คนสองคนที่อยู่ห้องข้างๆ เงียบไปทันที
เซินซุ่ยขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ ดึงหลินจื่อเว่ยเข้าไปในวิลล่า
ไม่นานนัก เซินห้วยก็รีบวิ่งมาพร้อมชุดนอน
“เมี่ยวเมี่ยว ขอโทษนะ ฉันหลับลึกไปหน่อย เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
คงเป็นเซินซุ่ยที่โทรหาเขา
ฉันส่ายหัว ปล่อยให้เขาพยุงฉันกลับไป
ใช้ความพยายามทั้งหมดเพื่อควบคุมตัวเอง ไม่หันกลับไปมอง
เมื่อถึงห้อง เซินห้วยก็พาฉันกลับเข้าห้องนอน แต่ฉันยังคงลืมตาอยู่
เขาถามด้วยความสงสัย “นอนไม่หลับใช่ไหม? หรือให้ฉันเล่านิทานให้ฟังดีไหม?”
ฉันแอบกำมือแน่น
สิบปีที่ผ่านมา ฉันคิดมาตลอดว่าคนที่แต่งงานและอยู่เคียงข้างฉันคือเซินซุ่ย
แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเป็นเซินห้วยมาตลอด
เพราะความใส่ใจและอ่อนโยนเช่นนี้ เซินซุ่ยไม่เคยมีให้ฉัน
ก่อนที่ฉันจะตาบอด เขาไม่เคยสนใจฉัน
การอยู่กับฉันรวมถึงการหมั้น ก็เพื่อทำให้หลินจื่อเว่ยโกรธ
จริงๆ แล้วหลังจากหมั้น เซินซุ่ยก็เสียใจ
เขาติดต่อหลินจื่อเว่ยด้วยอารมณ์ร้อน บอกว่าไม่อยากยุ่งอีกต่อไป
ถ้าหลินจื่อเว่ยยอมกลับมา เขาจะเลิกกับฉัน
แต่เขาไม่คิดว่าหลินจื่อเว่ยกำลังจะแต่งงาน
เขาโกรธจนไม่สนใจการขัดขวางของฉัน ไปเจอผู้ชายคนนั้นเพื่อทะเลาะ แต่คนอื่นเตรียมพร้อมไว้แล้ว
เมื่อก้อนอิฐถูกโยนเข้ามาอย่างรวดเร็ว ฉันเข้าไปขวางแทนเขา
ทำให้เกิดลิ่มเลือดในสมอง กดทับเส้นประสาทจนตาบอด
แล้วหลินจื่อเว่ยล่ะ?
เมื่อเห็นคนจำนวนมากเข้ามา เขาวิ่งหนีไปนานแล้ว
หลังจากนั้นเขาก็ตระหนักและตัดสินใจเลิกกับหลินจื่อเว่ยอย่างเด็ดขาดแล้วแต่งงานกับฉัน
เขาตกแต่งวิลล่าตามความชอบของฉัน ทุกอย่างที่ฉันบอกเขาทำให้หมด
และในเวลาต่อมา เขาอยู่กับฉันจากการที่อารมณ์แตกสลายไปจนค่อยๆ ยอมรับความจริง
ตอนกลางวัน บางครั้งเขาจับมือฉันนั่งในสวนรับแสงแดด
บางครั้งเขาจับมือฉันวาดภาพง่ายๆ
เขามีความอดทนและใจดีมาก แม้ว่าฉันจะวาดผิดเสมอ เขาก็ปลอบใจอย่างอ่อนโยนว่า “ไม่เป็นไร ค่อยๆ ทำ”
ตอนกลางคืน เขากอดฉัน เล่านิทานก่อนนอนให้ฉันฟังเพื่อให้หลับ
เมื่อฉันต้องการเข้าห้องน้ำ เขามักจะตื่นอย่างรวดเร็ว
พยุงฉันเข้าไป นั่งให้เรียบร้อย แล้วออกไปเบาๆ ปิดประตู
ทุกครั้งที่ฉันถามเขาด้วยความสงสัยว่าเขาติดต่อกับหลินจื่อเว่ยหรือไม่ เขาตอบด้วยความมั่นใจว่า “ไม่มี ถ้าฉันติดต่อก็ให้ฉันตายไปเลย”
แต่ฉันไม่เคยคิดมาก่อน
ที่แท้ คนที่ดูแลฉันและกอดฉันทุกคืน
ไม่ใช่เซินซุ่ย แต่เป็นเซินห้วย
คิดไปแล้วมันตลกจริงๆ
ฉันถูกเขาหลอกมาเป็นสิบปี
ถ้าไม่ใช่เพราะตาฟื้นขึ้นมา ก็ไม่รู้ว่าจะพบหรือเปล่า
ฉันลืมตา เซินห้วยก็นอนไม่หลับพลิกไปพลิกมา
สองชั่วโมงต่อมา เขาจูบหน้าผากฉัน “ฉันออกไปข้างนอกหน่อย เธอนอนหลับดีๆ นะ”
แล้วเขาก็ออกจากห้อง
หลังจากนั้นห้านาที ฉันก็ลงจากเตียง
เดินไปที่หน้าประตู ได้ยินเขาคุยกับเซินซุ่ยพอดี
“พี่ เมื่อไหร่จะกลับมา เมี่ยวเมี่ยวมีท่าทีแปลกๆ สองวันมานี้!”
เซินซุ่ยพูดด้วยเสียงที่ไม่พอใจ “ข้อตกลงสิบปียังเหลืออีกเดือน ฉันสัญญาแล้วต้องทำให้ได้ ไม่งั้นจื่อเว่ยจะทำให้เรื่องวุ่น!”
เซินห้วยหายใจด้วยความโกรธ ขมวดคิ้วลึก “เมี่ยวเมี่ยวตาบอดเพราะช่วยเธอ ทำแบบนี้ไม่รู้สึกผิดบ้างเหรอ? เธอไม่กลัวว่าเธอจะรู้เหรอ?”
เซินซุ่ยพูดอย่างมั่นใจ “ซือเมี่ยวตาบอด ไม่มีทางรู้หรอก อดทนอีกหน่อย เดือนเดียว ฉันรับรองว่าจะกลับมา”
เซินห้วยเม้มปากเงียบไปนานก่อนพูดด้วยความสับสน “เธอไม่กลัวเลยเหรอว่าฉันจะรักเมี่ยวเมี่ยว?”
“แป๊ะ!”
เสียงตบดังลั่น ฟาดไปบนหน้าของเซินห้วย
เซินซุ่ยหรี่ตา เตือน “พวกเธอแค่การแต่งงานที่หลอกลวง เก็บความคิดที่ไม่ควรมีไว้!”
เซินห้วยหายใจแรง เต็มไปด้วยความโกรธ
และฉันยืนอยู่ในมุมมืด อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ
ที่แท้แม้แต่ใบทะเบียนสมรสก็เป็นของปลอม
เซินซุ่ยหลอกฉันจนหัวหมุน ไม่ใช่เพราะเขาคิดว่าถึงฉันรู้เรื่องทั้งหมดก็จะเชื่อฟังใช่ไหม?
แต่ฉันจะไม่ให้เขาสมหวัง
การแต่งงานที่หลอกลวงใช่ไหม งั้นฉันจะไปจดทะเบียนสมรสจริงๆ!
ฉันนอนกลับไปบนเตียงโดยไม่บอกใครว่า ฉันสามารถมองเห็นได้อีกครั้งแล้ว
ก่อนหน้านี้เพราะมองไม่เห็น ฉันจึงไม่ค่อยออกไปไหน
แต่ตอนนี้ฉันกลับชอบนั่งในสวนมากกว่า ฉันมักจะใส่หูฟังแกล้งทำเป็นฟังเพลง แต่จริงๆ แล้วไม่มีเสียงอะไรเลย
ไม่กี่วันก่อน เสิ่นซุยและหลินจือเวยกลัวว่าฉันจะได้ยินอะไร จึงไม่ค่อยออกมา
แต่หลังจากนั้น พวกเขาก็ไม่สนใจอีกแล้ว
เมื่อเหลืออีกยี่สิบวันก่อนครบเดือน หลินจือเวยขู่เสิ่นซุยว่า "ถ้านายยังอยากกลับไป ก็จงตัดต้นท้อสองต้นที่หน้าวิลล่านั่นซะ ฉันเห็นแล้วหงุดหงิด!"
เสิ่นซุยขมวดคิ้วไม่พอใจ "นั่นคือสิ่งที่เมี่ยวเมี่ยวชอบ ตัดไม่ได้!"
หลินจือเวยหน้าตึง "นายเคยบอกว่าจะอยู่กับฉันสิบปี ในสิบปีนี้ทุกอย่างที่ฉันขอ นายต้องทำตาม จำไม่ได้หรือ?"
"ถ้าไม่ตัด ฉันจะไปบอกความจริงกับสือเมี่ยวเดี๋ยวนี้!" พูดจบ
เธอก็ทำท่าจะเดินมาทางฉัน
ฉันไม่รู้สึกตัว แต่เสิ่นซุยตกใจ "อย่าไป! ฉันจะตัดเอง!"
หลินจือเวยยิ้มอย่างพอใจและนั่งลงอย่างสบายใจ
บ่ายวันนั้นต้นท้อสองต้นก็ถูกถอนต้นท้อออกทั้งต้น
เสิ่นฮวยนั่งข้างฉัน มองไปด้วยสายตาที่ซับซ้อน
ฉันถามเบาๆ "ข้างนอกนี่ทำอะไรอยู่?"
เสียงของเขาหม่นหมองและเต็มไปด้วยความจำใจ "อาจารย์บอกว่าต้นท้อสองต้นนี้ไม่ดีต่อการจัดบ้านให้เกิดความสมดุลและโชคลาภ ต้องตัดทิ้ง"
"เมี่ยวเมี่ยว เธอ..."
"โอ้" ฉันยักคิ้วอย่างไม่ใส่ใจ "งั้นก็ตัดเถอะ"
เสิ่นฮวยมองฉันด้วยความประหลาดใจ แต่ไม่ได้พูดอะไร
หลังจากนั้นไม่นาน เขาจับมือฉันพากลับเข้าไปในบ้าน
ในวันต่อมา หลินจือเวยก็ใช้วิธีเดียวกัน
บังคับให้เสิ่นซุยย้ายต้นกุหลาบออกจากสวนและจับปลาคาร์ ปออกจากบ่อ
แม้กระทั่งแมวจรสองตัวที่ฉันเคยให้อาหาร ก็หายไปไม่กลับมา เสิ่นซุยโกรธทุกครั้ง
แต่เพียงหลินจือเวยพูดว่าจะมาหาฉัน เขาก็ยอม
เมื่อกุหลาบถูกย้ายออกไป เขามองเงาของฉันผ่านกำแพงเตี้ยๆ และปลอบตัวเองเบาๆ "ไม่เป็นไร ยังไงเมี่ยวเมี่ยวก็ไม่เห็นอะไร รอฉันกลับมา ฉันจะเอามันกลับคืน!"
แต่เขาจะสามารถกลับมาได้หรือเปล่า? ฉันเยาะเย้ยในใจ แล้วเรียกเสิ่นฮวยมา จูบเขาต่อหน้าของเสิ่นซุย
"ปัง!" สิ่งที่อยู่ในมือเสิ่นซุยหล่นลงจากมือ ฉันจงใจมองไปทางนั้นและถามเสิ่นฮวย "เสียงอะไร?"
เสิ่นฮวยหยุดหายใจ แต่ไม่ได้พูดอะไร
เพียงแค่กดหัวฉันและทำให้จูบนี้ลึกซึ้งมากขึ้น
จูบของเขามีกลิ่นอายแห่งความรักลึกซึ้ง
อาจเพราะรู้ว่ามีเวลาเหลือไม่กี่วัน จึงยิ่งรู้สึกหวงแหน
แต่ส่วนใหญ่แล้วคือการท้าทาย เป็นการท้าทายเสิ่นซุย
ในสิบปีที่ผ่านมา ถ้าฉันไม่ได้เริ่มก่อน เสิ่นฮวยแทบจะไม่ใกล้ชิดกับฉัน เขาจะกอดฉัน แต่ไม่มีการกระทำที่มากไปกว่านั้น
บางครั้งฉันจะโกรธและถามเขา "นายรังเกียจที่ฉันตาบอดใช่ไหม? คิดว่าไม่มีความหมาย?"
เสิ่นฮวยมักจะถอนหายใจ "เมี่ยวเมี่ยว ฉันแค่ไม่อยากให้เธอเจ็บปวด"
ไม่อยากให้เธอเจ็บปวด ไม่อยากทำร้ายพี่ชายของเขา ไม่อยากทำร้ายตัวเอง
ดังนั้นเขาจึงอดทนและระงับความรู้สึกไว้
แล้วคนสองคนนั้นล่ะ?
เสิ่นซุยจะรักษาความซื่อสัตย์เพื่อฉันสิบปีหรือ? ฉันไม่เชื่อ
เมื่อจบจูบ ฉันหายใจเบาๆ แล้วถามอย่างไม่ตั้งใจ "อาซุย น้องชายของนาย ยังไม่กลับประเทศหรือ?"
"ถามทำไม?"
เสิ่นฮวยตัวแข็งทันที
"ไม่มีอะไร เคยเจอแค่ครั้งเดียวแล้วนึกถึง
ฉันคิดว่าความสัมพันธ์ของพี่น้องทั้งสองคงไม่ดีนัก ฉันในฐานะพี่สะใภ้ที่ดี ยิ่งไม่ควรเจอ"
มือที่อยู่ข้างเขาค่อยๆ กำเป็นหมัด ดวงตาไร้แสง
ฉันรออยู่สักพัก แต่ยังไม่ได้ยินเขาพูดความจริง ฉันจึงถอนหายใจในใจ
เหลือเวลาอีกแค่เจ็ดวันก่อนครบเดือน เสิ่นฮวย โอกาสที่เหลือให้เธอมีไม่มากแล้ว!
