บนรถ…
ตลอดทางที่อยู่บนรถ คณาก็ยังคงใช้เสียงและโวยวายไม่หยุด เพราะเธอหวาดกลัวกับคนแปลกหน้าที่เจอมากๆ แต่ก็ต้องต่อสู้เพื่อเอาตัวลอดให้จนได้ หรือไม่งั้นก็ต้องยอมต่อโชคชะตา…
“แกจับฉันมาทำไม ฉันไปทำอะไรให้แกฮะ?!”
“ฉันบอกแล้วไงว่ากลับไปคุยกันที่บ้าน” ตินจับรวบข้อมือเล็กสองข้างเข้าหากันเพื่อไม่ให้เธอนั้นดิ้นขัดขืน
“แกมีอะไรก็พูดมาสิวะ?!”
“..” ตินเงียบเพื่อสงบสติอารมณ์ตัวเอง และเลือกที่จะเมินไม่ตอบคำถามของหญิงที่ตนคิดว่าเป็นแฟนสาว แต่ความเงียบของเขานั้นก็ไม่ได้ทำให้เธอนั้นหยุดความสงสัยไปได้เลย แถมยังเริ่มคิดฟุ้งซ่าน จิตตกกับสิ่งที่เจอ เพราะสำหรับเธอแล้วนั้น เขาคือคนแปลกหน้าที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน
“เอาสิ ฆ่าฉันเลย ฉันก็ไม่อยากอยู่แล้วเหมือนกัน ตายๆ ไปก็ดี!”
คณาคิดไปว่านี่อาจจะเป็นจุดจบของชีวิตเธอ ตามที่เธอนั้นอ้อนวอนขอกับพระเจ้าก็เป็นได้..
“เฮ้อ~…” เวลาเพียงแค่สองเดือน เมียผมเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย
คณานั่งร้องไห้นิ่งๆ อยู่แบบนั้น เพื่อไว้อาลัยให้กับชีวิตของเธอที่มีอยู่ เพราะคิดว่า อีกไม่นานความตายคงเข้ามาเยือน…
บ้านหมอติน..
เมื่อเธอลงจากรถ และถูกพาตัวเข้าบ้านหรู นั่นก็ยิ่งทำให้เธอนั้นสับสนมากขึ้นว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของเธอกันแน่..
“จะฆ่าฉันที่บ้านหลังนี้เหรอ? ฮึกๆ” เธอเอ่ยถามกับคนที่กำลังเดินจูงมือเธอขึ้นบันได แต่ก็ไม่เห็นว่าเขานั้นพูดตอบอะไรเธอกลับ จนกระทั่งเขาพาเธอขึ้นมาถึงบนห้องๆ นึง ที่อยู่ชั้นสองของบ้าน และดูท่าที่นี่จะเป็นห้องนอนที่ใหญ่และหรูที่สุดในบ้านหลังนี้
“ฮึกๆ ..” เธอมองไปรอบห้องอย่างสงสัย ก่อนจะเห็นว่าผู้ชายที่จูงมือเธอเดินขึ้นมาถึงที่นี่นั้น หันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป
“ฉันขอโทษนะ วันนั้นฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นกับเธอจริงๆ ..” หมอตินหันมาเอ่ยคำขอโทษกับเจ้าของร่างบางที่เขาโอบกอดอยู่ ซึ่งนั้นมันก็ยิ่งทำให้คณาที่ได้ยินนั้นสับสนมากขึ้นกว่าเดิม ว่าตอนนี้เธอกำลังเจออยู่กับอะไรกันแน่
“พูดบ้าอะไรของแกเนี่ย.. จะฆ่าฉันก็ฆ่าสิวะ จะมาขอโทษบ้าอะไรของแก!!” คณาตะโกนใส่หน้าของชายร่างสูงที่กอดรัดเธออยู่สุดเสียง เพราะเขากำลังทำให้เธอหงุดหงิดและสับสนกับการกระทำของเขา
“หยุดก้าวร้าวใส่ฉันได้แล้วนะคนิ้ง!”
“…” เมื่อกี้ไอบ้านี่เรียกฉันว่าคนิ้งใช่ไหมนะ “คนิ้งเหรอ?”
“หยุดทำตัวก้าวร้าวแล้วฟังฉันอธิบายหน่อยได้ไหม วันนั้นฉันกับเยลไม่ได้มีอะไรกันจริงๆ นะ เธอแค่เข้าใจผิด …แต่เป็นเพราะเธอไม่ยอมฟังที่ฉันอธิบาย ฉันเลยเผลอพูดแบบนั้นไป ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรพูดแบบนั้น… แต่เธออย่าหนีฉันไปแบบนี้อีกได้ไหม ฉันขอโทษ คุยกันดีดีเถอะนะ…”
ทั้งหมดมันเป็นเพราะเธอเข้าใจผมกับเยล ลูกสาวของท่านอาทิหัวหน้าแก๊งมาเฟียเจ้านายของผมผิด ว่าเราแอบมีอะไรกันเกินเลย ซึ่งผมก็พยายามอธิบายแล้วว่ามันไม่ได้เป็นแบบที่เธอคิด แต่เธอก็ไม่ยอมฟังผมจนเรานั้นมีปากเสียงกัน ซึ่งตอนนั้นผมก็ไม่สามารถยับยั้งอารมณ์ของตัวเองได้ เลยเผลอตะคอกเธอและพูดคำที่ไม่ควรพูดไป แต่ก็ไม่คิดว่านั่นจะเป็นสาเหตุ ที่ทำให้เธอหนีออกจากบ้านไปแบบนั้น
“ฉันไม่ใช่คนิ้ง..” เธอพูดเสียงแข็งบอกกับผู้ชายตรงหน้า ว่าเธอไม่ใช่คนิ้งแฝดพี่ของเธอ ที่ผู้ชายคนนี้กำลังพูดถึง
“ฉันขอโทษนะคนิ้ง เราคุยกันดีๆ เถอะนะ” หมอตินยอมลดอารมณ์ของตัวเองลง และเอ่ยขอโทษหญิงสาวตรงหน้าไปอีกครั้ง เพราะไม่อยากที่จะเสียเธอไป โดยไม่ได้ใส่ใจกับประโยคที่เธอพูดบอกเขาในก่อนหน้านี้เลย
“ก็บอกว่าฉันไม่ใช่คนิ้งไง!!” คนตัวเล็กตะโกนออกมาสุดเสียง ก่อนที่น้ำตาของเธอจะไหลอาบทั้งสองข้างแก้ม เพราะเกิดคิดถึงเจ้าของชื่อที่เธอเพิ่งพูดถึง
“เธอคิดว่าฉันจำเมียตัวเองไม่ได้หรือไง?”
“ก็บอกว่าไม่ใช่ไง..” เธอพูดเสียงอ่อยก่อนจะยกมือขึ้นมาปาดน้ำตา และทำท่าจะเดินออกจากห้อง
แต่ทว่าร่างของเธอกลับถูกชายคนที่เธอพยายามจะหนีดึงลงเตียงนอนนุ่มกว้างซะก่อน ซึ่งมันทำให้สาวที่คลองโสดมานานอย่างเธอ แตกตื่นกับการกระทำเช่นนั้นมากๆ ..
“แกจะทำอะไร?”
“ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าใครล้างสมองเธอมา ..แต่ฉันเป็นผัวเธอจำไว้”
หมอตินโน้มหน้าลงไปจูบสาวสวยอย่างเอาแต่ใจ ซึ่งเธอก็พยายามดิ้นขัดขืนสุดชีวิตเช่นกัน เพื่อไม่ให้เขาได้ในสิ่งที่เขาต้องการ
“ไอชั่ว! หยุดเดี๋ยวนี้นะ ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ใช่คนิ้ง ฉันเป็นฝาแฝดมัน แกปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ” ในขณะที่เธอดิ้นเอาตัวลอดและพูดประโยคนั้นออกไป หมอตินที่กำลังใช้ปากพรมจูบที่ซอกคอของคนตัวเล็กอยู่ก็ถอนหน้าออกมามองหน้าของเธอทันที
“พูดอะไร? ไหนเธอเคยบอกฉันว่าไม่มีพี่น้อง ไม่มีครอบครัวไม่ใช่หรือไง”
คำพูดที่หมอตินพูดเมื่อครู่นั้น มันทำให้ร่างกายของคณาที่ดิ้นอยู่สงบลง เพราะความช็อคเมื่อรู้ว่าพี่สาวของเธอพูดแบบนั้นกับคนอื่น “มัน.. บอกว่ามันไม่มีพี่น้องเหรอ”
ต่อให้ฉันกับมันจะเคยทะเลาะกันหรือโกรธมันมากแค่ไหน แต่ฉันก็ยังไม่ลืมว่ามันคือพี่ของฉันอยู่ดี และก็ยังเป็นห่วงและรอมันกลับบ้านเสมอ แต่เมื่อกี้ ที่ผู้ชายคนนี้พูดมา คำนั้นมันทำให้ฉันเหมือนตายทั้งเป็นเลย ฉันคิดถึงมันตลอด แต่มันกลับไม่เคยคิดถึงฉันเลย…
เธอนอนนิ่งเพราะเสียใจจนช็อค ที่รู้ว่าพี่สาวของเธอนั้นไม่เคยหายโกรธเกลียดเธอกับเรื่องที่ผ่านมาเลย ถึงจะเป็นเรื่องทะเลาะกันตามประสาเด็กๆ ก็ตาม แต่คนิ้งกับเก็บไปคิดแค้นและฝังใจทุกอย่าง จนไม่อาจบอกกับคนอื่นได้ว่าเธอมีน้องสาวฝาแฝดอีกคน ที่เป็นครอบครัวที่เธอมีเหลืออยู่เพียงคนเดียว
จ๊วบๆๆ
คณาทำได้เพียงมองใบหน้าของชายหนุ่ม คนที่กำลังมอบจูบที่เธอไม่ต้องการให้กับเธออยู่ และถึงแม้ว่าอยากจะขัดขืนแค่ไหน แต่ร่างกายของเธอมันกลับไม่ตอบสนองอะไรเลย ทำได้เพียงแค่มองตามการกระทำของชายแปลกหน้าอยู่แบบนั้น
“ฉันคิดถึงเธอมากเลยรู้ไหมคนิ้ง อย่าหายไปแบบนี้อีกนะ”
หมอตินพูดบอกกับคนใต้ร่างในขณะที่เขากำลังจับเธอถอดกางเกงยีนส์สีขาวขาสั้นออก หลังจากที่จัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมดแล้ว
“..!” แต่การกระทำนั้นก็เรียกสติของเธอให้กลับมา และก็เห็นว่าชายคนที่เรียกเธอว่าคนิ้ง กำลังใช้บางอย่างถูไถกับกลีบดอกไม้สาวของเธออยู่ ภาพที่ไม่เคยพบเห็นนั้นมันทำให้เธอแตกตื่นและต้องรีบตะโกนหยุดเขาไว้สุดเสียง “หยุดนะ!”
กึก!
“โอ๊ย! เข้าไม่ได้” คุณหมอตินมองลงไปที่รูแคบนั้น ก่อนจะใช้น้ำหล่อลื่นจากปากมาช่วยให้ความเป็นชายของเขาดันเข้าไปในรูแคบนั้นได้ง่ายขึ้น และจากนั้นหมอตินก็ออกแรงดันเพิ่มเป็นเท่าตัวกว่าครั้งแรก
สวบ!
“อ๊าย เจ็บ!” ความสาวที่รักษาไว้ฉีกขาดออกเพราะแรงดันเมื่อครู่ที่หนุ่มหล่อกดมันเข้ามา
“อ้าส์>< ทำไมแน่นจัง” รูแคบที่ตอดรัดแกนชายของผมอยู่นั้น มันทำให้ผมรู้สึกแปลกใหม่มากๆ ราวกับว่ารูที่ผมกำลังกระแทกอยู่นี้ ไม่ใช่ของเมียผมคนเดิม (หรือว่าเธอไปทำอะไรกับมันมานะ)
ปึกปึกๆๆ!!
“อ๊ะๆ ทำบ้าอะไร อ้าส์ หยุดสิ ><” คณาทั้งจิกและทุบมือลงที่อกแกร่งนั้น เพื่อบอกให้เขาหยุดทำบ้าๆ กับร่างกายของเธอ
หมอตินโน้มตัวลงไปโอบร่างเล็กนั้นไว้เพื่อไม่ให้เธอรัวมือใส่เขา ซึ่งเธอก็เปลี่ยนมาใช้เล็บระดมจิกและข่วนแผ่นหลังกว้างของเขาแทน “โอ๊ย! อยากให้ฉันทำแรงๆ ใช่ไหม”
หมอมาเฟียควงความเป็นชายขนาดความยาวเก้านิ้วใส่ช่องรักแคบ และงัดเข้าแรงๆ เพื่อเตือนให้เธอหยุดการกระทำของตัวเองลง
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้หยุดมือ คุณหมอสุดหล่อก็กระหน่ำความบ้าครั่งใส่ช่องรักของเธออย่างไม่ปราณีอยู่นาน จนเสียงโวยวายเริ่มมีเสียงครางสลับดังขึ้นเป็นระยะ แต่มือน้อยสองข้างก็ยังคงจิกอยู่ที่แผ่นหลังของเขาไม่ยอมปล่อย เพราะเธอต้องการระบายความเจ็บปวดที่เธอได้รับจากเขา
ปึกปึกๆๆ!!
“อ๊ะๆๆ ไม่เอาแล้วเจ็บ บอกว่าเจ็บไง! พอได้แล้ว ฮือ~”
พรวด~ สิ้นเสียงคำขอของเธอ ก็เป็นจังหวะที่ผมนั้นส่งตัวเองถึงฝั่งฝันพอดี ซึ่งแน่นอนว่าน้ำข้นที่เก็บมานานหลายเดือนนั้นก็ถูกปล่อยเข้าช่องรักของเธอจนหมดทุกหยด..
“ดูซิ๊ ว่าถ้าท้องแล้วจะกล้าหนีฉันไปอีกไหม…”
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode]
[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]
“ไอเหี้…” คนตัวเล็กที่กำลังจะอ้าปากด่าอีกคนนั้น จู่ๆ เธอก็เป็นลมหมดสติไป เนื่องจากอดข้าวมาหลายวัน แถมวันนี้เธอยังใช้แรงต่อสู้มากมายเพื่อดิ้นรนเอาชีวิตรอด แต่สุดท้ายแล้วเธอก็ไม่รอดน้ำมือของคุณหมอคนนี้ไปได้
“คนิ้ง! คนิ้ง!” จู่ๆ เธอก็สลบไป จนผมต้องรีบลุกขึ้นมาตรวจเช็คร่างกายของเธอ ซึ่งดูเหมือนว่าร่างกายเธอจะอ่อนเพลียจากการอดอาหาร และที่น่าแปลกคือ ตรงนั้นของเธอฉีกขาดและมีเลือดออกอยู่มาก ราวกับว่าเมื่อครู่นั้นเป็นครั้งแรกของเธอ
คุณหมอหนุ่มที่อยู่ในชุดลำลอง กำลังทำหน้าที่หมอและให้น้ำเกลือกับสาวสวยที่นอนสลบไสลอยู่บนเตียงนอนของเขา
“บอกแม่บ้านทำข้าวต้มขึ้นมาให้ฉันที่ห้องที” เสียงคุณหมอติน พูดบอกกับปลายสายที่เป็นลูกน้องคนสนิทที่ประจำการอยู่ชั้นล่างของบ้าน
ตอนนี้มีเรื่องมากมายที่ผมกำลังโทษตัวเองที่วันนั้นเผลอพูดไม่ดีกับเธอไปแบบนั้น…
ภาพเหตุการณ์วันที่คุณหมอตินและคนิ้งทะเลาะกัน…
“ไหนหมอบอกว่าแค่ไปรักษาคุณเยลไงคะ แล้วทำไมต้องนอนเฝ้าเธอที่นั่นด้วยล่ะ ฮือ” คนิ้งเอ่ยถามกับสามีของเธอ คนที่อยู่กินกันมานานเกือบสี่ปี
“ก็เพราะนายขอให้ฉันอยู่ไง ฉันเคยบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันไม่อยากขัดใจนาย แล้วอีกอย่างเยลก็กำลังป่วยนะ เธอเข้าใจหน่อยสิคนิ้ง”
ผมเองก็ไม่อยากที่จะอยู่ค้างที่นั่นเช่นกัน เพราะรู้ว่าคนิ้งไม่สบายใจเรื่องผมกับเยล เพราะนายเคยพูดกับผมว่าอยากให้ผมแต่งงานกับลูกสาวของท่าน หากว่าผมไม่มีใคร แต่นั่นมันก็เป็นก่อนที่ผมกับคนิ้งเราจะรักกัน ซึ่งตอนนี้ผมก็เลือกแล้วว่าจะอยู่กับเธอ…
“งั้นถ้านายสั่งให้หมอไปตาย หมอก็จะไปเหรอคะ?”
“คนิ้ง! เธออย่าลืมสิ ว่าที่เธอมีชีวิตอยู่ได้ทุกวันนี้ก็เพราะนายของฉันช่วยเธอออกมาจากที่ซ่องนั่น!”
เธอเป็นผู้หญิงที่นายพามาให้ผมรักษา เพราะเธอได้รับบาดเจ็บและถูกทารุณกักขังอยู่ในซ่อง ซึ่งตอนที่เธอมาเป็นคนไข้ของผม เธอบอกกับผมว่าไม่มีญาติที่ไหนและไม่มีที่ให้ไป
ผมจึงรักษาเธอจนหายดีและให้ที่อยู่รวมถึงงานและเงินเดือนกับเธอ โดยการให้เธอมาเป็นผู้ช่วยที่คลินิกของผม และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ของเราทั้งสองคนจนถึงตอนนี้
“จริงสิ คนิ้งมาจากซ่องนี่นา จะไปดีเทียบเท่ากับคุณหนูเยลได้ยังไง”
“เฮ้อคนิ้ง! พอสักทีเถอะ! หยุดพูดบ้าๆ แล้วคิดไปเองคนเดียวได้แล้ว!” หมอตินใช้มือทั้งสองข้างบีบเข้าที่ต้นแขนของเธอ และเขย่าตัวเธอเพื่อเรียกสติ เพราะดูเหมือนเธอกำลังจะพูดพร่ำเพ้อและใช้จินตนาการมโนภาพคิดทุกอย่างไปเองคนเดียว
“ฮึกๆๆ หมอ”
“หยุดสักทีเถอะนะ ฉันใกล้จะเป็นบ้าไปกับเธอด้วยแล้ว” นั่นเป็นคำพูดสุดท้ายที่ผมได้พูดบอกเธอไป และปล่อยทิ้งให้เธออยู่ในห้องนอนเพียงลำพัง ส่วนตัวเองก็มาสงบสติอารมณ์อยู่ที่คลินิกที่ทำงาน แต่ไม่คิดว่าเธอจะใช้ช่วงเวลาที่ผมไม่อยู่บ้านหนีออกไป
ห้องคุณหมอติน เวลาปัจจุบัน..
ก๊อกๆ
“อาหารมาแล้วค่ะคุณหมอ..”
“เข้ามา..”
แม่บ้านวัยกลางคนเดินถือถาดข้าวต้มเข้ามาพร้อมกับน้ำดื่มสะอาดที่วางอยู่ในถาด อาหารของคนป่วยที่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่บนเตียง…
“วางไว้ที่โต๊ะแล้วก็ออกไปได้..”
เขาเฝ้ามองเธออยู่ที่ข้างเตียงเงียบๆ แบบนั้น และไม่อยากจะทำเสียงดัง กลัวว่าจะรบกวนเวลาพักผ่อนของเธอ เพราะตอนนี้ร่างกายของเธอควรได้รับการพักรักษา
“เฮ้อ~ ตื่นมาแล้วจะงี่เง่าอีกไหมนะ” เจ้าของมือหนาลูบหัวสาวสวยที่นอนหลับอยู่อย่างเป็นกังวล เพราะกลัวว่าเธอตื่นขึ้นมาแล้วจะอาละวาดจนเป็นลมไปอีกรอบ
ครืด~
เมื่อเห็นว่าเบอร์ที่โทรเข้ามาเป็นนาย คุณหมอตินก็ลุกขึ้นเดินไปคุยโทรศัพท์ด้านนอกห้อง “ครับนาย..”
“เจอเมียแกแล้วใช่ไหม?” เสียงนายใหญ่ หัวหน้าแก๊งมาเฟียเอ่ยถามกับตินลูกน้องคนสนิท ที่เขาเป็นคนส่งตินเรียนแพทย์และเปิดคลินิกให้ เพื่อให้เป็นหมอประจำตระกูลและประจำแก๊ง
“เจอแล้วครับนาย ขอบคุณมากนะครับที่ให้คนช่วยตามหาเธอ”
“เรื่องแค่นี้ฉันทำให้แกได้อยู่แล้วล่ะ ก็แกช่วยชีวิตลูกสาวฉันไว้หนิ” นอกจากที่ผมจะมีบุญคุณกับมันแล้ว มันเองก็มีบุญคุณกับผมเช่นกัน ที่ช่วยรักษาลูกสาวของผมที่เจ็บป่วยจากอุบัติเหตุให้กลับมาหายดีได้
“ตอนนี้ผมอาจจะไม่ได้เข้าไปหานายสักพักนะครับ เพราะคนิ้งเธอไม่สบายอยู่น่ะครับ”
“ไม่เป็นไรหรอก ดูแลเมียแกไปเถอะ”
“ขอบคุณครับนาย..”
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode]
[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]
