ส่วนบิดามารดานั้นเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน กิจการทุกอย่างไม่มีคนสืบทอด มีเพียงหลานที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็กแต่น้อยเท่านั้นที่สามารถยึดเป็นที่พึ่งได้
“เรื่องสำคัญอะไรเหรอคะคุณน้า”
นิ่มอนงค์ถามอย่างสงสัย ร้อยวันพันปีบิดาไม่เคยเรียกเธอกลับกะทันหัน นอกจากเธอจำต้องกลับไปเยี่ยมท่านตอนปิดเทอมเท่านั้น เธอเข้าใจว่าท่านหลงภรรยาใหม่จนไม่ลืมหูลืมตาเหมือนกับที่ผู้เป็นยายและน้าพูดให้ฟังตั้งแต่เด็ก นานๆ เข้าจึงไม่ค่อยอยากกลับไปที่ไร่ไพรวัลย์นัก ถ้าไปจริง จะพักแค่คืนสองคืนแล้วรีบกลับ อีกทั้งไม่เคยให้ความสนิทสนมกับมารดาเลี้ยงและลูกติดของท่านเช่นเดียวกัน
ช่วงหลังๆ เธอเรียนหนักบ้างหรือขี้เกียจกลับบ้าน จะโทรไปแจ้งว่าจะไม่กลับ บิดาไม่ว่าอะไรเพียงแค่บอกว่าจะส่งเงินมาให้และให้ดูแลตัวเองดีๆ ความจริงแล้วถึงแม้ภาณุจะไม่ส่งเงินมาให้เธอ ปรีชาวัฒน์และนงนภัสก็มีเหลือเฟือทั้งสองดูแลเธอเป็นอย่างดีเหมือนลูก ทำให้เธอผูกพันกับท่านมากกว่าบิดาเสียอีก
นิ่มอนงค์จำได้ว่าเคยเห็นลูกติดของมารดาเลี้ยงอยู่ไม่กี่ครั้ง เมื่อนานมากแล้ว หลังๆ นั้นเธอไปเจอเขาเพราะนงนภัสเล่าว่าพฤกษ์ได้ทุนไปเรียนต่อต่างประเทศ ตอนเธอเข้ามหาวิทยาลัยได้กลับไปเยี่ยมบิดาก็นานแล้ว แต่ไม่ได้เจอกับลูกติดมารดาเลี้ยงเช่นเคย ทั้งสองจึงยังไม่เห็นหน้ากันสิบกว่าปี เพิ่งได้ยินข่าวของเขาจากน้าสาวกลับมาช่วยบิดาดูแลกิจการที่ไพรวัลย์ นงนภัสนั้นคอยติดตามข่าวทางบ้านเธออยู่บ่อยๆ เพราะเช่นไรน้าสาวก็ยังไม่อยากญาติดีกับศิริวรรณอยู่ดี
เธอไม่เคยสุงสิงกับมารดาเลี้ยง ตอนเด็กๆ เวลาเจอกันก็ถามคำตอบคำ นางเองไม่มาเซ้าซี้เมื่อเห็นเธอไม่อยากคุยด้วย จึงแทบไม่รู้จักนิสัยใจคอกันเลย ได้ยินได้ฟังเอาจากยายและน้าสาวเล่าให้ฟังเท่านั้น แต่เธอก็เชื่อเช่นนั้น ศิริวรรณคงหวังทรัพย์สมบัติจากบิดาเธออยู่บ้าง เธอไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่อยากได้ พอมาอยู่กับบิดาของเธอทำให้ชีวิตสุขสบายขึ้น ไม่ต้องลำบากตรากตรำหาเงินคนเดียวส่งเสียลูกชายเรียนเหมือนก่อน แล้วไหนจะค่าใช้จ่ายอีกจิปาถะ ข้าวของเดี๋ยวนี้แพงหูฉี่ ต้องกระเสือกกระสนดิ้นรนเพื่อให้ชีวิตอยู่รอด ศิริวรรณก็เหมือนหนูตกถังข้าวสาร บิดายกย่องเชิดชูและเลี้ยงดูอย่างสุขสบาย แทบไม่ต้องทำงานทำการอะไร เพียงแค่ชี้นิ้วสั่ง มีข้าทาสบริวารรับใช้มากมาย
“พ่อหนูป่วยมาได้ปีนึงแล้ว เป็นช่วงที่หนูขึ้นปีสี่ กำลังยุ่งกับเรียนและฝึกงาน”
“จริงเหรอคะ นิ่มไม่รู้เลย”
นิ่มอนงค์หน้าซีดเมื่อได้ยินน้าสาวพูดเช่นนั้น แม้จะไม่ค่อยผูกพันกับบิดาเท่าใด แต่เธอก็รักและเคารพเสมอ เพราะถือว่าท่านคือผู้ให้กำเนิด ได้ยินได้ฟังแบบนี้ก็รู้สึกใจหาย ที่เธอเอาแต่คิดเรื่องตัวเอง ละเลยท่านเสียนาน มันนานมากแล้วที่เธอกับท่านไม่ได้เจอกัน นานเสียจนบางทีเธอก็ลืมท่านไปเสียสนิท
“น้าเห็นหนูยุ่งๆ กับเรื่องเรียน อยากจะเรียนให้จบไวๆ ไม่อยากกวนใจ พ่อของหนูเองก็ห้ามไม่ให้บอก ไม่อยากให้มีเรื่องรบกวนจิตใจ”
นงนภัสพูดตามจริงเรื่องที่ภาณุห้ามไว้ แต่เรื่องป่วยนั้นไม่รู้ว่ามากน้อยแค่ไหน อีกทั้งนางเองก็ไม่ใคร่จะอะไรกับพี่เขยนัก เคยไปเยี่ยมนานแล้ว อาการยังไม่หนักหนาเท่าใดนัก ใจตัวเองไม่อยากให้หลานสาวรับรู้ว่าบิดาเป็นคนเช่นไร จึงไม่ใคร่ให้ไปยุ่งเกี่ยว ตอนไปขอนิ่มอนงค์มาเลี้ยงเมื่อสิบเจ็ดปีก่อนก็เพราะบิดามารดาขอร้อง ไม่อยากให้นิ่มอนงค์อยู่กับภาณุผู้เป็นบิดาที่มีนิสัยเจ้าชู้ประตูดิน และมารดาเลี้ยงที่เป็นแฟนเก่า กลัวหลานจะถูกรังแกเอา ครอบครัวเองก็ร่ำรวยมีอันจะกิน ไม่จำเป็นต้องให้หลานไปอาศัยใครอยู่ แม้ว่าคนคนนั้นจะเป็นบิดาก็ตามที
นิ่มอนงค์เข้าใจมาโดยตลอดว่าภาณุเป็นคนดีคนหนึ่ง ทั้งๆ ที่ภาณุไม่ได้ดีเด่อะไรนัก แต่นงนภัสไม่อยากพูดเรื่องไม่ดีของอดีตพี่เขยให้หลานสาวคิดมาก กลัวจะกลายเป็นเด็กมีปัญหา ยิ่งเรื่องที่ภาณุไม่คิดจะรับผิดชอบนารถลดาแต่แรก ถึงขนาดให้ไปเอาเด็กออก ยิ่งไม่สมควรพูด ถ้านิ่มอนงค์รู้ว่าพ่อคิดฆ่าลูก คงกระทบกระเทือนจิตใจอย่างรุนแรง จึงให้หลานเข้าใจเสียว่าบิดานั้นเป็นคนดีคนหนึ่ง
“นิ่มจะไปไร่ไพรวัลย์พรุ่งนี้เช้าเลยนะคะ” นิ่มอนงค์รู้สึกเป็นห่วงบิดาจนเป็นกังวล เธอยอมรับว่ารักตายาย รักน้าสาวรักน้าเขยมากกว่าบิดา เพราะเลี้ยงดูผูกพันกันมาหลายปี แต่ในเมื่อนั่นคือบิดา เธอควรจะกลับไปทำหน้าที่ลูกที่ดีต่อท่านบ้าง
“แล้วแต่หนูเถอะ หนูควรจะอยู่ไร่ไพรวัลย์ก่อนเพื่อดูว่าพ่อหนูจะว่ายังไง ป่วยแบบนี้แม่เลี้ยงมิพูดเรื่องแบ่งสมบัติจนพ่อหนูทำพินัยกรรมยกอะไรต่อมิอะไรให้ไปแล้วเหรอ”
“ถ้าพ่อจะแบ่งให้เค้า นิ่มคงขัดไม่ได้ เค้าเป็นภรรยาคนหนึ่งของพ่อ แถมยังจดทะเบียนสมรสกันด้วยนะคะน้านง”
“หึ! ไม่มีลูกมีเต้าด้วยกัน พ่อหนูจะยกให้คนอื่นได้ไง ถึงเป็นเมียก็เถอะ ถ้าให้เงินเล็กๆ น้อยๆ ไปตั้งตัวกับลูกชายเค้าน่ะได้ แต่จะให้แบ่งมากมายน่ะไม่ได้ น้าไม่ยอมหรอกนะนิ่ม นิ่มเป็นลูกสาวคนเดียวต้องได้รับทั้งหมด ถ้าเค้ามีลูกกับพ่อหนูก็ว่าไปอย่าง” นงนภัสเสียงแข็งตาวาว นางหวงหลานสาวกลัวจะโดนฉ้อโกง อีกทั้งศิริวรรณไม่มีลูกกับภาณุ จะมาขอแบ่งทรัพย์สมบัติในส่วนของหลานเธอได้อย่างไรกัน เธอไม่มีวันยอมแน่นอน
“ถ้าคุณพ่อจะให้ ป่านนี้คงโอนยกให้กันไปแล้วมั้งคะ”
“น้าว่ายังหรอก ไม่งั้นคงไม่เรียกหนูกลับไป นิ่มอยู่ดูแลพ่อไปก่อน พ่อหนูป่วยแบบนี้ดูว่าฝ่ายนั้นขอทรัพย์สมบัติอะไรหรือเปล่า เราอย่าไปยอมง่ายๆ นะยัยหนู น้าคนหนึ่งละไม่ยอม”
“นิ่มชวนพี่ยศกับแพรไปด้วยได้ไหมคะ” นิ่มอนงค์คิดถึงแฟนหนุ่มและเพื่อนสาวขึ้นมาในทันที เธอกะว่าจะชวนสองคนนั้นไปเที่ยวที่ไร่ไพรวัลย์อยู่เหมือนกัน
“แล้วแต่เรา น้าจะไปด้วย เผื่อมีอะไรจะได้ช่วยกันคิด แม่ศิริวรรณเมียใหม่พ่อเราคงไม่ใช่ย่อยหรอก ถ้ามีน้าอยู่ด้วยคงไม่กล้า หรือถ้าคิดจะทำอะไรน้าจะขวางให้ถึงที่สุด น้ารู้ทันหมดแหละ ใครคิดอะไรไม่ดี”
นงนภัสไม่มีวันปล่อยให้หลานสาวไปเผชิญปัญหาคนเดียว นิ่มอนงค์รู้ดีว่าน้าสาวเป็นคนเอาเรื่องคนหนึ่ง ถ้ามีอะไรจะได้ทันกัน ไม่โดนเอาเปรียบ ท่านไปด้วยเธอก็รู้สึกอุ่นใจ
“งั้นนิ่มขอตัวก่อนนะคะ เดี๋ยวจะโทรไปหาพี่ยศเพื่อแจ้งข่าว”
นงนภัสพยักหน้าให้หลานสาว นางไม่ได้เข้มงวดเรื่องการคบเพื่อนชายของหลานสาวนัก แต่ให้อยู่ในขอบเขต ยศวินไปมาหาสู่บ้านศักดาพงศ์บ่อยครั้ง เรียกว่าเข้าตามตรอกออกตามประตู นางจึงยินยอมให้คบหากัน แม้อีกฝ่ายจะมีฐานะด้อยกว่าแต่ก็เป็นหนุ่มไฟแรง ขยันทำมาหากิน จึงมิได้รังเกียจอะไร แถมยังเคยช่วยชีวิตนิ่มอนงค์เอาไว้ด้วย นั่นเป็นประเด็นสำคัญที่นิ่มอนงค์ยอมใจอ่อนคบกับยศวิน เมื่ออีกฝ่ายเทียวไล้เทียวขื่ออยู่นานนับเดือน
ส่วนนิ่มอนงค์โทรหายศวินแฟนหนุ่มหลายครั้ง แต่โทรยังไงก็โทรไม่ติด สงสัยเขาจะติดธุระ เธอจึงเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า คิดว่าเดี๋ยวแฟนหนุ่มคงโทรกลับมาหากเห็นสายไม่ได้รับ
“พี่ยศคะ เสียงโทรศัพท์ค่ะ อื้อ...”
แพรพิลาศบอกเสียงหอบกระเส่าเมื่อตนถูกกระแทกอยู่ใต้ร่างหนาของยศวิน
“ไว้ก่อนครับ พี่ไม่อยากทิ้งช่วง” ยศวินกระซิบบอกเสียงหอบ กายท่อนล่างของเขานัวเนีย บดจูบริมฝีปากบอบบางของหญิงสาวอย่างเร่าร้อน
มือหนากอบกุมทรวงอกเหมาะมือนุ่มหยุ่นแล้วเคล้นคลึง ริมฝีปากหนาก้มลงไปดูดเม้มยอดบงกชสีหวาน เขาพึงพอใจเรือนร่างหอมหวานของเธอนัก เธอทั้งสดใหม่ ทั้งเอาใจเก่ง แล้วก็ใสซื่อไร้เดียงสา
แพรพิลาศเป็นคนหัวอ่อน จริงๆ ถ้าถามเขา นิ่มอนงค์เป็นผู้หญิงที่เขารู้สึกพิเศษด้วย ไม่ถึงกับรักแต่อยากยกย่องเหนือหญิงอื่น อีกทั้งฐานะและหน้าตาทางสังคมก็เหมาะสมคู่ควร แต่แพรพิลาศก็ทำให้เขาอดใจไม่ไหว
เรื่องนี้จึงเกิดขึ้น เขายอมรับว่ามันคือความผิดพลาด แต่เขาก็ไม่ยอมสลัดเธอออกไป ด้วยเหตุผลอะไรเขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทั้งๆ ที่นิ่มอนงค์ก็ดีพร้อมทุกอย่าง
“ยกสะโพกหน่อยน้องแพร หยัดขึ้นมาหาพี่”
ยศวินกระซิบบอก แพรพิลาศหน้าแดงจัด เธอเขินอายกับคำพูดตรงไปตรงมาของเขา ชายหนุ่มสุภาพอ่อนโยนเธอจึงตกหลุมรักเขาหมดใจ ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขามีเจ้าของอยู่แล้ว แต่เพราะสุดจะหักห้ามใจ เพียงแค่ถูกเล้าโลมเล็กน้อย อารมณ์กลับเพริดตามจนกู่ไม่กลับ
“อื้อ...” แพรพิลาศครวญคราง หัวหมุนด้วยแรงพิศวาสอันเสียวซ่านที่เขามอบให้
ใบหน้าหล่อเหลาขาวจัดและริมฝีปากเข้มอย่างคนสุขภาพดีทำให้เธอหลงใหล ทั้งรูปลักษณ์ภายนอกและน้ำคำแสนหวานสั่นคลอนหัวใจเธอตั้งแต่แรกเห็น
“แพรรักพี่ยศนะคะ” เธอเพ้อเสียงสะท้าน หยัดสะโพกให้เขาสอดรักลงมาอย่างถนัดถนี่
“พี่ก็รักแพรนะครับ” ยศวินโต้ตอบเสียงหวาน ลูบไล้เรือนกายผุดผ่องอย่างเสน่หา
“แพรกลัวคุณนิ่มจะรู้”
แพรพิลาศพูดอย่างเป็นกังวล เธอแอบลักลอบได้เสียกับยศวินเพราะความไม่ตั้งใจ เขารุกหนักจนเธอตกเป็นของเขาเมื่อหลายเดือนก่อน เธอไม่ได้เรียกร้องอะไรจากเขาเพราะเธอยอมเขาเอง แม้แต่ความกังวลกลัวนิ่มอนงค์จะรู้ นิ่มอนงค์เป็นทั้งเพื่อนรักและหลานสาวเจ้าของบ้านที่เธออาศัยอยู่ เธอมีเพียงยายชรามากแล้วเป็นญาติผู้ใหญ่คนเดียว ท่านเคยทำงานรับใช้ที่นั่นตั้งแต่เธอยังไม่เกิด คนของศักดาพงศ์จึงมีบุญคุณท่วมหัว ยายมักสอนให้เธอกตัญญูต่อผู้มีพระคุณ
แพรพิลาศรักและเคารพทุกคนที่นั่นด้วยใจจริง ส่วนนิ่มอนงค์นั้นนอกจากจะเป็นหลานสาวเจ้าของบ้าน อีกฝ่ายก็เป็นคนดีมากคนหนึ่ง หญิงสาวไม่เคยมองเธอว่าเป็นคนใช้แต่มองว่าเป็นเพื่อน เธอจึงเป็นเพื่อนเล่นกับนิ่มอนงค์ตั้งแต่เด็ก มีของเล่นหรือเสื้อผ้าสวยๆ มักแบ่งมาให้เธอใช้อยู่ตลอด พอโตขึ้นนงนภัสก็ส่งเรียน เธอจึงรู้สึกผิดเต็มหัวใจเมื่อกล้าไปยุ่งกับแฟนของหลานสาวเจ้านาย ดังนั้นจึงไม่เรียกร้องอะไรจากยศวิน หากเขาจะแต่งงานกับนิ่มอนงค์ในอนาคตข้างหน้า เธอจะยอมจากไป ขอเป็นแค่คนคนหนึ่งที่ทำให้คนรักและเพื่อนรักมีความสุขก็พอ
“ไม่หรอก แพรไม่พูดพี่ไม่พูดก็ไม่มีใครรู้”
ยศวินพูดให้หญิงสาวคลายใจ ที่เขาคบกับแพรพิลาศได้นานเพราะเธอไม่เรียกร้อง ไม่เคยแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของในตัวของเขา ไม่จุกจิกจู้จี้ ไม่วุ่นวายกับเรื่องส่วนตัวและอยู่ในที่ของเธอเงียบๆ โดยไม่ก้าวก่ายเรื่องของเขาไม่ว่าเขาจะอยู่กับใคร
แพรพิลาศบริสุทธิ์ผุดผ่อง ตอบสนองเขาอย่างเต็มใจ ดีกว่าผู้หญิงขายตัวที่ผ่านผู้ชายมาอย่างโชกโชน แม้เขาจะชอบบทรักร้อนแรง เป็นงานหรือปรนเปรอเขาได้จนสำลัก แต่ผู้หญิงบริสุทธิ์สะอาดเขากลับยิ่งชอบมากกว่าเพราะทั้งหอมหวาน ทั้งน่าสัมผัสและอ่อนด้อยประสบการณ์ให้เขาชักนำได้ง่าย
“อย่ากังวลไปเลยนะ พี่ไม่อยากให้แพรกังวล ดูสิหน้ายู่เชียว” เขาเย้าบีบจมูกเล็กๆ นั้นก่อนจะกดจูบลงไปอย่างดูดดื่ม
แพรพิลาศลืมเลือนความกังวลใจไปเสียสิ้นเมื่อถูกชายหนุ่มชักจูงเข้าสู่วังวนเสน่หาอีกครั้ง หลายครั้งที่เธออยากออกจากสถานะนี้ แต่ทำไม่ได้ เธอรักเขามากเกินไป เพียงแค่โดนออดอ้อนเล็กน้อย หัวใจเธออ่อนยวบให้เขานำพาไปโดยง่าย
ยศวินครางลั่นก่อนจะปลดปล่อยธารร้อนในกายเธอจนหมดสิ้น
“แพรอย่าลืมกินยาคุมนะครับ”
“ค่ะ” เธอรับปากเสียงแผ่ว ไม่เคยบอกเขาว่าไม่เคยกินยาคุมเลย ใช่ว่าอยากจะจับเขาหรือให้เขารับผิดชอบ แต่เธออยากมีลูกกับเขาสักคน แล้วจะจากไปเงียบๆ ไม่เรียกร้องอะไรทั้งนั้น ลูกจะเป็นพยานรักและทำให้เธอหายเหงา หัวใจของเธอคงรักผู้ชายคนไหนไม่ได้อีกแล้ว
“แพรเข้าใจพี่นะครับ เรายังไม่พร้อม อย่าสร้างปัญหาให้เด็กเลย” ยศวินจุมพิตหน้าผากสาว ยิ้มให้เธอ
แพรพิลาศยิ้มตอบ เธอพยักหน้าให้เขา ไม่บอกความในใจที่เธอแอบคิดและแอบทำอยู่คนเดียว
เสียงโทรศัพท์ที่ดังขัดจังหวะทำให้ยศวินหันไปรับ เขายิ้มให้เธอเล็กน้อยก่อนเอ่ยขอตัว แพรพิลาศลอบมองแผ่นหลังกว้างอยู่ห่างๆ ไม่คิดเลยว่าผู้ชายที่เธอแอบมองเขาอยู่ตลอดจะหันมาสนใจเธอจริงๆ แม้เขาจะไม่ได้ยกย่องให้เธอเป็นคนรักดังเช่นนิ่มอนงค์ก็ไม่เป็นไร ขอให้เธอได้รักเขาก็เพียงพอแล้ว
“ว่าไงครับน้องนิ่ม จะชวนพี่ไปกราบคุณพ่อเหรอครับ ได้สิ วันไหนเอ่ย? พรุ่งนี้เหรอครับ ได้ครับๆ ไม่กะทันหันอะไรหรอก พี่ไม่ต้องเตรียมตัวอะไรเลย”
แพรพิลาศแอบได้ยินเขาคุยโทรศัพท์แล้วใจลอย บางทีเธอเคยนึกอิจฉานิ่มอนงค์ที่มีแต่คนหลงรัก แต่ความอิจฉาของเธอไม่ใช่ความอิจฉาเพื่อจ้องทำลาย แค่อิจฉาและชื่นชมเท่านั้น เพราะเธอเองยังหลงรักนิ่มอนงค์ในความมีน้ำใจ นิ่มอนงค์ไม่ใช่คนอ่อนหวาน ออกจะตรงไปตรงมาเสียด้วยซ้ำ แต่ไม่ใช่คนขี้อิจฉาริษยาหรือชอบกลั่นแกล้งคนอื่น ดูถูกคนที่ต่ำต้อยกว่า บางครั้งยังขี้อ้อน เธอจึงรักหลานสาวเจ้านายคนนี้เป็นที่สุด แม้จะมีเหตุผลมากมาย แต่ความรักระหว่างชายหญิงก็ไม่เข้าใครออกใคร เธอเชื่อว่าทุกคนบนโลกย่อมเคยทำผิด ทำผิดแล้วแก้ไข หรือทำผิดแล้วทำยังอีกซ้ำซาก เธอคงเป็นอย่างหลังที่หักห้ามใจไม่ได้เสียที
หญิงสาวถอนใจหนักหน่วง เธอไม่รู้ว่าเรื่องระหว่างเธอกับยศวินจะเป็นไปในทิศทางไหน มันหนักอึ้งอยู่ในอก ไม่กล้าเอ่ยปากพูดกับใคร แม้กระทั่งยาย เธอไม่อยากเป็นคนอกตัญญูแย่งแฟนของหลานเจ้านายเลยแม้แต่น้อย ถ้าทำได้เธอจะหักห้ามใจไม่เกี่ยวข้องกับยศวินแต่แรก จะแอบเก็บเขาเอาไว้ในใจอยู่แบบนี้ดีกว่าให้เขาล่วงรู้แล้วมีอำนาจเหนือเธอในทุกๆ อย่าง
เสียงโทรศัพท์ทำให้แพรพิลาศสะดุ้ง เธอเห็นหน้าจอเป็นเบอร์โทร.ของนิ่มอนงค์แล้วหน้าซีดเผือดลงทันที มือบางสั่นเทายื่นไปทำท่าจะรับแต่ก็ยังลังเล
“รับสิน้องแพร เดี๋ยวนิ่มสงสัย” เสียงของยศวินดังอยู่ข้างหูพร้อมอ้อมแขนที่กอดรัดเธอมาอย่างแนบแน่น เขากดริมฝีปากซุกไซ้ทำท่าจะเริ่มบทรักครั้งใหม่
“สวัสดีค่ะคุณนิ่ม” แพรพิลาศบังคับไม่ให้เสียงตัวเองสั่นเมื่อมือหนาและริมฝีปากร้อนสัมผัสเธอไปทั่วอย่างหิวกระหาย
“ยะ... อยู่ข้างนอกค่ะ พะ แพรทำธุระอยู่ อื้อ...ไม่เป็นไรค่ะ ได้ค่ะๆ” แพรพิลาศย่นคอหนีริมฝีปากร้อนที่ประทับลงมา เธอรีบกดวางสายแทบไม่ทัน
“นิ่มโทรมาทำไม หือ...” ยศวินงึมงำกับซอกคอหอม ก่อนตวัดอุ้มร่างเปลือยเปล่าไปที่เตียงนอนกว้างอีกครั้ง เขาจะบรรเลงรักกับร่างกายของเธอเสียให้หนำใจ
“คุณนิ่มทะ... โทรมาชะ ชวนไปไร่ไพรวัลย์ค่ะ”
ยศวินชะงักเพียงเล็กน้อยก่อนจะจุดยิ้มที่มุมปาก
“ก็ดีสิเราจะได้อยู่ด้วยกัน”
คำพูดของยศวินไม่ได้ทำให้แพรพิลาศรู้สึกดีเลยสักนิด เธอมีเพียงความกังวลใจเท่านั้น กลัวนิ่มอนงค์จะรู้ความจริงและโดนจับได้เข้าสักวัน
นิ่มอนงค์มองสองข้างทางของไร่ไพรวัลย์อย่างแสนคิดถึง นานหลายปีแล้วที่เธอไม่ได้มาเหยียบที่นี่ ไร่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาดูเปลี่ยนไปมากจนเธอนึกทึ่ง
ไร่ไพรวัลย์ดูเจริญผิดหูผิดตา ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่เธอยังเด็ก ที่นี่ยังดูรกร้างอยู่มากและค่อยๆ พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ ตามลำดับ ถนนหนทางที่ทอดตัวไปสู่บ้านหลังใหญ่สะดวกสบายขึ้น ผลหมากรากไม้สดๆ ตามฤดูกาลดูอุดมสมบูรณ์ชวนให้น้ำลายไหล เธอรู้ว่าบิดาทำการเกษตรแบบผสมผสาน นอกจากเลี้ยงโคเนื้อแล้วท่านยังปลูกไม้ยืนต้นอีกมากมายเพื่อสร้างรายได้ให้แก่ไร่
“ไร่ของคุณนิ่มกว้างจังเลยนะคะ” แพรพิลาศเอ่ยชมเมื่อลงมาจากรถ เธอเพียงแค่ได้ยินแต่ไม่เคยเหยียบย่างมาที่ไร่แห่งนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว
ยศวินกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างตื่นตาตื่นใจ ที่นี่มีเนื้อที่กว้างขวางนัก เขาคำนวณเป็นตัวเงิน มีมูลค่ามหาศาล นิ่มอนงค์ยิ่งเป็นทายาทเพียงคนเดียวเช่นนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมตกเป็นของเธออยู่แล้วในอนาคต คนที่แต่งงานกับเธอย่อมเป็นผู้ชายที่โชคดีคนหนึ่ง
