มุมมองของเอลินา กัลล์:
“โครงการนี้ใช้เวลาหกเดือน” เสียงของผู้อำนวยการดังมาจากซูริก “ต้องตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง คุณแน่ใจนะครับ คุณกัลล์?”
“ฉันแน่ใจค่ะ” ฉันตอบ คำพูดนั้นรู้สึกเหมือนเป็นสิ่งจริงแท้สิ่งแรกที่ฉันได้พูดในรอบหลายปี ฉันกำลังสร้างป้อมปราการของตัวเอง กฎแห่งการหุบปากของฉันเอง
เมื่อฉันกลับมาถึงบ้าน มันให้ความรู้สึกแปลกแยก ที่นี่ไม่ใช่บ้าน มันคือศูนย์กลางอำนาจของตระกูลเดชา และฉันก็เป็นแค่ของประดับราคาแพงชิ้นหนึ่ง ความโกรธที่เย็นเยียบและบริสุทธิ์แผดเผาไปทั่วร่าง ฉันคว้าถุงขยะสีดำหนาๆ จากใต้อ่างล้างจาน
ถ้วยกาแฟที่ฉันเคยชงให้เขาทุกเช้า ถูกฟาดลงกับเคาน์เตอร์หินอ่อนจนแตกละเอียด
รูปถ่ายในวันแต่งงานของเรา กระจกแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ขณะที่ฉันฉีกรูปคู่ยิ้มแย้มของเราออกจากกรอบ
ผ้าห่มแคชเมียร์ที่เขาเคยใช้ห่มให้ฉันในคืนที่หนาวเหน็บ
ชุดสูทสั่งตัดพิเศษของเขา ชุดที่ทำให้เขาดูเหมือนเทพเจ้าแห่งโลกใต้ดิน ที่คลุ้งไปด้วยกลิ่นของอำนาจและคำโกหก
ฉันลากถุงขยะที่หนักอึ้งไปด้วยซากวิญญาณของการแต่งงานของเราไปทิ้งที่ริมถนนเหมือนขยะทั่วไป มันคือการลบหลู่อาณาเขตของเขา เป็นการดูหมิ่นเจ้าพ่อโดยตรง แต่ฉันไม่สน
จากนั้นฉันก็เก็บของของตัวเอง แบบร่างงานสถาปัตยกรรม หนังสือ โมเดลต่างๆ ฉันโทรหาบริษัทขนย้ายและบอกให้พวกเขานำทุกอย่างไปที่สตูดิโออพาร์ตเมนต์เก่าของฉัน สถานที่ที่ฉันเก็บไว้เหมือนคำสัญญาลับๆ กับตัวเอง
เขาไม่กลับบ้านในคืนนั้น หรือคืนถัดไป จนกระทั่งเย็นวันที่สองที่เขาเดินเข้ามาในบ้าน เขาสวมหน้ากากแห่งความเหนื่อยล้าจากการใช้ชีวิตสองหน้า
“เอลินา” เขาพูด รอยยิ้มของเขาไปไม่ถึงดวงตา เขาขยับเข้ามาเพื่อจะกอดฉัน ดึงฉันเข้าไปในอ้อมแขนที่คุ้นเคย
แต่ฉันได้กลิ่นมัน กลิ่นน้ำหอมจางๆ หอมหวานที่ไม่ใช่ของฉัน มันคือกลิ่นของผู้หญิงตระกูลวรโชติ
ฉันผงะถอยหลัง ผลักหน้าอกของเขา “ฉันเหนื่อย”
คำโกหกหลุดออกมาอย่างง่ายดาย มันคือโล่กำบัง
เขาขมวดคิ้ว ท่าทางที่เคยทำให้ฉันอยากจะปลอบโยน แต่ตอนนี้มันดูเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของการแสดง เขาหยิบกล่องเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเอกสาร “ของขวัญ จากการเดินทางของผม”
ข้างในเป็นผ้าพันคอผ้าไหมในลายที่ฉันเกลียดและน้ำหอมขวดหนึ่งที่ฉันไม่มีวันใช้ มันคือของขวัญสำหรับคนแปลกหน้า สำหรับภรรยาที่ไร้ตัวตน เป็นเครื่องยืนยันว่าเขาไม่เคยเห็นฉันอยู่ในสายตา ไม่เคยใส่ใจที่จะรู้จักฉันเลย เป็นการดูหมิ่นผู้หญิงที่ควรจะเป็นราชินีของเขา
ฉันสบตาเขา ดวงตาของฉันแข็งกร้าว “ฉันอยากมีลูกค่ะ อเล็กซานเดอร์”
คำพูดนั้นลอยค้างอยู่ในอากาศระหว่างเรา เป็นคำท้าทาย
สีหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้น “เราคุยกันเรื่องนี้แล้วนะ นี่เป็นช่วงเวลาสำคัญของตระกูล” เขากำลังปกป้องความลับของเขา ปกป้องทายาทตระกูลวรโชติของเขา
ทันใดนั้น โทรศัพท์ก็สั่น ไม่ใช่เครื่องหลักของเขา แต่เป็นเครื่องที่สอง เครื่องสำรอง หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมกับเบอร์ที่ไม่ปรากฏชื่อ สายจากตระกูลวรโชติของเขา
“เรื่องงาน” เขาพูดเสียงห้วน เขาโน้มตัวลงมาจูบหน้าผากฉัน—ท่าทีที่เย็นชาและเมินเฉย—แล้วเดินออกจากประตูไป ทิ้งฉันไว้ในความเงียบงันที่สะท้อนแต่คำโกหกของเขา
คืนนั้น ขณะที่ฉันนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ฉันก็เห็นมัน โทรศัพท์เครื่องที่สองหลุดออกจากกระเป๋าเสื้อโค้ทของเขาและซ่อนอยู่ใต้โซฟาครึ่งหนึ่ง หน้าจอยังสว่างอยู่
ข้อความจากสการ์เล็ต
*ลีโอเป็นไข้ เขาร้องหาคุณ ช่วยมาหน่อย*
คลื่นความคลื่นไส้ซัดเข้ามา ฉันโซเซไปที่ห้องน้ำ ท้องของฉันบีบตัวอย่างรุนแรง ฉันอาเจียนลงในโถส้วม ร่างกายของฉันพยายามขับไล่ยาพิษแห่งการทรยศของเขาออกมา
และแล้ว ความคิดที่น่าสะพรึงกลัวและเป็นไปไม่ได้ก็ผุดขึ้นในใจ ความคิดที่เกิดจากประจำเดือนที่ไม่มาและความรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก
ฉันกำลังตั้งท้อง ฉันกำลังอุ้มทายาทโดยชอบธรรมของตระกูลเดชา ทายาทของชายที่เพิ่งทิ้งฉันไปดูแลลูกนอกสมรสของเขา
เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันขับรถไปโรงพยาบาลด้วยตัวเอง ใบหน้าของหมอดูใจดี เสียงของเขาอ่อนโยนขณะที่เขายืนยัน
“ยินดีด้วยครับ คุณเดชา” เขาพูดพลางชี้ไปที่จุดเล็กๆ ที่กะพริบบนหน้าจอ “คุณตั้งครรภ์ได้หกสัปดาห์แล้วครับ”
มุมมองของเอลินา กัลล์:
หกสัปดาห์ คำพูดนั้นดังก้องอยู่ในความเงียบงันของโรงพยาบาลขณะที่ฉันเดินออกจากห้องตรวจด้วยอาการมึนงง เด็กคนนี้ควรจะเป็นความหวังของเรา อนาคตของตระกูลเดชา แต่ตอนนี้ มันกลับรู้สึกเหมือนเป็นโซ่อีกเส้นที่ผูกมัดฉันไว้กับคำโกหก
ฉันกำลังมุ่งหน้าไปที่ลิฟต์เมื่อได้ยินเสียงของพวกเขา เสียงของอเล็กซานเดอร์ ทุ้มต่ำและเร่งรีบ เสียงของสการ์เล็ต วรโชติ ที่สะอื้นไห้และอ้อนวอน ฉันหลบอยู่หลังกระถางต้นไม้ใหญ่ ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามสัญชาตญาณ
พวกเขายืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว อเล็กซานเดอร์วางมือบนไหล่ของสการ์เล็ต สีหน้าของเขาอ่อนโยน
“เมื่อไหร่คะ อเล็กซ์?” เธอสะอื้น มองหน้าเขา “เมื่อไหร่คุณจะทำให้มันถูกต้อง? เมื่อไหร่คุณจะพาฉันเข้าไปอยู่ในตระกูลเดชา? ตระกูลของเราจะได้รวมกันเป็นหนึ่งเสียที”
ฉันกลั้นหายใจ หัวใจของฉันหนักอึ้งอยู่ในอก
เสียงของอเล็กซานเดอร์หนักแน่น เจือไปด้วยความรู้สึกผิดและความเด็ดเดี่ยวที่แปลกประหลาด “เอลินา กัลล์ คือภรรยาของผม ในสายตาของครอบครัวผม นั่นจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง มันคือการชดใช้ความผิดที่ผมได้ทำลงไป” เขาหยุดชั่วครู่ นิ้วโป้งของเขาลูบแก้มเธอ “แต่ผมจะดูแลคุณกับลีโอเสมอ พวกคุณคือสายเลือดของผม”
สายเลือดของเขา แล้วฉันล่ะ? คือการชดใช้ คือเครื่องมือไถ่บาปของเขา
พวกเขาเริ่มเดินไปทางลิฟต์ ขณะที่พวกเขาเดินผ่าน สายตาของสการ์เล็ตสบกับฉันข้ามไหล่ของอเล็กซานเดอร์ ไม่มีแววประหลาดใจในดวงตาของเธอ มีเพียงประกายเย็นชาแห่งชัยชนะ เธอรู้ว่าฉันอยู่ที่นั่น เธอต้องการให้ฉันได้ยิน ในสงครามระหว่างตระกูลของเรา เธอชนะไปแล้ว
ความเจ็บปวดนั้นแหลมคมและเด็ดขาดเสียจนรู้สึกเหมือนอวัยวะภายในของฉันกำลังถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ฉันเป็นเพียงอุปสรรค เป็นภรรยาที่เขาเก็บไว้ด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่บิดเบี้ยว ฉันจะไม่ตั้งท้องลูกให้ผู้ชายคนนี้ ฉันจะไม่ให้กำเนิดทายาทในวังวนแห่งการหลอกลวงนี้
ฉันเดินกลับไปที่โต๊ะประชาสัมพันธ์ การเคลื่อนไหวของฉันแข็งทื่อเหมือนหุ่นยนต์ และนัดทำแท้ง
ที่ลานจอดรถของโรงพยาบาล ฉันโทรหาทนายของฉัน “ฉันต้องการฟ้องหย่า” ฉันพูด เสียงของฉันไร้ซึ่งอารมณ์ “ฉันต้องการทุกอย่างที่ฉันมีสิทธิ์จะได้รับ ฉันไม่สนว่าจะต้องทำยังไง” แม้จะต้องต่อกรกับอำนาจของเจ้าพ่อ ฉันก็จะสู้เพื่ออิสรภาพของฉัน
โทรศัพท์อีกเครื่องของฉัน เครื่องที่อเล็กซานเดอร์รู้ดังขึ้น ชื่อของเขาสว่างวาบบนหน้าจอ ฉันเกือบจะตัดสายทิ้ง แต่ความอยากรู้อยากเห็นที่น่าขนลุกบางอย่างทำให้ฉันรับสาย
“สุขสันต์วันเกิดนะ ที่รัก” เขาพูด เสียงของเขาอบอุ่น เขาจำได้ หรือผู้ช่วยของเขาจำได้ “ผมขอโทษเรื่องเมื่อคืนนะ ผมวางแผนอะไรพิเศษไว้ให้ คืนนี้จะมีการเปิดตัวปีกใหม่ของพิพิธภัณฑ์ เพื่อเป็นเกียรติแก่คุณ”
พิพิธภัณฑ์ที่ฉันออกแบบ เวทีสาธารณะสำหรับการแสดงบทบาทสามีผู้รักภรรยาอันยิ่งใหญ่ของเขา ลางสังหรณ์อันเยือกเย็นพัดผ่านเข้ามาในใจฉัน เขาไม่รู้เลยว่าพายุลูกไหนกำลังจะมา เขาไม่รู้เลยว่าเขากำลังคุยอยู่กับวิญญาณ
ฉันวางสายโดยไม่พูดอะไรสักคำ
