มุมมองของเอลินา กัลล์:
หกสัปดาห์ คำพูดนั้นดังก้องอยู่ในความเงียบงันของโรงพยาบาลขณะที่ฉันเดินออกจากห้องตรวจด้วยอาการมึนงง เด็กคนนี้ควรจะเป็นความหวังของเรา อนาคตของตระกูลเดชา แต่ตอนนี้ มันกลับรู้สึกเหมือนเป็นโซ่อีกเส้นที่ผูกมัดฉันไว้กับคำโกหก
ฉันกำลังมุ่งหน้าไปที่ลิฟต์เมื่อได้ยินเสียงของพวกเขา เสียงของอเล็กซานเดอร์ ทุ้มต่ำและเร่งรีบ เสียงของสการ์เล็ต วรโชติ ที่สะอื้นไห้และอ้อนวอน ฉันหลบอยู่หลังกระถางต้นไม้ใหญ่ ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามสัญชาตญาณ
พวกเขายืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว อเล็กซานเดอร์วางมือบนไหล่ของสการ์เล็ต สีหน้าของเขาอ่อนโยน
“เมื่อไหร่คะ อเล็กซ์?” เธอสะอื้น มองหน้าเขา “เมื่อไหร่คุณจะทำให้มันถูกต้อง? เมื่อไหร่คุณจะพาฉันเข้าไปอยู่ในตระกูลเดชา? ตระกูลของเราจะได้รวมกันเป็นหนึ่งเสียที”
ฉันกลั้นหายใจ หัวใจของฉันหนักอึ้งอยู่ในอก
เสียงของอเล็กซานเดอร์หนักแน่น เจือไปด้วยความรู้สึกผิดและความเด็ดเดี่ยวที่แปลกประหลาด “เอลินา กัลล์ คือภรรยาของผม ในสายตาของครอบครัวผม นั่นจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง มันคือการชดใช้ความผิดที่ผมได้ทำลงไป” เขาหยุดชั่วครู่ นิ้วโป้งของเขาลูบแก้มเธอ “แต่ผมจะดูแลคุณกับลีโอเสมอ พวกคุณคือสายเลือดของผม”
สายเลือดของเขา แล้วฉันล่ะ? คือการชดใช้ คือเครื่องมือไถ่บาปของเขา
พวกเขาเริ่มเดินไปทางลิฟต์ ขณะที่พวกเขาเดินผ่าน สายตาของสการ์เล็ตสบกับฉันข้ามไหล่ของอเล็กซานเดอร์ ไม่มีแววประหลาดใจในดวงตาของเธอ มีเพียงประกายเย็นชาแห่งชัยชนะ เธอรู้ว่าฉันอยู่ที่นั่น เธอต้องการให้ฉันได้ยิน ในสงครามระหว่างตระกูลของเรา เธอชนะไปแล้ว
ความเจ็บปวดนั้นแหลมคมและเด็ดขาดเสียจนรู้สึกเหมือนอวัยวะภายในของฉันกำลังถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ฉันเป็นเพียงอุปสรรค เป็นภรรยาที่เขาเก็บไว้ด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่บิดเบี้ยว ฉันจะไม่ตั้งท้องลูกให้ผู้ชายคนนี้ ฉันจะไม่ให้กำเนิดทายาทในวังวนแห่งการหลอกลวงนี้
ฉันเดินกลับไปที่โต๊ะประชาสัมพันธ์ การเคลื่อนไหวของฉันแข็งทื่อเหมือนหุ่นยนต์ และนัดทำแท้ง
ที่ลานจอดรถของโรงพยาบาล ฉันโทรหาทนายของฉัน “ฉันต้องการฟ้องหย่า” ฉันพูด เสียงของฉันไร้ซึ่งอารมณ์ “ฉันต้องการทุกอย่างที่ฉันมีสิทธิ์จะได้รับ ฉันไม่สนว่าจะต้องทำยังไง” แม้จะต้องต่อกรกับอำนาจของเจ้าพ่อ ฉันก็จะสู้เพื่ออิสรภาพของฉัน
โทรศัพท์อีกเครื่องของฉัน เครื่องที่อเล็กซานเดอร์รู้ดังขึ้น ชื่อของเขาสว่างวาบบนหน้าจอ ฉันเกือบจะตัดสายทิ้ง แต่ความอยากรู้อยากเห็นที่น่าขนลุกบางอย่างทำให้ฉันรับสาย
“สุขสันต์วันเกิดนะ ที่รัก” เขาพูด เสียงของเขาอบอุ่น เขาจำได้ หรือผู้ช่วยของเขาจำได้ “ผมขอโทษเรื่องเมื่อคืนนะ ผมวางแผนอะไรพิเศษไว้ให้ คืนนี้จะมีการเปิดตัวปีกใหม่ของพิพิธภัณฑ์ เพื่อเป็นเกียรติแก่คุณ”
พิพิธภัณฑ์ที่ฉันออกแบบ เวทีสาธารณะสำหรับการแสดงบทบาทสามีผู้รักภรรยาอันยิ่งใหญ่ของเขา ลางสังหรณ์อันเยือกเย็นพัดผ่านเข้ามาในใจฉัน เขาไม่รู้เลยว่าพายุลูกไหนกำลังจะมา เขาไม่รู้เลยว่าเขากำลังคุยอยู่กับวิญญาณ
ฉันวางสายโดยไม่พูดอะไรสักคำ
