สามีของฉัน เจ้าพ่อที่น่าเกรงขามที่สุดในกรุงเทพฯ บอกฉันว่ายังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสมสำหรับการมีทายาท แต่แล้วฉันก็เจอการ์ดเชิญไปงานรับศีลล้างบาปของลูกชายลับๆ ของเขา—เด็กที่เขาไปมีกับผู้หญิงจากตระกูลคู่อริของเรา
การทรยศของเขาพุ่งถึงขีดสุดเมื่อเขาผลักฉันอย่างแรงจนฉันแท้งลูก และเมียน้อยของเขาก็ทิ้งฉันให้รอความตายอยู่ที่ก้นเหว
แต่ฉันรอดมาได้ และหลังจากที่เขาเห็นฉันรับรางวัลเกียรติยศสูงสุดระดับโลกด้านสถาปัตยกรรมผ่านทางทีวี ตอนนี้เขากลับมาคุกเข่าอยู่หน้าโรงแรมของฉัน อ้อนวอนวิญญาณที่เขาสร้างขึ้นมากับมือให้กลับบ้าน
บทที่ 1
มุมมองของเอลินา กัลล์:
ทันทีที่สามีของฉัน ชายที่น่าเกรงขามที่สุดในกรุงเทพฯ ก้าวเข้าไปในห้องอาบน้ำ ข้อความหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอแล็ปท็อปของเขา มันคือหมายมรณะของฉัน: *งานรับศีลล้างบาปของลีโอ เดชา วันนี้*
เสียงน้ำจากฝักบัวเริ่มดังขึ้น ไอน้ำร้อนๆ พวยพุ่งจนกระจกในห้องน้ำขุ่นมัว ฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างโต๊ะทำงานของเขา กลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงกับกลิ่นอายความรุนแรงของวันนี้ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศในห้องทำงานของเขา หน้าที่ของฉันง่ายนิดเดียว คือเอากาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลไปให้เขา แบบที่เจ้าพ่อแห่งตระกูลเดชาชอบ
แต่ชื่อบนหน้าจอกลับเต้นระริกอยู่ในสายตาของฉัน *ลีโอ เดชา*
นามสกุลของเรา นามสกุลที่อเล็กซานเดอร์ปฏิเสธที่จะมอบให้กับลูกของเราเอง
ข้อความนั้นมาจากบัญชีที่ชื่อ "วรโชติ" ตระกูลวรโชติ ศัตรูคู่อาฆาตของเรา ตระกูลคู่แข่งที่เราทำสงครามเย็นกันมาหลายชั่วอายุคน ความคิดนั้นมันบ้าบอและเป็นไปไม่ได้เสียจนสมองของฉันแทบจะลัดวงจร
งานรับศีลล้างบาปส่วนตัว สำหรับลูกชายลับๆ กับผู้หญิงตระกูลวรโชติ
ฉันต้องไปเห็นกับตา ความต้องการนั้นเป็นเหมือนแรงผลักมหาศาล ดึงฉันออกจากกรงทองของบ้านเรา นี่คือการล่วงละเมิดที่อาจถึงตาย การก้าวเข้าไปในเขตของวรโชติก็เหมือนกับการเดินเข้าไปรับกระสุน แต่ความจริงคือยาพิษที่ฉันต้องดื่มให้ได้
โบสถ์หินเก่าแก่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในเขตของพวกเขา ฉันแอบย่องเข้าไปด้านหลังเหมือนวิญญาณในเงามืด หัวใจเต้นระรัวอยู่ในอกเหมือนนกที่ติดกับดัก แล้วฉันก็เห็นเขา
อเล็กซานเดอร์ สามีของฉัน
เขายืนอยู่ใกล้แท่นบูชา อาบไล้ด้วยแสงจากหน้าต่างกระจกสี ในอ้อมแขนของเขาอุ้มทารกน้อยที่ห่อด้วยผ้าขาว ผู้หญิงผมสีแดงเพลิง สการ์เล็ต วรโชติ เอนซบไหล่ของเขา มือของเธอวางอยู่บนแขนของเขา พวกเขาดูเหมือนครอบครัว ครอบครัวศักดิ์สิทธิ์ที่สร้างขึ้นจากการทรยศ
คำพูดของเขาเมื่อหลายเดือนก่อนดังก้องอยู่ในหัวของฉัน เย็นเยียบและเฉียบคม “ยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสมนะ เอลินา ตระกูลต้องการความมั่นคง การมีทายาทในช่วงที่วุ่นวายแบบนี้จะเป็นจุดอ่อน” เขาพูดพลางลูบผมฉัน เสียงทุ้มต่ำน่าเชื่อถือจนฉันหลงเชื่ออย่างสนิทใจ
"การเดินทางไปทำธุรกิจ" ของเขา คืนยาวนานที่เขาไม่อยู่บ้าน โดยอ้างว่าไปเพื่อรวบรวมอำนาจ ทั้งหมดนั่นคือการใช้เวลากับเธอ กับพวกเขางั้นหรือ? เขาทำลายกฎเหล็กที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในโลกของเรา กฎแห่งการหุบปาก ไม่ใช่ต่อกฎหมาย แต่ต่อครอบครัวของเขาเอง ต่อฉัน
ฉันเดินโซซัดโซเซออกจากโบสถ์ หอบหายใจเอาอากาศเย็นๆ บนถนน โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่น ชื่อของอเล็กซานเดอร์สว่างวาบบนหน้าจอ
“คุณอยู่ไหน ที่รัก?” เสียงของเขานุ่มนวล เป็นโทนเสียงรักใคร่แบบเดียวกับที่เขาใช้เสมอ
“ออกมาเดินเล่นน่ะค่ะ” ฉันโกหก เสียงของฉันตึงเครียด
ในเสียงพื้นหลังของสายเขา ฉันได้ยินมัน เสียงเด็กร้องไห้ แล้วก็เสียงผู้หญิงปลอบเบาๆ เสียงของสการ์เล็ต เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ เขายังอยู่ที่นั่น กับพวกเขา
“ฉันอยากเจอคุณ” ฉันพูด คำพูดเปราะบาง “เดี๋ยวนี้”
“เอลินา ผมกำลังยุ่งอยู่…” เขาลังเล
แล้วเสียงเล็กๆ ใสแจ๋วก็ตะโกนขึ้น “คุณพ่อ!” เด็กชายตัวเล็กๆ อายุราวสองหรือสามขวบวิ่งลงมาจากบันไดโบสถ์แล้วโผเข้ากอดขาของอเล็กซานเดอร์
ลมหายใจของอเล็กซานเดอร์สะดุด เขาวางสายไปโดยไม่พูดอะไรอีก
ฉันมองจากฝั่งตรงข้ามถนนขณะที่เขาอุ้มเด็กคนนั้นขึ้นมาในอ้อมแขน เขาจูบหน้าผากของเด็กชาย เป็นการแสดงความรักที่บริสุทธิ์และเป็นธรรมชาติที่ฉันโหยหามานานหลายปี นี่ไม่ใช่เรื่องโกหก นี่ไม่ใช่การจัดการทางการเมือง นี่คือเรื่องจริง
ความทรงจำตอนที่เขาตามจีบฉันพรั่งพรูเข้ามา เขา หนุ่มฮอตประจำมหาวิทยาลัย ทายาทแห่งบัลลังก์มืด เลือกฉัน นักศึกษาสถาปัตย์เงียบๆ ฉันเคยคิดว่ามันคือความรัก แต่มันคือการซื้อกิจการอย่างมีกลยุทธ์ ฉันทิ้งทุนการศึกษา อนาคตของฉัน เพื่อมาเป็นภรรยาที่สมบูรณ์แบบของเจ้าพ่อ เพื่อแสดงความภักดีของฉัน
และทั้งหมดมันก็คือเรื่องโกหกทั้งเพ
มือของฉันสั่นขณะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ฉันไม่ได้โทรหาเขา ฉันกดเบอร์ในสวิตเซอร์แลนด์ เบอร์ที่ฉันท่องจำมานานแล้ว
ผู้อำนวยการโครงการสถาปัตยกรรมซูริกรับสายในกริ๊งที่สอง
“ดิฉันเอลินา กัลล์ค่ะ” ฉันพูด เสียงของฉันสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด “ฉันโทรมาเพื่อตอบรับตำแหน่งค่ะ”
มุมมองของเอลินา กัลล์:
“โครงการนี้ใช้เวลาหกเดือน” เสียงของผู้อำนวยการดังมาจากซูริก “ต้องตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง คุณแน่ใจนะครับ คุณกัลล์?”
“ฉันแน่ใจค่ะ” ฉันตอบ คำพูดนั้นรู้สึกเหมือนเป็นสิ่งจริงแท้สิ่งแรกที่ฉันได้พูดในรอบหลายปี ฉันกำลังสร้างป้อมปราการของตัวเอง กฎแห่งการหุบปากของฉันเอง
เมื่อฉันกลับมาถึงบ้าน มันให้ความรู้สึกแปลกแยก ที่นี่ไม่ใช่บ้าน มันคือศูนย์กลางอำนาจของตระกูลเดชา และฉันก็เป็นแค่ของประดับราคาแพงชิ้นหนึ่ง ความโกรธที่เย็นเยียบและบริสุทธิ์แผดเผาไปทั่วร่าง ฉันคว้าถุงขยะสีดำหนาๆ จากใต้อ่างล้างจาน
ถ้วยกาแฟที่ฉันเคยชงให้เขาทุกเช้า ถูกฟาดลงกับเคาน์เตอร์หินอ่อนจนแตกละเอียด
รูปถ่ายในวันแต่งงานของเรา กระจกแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ขณะที่ฉันฉีกรูปคู่ยิ้มแย้มของเราออกจากกรอบ
ผ้าห่มแคชเมียร์ที่เขาเคยใช้ห่มให้ฉันในคืนที่หนาวเหน็บ
ชุดสูทสั่งตัดพิเศษของเขา ชุดที่ทำให้เขาดูเหมือนเทพเจ้าแห่งโลกใต้ดิน ที่คลุ้งไปด้วยกลิ่นของอำนาจและคำโกหก
ฉันลากถุงขยะที่หนักอึ้งไปด้วยซากวิญญาณของการแต่งงานของเราไปทิ้งที่ริมถนนเหมือนขยะทั่วไป มันคือการลบหลู่อาณาเขตของเขา เป็นการดูหมิ่นเจ้าพ่อโดยตรง แต่ฉันไม่สน
จากนั้นฉันก็เก็บของของตัวเอง แบบร่างงานสถาปัตยกรรม หนังสือ โมเดลต่างๆ ฉันโทรหาบริษัทขนย้ายและบอกให้พวกเขานำทุกอย่างไปที่สตูดิโออพาร์ตเมนต์เก่าของฉัน สถานที่ที่ฉันเก็บไว้เหมือนคำสัญญาลับๆ กับตัวเอง
เขาไม่กลับบ้านในคืนนั้น หรือคืนถัดไป จนกระทั่งเย็นวันที่สองที่เขาเดินเข้ามาในบ้าน เขาสวมหน้ากากแห่งความเหนื่อยล้าจากการใช้ชีวิตสองหน้า
“เอลินา” เขาพูด รอยยิ้มของเขาไปไม่ถึงดวงตา เขาขยับเข้ามาเพื่อจะกอดฉัน ดึงฉันเข้าไปในอ้อมแขนที่คุ้นเคย
แต่ฉันได้กลิ่นมัน กลิ่นน้ำหอมจางๆ หอมหวานที่ไม่ใช่ของฉัน มันคือกลิ่นของผู้หญิงตระกูลวรโชติ
ฉันผงะถอยหลัง ผลักหน้าอกของเขา “ฉันเหนื่อย”
คำโกหกหลุดออกมาอย่างง่ายดาย มันคือโล่กำบัง
เขาขมวดคิ้ว ท่าทางที่เคยทำให้ฉันอยากจะปลอบโยน แต่ตอนนี้มันดูเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของการแสดง เขาหยิบกล่องเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเอกสาร “ของขวัญ จากการเดินทางของผม”
ข้างในเป็นผ้าพันคอผ้าไหมในลายที่ฉันเกลียดและน้ำหอมขวดหนึ่งที่ฉันไม่มีวันใช้ มันคือของขวัญสำหรับคนแปลกหน้า สำหรับภรรยาที่ไร้ตัวตน เป็นเครื่องยืนยันว่าเขาไม่เคยเห็นฉันอยู่ในสายตา ไม่เคยใส่ใจที่จะรู้จักฉันเลย เป็นการดูหมิ่นผู้หญิงที่ควรจะเป็นราชินีของเขา
ฉันสบตาเขา ดวงตาของฉันแข็งกร้าว “ฉันอยากมีลูกค่ะ อเล็กซานเดอร์”
คำพูดนั้นลอยค้างอยู่ในอากาศระหว่างเรา เป็นคำท้าทาย
สีหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้น “เราคุยกันเรื่องนี้แล้วนะ นี่เป็นช่วงเวลาสำคัญของตระกูล” เขากำลังปกป้องความลับของเขา ปกป้องทายาทตระกูลวรโชติของเขา
ทันใดนั้น โทรศัพท์ก็สั่น ไม่ใช่เครื่องหลักของเขา แต่เป็นเครื่องที่สอง เครื่องสำรอง หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมกับเบอร์ที่ไม่ปรากฏชื่อ สายจากตระกูลวรโชติของเขา
“เรื่องงาน” เขาพูดเสียงห้วน เขาโน้มตัวลงมาจูบหน้าผากฉัน—ท่าทีที่เย็นชาและเมินเฉย—แล้วเดินออกจากประตูไป ทิ้งฉันไว้ในความเงียบงันที่สะท้อนแต่คำโกหกของเขา
คืนนั้น ขณะที่ฉันนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ฉันก็เห็นมัน โทรศัพท์เครื่องที่สองหลุดออกจากกระเป๋าเสื้อโค้ทของเขาและซ่อนอยู่ใต้โซฟาครึ่งหนึ่ง หน้าจอยังสว่างอยู่
ข้อความจากสการ์เล็ต
*ลีโอเป็นไข้ เขาร้องหาคุณ ช่วยมาหน่อย*
คลื่นความคลื่นไส้ซัดเข้ามา ฉันโซเซไปที่ห้องน้ำ ท้องของฉันบีบตัวอย่างรุนแรง ฉันอาเจียนลงในโถส้วม ร่างกายของฉันพยายามขับไล่ยาพิษแห่งการทรยศของเขาออกมา
และแล้ว ความคิดที่น่าสะพรึงกลัวและเป็นไปไม่ได้ก็ผุดขึ้นในใจ ความคิดที่เกิดจากประจำเดือนที่ไม่มาและความรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก
ฉันกำลังตั้งท้อง ฉันกำลังอุ้มทายาทโดยชอบธรรมของตระกูลเดชา ทายาทของชายที่เพิ่งทิ้งฉันไปดูแลลูกนอกสมรสของเขา
เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันขับรถไปโรงพยาบาลด้วยตัวเอง ใบหน้าของหมอดูใจดี เสียงของเขาอ่อนโยนขณะที่เขายืนยัน
“ยินดีด้วยครับ คุณเดชา” เขาพูดพลางชี้ไปที่จุดเล็กๆ ที่กะพริบบนหน้าจอ “คุณตั้งครรภ์ได้หกสัปดาห์แล้วครับ”
มุมมองของเอลินา กัลล์:
หกสัปดาห์ คำพูดนั้นดังก้องอยู่ในความเงียบงันของโรงพยาบาลขณะที่ฉันเดินออกจากห้องตรวจด้วยอาการมึนงง เด็กคนนี้ควรจะเป็นความหวังของเรา อนาคตของตระกูลเดชา แต่ตอนนี้ มันกลับรู้สึกเหมือนเป็นโซ่อีกเส้นที่ผูกมัดฉันไว้กับคำโกหก
ฉันกำลังมุ่งหน้าไปที่ลิฟต์เมื่อได้ยินเสียงของพวกเขา เสียงของอเล็กซานเดอร์ ทุ้มต่ำและเร่งรีบ เสียงของสการ์เล็ต วรโชติ ที่สะอื้นไห้และอ้อนวอน ฉันหลบอยู่หลังกระถางต้นไม้ใหญ่ ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามสัญชาตญาณ
พวกเขายืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว อเล็กซานเดอร์วางมือบนไหล่ของสการ์เล็ต สีหน้าของเขาอ่อนโยน
“เมื่อไหร่คะ อเล็กซ์?” เธอสะอื้น มองหน้าเขา “เมื่อไหร่คุณจะทำให้มันถูกต้อง? เมื่อไหร่คุณจะพาฉันเข้าไปอยู่ในตระกูลเดชา? ตระกูลของเราจะได้รวมกันเป็นหนึ่งเสียที”
ฉันกลั้นหายใจ หัวใจของฉันหนักอึ้งอยู่ในอก
เสียงของอเล็กซานเดอร์หนักแน่น เจือไปด้วยความรู้สึกผิดและความเด็ดเดี่ยวที่แปลกประหลาด “เอลินา กัลล์ คือภรรยาของผม ในสายตาของครอบครัวผม นั่นจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง มันคือการชดใช้ความผิดที่ผมได้ทำลงไป” เขาหยุดชั่วครู่ นิ้วโป้งของเขาลูบแก้มเธอ “แต่ผมจะดูแลคุณกับลีโอเสมอ พวกคุณคือสายเลือดของผม”
สายเลือดของเขา แล้วฉันล่ะ? คือการชดใช้ คือเครื่องมือไถ่บาปของเขา
พวกเขาเริ่มเดินไปทางลิฟต์ ขณะที่พวกเขาเดินผ่าน สายตาของสการ์เล็ตสบกับฉันข้ามไหล่ของอเล็กซานเดอร์ ไม่มีแววประหลาดใจในดวงตาของเธอ มีเพียงประกายเย็นชาแห่งชัยชนะ เธอรู้ว่าฉันอยู่ที่นั่น เธอต้องการให้ฉันได้ยิน ในสงครามระหว่างตระกูลของเรา เธอชนะไปแล้ว
ความเจ็บปวดนั้นแหลมคมและเด็ดขาดเสียจนรู้สึกเหมือนอวัยวะภายในของฉันกำลังถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ฉันเป็นเพียงอุปสรรค เป็นภรรยาที่เขาเก็บไว้ด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่บิดเบี้ยว ฉันจะไม่ตั้งท้องลูกให้ผู้ชายคนนี้ ฉันจะไม่ให้กำเนิดทายาทในวังวนแห่งการหลอกลวงนี้
ฉันเดินกลับไปที่โต๊ะประชาสัมพันธ์ การเคลื่อนไหวของฉันแข็งทื่อเหมือนหุ่นยนต์ และนัดทำแท้ง
ที่ลานจอดรถของโรงพยาบาล ฉันโทรหาทนายของฉัน “ฉันต้องการฟ้องหย่า” ฉันพูด เสียงของฉันไร้ซึ่งอารมณ์ “ฉันต้องการทุกอย่างที่ฉันมีสิทธิ์จะได้รับ ฉันไม่สนว่าจะต้องทำยังไง” แม้จะต้องต่อกรกับอำนาจของเจ้าพ่อ ฉันก็จะสู้เพื่ออิสรภาพของฉัน
โทรศัพท์อีกเครื่องของฉัน เครื่องที่อเล็กซานเดอร์รู้ดังขึ้น ชื่อของเขาสว่างวาบบนหน้าจอ ฉันเกือบจะตัดสายทิ้ง แต่ความอยากรู้อยากเห็นที่น่าขนลุกบางอย่างทำให้ฉันรับสาย
“สุขสันต์วันเกิดนะ ที่รัก” เขาพูด เสียงของเขาอบอุ่น เขาจำได้ หรือผู้ช่วยของเขาจำได้ “ผมขอโทษเรื่องเมื่อคืนนะ ผมวางแผนอะไรพิเศษไว้ให้ คืนนี้จะมีการเปิดตัวปีกใหม่ของพิพิธภัณฑ์ เพื่อเป็นเกียรติแก่คุณ”
พิพิธภัณฑ์ที่ฉันออกแบบ เวทีสาธารณะสำหรับการแสดงบทบาทสามีผู้รักภรรยาอันยิ่งใหญ่ของเขา ลางสังหรณ์อันเยือกเย็นพัดผ่านเข้ามาในใจฉัน เขาไม่รู้เลยว่าพายุลูกไหนกำลังจะมา เขาไม่รู้เลยว่าเขากำลังคุยอยู่กับวิญญาณ
ฉันวางสายโดยไม่พูดอะไรสักคำ
