สายตาของเขาสบประสานเข้ากับดวงตาที่คมปราบของชายคนที่เขาแอบมองอยู่ เขาจึงสะดุ้งเฮือก

สายตาที่เร่าร้อนของชายหนุ่มราวกับจะทะลุผ่านแว่นกันแดดที่เบลซสวมอยู่เข้ามา แม้มันจะเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่ชายหนุ่มคนนั้นจะหันกลับไปทำกิจกรรมต่อ แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความร้อนแรงนั้น

ภายใต้แว่นกันแดดราคาแพงระยับ เบลซยังคงเฝ้ามองชายหนุ่มคนนั้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น โดยไม่สนใจผู้คนรอบข้างเลยสักนิด ชายคนนั้นเหงื่อโชกกาย ทั้งยังดูเหมือนผิวจะไหม้แดดอยู่เล็กน้อย ทว่าเมื่อได้มองเพียงแค่นั้น เบลซก็ดูเหมือนจะเพลิดเพลิน

ความเพลิดเพลินของเขาถูกขัดจังหวะเมื่อทีมแพทย์เริ่มยุ่งวุ่นวาย เนื่องจากมีนักศึกษาเริ่มเป็นลมและอ่อนเพลียจากกิจกรรมที่หนักหน่วงและอากาศที่ร้อนระอุ

ส่วนใหญ่คนที่เบลซเข้าไปดูแลจะเป็นนักศึกษาหญิง โดยที่เขายังสวมหน้ากาก และถุงมืออย่างมิดชิด เหงื่อกาฬเริ่มซึมออกมาตามหน้าผากของเขา ซึ่งนั่นทำให้เขารู้สึกไม่สบายตัวและหงุดหงิดเป็นอย่างมาก

เมื่อกิจกรรมช่วงเช้าสิ้นสุดลง นักศึกษาได้รับอนุญาตให้ไปพักเที่ยง เบลซก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“เราต้องทำแบบนี้ต่อในช่วงบ่ายด้วยเหรอ？” เบลซหันไปถามพอลด้วยสีหน้าจริงจัง

“เราต้องอยู่เวรตลอดทั้งสัปดาห์นั่นแหละ” พอลตอบกลับเพียงสั้น ๆ ทำให้เบลซครางออกมาด้วยความหงุดหงิดขณะเช็ดเหงื่อบนใบหน้า

“ไปหาอะไรกินกันเถอะ ฉันหิวแล้ว” คิทเอ่ยขึ้น และทั้งสามคนก็เดินออกจากเต็นท์ไป ทิ้งทีมแพทย์คนอื่น ๆ เอาไว้ที่นั่น

สายตาทุกคู่จับจ้องมายังพวกเขาทั้งสามคน โดยที่พวกเขาไม่ได้แยแสต่อสายตาที่เต็มไปด้วยความใครรู้ระคนชื่นชมเหล่านั้นเลย แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อกลุ่มรุ่นพี่วิศวะเดินตรงเข้ามาหาพวกเขา

“พอล...” ผู้เป็นลูกพี่เดินนำมาพลางเอ่ยเรียกชื่อพอลเพื่อทักทาย“

“เอซ...” พอลพยักหน้าเป็นเชิงตอบรับ

เบลซจ้องมองชายหนุ่มที่เอ่ยทักพอลตาเขม็ง เขาคือคนเดียวกับที่เบลซแอบมองที่สนามเมื่อครู่นี้

“ขอบใจมากนะที่มาช่วย” ชายหนุ่มที่ชื่อเอซกล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงจริงจัง แววตาคมกริบของเขาจับจ้องไปยังพอลแต่เพียงผู้เดียว

“ไม่เป็นไร มันเป็นหน้าที่ของพวกเราอยู่แล้ว อ้อ... นี่เพื่อนเราคิทกับเบลซ” พอลแนะนำพวกเขาทั้งสองให้คนอีกกลุ่มรู้จัก ซึ่งนั่นทำให้เบลซเลิกคิ้วขึ้นอีกครั้ง

ชายหนุ่มคนนั้นหันไปหาคิทและพยักหน้าให้ ก่อนที่สายตาของเขาจะมาหยุดอยู่ที่เบลซ ซึ้งกำลังจ้องกลับอย่างแน่วแน่

สายตาทั้งสองคู่ประสานกันแน่นอย่างไม่ลดละ ต่างฝ่ายต่างใช้สายตาข่มขู่กัน

บรรยากาศรอบตัวพลันตึงเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อเบลซยังคงจ้องมองชายหนุ่มวิศวะด้วยสายตาที่แน่วแน่หากแต่แฝงไปด้วยความกดดัน ในขณะที่ชายหนุ่มวิศวะเองก็พยายามจะข่มเบลซ แต่ดูเหมือนจะล้มเหลวไม่เป็นท่า

เพื่อน ๆ ในกลุ่มของทั้งสองฝ่ายต่างเฝ้ามองสงครามเงียบระหว่างบุคคลที่น่าเกรงขามทั้งคู่ด้วยความกังวล

เอซเป็นฝ่ายกะพริบตาก่อน แต่ก่อนที่เขาจะเบือนหน้าหนี เขาก็เห็นรอยยิ้มเยาะเพียงเบาบางที่มุมปากของเบลซ ซึ่งนั่นทำให้เขารู้สึกฉุน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขากระแอมออกมาครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาจ้องเบลซอีกครั้ง ทว่าสีหน้าของเบลซกลับไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เขายังคงจ้องมองเอซอย่างนิ่ง ๆ ดังเดิม

ประกายอันแปลกประหลาดบางอย่างปรากฏในดวงตาของชายหนุ่มผิวขาวคนนี้ และเอซไม่รู้เลยว่ามันเป็นเพียงจินตนาการที่เขามโนไปเอง หรือเป็นเพราะสายตาที่ไม่ปกติที่เบลซใช้มองคนแปลกหน้ากันแน่ หลังจากนั้นไม่นาน เอซก็ต้องประหลาดใจเมื่อเขาถูกตัดขาดจากสายตาที่กดดันของเบลซอย่างกะทันหัน และเขาก็เห็นเพียงความเย็นชาในดวงตาที่เคยสงบนิ่งคู่นั้น

เบลซยังคงจ้องมองเอซพลางเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะเดินผ่านกลุ่มพวกเขาทั้งหมดไปอย่างสง่างามด้วยสีหน้าที่เรียบตึง โดยไม่เอ่ยคำพูดใดออกมาแม้แต่คำเดียว

คนทั้งสองกลุ่มมองตามเบลซไปโดยไม่รู้ตัว ทั้งยังอ้าปากค้างด้วยความงุนงง พยายามจะทำความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างคนทั้งสอง

“เกิดอะไรขึ้น？” เพื่อนคนหนึ่งของเอซถามขึ้นทันทีที่สังเกตเห็นสีหน้าที่สับสนของเอซ ขณะที่เพื่อนคนอื่น ๆ รวมถึงพอลและคิทก็จ้องมองเขาอยู่เช่นกัน

เอซขบกรามแน่น ก่อนจะเอามือกุมหน้าเมื่อตระหนักได้ว่าตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นเหมือนกัน เขาแค่รู้สึกแปลก ๆ และไม่รู้จะอธิบายให้คนอื่นฟังยังไงดี

เอซหันไปมองพอล ซึ่งพอลเองก็กำลังมองเขากลับมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยเช่นกัน เขาอยากจะถามอะไรบางอย่าง แต่กลับหาคำพูดไม่ถูก และชัดเจนว่าพอลเองก็ดูออก

“พวกเราขอตัวก่อนนะ...” พอลพูดอย่างนั้นแทนการตอบคำถามที่ไร้เสียงของเอซ ก่อนจะเดินผ่านกลุ่มนั้นไปโดยมีคิทเดินตามไปติด ๆ

เหล่านักศึกษาวิศวะถูกทิ้งไว้ท่ามกลางความเงียบ ขณะที่เอซยังคงขบกรามแน่นด้วยความรู้สึกบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจ

เจ้าชายน้ำแข็งคนนั้นตั้งใจเข้ามาหลอกหลอนเขา ปลุกปั่นความรู้สึกบางอย่างในใจเขาให้ตื่นขึ้น แต่แล้วจู่ ๆ เขาก็ถูกสะบัดทิ้งอย่างไม่ใยดี ถูกกันออกมาจากโลกที่เจ้าชายน้ำแข็งคนนั้นพาเขาเข้าไปเพียงแค่ใช้สายตาจ้องมอง

เอซกระทืบเท้าปึงปังเดินจากไปในทิศทางตรงกันข้ามกับกลุ่มนักศึกษาแพทย์ ทิ้งให้เพื่อน ๆ ที่กำลังสับสนเดินตามหลังไปเงียบ ๆ

พวกเพื่อน ๆ ในกลุ่มของเอซต่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างคนสองคนที่น่าเกรงขามที่สุดในมหาวิทยาลัย แต่ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม สิ่งนั้นส่งผลกระทบต่อลูกพี่ของพวกเขาอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาต่างมองหน้าสบตากันอย่างมีความหมาย ขณะเดินตามเอซไปอย่างเงียบ ๆ