กระซิบรักฝากหัวใจ

บทที่1จิรัฐิติกาล

ต๋อม!

เสียงก้อนหินตกลงไปในน้ำด้วยแรงขว้างของไวกูณฐ์ พลันพื้นน้ำที่สงบนิ่งแปรเปลี่ยนเป็นวงกว้าง ระลอกคลื่นน้อยใหญ่ต่างไล่เรียงกันเข้ามากระทบฝั่ง ชายหนุ่มให้นึกอึดอัดขัดใจเป็นที่สุดเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่

“ยังไม่แต่งค่ะ” เสียงกังวาลของจิรัฐิติกาลที่กราบทูลเจ้าหลวงรัฐสิงห์พระบิดา ทำเอาหัวใจไวกูณฐ์กระตุกวูบ หันไปมองหน้าหญิงสาวด้วยความฉงน

นี่หรือรางวัลแห่งความรักและภักดีของเขา สู้อุตส่าห์อดทนรอเวลาที่สมควร แต่เมื่อผู้ใหญ่เรียกเข้ามาปรึกษาพูดคุย เจ้าหล่อนกลับปฏิเสธหน้าตาเฉย

“ทำไมหรือลูก” เจ้าหลวงตรัสถามพระธิดาที่กอดพระพาหาไม่ยอมห่าง

“ลูกเพิ่งกลับมาไม่ถึงปี ยังไม่หายคิดถึงเจ้าพ่อเจ้าแม่เลย จะให้ไปอยู่กับคนอื่นได้ยังไงคะ”

“แต่เราตกลงให้ไวกูณฐ์แต่งเข้า ไม่ใช่หญิงน้อยแต่งออกไปแบบพี่หญิงสุ นี่ลูก” ทรงอ้างถึงพระภาติยะที่เพิ่งอภิเษกสมรสกับพันอินทร์ราชองครักษ์ และย้ายออกไปอยู่ที่คฤหาสน์ของพันอินทร์

“นั่นแหละค่ะ แต่ลูกอยากปรนนิบัติเจ้าพ่อเจ้าแม่ก่อน ยังไม่พร้อม จะว่าไปแล้วมีอะไรสนุกๆ รอให้ลูกทำตั้งเยอะแยะจะรีบแต่งไปไหน” จิรัฐิติกาลยิ้มกริ่ม ขณะที่ไวกูณฐ์ขบข่มอารมณ์เต็มที่

“ถ้าอย่างนั้นก็หมั้นหมายกันไว้ก่อน พร้อมเมื่อไหร่ค่อยแต่งดีไหม อินทราชิต ไวกูณฐ์” ทรงถามความเห็นของฝ่ายชายที่นั่งเงียบ

“คงไม่จำเป็นหรอก พระเจ้าค่ะ เวลายังอีกยาวไกล หญิงน้อยอาจพบเจอคนที่คู่ควรและเหมาะสมกว่า อย่าผูกมัดเธอไว้จะดีกว่า” เสียงกราบทูลเรียบจากปากไวกูณฐ์ แต่ความรู้สึกน้อยใจหญิงสาวที่ตนรักเพิ่มขึ้นทุกทีๆ จนไม่อาจทนอยู่ในห้องนี้ต่อไปได้

“เสร็จธุระแล้ว หม่อมฉันทูลลา พระเจ้าค่ะ”

ไวกูณฐ์ลุกขึ้นโค้งคำนับเจ้าหลวงและไม่ลืมเผื่อแผ่ไปถึงดอกฟ้าที่พาลแต่จะชูช่อขึ้นสูงห่างเขาไปทุกที อย่างจิรัฐิติกาลด้วย

บ้าไปแล้วหรือ หนอนแว่น จิรัฐิติกาลสบถในใจกับกิริยาแปลกๆ ของไวกูณฐ์

ก็คนมันกลัวนี่นา แต่งแล้วต้องอยู่กับนายทั้งวันทั้งคืน แต่งแล้วต้องมีลูก แล้วถ้าลูกเราดื้อเหมือน…เอ๊ะไม่สิฉันไม่ดื้อซักหน่อย นายนั่นแหละดื้อ

ผู้ใหญ่ดื้อ