ในข่าวลือเล่าว่า ศจึงหานเคยมีชื่อเสียงเรื่องความเจ้าชู้และการใช้ชีวิตที่เสี่ยง และเคยมีคนเสียชีวิตจากการกระทำของเขา ต่อมาเมื่อประสบอุบัติเหตุทำให้ขาพิการ แม้เขาจะสงบลง แต่อารมณ์กลับเปลี่ยนแปลงง่าย

เจียนอ้ายอ้ายคิดว่าศจึงหานน่าจะเป็นผู้ชายที่ดุร้าย แต่เมื่อพบตัวจริงกลับไม่เป็นอย่างที่คิด

“ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ”

กลัวว่าจะทำให้คุณชายท่านนี้ไม่พอใจ เจียนอ้ายอ้ายรีบลุกขึ้นจากตัวเขา แต่ไม่รู้ว่าเพราะการล้มนั้นทำให้เท้าแพลงหรือเปล่า เธอรู้สึกอ่อนแรงและพยายามพยุงตัวไปข้างๆ

หืม? นี่คืออะไร?

เจียนอ้ายอ้ายมองมือขวาด้วยความสงสัย แล้วเอื้อมมือไปบีบเบาๆ ทันใดนั้นแรงดึงดึงเธอไปข้างหลังจนล้มลงไปนั่ง เธอมองศจึงหานด้วยความไม่เชื่อ

เขากลับโยนเธอออกไป !

เจียนอ้ายอ้ายคิดว่าเสร็จแล้ว เพิ่งเจอหน้าก็ทำให้คุณชายท่านนี้โกรธเสียแล้ว

ขณะนั้นใบหน้าของศจึงหานก็ไม่ค่อยสบายใจเช่นกัน

เมื่อรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงที่ขา ความอับอายและความโกรธก็ลามไปที่ปลายหูจนกลายเป็นสีแดงสด เขาอุตส่าห์ออกมาเพื่อรับผู้หญิงคนนี้ แต่ใครจะคิดว่าเธอจะเหมือนในข่าวลือ ไม่รู้จักอายหรือความเหมาะสม มือแตะต้องส่วนที่ไม่ควรแตะกลางวันแสกๆ แบบนี้ ถ้าปิดประตูคงไม่ใช่ . .

. เจียนอ้ายอ้ายรู้สึกเจ็บที่ก้นมาก กระโปรงก็ขาด ข้างๆ คนรับใช้ปิดปากดูเหตุการณ์ เธอเม้มปากพยายามลุกขึ้นจากพื้น แต่ไม่สำเร็จ

ในตอนนั้น รถเข็นจอดข้างหน้าเธอ มือเรียวยาวที่เห็นข้อต่อชัดเจนยื่นออกมาหาเธอ เจียนอ้ายอ้ายตกใจร้องเบาๆ แต่ไม่ทันคิดก็ล้มลงไปเจ็บก้นอีก จึงเม้มปากแน่นไม่ให้ส่งเสียงหยาบคายออกมา

ดูน่าสงสารอย่างมาก

ศจึงหานไม่คิดว่าจะทำให้เธอกลัว จึงถอยหลังและมองคนรับใช้ที่ยืนดูเหตุการณ์อย่างไม่พอใจ “เห็นคุณนายล้มแล้วไม่คิดจะช่วยลุกขึ้นเหรอ ?”

คนรับใช้จึงรีบวิ่งมาช่วยเจียนอ้ายอ้ายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล

เจียนอ้ายอ้ายรู้สึกอับอายและลำบากใจอย่างมาก ขออย่าให้ใครในตระกูลศไปบอกตระกูลเจียน มิฉะนั้นเวินหมิงหยาอาจจะรู้สึกว่าเธอทำให้ขายหน้า แล้วจะไม่ยอมรักษายายของเธอ

ให้ทำอะไรเธอยอมหมด ยกเว้นยายจะมีปัญหา

เจียนอ้ายอ้ายบอกตัวเองว่า อย่ากลัว อย่ากลัว นี่คือสามีในอนาคตของเธอ แล้วจึงกล้าหาญเผชิญหน้ากับศจึงหาน เธอเงยหน้าขึ้นดู แต่เห็นคนดูแลเขาเข็นรถเข็นไปไกลแล้ว

เธอเพิ่งรู้ตัว ศจึงหานคงตั้งใจจะช่วยเธอหรือเปล่า?

ผู้ชายคนนั้นเป็นคนใจดีขนาดนั้นหรือ?

คนรับใช้พาเจียนอ้ายอ้ายไปยังห้องแต่งงาน

เธอนั่งบนเตียงแต่งงานที่นุ่มและกว้างใหญ่ พยายามไม่ให้ดูเหมือนคนบ้านนอกที่มองไปรอบๆ ข้างๆ ห้องน้ำมีเสียงน้ำไหล น่าจะเป็นศจึงหานกำลังอาบน้ำ ซึ่งทำให้เธอที่เพิ่งผ่อนคลายกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง

ในห้องน้ำ รถเข็นถูกทิ้งไว้ข้างๆ น้ำเย็นจากฝักบัวไหลลงบนเส้นผม ผ่านแผ่นหลังที่มีกล้ามเนื้อ แล้วไหลลงไปตามขาที่ยาวและแข็งแรงสู่พื้น รวมเข้าท่อระบายน้ำ

ศจึงหานดึงผ้าเช็ดตัวเช็ดตัวเอง เปิดก๊อกน้ำ รับสายโทรศัพท์ที่ดังอยู่ข้างๆ “มีอะไร?”

เสียงจากโทรศัพท์บอกว่า “ท่านพ่อยกเลิกการลงโทษของท่านชายรองแล้ว ให้ท่านชายรองกลับไปที่บริษัทแล้ว”

“ถ้าผู้ใหญ่พูดแล้วก็ให้เขากลับไป ” ศจึงหานพูด “เฉิงซูหยุนมีการเคลื่อนไหวบ้างไหม?”

แม่เลี้ยงของเขาเพิ่งได้หุ้น 4% จากท่านพ่อ คงรอไม่ไหวที่จะลงมือแล้ว

“ทางนั้นมีการเคลื่อนไหวใหญ่ จะจัดการไหม?”

ศจึงหานหัวเราะเย็นๆ “ไม่ต้อง”

ผู้หญิงคนนั้นกล้าทำเรื่องไม่คิดให้เขาโกรธ ก็ต้องเตรียมรับมือความโกรธของเขา

“ครับ”

“ใช่แล้ว ไปตรวจสอบเจียนชี่ชี่หน่อย” ศจึงหานรู้สึกว่าผู้หญิงที่พบวันนี้ไม่เหมือนในข่าวลือ “ตรวจสอบให้ละเอียด”

เขาแต่งตัวอย่างใจเย็น แล้วกลับไปนั่งรถเข็น พร้อมรอยยิ้มที่ดูสนุกสนาน

เจียนชี่ชี่ มีความลับอะไรในตัวเธออีกนะ?

简艾艾นั่งลงได้ไม่นาน ข้อเท้าก็เริ่มบวม เธอรออยู่นานแล้วแต่ยังไม่เห็น司峥寒ออกมาจากห้องน้ำ จึงแอบถอดรองเท้าแต่งงานออกเพื่อจะบีบเท้า

แต่ดันเผลอเตะรองเท้าออกไปแรงเกินไป พอดีกับที่ประตูห้องน้ำเปิดออก รองเท้าสีขาวหมุนวนไปหยุดตรงหน้าของ司峥寒

简艾艾กับ司峥寒สบตากัน

司峥寒มองรองเท้าที่อยู่ตรงหน้า แล้วมองไปยังผู้หญิงที่นั่งอยู่บนเตียงหอ

ผู้หญิงในชุดแต่งงานสีขาวที่ยุ่งเหยิง ผมก็ยุ่ง แต่ดวงตายังคงสดใสเหมือนเปลวไฟที่เต็มไปด้วยแสงแดดที่น่าหลงใหล

สายตาลงต่ำไปที่คอเรียวของผู้หญิง 司峥寒ขมวดคิ้วหนัก: "สร้อยคออยู่ไหน?"

简艾艾กำลังคิดว่าจะเอารองเท้ากลับมาอย่างไรโดยไม่ให้ดูน่าอาย แต่ถูกถามจนตกใจ : "สร้อยคออะไร?"

สีหน้าของ司峥寒เริ่มไม่ดี ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้แกล้งโง่หรือโง่จริง : "ที่พ่อเธอรับปากจะให้เป็นสินสอด สมบัติของแม่ฉัน"

简艾艾คิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้นึกถึงเรื่องสร้อยคอที่简郑国เคยพูดถึง

แต่เมื่อเห็นสีหน้าของ司峥寒 简艾艾กลัวว่าเขาจะหุนหันพลันแล่นจนบีบคอตัวเอง ตระกูล简ที่มีใจดีอาจจะไม่ให้ยายรักษาต่อ

เธอจึงตอบอย่างนิ่งสงบ : "สร้อยคอที่คุณพูดถึงน่ะ ฉันลืมเอามา เดี๋ยววันไหนกลับบ้านแล้วจะเอามาให้"

ทันทีที่พูดจบ สีหน้าของ司峥寒ก็กลับมาดีขึ้น

简艾艾ภายนอกดูสงบ แต่ในใจร้องตะโกน เธอจะไปหาสร้อยคอให้ผู้ชายคนนี้ที่ไหนล่ะ สายตาเหลือบไปเห็นแหวนที่มือของ司峥寒 เป็นแหวนที่มีดีไซน์โบราณ ตัวแหวนสีบรอนซ์เก่า ด้านบนเป็นอัญมณีที่เต็มไปด้วยอักษรลึกลับ

เดี๋ยวนะ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

简艾艾นึกขึ้นมาได้ว่าเคยเห็นสร้อยคอที่มีวัสดุคล้ายกันกับแหวนนี้ที่简茜茜—ลูกเลี้ยงของเธอ

司峥寒เห็นสีหน้าของผู้หญิงที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา สดใสเป็นพิเศษ ความรู้สึกร้อนในอกไหลเวียนอย่างไม่รู้ตัว จึงเบือนสายตาไปพร้อมกับเร่งว่า: "ไปอาบน้ำ"

"ห๊ะ?" 简艾艾ตกใจ

司峥寒มองไปที่ดวงตาของเธอ: "สกปรกมาก รีบไปอาบน้ำ"

简艾艾เพิ่งรู้ตัวว่าเธอกลิ้งไปบนพื้นหนึ่งรอบ แล้วยังนั่งบนเตียงของเขา เธอลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เดินลากขาเข้าไปในห้องน้ำ แล้วเดินกลับมาอีกครั้งก้มลงหยิบรองเท้าที่ขวางหน้า司峥寒ไปไว้ข้างๆ

司峥寒ยิ้มมุมปากอย่างไม่รู้ตัว

简艾艾แช่อยู่ในอ่างอาบน้ำอย่างสบายใจ ปิดหัวใจที่ใกล้ระเบิด

เธอกลัวมาก

ผู้ชายคนนั้นดูน่ากลัวจนไม่อยากเข้าใกล้ เหมือนแตะต้องเขานิดเดียวก็จะถูกโยนลงทะเลไปให้ฉลามกิน แต่ผู้ชายแบบนี้ อีกไม่นานจะต้องใช้คืนแต่งงานกับเธอ. . .

简艾艾อ้อยอิ่งอยู่นานก่อนจะลุกขึ้นแต่งตัว แต่ก็พบว่าเธอลืมเอาเสื้อผ้าเข้ามาด้วย!

โทษผู้ชายคนนั้นที่เร่งเกินไป

简艾艾ร้อนใจจนเกือบข่วนกำแพง ในใจด่าทอ司峥寒อยู่เงียบๆ พลางฟังเสียงในห้องจากหลังประตู

司峥寒คงไม่โรคจิตถึงขนาดรออยู่ในห้องเพื่อให้เธอออกไปใช่ไหม?

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน 简艾艾แน่ใจว่าไม่มีเสียงอะไรข้างนอกแล้ว จึงพันผ้าเช็ดตัวเปิดประตูออกไป

"อ๊า!"

简艾艾ตกใจร้องเสียงดัง รีบใช้มือปิดหน้าอก มองไปที่司峥寒ที่นั่งอยู่ในห้องเผชิญหน้ากับเธอ "ทำไมคุณยังอยู่ที่นี่!"

"นี่คือห้องแต่งงานของเรา ฉันทำไมจะอยู่ไม่ได้ ?"

司峥寒เองก็ตกใจ สายตาไม่รู้จะมองไปทางไหน : "แต่เธอ ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้า?"

"ฉันลืมเอาเสื้อผ้าเข้ามา"

简艾艾รีบไปหาสัมภาระของตัวเอง 简郑国ซื้อเสื้อผ้ามาให้เธอใส่ แต่ล้วนแต่อึดอัด เธอจึงหยิบชุดนอนเก่าๆออกมา

สีหน้าของ司峥寒เปลี่ยนไปทันที

ลูกสาวคนโตบ้าน简ใส่ชุดนี้?

เขาชี้ไปที่หน้าประตู : "เสื้อผ้าที่คนรับใช้เตรียมไว้ให้เธออยู่ที่หน้าประตู"

简艾艾เก็บเสื้อผ้าของตัวเองกลับไป พยุงกำแพงไปที่หน้าประตู หยิบชุดนอนผ้าซาตินลูกไม้ขึ้นมา แล้วจู่ๆก็มีบางอย่างหล่นลงมา

เธอหยิบขึ้นมาดู ก็พบว่าเป็นยา

"คุณเตรียมให้ฉันเหรอ?"

简艾艾ไม่อยากเชื่อ มองไปที่司峥寒ด้วยสายตาอบอุ่น ทำให้司峥寒เบือนสายตาไปอีกครั้ง ยกคางขึ้นพูดอย่างไม่ค่อยพอใจ

: "ยืนเหงาอยู่ทำไม? ต้องให้ฉันมาทายาให้ไหม ?"

แล้วก็หมุนรถเข็นหันหลังออกไป

简艾艾ถือยาอยู่พักหนึ่งถึงรู้ว่านี่เป็นยารักษาข้อเท้าของเธอ ตกใจจนเกือบทำของในมือหล่น

司峥寒นี่เป็นห่วงเธอเหรอ?