“ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ คุณตั้งครรภ์แล้ว และทารกแข็งแรงดีมากค่ะ” หมอยื่นรายงานผลตรวจการตั้งครรภ์ให้เซี่ยอวี๋อัน
เซี่ยอวี๋อันยังคงตกตะลึงอย่างมาก จนยังตั้งสติไม่ทัน ด้วยความไม่อยากเชื่อจึงถามย้ำอีกครั้งว่า “คุณหมอ แน่ใจเหรอคะ？”
“แน่ใจสิ！ เด็กอายุเกือบสามสัปดาห์แล้วนะคะ！” คุณหมอกล่าวยืนยันอย่างหนักแน่น
จนกระทั่งออกจากโรงพยาบาล เซี่ยอวี๋อันยังกำใบรายงานผลนั้นไว้แน่น ความดีใจที่ปะปนอยู่กับความตกตะลึงค่อยๆ แผ่ซ่านขึ้นมาในหัวใจ
ตอนแต่งงาน เฟิงจี้หานเคยบอกเธอไว้อย่างชัดเจนแล้วว่า เขาไม่ต้องการมีลูก ทุกครั้งที่ทั้งสองคนมีความสัมพันธ์กัน ก็จะมีการป้องกันเสมอ
แต่เมื่อเดือนที่แล้ว คุณปู่บังคับให้พวกเขามีลูก ท่านถึงกับขังทั้งสองคนไว้ในห้องเลยทีเดียว
คืนนั้นเฟิงจี้หานทรมานเธอจนถึงรุ่งเช้าถึงยอมปล่อย ลองกันแทบทุกท่วงท่า
เซี่ยอวี๋อันอดคิดไม่ได้ว่า ผ่านมาสามปีแล้ว บางทีเฟิงจี้หานอาจเปลี่ยนความคิดไปแล้วก็ได้
เซี่ยอวี๋อันถือโทรศัพท์ไว้ในมือ ลังเลอยู่ว่าจะบอกข่าวการตั้งครรภ์ของตัวเองให้เฟิงจี้หานรู้เดี๋ยวนี้ดีหรือไม่
จู่ๆ เสียงจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ทันใดนั้นก็มีข้อความเด้งขึ้นมา
【มาหาฉันที่ห้องทำงานหน่อย 】
เซี่ยอวี๋อันรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เพราะเฟิงจี้หานไม่เคยเป็นฝ่ายเรียกให้เธอไปที่บริษัทมาก่อน
……
เวลานี้พนักงานเลิกงานกันหมดแล้ว เซี่ยอวี๋อันจึงขึ้นลิฟต์ตรงไปยังชั้นบนสุดของเฟิงซื่อ กรุ๊ป ซึ่งเป็นห้องทำงานของเฟิงจี้หาน
ตลอดทางเธอรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่ไม่น้อย พลางจินตนาการถึงสีหน้าของเฟิงจี้หานตั้งแต่ความตกใจไปจนถึงความดีใจ
เขาก็คงจะดีใจ เหมือนกับเธอใช่ไหมนะ？
แต่ว่าเมื่อผลักประตูห้องทำงานเข้าไป เซี่ยอวี๋อันถึงกลับชะงักงัน ใบหน้าซีดเผือด เลือดฝาดหายไปในพริบตา
บนพื้นในห้องทำงานมีเสื้อผ้าของผู้หญิงกระจัดกระจายอย่างรกรุงรัง และยังมีรองเท้าส้นสูงสีชมพูคู่หนึ่งด้วย
ข้างๆ กันในห้องน้ำยังมีเสียงน้ำไหลซู่ๆ ดังออกมา
หัวใจของเซี่ยอวี๋อันเหมือนถูกใครสักคนแทงเข้าอย่างแรง จนแทบหายใจไม่ออกในชั่วพริบตา
ที่เฟิงจี้หานเรียกเธอมา ก็เพื่อให้มาเห็นภาพพวกนี้น่ะเหรอ！
“คุณมาทำไม！”
เสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็งดังขึ้นจากด้านหลัง
เซี่ยอวี๋อันหันกลับไปก็เห็นเฟิงจี้หานยืนอยู่ตรงหน้าประตู กำลังมองเธอด้วยสีหน้าไม่พอใจ
เขาสวมเสื้อเชิ้ต ปลดกระดุมตรงปกออกสองเม็ด บริเวณลำคอด้านข้างมีรอยแดงคลุมเครือชวนให้คิดไปไกล……
เซี่ยอวี๋อันฝืนบังคับตัวเองให้เบือนสายตาออก หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ก่อนจะชี้ไปที่เสื้อผ้าบนพื้นแล้วถามว่า “นี่มันอะไรกัน？”
เฟิงจี้หานขมวดคิ้ว กำลังจะเอ่ยปากพูด แต่ว่าประตูห้องน้ำกลับถูกผลักเปิดออก หญิงคนหนึ่งสวมเสื้อเชิ้ตตัวหลวมขนาดใหญ่ของเฟิงจี้หานเดินออกมาจากด้านใน
กระดุมถูกติดไว้เพียงสองเม็ดตรงอก เผยให้เห็นแผ่นอกขาวโพลนเป็นบริเวณกว้าง และขาเรียวยาวสวยทั้งสองข้าง
“จี้หาน ฉันอาบน้ำเสร็จแล้ว……” เสียงของหญิงสาวชะงักไป ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยอวี๋อันอย่างลนลาน
ใบหน้าสะสวยที่คุ้นเคยอย่างยิ่งปรากฏอยู่ตรงหน้า
เซี่ยอวี๋อันมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างไร้เสียง
ไม่แปลกเลยที่เฟิงจี้หานจะยอมให้ผู้หญิงคนอื่นอยู่ในห้องทำงานของเขาได้
ที่แท้ก็คือเซี่ยชูหราน
‘ผู้หญิงในดวงใจ’ ที่เฟิงจี้หานเฝ้าคิดถึงไม่เคยลืม ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้ว
การแต่งงานระหว่างเซี่ยอวี๋อันกับเฟิงจี้หาน เป็นเพียงการยอมจำนนต่อแรงกดดันจากผู้ใหญ่เท่านั้น แม้กระทั่งพิธีจัดงานแต่งก็ไม่มี ยิ่งไปกว่านั้น แทบไม่มีใครคนนอกรู้เลยว่าเธอคือภรรยาของเฟิงจี้หาน
เซี่ยอวี๋อันรู้มาตลอดว่า เขาไม่ได้รักเธอ
เธอช่างไร้เดียงสาเพียงใด ถึงได้คิดไปเองว่าเฟิงจี้หานจะรักลูกของพวกเขา
ตอนนี้เมื่อเซี่ยชูหรานกลับมาแล้ว เกรงว่าเขาคงแทบจะอยากให้เธอรีบไสหัวออกจากตระกูลเฟิงเสียเร็ว ๆ แล้วคืนตำแหน่ง ‘คุณนายเฟิง’ ให้แก่เซี่ยชูหราน
เซี่ยอวี่อันไม่อยากยืนอยู่ตรงนี้ราวกับตัวตลก เธอจึงหันหลังกลับและแทบจะหนีออกไปอย่างกระเซอะกระเซิง
เฟิงจี้หานไม่คิดจะรั้งเธอไว้ และยิ่งไม่คิดจะเสียเวลาอธิบายใดๆ กับเธอเลยด้วย
จนกระทั่งร่างของเซี่ยอวี๋อันลับตาไป เซี่ยชูหรานจึงทำท่าทีราวรู้สึกผิด พูดอย่างระมัดระวังว่า “จี้หาน ขอโทษนะคะ ฉันไม่รู้เลยว่าอวี๋อันอยู่ข้างนอก ให้ฉันไปอธิบายกับเธอสักหน่อยไหม？”
พอออกมาจากสนามบินก็เกิดฝนตกพอดี เป็นเซี่ยซูหรานที่เป็นฝ่ายเสนออยากมาอาบน้ำที่ห้องทำงานของเฟิงจี้หาน เธอเพียงแค่ฉวยโอกาสตอนที่เฟิงจี้หานออกไปข้างนอก ส่งข้อความหนึ่งไปหาเซี่ยอวี๋อัน แล้วก็รีบลบมันทิ้งไปอย่างรวดเร็ว
สายตาของเฟิงจี้หานยังคงจับจ้องไปยังทิศทางที่ร่างของเซี่ยอวี๋อันหายลับไป นิ้วมือเรียวยาวที่เห็นข้อนิ้วชัดเกร็งแน่น กำเป็นหมัดด้วยแรงอัดอั้น
เขาพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “ไม่จำเป็น”
ในแววตาของเซี่ยชูหรานฉายประกายแห่งความได้ใจวาบหนึ่ง
“ได้ยินมาว่าพวกคุณกำลังจะจัดงานแต่งงานกัน” เซี่ยชูหรานเก็บซ่อนอารมณ์ของตัวเองไว้ น้ำเสียงแฝงความโดดเดี่ยว เธอเอ่ยถามขึ้นเบาๆ
เฟิงจี้หานตอบว่า ‘อืม’ สายตาของเขาไม่เคยหยุดอยู่ที่ตัวเซี่ยชูหรานเลยแม้แต่น้อย “ผมติดค้างงานแต่งกับเธออยู่”
เมื่อสามปีก่อน ตอนที่เขาเพิ่งเข้ารับช่วงดูแลกิจการของเฟิงซื่อ กรุ๊ปนั้น เขาสร้างศัตรูไว้มากมาย ที่ไม่จัดงานแต่งก็เพราะกลัวว่าจะมีคนมาแก้แค้นและทำร้ายเซี่ยอวี๋อัน
แต่ตอนนี้ไม่มีใครกล้าทำอะไรกับคนของเขาได้ง่ายๆ อีกแล้ว
……
เซี่ยอวี๋อันออกมาจากตึกของเฟิงซื่อ กรุ๊ป ฝีเท้ายิ่งเดินยิ่งเร็ว ราวกับว่าถ้ารีบหนีออกไปจากตรงนั้นให้ไว หัวใจก็จะไม่เจ็บปวดขนาดนั้น
เธอเอื้อมมือจะเปิดประตูรถ ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าที่รีบร้อนแต่มั่นคงดังขึ้นจากด้านหลัง จากนั้นร่างอบอุ่นของใครบางคนก็แนบชิดเข้ามาจากด้านหลัง กลิ่นอายเย็นชาและแข็งกร้าวของชายหนุ่ม ผสมกับลมเย็นยามค่ำคืน พุ่งเข้าปะทะปลายจมูกของเซี่ยอวี๋อัน
เฟิงจี้หานโอบร่างเธอไว้ตรงหน้า ก้มลงกระซิบข้างหูว่า “ผมจะไปส่งคุณที่บ้าน”
สำหรับการที่เขาวิ่งตามออกมา เซี่ยอวี๋อันรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง อดไม่ได้ที่จะเอ่ยประชดขึ้นว่า “ไหนบอกว่าคืนนี้มีธุระไม่ใช่เหรอ？”
เฟิงจี้หานไม่ได้ตอบคำถามของเธอ ราวกับกำลังกดกลั้นอารมณ์เอาไว้ ก่อนจะถามด้วยเสียงต่ำว่า “วันนี้คุณไม่ได้ไปลองชุดแต่งงานเหรอ？”
ชุดแต่งงานถูกส่งมาทางเครื่องบิน ออกแบบโดยดีไซเนอร์ชื่อดังระดับนานาชาติ ตัดเย็บด้วยมือทั้งหมด เพชรทุกเม็ดถูกคัดสรรมาอย่างพิถีพิถัน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซี่ยอวี๋อันก็หันกลับมามองเขาในที่สุด สีหน้าสงบนิ่งแล้วเอ่ยว่า “ฉันคิดว่างานแต่งงานครั้งนี้มันไม่จำเป็นแล้วล่ะ”
“คุณหมายความว่ายังไง？” เฟิงจี้หานขมวดคิ้ว แววตาพลุ่งพล่านไปด้วยความโกรธ มือที่ยันอยู่บนประตูรถออกแรงโดยไม่รู้ตัว จนข้อนิ้วขาวซีด
ที่เขาวิ่งตามออกมาก็เพราะเมื่อครู่คุณปู่โทรมาบอกว่า เซี่ยอวี๋อันต้องการจะยกเลิกงานแต่งงานครั้งนี้
“ก็หมายความอย่างที่พูดนั่นแหละ” เซี่ยอวี่อันหรี่ตาลง นิ้วมือเผลอกำเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว “ในเมื่อไม่ได้ตั้งใจจะจัดงานตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แล้วจะมาชดเชยภายหลังไปเพื่ออะไร？”
เฟิงจี้หานเงียบไปชั่วครู่ ซึ่งเป็นเรื่องที่เห็นได้ยากนัก ก่อนจะเอ่ยปากถาม ราวกับมีแววไม่แน่ใจอยู่เล็กน้อยว่า “คุณโกรธแล้วเหรอ？”
เซี่ยอวี๋อันอยากจะบอกว่า ‘ในฐานะภรรยาของคุณ การที่รู้ว่าคุณซ่อนผู้หญิงคนอื่นไว้ในห้องทำงาน แต่กลับไม่มีคำอธิบายใดๆ เลย แบบนี้จะไม่ให้โกรธได้อย่างไร？’
เซี่ยอวี๋อันสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งว่า “เฟิงจี้หาน เราหย่ากันเถอะ”
แววตาของเฟิงจี้หานฉายแววตกใจวาบหนึ่ง ก่อนสีหน้าจะเคร่งขรึมลงอย่างสิ้นเชิง เขาขมวดคิ้วมองเซี่ยอวี๋อันแล้วพูดว่า “คุณว่าอะไรนะ？”
บางคำพูด เมื่อได้พูดออกไปแล้ว ก็ไม่ได้ยากลำบากใจอย่างที่คิดแล้ว
แม้ในใจเหมือนจะมีอะไรที่ขาดหายไป แต่เซี่ยอวี๋อันกลับรู้สึกถึงความโล่งใจที่ไม่ได้สัมผัสมานาน
เธอเงยหน้าขึ้น มองชายร่างสูงตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง แล้วพูดย้ำอีกครั้งว่า “เราหย่ากันเถอะ”
สีหน้าของเฟิงจี้หานดูแย่มาก เขายกมือขึ้นบีบคางของเธอ ดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวดุดันในพริบตา “เซี่ยอวี๋อัน ทำตัวเป็นคุณนายเฟิงให้มันดีๆ เรื่องหย่านั้น อย่าแม้แต่จะคิด！”
เซี่ยอวี่อันไม่พูดอะไร สายตาสงบนิ่งแต่ดื้อรั้น เธอจ้องมองเขาไม่วางตา
หัวใจของเฟิงจี้หานสั่นไหวเล็กน้อย ความรู้สึกหงุดหงิดจากการควบคุมอะไรไม่ได้ ซึ่งไม่ได้เกิดขึ้นมานาน ก็พลันถาโถมขึ้นมา
เขาเปิดประตูรถแล้วดันเซี่ยอวี๋อันให้เข้าไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ สีหน้าเคร่งขรึมก่อนจะสตาร์ทรถแล้วขับออกไป
“ฉันร่างข้อตกลงการหย่าเรียบร้อยแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องไปส่งฉันหรอก เซ็นที่นี่เลยก็ได้”
เดิมทีเซี่ยอวี๋อันก็ตั้งใจจะคุยกับเฟิงจี้หานเรื่องการหย่าอยู่แล้ว ในเมื่อพูดออกไปแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาของกันและกันอีก
“ผมเคยบอกแล้วไงว่า ไม่หย่า” น้ำเสียงของเฟิงจี้หานเย็นเฉียบราวกับห่อหุ้มด้วยเกล็ดน้ำแข็ง ขณะเดียวกันความเร็วของรถก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างรุนแรง ราวกับมีท่าทีบ้าคลั่งที่จะลากเซี่ยอวี๋อันไปตายพร้อมกัน
เซี่ยอวี๋อันกำที่จับไว้แน่นอย่างเงียบๆ ในใจอดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมเฟิงจี้หานถึงไม่ยอมตกลง ก่อนจะนึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งขึ้นมา
เธอถอนหายใจแล้วพูดว่า “คุณวางใจได้ เรื่องการหย่าฉันจะไปคุยกับคุณปู่ด้วยตัวเอง จะบอกว่าเป็นความผิดของฉัน จะไม่ทำให้คุณลำบากใจ…… อ๊า！”
ยังพูดไม่ทันจบ จู่ๆ เขาก็เร่งความเร็วขึ้นอีกครั้ง ดูท่าจะพุ่งชนรถคันหน้า เฟิงจี้หานจึงหักพวงมาลัยอย่างแรง ก่อนจะเบรกกะทันหันและจอดรถที่ข้างทาง
ถ้าไม่ใช่เพราะมีเข็มขัดนิรภัย เซี่ยอวี๋อันคงถูกเหวี่ยงกระเด็นออกไปทั้งตัวแล้ว
เธอเพิ่งตั้งสติได้จากความตกใจ ก็หงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย หันไปจ้องชายหนุ่มที่กำลังคลุ้มคลั่งด้วยสายตาไม่พอใจ
“คุณรีบร้อนขนาดนั้นเลยเหรอ？” นิ้วมือของเฟิงจี้หานที่กำพวงมาลัยอยู่ซีดขาว เห็นได้ชัดว่าเขากำลังพยายามระงับความโกรธเอาไว้
เซี่ยอวี๋อันไม่เข้าใจว่าเขากำลังโกรธเรื่องอะไร ทั้งที่การแต่งงานครั้งนี้เขาเองก็ไม่ได้ต้องการ เธอเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอหย่าเอง แถมยังยินดีรับภาระไปจัดการและรับมือกับคุณท่านเฟิงด้วย แล้วเขายังจะไม่พอใจอะไรอีก？
“ฉันไม่เอาหุ้นของเฟิงซื่อ กรุ๊ปเลยแม้แต่นิดเดียว ถ้าคุณอยากให้ทนายของคุณร่างข้อตกลงการหย่าใหม่ก็ได้ ฉัน……”
“เซี่ยอวี๋อัน！” เฟิงจี้หานพูดตัดบทเธออย่างเย็นชา แววตาและสีหน้าฉายชัดถึงความกราดเกรี้ยวและหงุดหงิดที่แทบจะระงับไว้ไม่อยู่ “งานแต่งจะจัดตามกำหนดเดิม ไปลองชุดแต่งงานเดี๋ยวนี้！”
พูดจบเขาก็สตาร์ตรถขึ้นมาใหม่ แล้วขับตรงไปยังคฤหาสน์ตระกูลเฟิงทันที
……
เวลานี้คุณปู่เฟิงได้พักผ่อนแล้ว เฟิงจี้หานลากเซี่ยอวี๋อันไปอย่างป่าเถื่อน เดินผ่านพ่อบ้านที่ทำหน้าตาตกใจ ก่อนจะก้าวขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว
“เฟิงจี้หาน ปล่อยฉันนะ！ งานแต่งนี้ฉันไม่ต้องการ！” เซี่ยอวี๋อันสะบัดมือใหญ่ที่กุมรั้งตัวเธออยู่ออกอย่างแรง แล้วหันหลังจะเดินจากไป แต่กลับถูกเฟิงจี้หานดึงตัวกลับมาอีกครั้ง
ประตูห้องนอนถูกเตะให้เปิดออกอย่างแรง ตรงกลางห้องมีชุดแต่งงานหรูหราตั้งอยู่
“คุณจะเปลี่ยนเอง หรือจะให้ผมช่วยเปลี่ยน？” เฟิงจี้หานดึงเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขนของตัวเอง ราวกับไม่ได้ยินคำปฏิเสธของเซี่ยอวี๋อันเลย
เซี่ยอวี๋อันโกรธจนหัวเราะออกมา เธอเงยหน้าขึ้นมองชายตรงหน้าอย่างเย็นชา “เฟิงจี้หาน คุณฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง？ ฉันบอกว่า ฉันจะหย่า！ ความหมายของการหย่าก็คือ ฉันไม่ต้องการคุณแล้ว！”
ทุกคำที่เธอพูดออกมา สีหน้าของชายหนุ่มก็ดูย่ำแย่ลงเรื่อยๆ พอเธอพูดจบ เฟิงจี้หานก็เอื้อมมือบีบคางเธอไว้แน่น ก่อนจะก้มลงจูบอย่างดุดัน
เซี่ยอวี๋อันกัดริมฝีปากแน่น
เมื่อรับรู้ถึงการต่อต้านของเธอ เฟิงจี้หานก็ใช้ท่าทีที่แข็งกร้าว งัดริมฝีปากของเธอออก ก่อนจะเข้าครอบครองและเกี่ยวพันอย่างดุร้ายราวกับสัตว์ป่า
มือของชายหนุ่มที่รัดอยู่รอบเอวเธอค่อยๆ ออกแรงมากขึ้น ก่อนจะคว้าตัวเธอยกพาดบ่าอย่างกะทันหัน แล้วก้าวตรงไปยังข้างเตียง
เมื่อเซี่ยอวี๋อันรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร เธอก็ดิ้นรนสุดแรง ทุบไหล่เขาอย่างเดือดดาลและตะโกนว่า “เฟิงจี้หาน！ ไอ้สารเลว！”
“ในเมื่อไม่อยากลองชุดแต่งงาน งั้นเรามาทำอย่างอื่นแทนก็แล้วกัน！”
เฟิงจี้หานยับยั้งการต่อต้านของเซี่ยอวี๋อันไว้ได้อย่างง่ายดาย ริมฝีปากเย็นนิดๆ ของเขาประทับลงหลังใบหูเธอ ลมหายใจหนักหน่วงพ่นรดซอกคอของเธอ
“ฟืดๆ ”
เพราะการดิ้นรน โทรศัพท์ของเฟิงจี้หานจึงหล่นลงบนเตียง และในจังหวะนั้นเองมันก็ดังขึ้นกะทันหัน ทำให้การยื้อยุดของทั้งสองชะงักลงทันที
เซี่ยอวี๋อันเอียงหน้าไปมอง เห็นชื่อที่กะพริบบนหน้าจอคือ เซี่ยชูหราน
เฟิงจี้หานขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยอมปล่อยเซี่ยอวี๋อันไป เขาลุกขึ้นมารับโทรศัพท์
“จี้หาน ขอโทษนะคะ ฉันรู้ว่าช่วงเวลาแบบนี้ไม่ควรโทรหาคุณ แต่ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะไปพึ่งใครแล้ว”
น้ำเสียงของเซี่ยชูหรานทั้งร้อนรนและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
เฟิงจี้หานพูดเสียงต่ำว่า “เกิดอะไรขึ้น ค่อยๆ เล่านะ”
ก่อนที่เขาจะกลับมา เขาได้ให้ผู้ช่วยไปส่งเซี่ยชูหรานเข้าพักที่โรงแรมเรียบร้อยแล้ว เวลาสั้นๆ แค่นี้ไม่น่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันอะไรขึ้นได้
เซี่ยชูหรานสะอื้นพลางพูดว่า “จี้หาน ฉันอยู่คนเดียวไม่ได้ ฉันรู้สึกว่า…… รู้สึกราวกับว่าจะหายใจไม่ออกเลย คุณมาอยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม？ แค่ครู่ก็ยังดี……”
เสียงดังออกมาจากปลายสาย เซี่ยอวี๋อันพิงอยู่ที่หัวเตียง และเดาได้แล้วว่าคำตอบของเฟิงจี้หานจะเป็นอย่างไร
แล้วก็เป็นไปตามคาด เฟิงจี้หานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยเสียงต่ำว่า “ได้สิ คุณรอผมนะ”
คำพูดนั้นราวกับค้อนหนักๆ ที่ฟาดลงโดนหัวใจของเซี่ยอวี๋อันเข้าอย่างจัง
