ผู้คุ้มกันทั้งสองมีท่าทางตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด ความวิตกกังวลปรากฏชัดบนใบหน้า และเพียงแค่เอ่ยชื่อของวิลเลียมก็ทำให้พวกเขารู้สึกขนลุกซู่แล้ว

รีนีก้มศีรษะเล็กน้อยและรู้สึกถึงความโกรธที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในใจ แต่เธอกลับปกปิดมันไว้อย่างเชี่ยวชาญภายใต้ความนิ่งสงบ เธอสั่งว่า “คุณก็ได้ยินที่เขาพูดแล้วไม่ใช่เหรอ？” ตอนนี้คุณมิทเชลล์กำลังมีอารมณ์ร่วม คุณควรจะทำให้ดีที่สุด—อย่าทำให้เขาไม่พอใจ”

จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเป็นประกายแวววาว และกะพริบตายั่วยวนให้วิลเลียม “คุณมิทเชลล์ ถือว่านี่เป็นบทเรียนอันล้ำค่า เรื่องบนเตียงของคุณมันเหมือนกับสนามรบ—เพื่อนทั้งสองของฉันรู้วิธีที่จะเอาใจผู้หญิง อย่างไรก็ตาม เราไม่ใช่นายทหารของคุณ แม้ว่าฉันอาจต้องอดทนกับความหยาบกระด้างของคุณ แต่จงคิดถึงคนรักของคุณไว้ เธอบอบบางเกินไปสำหรับการปฏิบัติเช่นนั้น คุณไม่คิดแบบนี้บ้างเหรอ？”

วิลเลียมตอบสนองเพียงแค่จ้องมองอย่างเย็นชา เขาเอนกายพิงพนักโซฟาแล้วจุดไม้ขีดไฟเพื่อที่จะจุดบุหรี่ ในไม่ช้า ม่านควันก็ปกคลุมตัวเขาไว้ และบดบังการแสดงออกที่ยากจะเข้าใจของเขา

ความหงุดหงิดของรีนีเพิ่มขึ้นจากท่าทีที่เฉยเมยของเขา ดูเหมือนว่าจะมีใครทำให้เขาเจ็บปวด แม้ว่าเธอจะคิดไม่ออกว่า อะไรที่จะทำให้ภายนอกที่เย็นชาของเขาบุบสลายได้

เธอหันไปตะคอกใส่คนคุ้มกันอย่างไม่พอใจ “ทำอะไรอยู่？ คุณยังจะรออะไรอีกล่ะ？ ทำตามคำขอของมิสเตอร์มิทเชลล์ จงแสดงให้เขาเห็นว่าคุณมีดีอะไร ใครจะรู้ เขาอาจได้เรียนรู้สิ่งหนึ่งหรือสองสิ่งก็ได้

รีนีดึงสายชุดเดรสให้หลุดอย่างท้าทาย และปล่อยให้มันหลุดลงมาบนไหล่ของเธอ

คนเหล่านั้นสะดุ้งด้วยความประหลาดใจ ดวงตาของพวกเขาหันไปมองวิลเลียมโดยไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งจ้องมองอย่างเย็นชาและไร้ความปรานี พวกเขาหลับตาลงโดยสัญชาตญาณ

“เอ่อ คุณคาร์เตอร์... หรือว่าพวกเราจะออกไปก่อนดี”

ขณะที่พวกเขากำลังก้มเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น รีนีก็จ้องมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชาที่ทำให้พวกเขาไม่กล้าขยับ

“ฉันบอกคุณไปแล้ว อย่าทำให้เขาไม่พอใจ” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดเหมือนสายลมในฤดูหนาว

ความสนใจของเธอกลับไปอยู่ที่วิลเลียมอีกครั้ง พอดีกับจังหวะที่จะมองเห็นเสื้อแจ็คเก็ตลายพรางที่ล่องลอยอยู่กลางอากาศ มันคลุมร่างของเธอไว้อย่างแม่นยำ จนบดบังทัศนวิสัยของเธอ ก่อนที่เธอจะเอาเสื้อแจ็กเก็ตออก เธอก็ถูกมือที่แข็งแรงสองข้างคว้าตัวไว้ทันที

“วิลเลียม！ คุณกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย？ ” เธออุทานโดยที่เสียงของเธอถูกกลบไว้ใต้เนื้อผ้า

เธอไม่สนใจการแสดงออกของเขา แต่สามารถสัมผัสได้เพียงออร่าที่เคร่งขรึมและน่ากลัวที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เขาแบกเธอไว้บนไหล่อย่างง่ายดาย พร้อมกับบุหรี่ครึ่งมวนอยู่ที่ปลายนิ้วของเขา

เขาดับบุหรี่ที่หลังชายคนหนึ่งอย่างรวดเร็ว ทำให้เกิดเสียงแหลมดังขึ้น ในเวลาเดียวกัน รองเท้าบู๊ตของเขาก็ไปกระแทกกับเข่าของอีกคน ส่งผลให้คนในห้องต้องร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด

ไรแลนด์ซึ่งยืนอยู่ที่ประตูด้วยความกังวล เขาได้ก้าวไปข้างหน้าด้วยความตื่นตระหนก “คุณมิทเชลล์ เราคุยกันดีๆ เถอะครับ” เขาวิงวอนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ไสหัวไป！” คำสั่งของวิลเลียมเป็นเสียงคำรามต่ำๆ ที่ดูเหมือนสัตว์มากกว่ามนุษย์ ทำให้ไรแลนด์เซถอยหลังด้วยความกลัว เขาเฝ้าดูอย่างช่วยอะไรไม่ได้ ในขณะที่วิลเลียมพารีนีไปที่ด้านหลังรถจี๊ป โดยเสียงประท้วงของเธอค่อยๆ หายไปในยามค่ำคืน

เครื่องยนต์คำรามขณะที่ยานพาหนะเคลื่อนตัวไปข้างหน้า สะท้อนให้เห็นถึงอารมณ์อันร้อนแรงของคนขับ ในขณะที่รีนีล้มตัวลงบนผ้าคลุมเตียงสีแดงเข้มอันหรูหรา ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ในตอนเย็นนั้นก็เริ่มจางหายไป

เธอเบิกตากว้างและจ้องไปที่เตียงอันงดงามในห้องนอนใหญ่ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการรวมกันเป็นหนึ่งที่พวกเขาไม่เคยมีให้กันเลยตั้งแต่แต่งงาน ความประชดนี้ขัดแย้งกับความเศร้าโศกของเธอได้อย่างลงตัว การแต่งงานสามปีของพวกเขาใช่ว่าจะไม่มีเรื่องอย่างว่า บางครั้งที่วิลเลียมกลับมาจากค่ายทหาร การพบปะของพวกเขา แม้จะทะเลาะกันใหญ่โต แต่ก็เป็นเพียงช่วงเวลาอันสั้นเท่านั้น อย่างไรก็ตาม การอยู่ด้วยกันของพวกเขาสามารถบอกเล่าเรื่องราวได้มากมาย นั่นคือ พวกเขาแยกห้องกัน โดยห้องนี้ยังไม่มีใครเคยได้แตะต้องเลย

แต่คืนนี้ท่าทีของวิลเลียมผิดปกติไป ขณะที่เขาลากเธอมาในพื้นที่ “ศักดิ์สิทธิ์” แห่งนี้ และโยนเธอลงบนเตียงโดยไม่ลังเล

“วิลเลียม คุณจะทำอะไรกันแน่？” รีนีอ้าปากค้าง เสียงของเธอทั้งกลัวทั้งสับสน

เธอแทบจะทรงตัวให้ยืนขึ้นไม่ได้เลย เมื่อเขาปรากฏตัวเหนือเธอ สายตาของเขาดุร้ายและขอบตาแดงก่ำ

“เตรียมตัวไว้เลย เพราะฉันจะมีอะไรกับเธอจนกว่าเธอจะอ้อนวอนขอมากกว่านี้” เขากล่าว คำพูดของเขาเดือดพล่านผ่านซอกฟันที่กัดแน่น ขณะที่เขาฉีกสายรัดชุดของเธอทีละสายอย่างไร้ความปรานี

“เรนี คุณบอกว่าผมหยาบคายเกินไปใช่ไหม？” เขาถอนหายใจแรง ลมหายใจร้อนปะทะใบหูของเธอ ฟันของเขาค่อยๆ ขบติ่งหูของเธออย่างอ่อนโยนด้วยการสัมผัสที่เย็นเยียบ “คืนนี้ผมจะมีเซ็กส์กับคุณอย่างนุ่มนวลและง่ายดาย ให้คุณลืมไม่ลงเลย”

รีนีติดอยู่ใต้ร่างของเขา การดิ้นรนของเธอมันไร้ประโยชน์ มันทำให้ทั้งคู่เข้ามาใกล้กันโดยไม่ได้ตั้งใจ ตอนที่เขาเลียติ่งหูของเธออย่างอ่อนโยนเพื่อเป็นการลงโทษนั้น เสียงของเขาก็ดังก้องไปในอากาศ เย็นชา และชัดเจน

“จำไว้ว่าคุณเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว”

ทันใดนั้น เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์เขาก็ดังแทรกเข้ามาในบรรยากาศที่ตึงเครียด แม้ว่าเขาอยากจะปัดมันออกไป แต่เสียงดังที่ดังออกมาจากกระเป๋ากางเกงอย่างต่อเนื่อง—ขณะที่เขากำลังจะถอดเสื้อผ้า—ทำให้เขาต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เมื่อจำหมายเลขผู้โทรได้ สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

รีนีจ้องมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ของเขาด้วยยิ้มเยาะให้กับตัวเอง ไม่น่าแปลกใจเลยที่เป็นสายเรียกเข้าจากคนรักในวัยเด็กของเขา

เสียงของเธอเต็มไปด้วยความประชดประชัน เธอพูดว่า “ดูเหมือนคุณจะลืมไปว่าคุณเป็นผู้ชายที่แต่งงานแล้ว”

ดวงตาของเขามองไปที่เธอ แต่ก่อนที่เขาจะคาดเดาการเคลื่อนไหวต่อไปของเธอ รีนีก็คว้าโทรศัพท์ของเขามาแล้วรับสายด้วยความสงบ

“สวัสดี ซิลเวีย” เธอกล่าวทักทายด้วยเสียงราบเรียบ

อีกฝ่ายชะงักไปครู่หนึ่ง ซิลเวีย เพย์นกำลังประมวลผลเสียงที่ไม่คาดคิด “รีเน่...” “สวัสดี“ เธอกล่าวติดๆ ขัดๆ คำพูดของเธอสะดุดเพราะความตกใจ

เมื่อสังเกตเห็นท่าทียอมแพ้ของวิลเลียม รอยยิ้มของรีนีก็เปลี่ยนไปเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ใช่แล้ว ฉันเอง” ขอโทษนะ แต่ตอนนี้ฉันกับวิลเลียมเรากำลังยุ่งกันอยู่ คุณคงรู้นะว่า คู่รักจะรู้สึกเร่าร้อนแค่ไหนหลังจากที่ต้องอยู่ห่างกันสักพัก มันเป็นเหมือนกับความต้องการอย่างแรงกล้าที่ต้องได้รับการตอบสนอง ตอนนี้ปากของเขาไม่ว่างน่ะ ฉันก็เลยไม่แน่ใจว่าเขาจะรับโทรศัพท์ได้หรือเปล่า”

คำพูดของรีนีอาจทำให้กระทบกระเทือนจิตใจของซิลเวียและทำให้เกิดความกลัว ซิลเวียเงียบไปและครุ่นคิดเป็นเวลานาน ขณะที่รีนีเตรียมรับมือกับคำกล่าวที่ท้าทายอีกครั้ง วิลเลียมก็เข้ามาขัดขวางและคว้าโทรศัพท์จากมือของเธอ จูบของเขาที่ดุเดือดและเรียกร้องสิทธิ์นั้นทำให้เธอหายใจไม่ออก

วิลเลียมไม่ใช่คนที่จะให้คำสัญญาอย่างไร้ความหมาย แต่เขาแสดงให้เธอเห็นอย่างชัดเจนว่าความอ่อนโยนคืออะไร หลังจากที่รู้สึกเหมือนต้องทนทุกข์ทรมานมานานแสนนาน รีนีก็ร้องไห้ออกมา ร้องขอความเมตตา จากนั้นเขาจึงยอมใจอ่อนในที่สุด

หลังจากที่ผ่านเรื่องเลวร้ายมาแล้ว เธอก็ผล็อยหลับไปแทบจะทันที ตลอดทั้งคืน เธออยู่ในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่น โดยรู้เพียงว่าวิลเลียมกำลังลุกออกไปจากเตียง

เมื่อรุ่งเช้ามาถึง รีนีก็ตื่นขึ้นมาคนเดียว เธอนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ที่มีทั้งความทรงจำใหม่และเก่า จิตใจของเธอล่องลอยอยู่ในห้วงความคิด เธอหันไปทางผ้าม่านที่ปิดสนิทจนทำให้มองไม่เห็นเส้นแบ่งระหว่างแสงแดดในยามเช้ากับแสงพลบค่ำ

ความเหนื่อยล้าเข้ามาครอบงำเธอ เมื่อเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ร่างกายของเธอยังคงปวดเมื่อยจากความรู้สึกเมื่อคืนอยู่ ตอนที่เธอเห็น—โพสต์ของ Sylvia บน Instagram ที่จับภาพ William จากด้านหลังขณะที่กำลังทำอาหารอยู่ได้อย่างชัดเจน การรับรู้นี้ทำให้เธอเจ็บปวดเหมือนถูกมีดแทง

เรนีโกรธจัดและโยนโทรศัพท์ของเธอไปที่ผนัง แม้เธอจะออกแรงมาก แต่โทรศัพท์ก็ไม่เป็นอะไรเลย

“ไอ้คนโกหก！ ไอ้สารเลว！” เธอตะโกนออกมาและกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ

เธอพยายามเลิกผ้าห่มขึ้นเพื่อที่จะลุกยืน แต่ความเจ็บปวดที่ยังคงอยู่ทำให้การเคลื่อนไหวเป็นไปได้ยาก ไอ้เลวคนนั้นทำร้ายเธอไว้มากมาย อย่างไรก็ตาม เขาไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆ เลย กลับกันเขาดูร่าเริงและยินดีไปทำอาหารให้คนรักของเขา

ความโกรธของเธอปะทุขึ้นจากความเจ็บปวดและการทรยศที่เพิ่งเปิดเผย

โพสต์ของซิลเวียเป็นการยั่วยุอย่างเห็นได้ชัด

ขณะนั้นเอง มีเสียงเคาะประตูเป็นระยะ ตามมาด้วยเสียงนอบน้อมของแม่บ้านที่ดังเข้ามา “คุณนายมิทเชลล์ คุณตื่นหรือยังคะ？ คุณมิทเชลล์ให้ฉันเตรียมบางอย่างเพื่อช่วยบรรเทาอาการเมาค้างให้คุณค่ะ”

รีนีเดือดดาลด้วยความรำคาญ ตอนนี้เขาออกไปเที่ยวสนุกกับผู้หญิงของเขาอยู่ ทำไมเขาถึงต้องส่งสาวใช้มาด้วย เธอสูดลมหายใจเข้าแรงๆ พยายามระงับพายุที่กำลังก่อตัวภายในตัวเธอ

“ตอนนี้ฉันดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณนะ” ไม่ต้องหรอก” รีนีตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

กระนั้น สาวใช้ก็ยังคงยืนอยู่ที่หน้าประตู น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลและหนักแน่น “คุณนายมิทเชลล์ คุณมิทเชลล์ยังได้เตรียมยาไว้ให้คุณโดยเฉพาะด้วย คุณอยากจะออกมาทานหน่อยไหม？”

รีนีรู้สึกสับสนและอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย เธอจึงเปิดประตูและมองออกไป “ยาอะไร？” เธอถามโดยขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“คุณรู้ไหมว่า หลังจากเมื่อคืนนี้...” สาวใช้พูดจบอย่างนุ่มนวล

นั่นเป็นฟางเส้นสุดท้าย การควบคุมของรีนีขาดสะบั้นเหมือนเชือกที่ถูกยืดให้แน่นเป็นเวลานานเกินไป

เธอเกือบจะทนไม่ไหวอีกแล้ว มันจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว

ในช่วงสามปีหลังการแต่งงาน รีนีพยายามขวนขวายที่จะกินยาคุมกำเนิดหลังจากที่ทั้งสองมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน ความคิดที่จะเริ่มต้นมีครอบครัวยังไม่ดึงดูดใจเธอนัก เพราะเธอไม่พร้อมที่จะเป็นแม่

ปกติเธอจะจัดการชีวิตประจำวันด้วยตัวเอง แต่กลับรู้สึกแตกต่างออกไป เหมือนเป็นการก้าวก่าย เมื่อวิลเลียมให้คนเอายามาให้เธอ

“ฉันไม่กิน！” รีนีพูดขึ้นอย่างท้าทาย น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “บอกไอ้เวรนั่นซะว่าถ้าฉันท้อง ฉันจะมีลูก！ มาดูกันว่าเขาจะจัดการกับเรื่องนั้นยังไง！”

คำพูดของเธอดังมาก ขณะที่เธอกระแทกประตูด้วยเสียงดังสนั่น เสียงนั้นดังไปทั่ว

เมื่อสาวใช้เดินออกมา เธอก็เริ่มค้นหาเม็ดยาที่เธอซื้อมาก่อนหน้านี้ คำพูดของเธอเมื่อกี้เป็นเพียงการเหน็บแนมอย่างขมขื่นเท่านั้น

เธอหมดแรงและล้มตัวลงบนเตียงนุ่มๆ เธอบิดตัวไปมาพยายามหาความสบายในผ้าปูที่นอนนุ่มๆ ขณะที่ความง่วงเริ่มทำลายความรู้สึกนึกคิดของเธอ จิตใจของเธอก็เดือดพล่านด่าสาปวิลเลียม เธอนึกถึงการกลับมาจากค่ายทหารของเขาอย่างกะทันหัน การที่เขาปรากฏตัวกะทันหัน จะเกี่ยวข้องกับเรื่องวุ่นวายบางอย่างของซิลเวียหรือเปล่านะ？

ความจริงแล้ว ความสงสัยของรีนีไม่ได้ไร้เหตุผล การกลับมาของวิลเลียมมีความเกี่ยวข้องกับซิลเวียทั้งหมด ตอนที่เขาออกจากโรงพยาบาล เขาพยายามติดต่อเรนี แต่กลับได้มาเพียงความเงียบงัน จากการสืบของเขาทำให้เขารู้ว่าช่วงนี้เธอออกไปเที่ยวสนุก รวมไปถึงเพื่อนที่เธอพาไปด้วย ด้วยความโกรธปนกับความสิ้นหวัง ทำให้เขาบุกไปที่บาร์ที่เธอไปบ่อยๆ เขาลากเธอออกไป แล้วรีบไปดูแลซิลเวีย

ระหว่างนั้นที่โรงพยาบาล ซิลเวียนั่งอย่างไม่สบายตัว ในขณะที่แพทย์กำลังสรุปการตรวจของเขา

“คุณผู้หญิงครับ นอกจากอาการโลหิตจางเล็กน้อยแล้ว อย่างอื่นปกติดีครับ ว่าแต่ว่าสุภาพบุรุษคนนี้เป็นสามีของคุณใช่ไหมครับ？”

คำถามนี้ทำให้ซิลเวียตั้งตัวไม่ทัน แก้มของเธอแดงก่ำด้วยความเขินอาย

วิลเลียมเอียงตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยแล้วถามว่า “คุณหมอครับ เธอควรระมัดระวังเรื่องอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ？ เธอจำเป็นต้องหลีกเลี่ยงอาหารบางชนิดไหม？”

เขาไม่ยืนยันหรือปฏิเสธแต่อย่างใด เนื่องจากรักษาศักดิ์ศรีของซิลเวียไว้

“หลีกเลี่ยงอาหารทะเล โดยเฉพาะปู อีกอย่าง เธอสามารถทานในสิ่งที่เธอชอบได้ครับ จงขอบคุณที่เธอไม่ต้องทรมานกับอาการคลื่นไส้อยู่ตลอดเวลา เธอกำลังรับมือกับอาการแพ้ท้อง—ถือว่าคุณโชคดีมากที่เธอยังกินอาหารได้โดยไม่อาเจียน

“ครับ “ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือนะครับ คุณหมอ” คำตอบของวิลเลียมสุภาพและทำให้รู้สึกโล่งใจ

วิลเลียมแอบมองซิลเวียหลังออกมาจากห้องตรวจ เธออุ้มท้องของตัวเองอย่างอ่อนโยน ท่าทางของเธอเปี่ยมด้วยความสุขที่เหมือนกับเป็นแม่มือใหม่

เขาถอนหายใจ เสียงกระซิบที่แทบไม่ได้ยินหลุดออกมาจากริมฝีปากของเขา “ซิลเวีย”

“วิลเลียม ฉันคิดว่า... ฉันรู้สึกได้ถึงเสียงเต้นของหัวใจลูกน้อย” เสียงของซิลเวียสั่นเครือด้วยความประหลาดใจ ดวงตาของเธอเป็นประกายเมื่อสบตากับเขา

เขาหยุดชะงัก โดยคำพูดถัดไปของเขานั้นมันหนักเสียงจนสามารถกดทับตัวเขาได้เลย “ซิลเวีย คุณควรพิจารณายุติการตั้งครรภ์”

“ไม่！” เสียงของเธอสั่นเครือราวกับการปฏิเสธออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ น้ำตาของเธอเริ่มคลอเบ้าทันที ขณะที่เธอวิงวอนเขาว่า “วิลเลียม ฉันต้องการเด็กคนนี้” ขอฉันเก็บเขาไว้หน่อยนะ อย่าบังคับให้ฉันยอมแพ้ ถ้ามันจำเป็น ฉันก็สามารถเลี้ยงเด็กคนนี้เองได้เอง...”

“คุณคิดว่า คุณจะเก็บเด็กไว้โดยไม่ได้รับการยินยอมจากฉันเลยเหรอ？”

เสียงที่เย็นและเฉียบแหลมของรีนีทำให้เกิดความขัดแย้งในการสนทนาของพวกเขา ทั้งซิลเวียและวิลเลียมหันไปมองเธอที่มุมทางเดิน เธอยืนเอามือกอดอกไว้ จู่ๆ เธอก็โผล่มาในงานเลี้ยงซะงั้น ท่าทางและสายตาที่เฉียบคมของเธอทำให้เห็นได้ชัดถึงท่าทีของเธอ—ท้ายที่สุดแล้ว เธอก็คือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของวิลเลียม และคำพูดของเธอเองก็มีน้ำหนักต่อสถานะของเธอด้วย