แล้วเธอก็หลงรักกู้ซ่างชินอย่างลึกซึ้งในตอนนั้นเช่นกัน
ต่อมากู้ซ่างชินไปเรียนที่ต่างประเทศ เธอตั้งใจเรียนอย่างสุดชีวิต สอบเข้ามหาวิทยาลัยที่เขาอยู่
เธอคิดว่าตราบใดที่ตัวเองมีความเป็นเลิศมากพอ ก็จะได้เข้าใกล้เขามากยิ่งขึ้น
หลังจากนั้น เขาก็หาเธอเจอ บอกว่าจะแต่งงานกับเธอ
เธอคิดว่าในที่สุดหัวใจที่เย็นชาดวงนั้นของเขาก็ถูกตัวเองละลายลงแล้ว
แต่ว่าเธอคิดผิด
หัวใจของกู้ซ่างชินอยู่กับหลินเจียเจียมาโดยตลอด
ส่วนเธอ ก็เป็นเพียงแค่ตัวตายตัวแทนที่ไม่สลักสำคัญอะไรทั้งนั้น
เจียงเนี่ยนอันสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของตัวเอง
เธอตั้งครรภ์แล้ว หมอบอกว่า จะปล่อยให้อารมณ์จมดิ่งเกินไปไม่ได้
เพื่อลูกในท้อง เธอต้องร่าเริงสดใสให้มากกว่านี้
เจียงเนี่ยนอันเช็ดน้ำตา ลุกขึ้น ก่อนจะกลับไปที่ห้องนอน
แต่คิดไม่ถึงว่ากู้ซ่างชินจะไม่ให้เวลาเธอได้จัดการกับอารมณ์เลยสักนิด
“เจียเจียกลับมาแล้ว” เขาเองก็มาถึงห้องนอนแล้วเช่นกัน เปิดประตูเข้าไปอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว “พวกเราหย่ากันเถอะ”
คำว่าหย่าคำนี้ มันโจมตีหัวใจของเจียงเนี่ยนอันเข้าอย่างจัง เจ็บจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก
ตอนที่คำนี้ยังไม่ถูกพูดออกมา เธอยังคงมีความหวังมาโดยตลอด
ผ่านไปนานสองนานเจียงเนี่ยนอันถึงได้มีเสียงพูดขึ้นมา
“เธอกลับมาแล้ว เพราะงั้นคุณก็จะทิ้งฉันไปแล้วใช่ไหม？”
เสียงที่ยับยั้งชั่งใจของเธอมันสั่นเครืออยู่นิดหน่อย
กู้ซ่างชินขมวดคิ้ว มองเธอด้วยสายตาไม่สบอารมณ์
“ตอนแต่งงานกัน ผมเคยบอกแล้วว่าอย่าร้องขอในสิ่งที่มันไม่ได้เป็นของคุณ คุณต้องการอะไร ผมสามารถชดเชยให้กับคุณได้ทุกอย่าง”
ใช่ เขาพูดตั้งแต่ตอนที่แต่งงานกันใหม่ๆ แล้ว
เขาแต่งงานกับเธอ ก็เพียงเพื่อที่จะระงับเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของคณะกรรมการเท่านั้น
เขามอบความรู้สึกที่แท้จริงให้กับเจียงเนี่ยนอันไม่ได้
เธอเป็นฝ่ายที่กระโจนเข้าไปโดยที่ไม่สนอะไรทั้งนั้น มักจะคิดว่ากู้ซ่างชินรู้สึกหวั่นไหวกับเธอเข้าแล้ว
เจียงเนี่ยนอันเงยขึ้นสบตากับเขา ต้องการคำตอบจากเขา
“ตลอดสองปีที่ผ่านมาพวกเรามีอะไรกันนับครั้งไม่ถ้วน คุณมองว่าฉันเป็นหลินเจียเจียไปแล้วเหรอ？”
กู้ซ่างชินคิดไม่ถึงว่าเธอจะถามขนาดนี้ อึ้งตะลึงไปทันที ไม่ได้ตอบกลับเธอ
เจียงเนี่ยนอันมองว่าความเงียบของเขากลายเป็นการยอมรับไปโดยปริยาย หัวใจของเธอตายด้านไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว
เธอรู้ว่ากู้ซ่างชินไม่รักเธอ รู้มาโดยตลอด
แต่วันเวลาที่มีความสุขตลอดสองปีที่ผ่านมา ทำให้หัวใจของเธอมันหลงระเริงไปแล้ว
เธอคิดว่าที่เขาหลับนอนกับเธอ มันเป็นการยอมรับไปแล้ว
แต่คิดไม่ถึงว่าเธอจะเข้าใจผิดไปเองฝ่ายเดียว
ภายในใจของกู้ซ่างชินไม่มีเธอมาตั้งแต่แรกแล้ว
เจียงเนี่ยนอันหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆ
“โอเค ฉันตกลงที่จะหย่ากับคุณ”
พูดจบ เธอก็หันหลังไปเก็บข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวัน เตรียมที่จะไปยังห้องนอนของแขก
กู้ซ่างชินมองแผ่นหลังของเธอ คิ้วขมวดเล็กน้อย เกิดความหงุดหงิดขึ้นมาในใจอย่างบอกไม่ถูก
ตอนที่เจียงเนี่ยนอันเดินผ่านตัวเขา จู่ๆ เขาก็จับมือของเจียงเนี่ยนอันเอาไว้ กำลังจะเอ่ยปากพูดขึ้น
ในเวลานี้ หลินเจียเจียก็โทรศัพท์เข้ามาเสียก่อน
กู้ซ่างชินปล่อยมือเธอแล้วไปรับโทรศัพท์ เจียงเนี่ยนอันเดินเฉียดไหล่เขาไป แล้วเดินไปยังห้องนอนของแขก
“ฮัลโหล เจียเจีย......”
“อืม ไม่เป็นไร......”
คำพูดส่วนหลัง เจียงเนี่ยนอันฟังไม่ชัด
รู้แค่ว่าน้ำเสียงของกู้ซ่างชินอ่อนโยนจนน่าเหลือเชื่อ
เธอปิดประตูห้องนอนของแขกลง นั่งฟุบไปบนเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง เอามือปิดปาก ไม่ปล่อยให้ตัวเองส่งเสียงร้องไห้ออกมา
ต่อให้เธอจะยอมรับความจริงเรื่องหย่าแล้วก็ตาม แต่ความเย็นชาที่กู้ซ่างชินมีต่อเธอ ความอ่อนโยนที่เขามีต่อหลินเจียเจีย มันยังคงราวกับเป็นคมมีดที่แหลมคม แทงเข้ามาในหัวใจของเธออย่างโหดเหี้ยม
เธอจะทำยังไงดี？
เด็กคนนี้ควรจะทำยังไง？
เจียงเนี่ยนอันไม่รู้ เธอไม่รู้อะไรทั้งนั้น
เธอรู้แค่ว่าเธอเหนื่อยมาก เจ็บมาก อยากจะหนีไปจากทุกสิ่งทุกอย่าง
เสียงน้ำดังซู่มาจากในห้องน้ำ เจียงเนี่ยนอันถอดเสื้อผ้าออก ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างเฉยชา
น้ำอุ่นตกกระทบลงมาบนร่างกายของเธอ แต่กลับไม่อาจชำระล้างความหนาวเย็นภายในใจของเธอได้
เธอนั่งยองๆ ลง ซบหน้าที่หัวเข่า อาศัยเสียงของน้ำ ร้องห่มร้องไห้ออกมาเสียงดังอย่างไม่อดกลั้นอีกต่อไป
ทำไม？
ทำไมถึงต้องเย็นชาไร้น้ำใจกับเธอขนาดนี้ด้วย？
เจียงเนี่ยนอันร้องไห้จนเหนื่อยแล้ว
เธอลุกขึ้นสวมใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย แต่เนื่องจากพื้นเปียก เธอจึงลื่น
“ว้าย！”
ความเจ็บปวดอันแรงกล้าถาโถมเข้ามา เจียงเนี่ยนอันส่งเสียงร้องโอดโอยออกมาด้วยความเจ็บปวด มือน้อยๆ พยุงท้องที่ถูกกระแทกเอาไว้โดยสัญชาตญาณ
ภายในห้องนอนหลัก กู้ซ่างชินได้ยินเสียงกรีดร้องของเจียงเนี่ยนอัน ก็รีบวิ่งตรงเข้ามาทันที
ประตูห้องน้ำไม่ได้ปิด กู้ซ่างชินมองแวบเดียวก็เห็นเจียงเนี่ยนอันที่ล้มลงไปกับพื้นแล้ว
ใบหน้าของเธอซีดเผือด เหงื่อไหลท่วมตัว เสื้อผ้ายุ่งเหยิง มือที่อ่อนแอปกป้องท้องของตัวเองเอาไว้
ดูท่าทางเหมือนจะถูกกระแทกเข้าแล้ว
หัวใจของกู้ซ่างชินถูกบีบคั้นอย่างไม่มีเหตุผล
เขารีบก้าวเท้าเดินตรงไปที่เจียงเนี่ยนอัน อุ้มเธอขึ้นมาจากบนพื้น
“เป็นไงบ้าง？ ได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า？”
น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด
เจียงเนี่ยนอันยังคงรู้สึกวิงเวียนศีรษะ เธอมองผู้ชายตรงหน้าอย่างอึ้งตะลึง ผ่านไปสักพักถึงได้มีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมา
“ไม่เป็นไร......”
เธอดิ้นรนพยายามสลัดตัวออกมาจากในอ้อมกอดของกู้ซ่างชิน แต่กลับถูกเขากอดเอาไว้แน่นกว่าเดิม
“อย่าขยับ！”
เสียงของกู้ซ่างชินเคร่งขรึมจริงจังอยู่ไม่น้อย เจียงเนี่ยนอันหยุดดิ้นรนขัดขืนอย่างช่วยไม่ได้
“ขอผมดูหน่อยว่าได้รับบาดเจ็บตรงไหนไหม”
ขณะที่พูด กู้ซ่างชินก็อุ้มเธอกลับขึ้นมาบนเตียง
จากนั้นก็ก้มหน้าตรวจว่าตามร่างกายของเจียงเนี่ยนอันยังมีบาดแผลอะไรอีกหรือเปล่า
ท่าทางที่ทั้งเป็นห่วงทั้งเอาใจใส่แบบนั้น มันทำให้ความหลงผิดภายในใจของเจียงเนี่ยนอันมันเกิดขึ้นมาอีกครั้ง
จู่ๆ เธอก็จูงมือของกู้ซ่างชิน ถามขึ้นมาด้วยเสียงที่แหบแห้ง “กู้ซ่างชิน ถ้าฉันบอกว่าฉันตั้งท้องแล้ว คุณจะยังหย่ากับฉันอยู่ไหม？”
ถ้ากู้ซ่างชินเห็นแก่ลูก ไม่หย่ากับเธอแล้วล่ะ？
เจียงเนี่ยนอันมองกู้ซ่างชินด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้ง
ใครจะไปรู้ว่ากู้ซ่างชินเพียงแค่หยุดการกระทำลงเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมาอย่างเย็นชา
“พวกเราคุมกำเนิดมาโดยตลอด คุณไม่มีทางตั้งท้องแน่นอน”
“ต่อให้ตั้งท้องแล้ว ก็ไปเอาออกได้”
สีหน้าของเจียงเนี่ยนอันซีดเผือดขึ้นมาทันที
กู้ซ่างชินพูดขึ้นอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว จะให้เธอเอาลูกออก ทำไมเขาถึงมีจิตใจที่โหดเหี้ยมอำมหิตขนาดนี้นะ？！
“ทำไมเหรอ？” เจียงเนี่ยนอันส่ายหน้าด้วยความเหลือเชื่อ “กู้ซ่างชิน ต่อให้คุณจะไม่ต้องการเด็ก แต่คุณก็ไม่จำเป็นต้องพูดคำพูดที่มันโหดร้ายขนาดนี้ก็ได้！”
สายตาของกู้ซ่างชินเย็นชา พูดขึ้นด้วยเสียงที่เคร่งขรึม “เดิมทีพวกเราแต่งงานกันตามสัญญา ถ้ามีลูกมันก็จะกลายเป็นภาระ”
เจียงเนี่ยนอันก้มศีรษะลง ไม่กล้ามองกู้ซ่างชินอีก แต่ภายในใจมันเจ็บปวดราวกับถูกมีดทิ่มแทง
ผ่านไปสักพัก เจียงเนี่ยนอันถึงได้เอ่ยปากพูดขึ้น “คุณไม่ต้องห่วง ฉันไม่คลอดลูกให้คุณหรอก！”
ถ้าเธอจะคลอดลูก ก็จะคลอดให้กับตัวเอง
หลังจากที่ลูกโตแล้ว เธอก็จะบอกกับลูกว่าพ่อของเขาตายไปแล้ว！
กู้ซ่างชินขมวดคิ้ว “คุณคิดแบบนี้ก็ดีแล้ว ในเมื่อไม่สบาย ถ้าอย่างนั้นก็พักผ่อนให้มากๆ ช่วงนี้ยังไม่ต้องไปทำงาน”
เขาพูดจบ ก็หันหลังออกจากห้องนอนของเจียงเนี่ยนอันไป
วันรุ่งขึ้น เจียงเนี่ยนอันยังคงมาปรากฏตัวอยู่ที่บริษัท
เนื่องจากว่าเธอจะกลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว จึงต้องการเงินจำนวนมาก แล้วก็ไม่มีสิทธิ์ดื้อรั้นด้วย
สถานที่ทำงานของเธอก็คือที่กู้ซื่อ กรุ๊ป
ในตอนนั้นเพื่อที่จะได้ใกล้ชิดกับกู้ซ่างชินมากขึ้น หลังจากเรียนจบแล้วเธอก็สมัครงานในแผนกเลขา
พวกเขาแต่งงานกันอย่างลับๆ นอกจากหลินต๋าผู้ช่วยของเขา และผู้บริหารระดับสูงบางส่วนแล้ว คนส่วนใหญ่ก็ไม่มีใครรู้ความสัมพันธ์ของพวกเขาอีก
เจียงเนี่ยนอันเพิ่งจะมาถึงแผนกเลขา ก็เห็นทุกคนกำลังยืนซุบซิบอะไรบางอย่างอยู่ข้างหน้าห้องประชุม
“ว้าว ที่แท้นี่ก็คือแฟนสาวในข่าวลือของคุณกู้นี่เอง”
“แฟนสาวในข่าวลืออะไรกัน เธอเป็นถึงสุดที่รักของคุณกู้เลยต่างหากล่ะ เมื่อสองปีก่อนคุณกู้ของพวกเราหงอยเหงาเศร้าซึมมาเป็นเวลานานก็เพราะเธอ”
“ว่ากันว่า ทั้งสองคนเริ่มรู้จักกันตั้งแต่ชั้นประถมแล้วนะ”
“การประชุมเมื่อตะกี้นี้ คุณกู้ไม่ได้ด่าใครเลย ที่แท้ก็เพราะว่ามีคนในดวงใจอยู่ด้วยนี่เอง”
“ต่อไปคุณหลินก็จะมาเป็นที่ปรึกษาทางด้านกฎหมายระดับสูงส่วนตัวของท่านประธาน พวกเขาสองคนเหมาะสมกันมากจริงๆ ！”
……
สุดที่รัก คนในดวงใจ คำพวกนี้มันราวกับเป็นมีดที่แหลมคม แทงเข้ามาในใจของเจียงเนี่ยนอัน
ก็จริง แม้แต่พวกพนักงานก็ยังจำได้ว่าเมื่อสองปีก่อนกู้ซ่างชินรักหลินเจียเจียมากขนาดไหน
ส่วนเธอมันไม่ได้สำคัญมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว
เจียงเนี่ยนอันกัดริมฝีปากแน่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ
เธอบีบบังคับให้ตัวเองไม่ไปฟัง ไม่ไปมอง แสร้งทำงานต่อไปเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่ว่าคำพูดพวกนี้มันราวกับเป็นมนต์ขลัง ดังเข้ามาในหูของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า
ทันใดนั้น ท้องไส้ของเธอก็ปั่นป่วน
เธอลุกขึ้นพุ่งตรงไปที่ห้องน้ำ
กลัวว่าคนอื่นจะสังเกตเห็น เธอจึงจงใจเปิดก๊อกน้ำเสียงดังที่สุด
จนกระทั่งอาเจียนออกมาจนหมด เจียงเนี่ยนอันถึงได้รู้สึกสบายตัวขึ้นมาหน่อย
เธอล้างหน้าด้วยน้ำเย็น หลังจากที่มั่นใจแล้วว่าตัวเองดูไม่ผิดปกติ ถึงได้ลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก
ตอนที่เดินผ่านห้องประชุม ประตูก็ยังปิดไม่สนิท เธอเห็นกู้ซ่างชินกับหลินเจียเจียนั่งอยู่ข้างในอย่างชัดเจน
หลินเจียเจียนั่งอยู่ข้างกายของกู้ซ่างชิน โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เผยให้เห็นถึงคอที่สูงยาวและไหปลาร้าที่สวยงาม
น้ำเสียงของเธออ่อนโยน สายตาฉอเลาะ แฝงไปด้วยเสน่ห์ที่ดึงดูดคน
ทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมาก แทบจะแนบชิดติดกันแล้ว
จากมุมมองของเจียงเนี่ยนอัน มันเหมือนกับคนรักที่สนิทสนมกันมาก
เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกิน
ชีวิตแต่งงานครั้งนี้ เธอเป็นคนนอกมาตลอด
น้ำตาของเจียงเนี่ยนอันร่วงหล่นลงมาอย่างเงียบๆ
เธอหันหลังจากไป แต่ไม่ทันระวังกลับไปชนเข้ากับกระถางต้นไม้ที่อยู่ด้านข้างเข้า จนเกิดเสียงดังลั่น
เสียงเคลื่อนไหวข้างนอกทำให้กู้ซ่างชินตกใจ เขาเงยขึ้นมองตรงมา ดวงตาของเขาจับจ้องมาที่เจียงเนี่ยนอันอย่างแม่นยำ
เจียงเนี่ยนอันหงุดหงิด ทำไมเดินแค่นี้ก็ยังซุ่มซ่ามอีกนะ
ส่วนกู้ซ่างชินก็ลุกขึ้นออกมาแล้ว หลินเจียเจียเองก็เห็นเขาแล้วเช่นกัน เธอเดินตามติดอยู่ข้างหลังเขา
“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง？”
กู้ซ่างชินเห็นเจียงเนี่ยนอัน ก็รู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่นิดหน่อย
วินาทีนั้น หลินเจียเจียที่อยู่ด้านข้างก็เดาสถานภาพของเจียงเนี่ยนอันได้ในทันที
เพียงแต่แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ถามขึ้นมาอย่างฉอเลาะ “อาชิน เธอเป็นใครเหรอคะ？”
ใช่น่ะสิ
เธอเป็นใคร？
เจียงเนี่ยนอันเองก็อยากรู้เหมือนกัน ภายในใจของกู้ซ่างชิน เธอมีสถานภาพอะไรกันแน่
บางทีอาจเป็นเพราะความเสียดสีบนใบหน้าของเธอมันชัดเจนเกินไป กู้ซ่างชินรู้สึกไม่สบอารมณ์ เพียงแค่พูดขึ้นมาอย่างเรียบเฉยเท่านั้น “แค่พนักงานของผมเท่านั้นน่ะ”
พนักงานงั้นเหรอ？
เมื่อได้ยินเข้าไปในหูของเจียงเนี่ยนอัน ความหมายเสียดสีมันก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นไปอีก
ดูสิ
เธอไม่ได้มีสถานภาพอะไรทั้งนั้น
กู้ซ่างชินพูดจบก็จากไป
หลินเจียเจียจ้องมองเธออยู่สักพัก เจตนายั่วยุในแววตามันชัดเจน จากนั้นก็ก้าวเดินตามไปอย่างรวดเร็ว
เจียงเนี่ยนอันยืนอยู่ข้างหลังของพวกเขา ราวกับว่าถูกแบ่งแยกระหว่างสองโลก
สมองเบลอไปจนกระทั่งเลิกงาน เจียงเนี่ยนอันได้รับสายจากคุณยายโดยไม่คาดคิด
“อันอัน ยายอายุมากแล้ว เหลือเวลาไม่มากแล้ว”
“ความปรารถนาเดียวของยายก็คืออยากให้หลานแต่งงาน มีลูก……”
“เมื่อไรหลานจะพาแฟนกลับมาให้ยายเจอสักที？”
เมื่อได้ยินเสียงบ่นจากปลายสาย จู่ๆ เจียงเนี่ยนอันก็รู้สึกแน่นจมูกขึ้นมาทันที
ใช่
เรื่องแต่งงานของเธอ แม้แต่คุณยายที่พึ่งพาอาศัยใช้ชีวิตด้วยกันมา ท่านก็ยังไม่รู้เลย
ตอนที่แต่งงาน กู้ซ่างชินก็บอกแล้วว่านอกจากคณะกรรมการบริษัทแล้ว ยิ่งคนรู้น้อยเท่าไรก็ยิ่งดี
ในตอนนั้นเขาคงคิดว่าหลินเจียเจียจะกลับมาสินะ？
เขาปูทางมาเพื่อหลินเจียเจียตั้งแต่ต้นแล้ว
เจียงเนี่ยนอันไม่รู้ว่าตัวเองวางสายไปตั้งแต่เมื่อไร
เธอเพียงแค่จำได้อย่างคลับคล้ายคลับคลา เธอสัญญากับคุณยายไว้แล้ว ว่าวันเสาร์นี้จะพาแฟนกลับไปพบกับท่าน
แต่ว่าเธอจะพาใครไปล่ะ？
