2

“ตอนแรกก็กะว่าจะเอามาให้ แต่ดันลืมไง อีกอย่างพรุ่งนี้ฉันต้องไปเชียงราย ไม่กลับมาเชียงใหม่แล้วจะลงใต้เลย ฉันคงเอามาให้เธอไม่ได้ เธอต้องไปเอาเอง” มะปรางไม่อยากไปคอนโดผู้พูดสักเท่าไหร่ เพราะไม่มั่นใจในความปลอดภัยของตนเอง เกรงว่าเขาจะหักหาญน้ำใจตนอีก แต่ก็คงเลี่ยงไม่ได้

“ฟ้า แกไปเอาของเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ” มะปรางหาตัวช่วย

“โอ๊ย! อยู่ๆ ก็ปวดหัวตุ้บๆ เลย ฉันคงไปกับแกไม่ได้”

นภาพรนำมือมาจับตรงขมับ แสร้งทำเป็นปวดศีรษะขึ้นมาแบบปัจจุบันทันด่วน

“นพล่ะ ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ” มะปรางหาตัวช่วยที่สอง มานพกำลังอ้าปากตอบ แต่มีบางอย่างมากระแทกขาเขา มานพมองหน้าคนที่เอาเท้ามาเตะขาตนเหมือนกับจะบอกอะไรสักอย่าง แต่เขายังไม่ทันจะพูดอะไร นภาพรก็พูดออกมากลางปล้อง

“นพ นายไปส่งฉันนะ ฉันปวดหัวมากๆ เลย ปวดจนลุกเดินไม่ไหว พี่ก้องกับปรางเป็นเจ้านายลูกจ้างกัน ไปด้วยกันไม่มีอะไรน่าห่วง แต่ฉันนี่สิตัวคนเดียว นายไปส่งฉันดีที่สุด” นภาพรลุกขึ้นยืน เดินไปฉุดมานพที่ทำหน้างง “ไปเร็ว ฉันปวดหัว อยากกลับบ้านไปกินยา”

มานพลุกขึ้นยืนแบบงงๆ มะปรางถึงกับมึน เพราะหากสองคนนี้ไปจากที่นี่ หล่อนก็จะไม่มีตัวช่วย ต้องไปกับก้องเกียรติตามลำพัง

“ลานะคะพี่ก้อง ขอบคุณที่เลี้ยงข้าวค่ะ” นภาพรพนมมือไหว้ก้องเกียรติ มานพทำตามอีกคน ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกไปจากร้านอาหาร

“เราไปกันเลยนะ เธอจะได้ไม่กลับหอดึก”

ก้องเกียรติเรียกพนักงานมาเก็บเงิน หลังจากจัดการเรื่องค่าอาหารเสร็จ ก้องเกียรติกับมะปรางได้เดินออกจากร้านอาหาร ไปยังรถยนต์ของเจ้ามือ ไม่นานนักรถยนต์หรูถูกขับออกจากลานจอดรถ มุ่งตรงไปยังคอนโดของก้องเกียรติ ระหว่างทางมะปรางใช้ความคิดอย่างหนัก หาทางเอาตัวรอดจากเฒ่าหัวงู

ยี่สิบนาทีต่อมา

ก้องเกียรติเลี้ยวรถเข้ามาในคอนโดที่ซื้อไว้หลายห้อง ซื้อไว้เพื่อปล่อยให้เช่าสามห้อง และอีกหนึ่งห้องเป็นห้องส่วนตัวของเขา ก่อนนำรถมาจอดในลานจอดรถ

“เอ้าลงสิ หรือต้องเชิญให้ลง” ก้องเกียรติบอกมะปรางที่ยังคงนั่งเฉย

“คุณไปเอาของให้หน่อยสิ ฉันปวดขา”

“ที่ไม่ลงไม่ใช่เพราะปวดขาหรอก แต่กลัวฉันมากกว่า” เขาพูดอย่างรู้ทัน มะปรางหันขวับมามองผู้พูด

“ใครว่าฉันกลัว ไม่ได้กลัวซะหน่อย” มะปรางตอบไม่ตรงกับใจ “คนอย่างมะปรางไม่เคยกลัวใคร”

หล่อนเชิดหน้าใส่

“ไม่กลัวก็ขึ้นไปเอาของเองสิ กล้าป่ะล่ะ” เขาทำเสียงเหมือนท้า

“กล้าอยู่แล้ว”

มะปรางเปิดประตูรถ ก้าวลงไปยืนข้างรถ แกล้งปิดประตูแรงๆ ให้เสียงดังๆ ราวกับไม่กลัวประตูรถจะพัง ก้องเกียรติไม่ใส่ใจเรื่องที่หล่อนทำ เพราะมีเรื่องอื่นที่น่าสนใจรอให้เขาทำอยู่

มะปรางใจเต้นรัวเมื่อเดินเข้ามาในลิฟต์โดยสารของคอนโด หล่อนมีความรู้สึกว่า คิดผิดที่มากับเขาเป็นของสำคัญในการเรียนและการทำงานเสริม ถ้าหากหล่อนไม่หลงลืมโน้ตบุ๊กไว้ที่ไร่กอบกุล หล่อนก็คงไม่ต้องมายืนอยู่ในลิฟต์ตัวนี้ ยืนอยู่กับก้องเกียรติผู้ชายอันตราย

“ถึงแล้ว” ก้องเกียรติแนบคีย์การ์ดกับช่องตรงประตู ก่อนเปิดประตูกว้างให้มะปรางเดินเข้าไป “เชิญ”

“ฉันไม่เข้า คุณไปเอาของให้ฉันละกัน” มะปรางระวังตัวเต็มที่

“หน้าที่ฉันไหมเนี่ยที่ต้องบริการเธอถึงที่” ก้องเกียรติทำเสียงไม่พอใจ “ถ้าไม่เข้าไปเอาก็ไม่ต้องเอา ฉันไม่เดือดร้อนอยู่แล้ว”

มะปรางมองหน้าคนพูดที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูห้อง หากของชิ้นนี้ไม่สำคัญหล่อนยอมทิ้งมันไป ไม่เข้าไปเอาเด็ดขาด แต่นี่กว่าหล่อนจะเก็บหอมรอมริบซื้อโน้ตบุ๊กเครื่องนี้ได้ก็ใช้เวลาหลายเดือน หากทิ้งมันไปไม่ไยดีก็ต้องซื้อเครื่องใหม่ แน่นอนว่าหล่อนไม่มีเงินซื้อในทันที ต้องเก็บเงินอีกหลายเดือนกว่าจะได้ รายได้หลักของตนคือการทำรายงานให้เพื่อนๆ หากไม่มีโน้ตบุ๊กก็ไม่มีรายได้ หล่อนเหมือนคนจนแต้ม ก้าวเดินเข้าไปในห้องชุดของก้องเกียรติด้วยขาอันสั่นเทา ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ก้องเกียรติยิ้มอย่างผู้กำชัย ก้าวเดินตามร่างอรชรและไม่ลืมปิดประตูห้อง

“ว้าย! ปล่อยนะ” มะปรางตกใจเมื่อก้องเกียรติสวมกอดตนทางด้านหลัง “ไอ้เฒ่าหัวงู ปล่อยฉันนะ”

“ปล่อยให้โง่” ก้องเกียรติพูดข้างหู กดปลายจมูกลงบนแก้มหล่อน “คิดถึงจัง”

“ไอ้บ้ากาม ปล่อยนะ ฉันไม่คิดถึงแก ฉันเกลียดแก”

มะปรางไม่ออมคำพูด สะบัดตัวไปมา หวังให้พ้นจากลำแขนใหญ่ที่คล้ายครีมเหล็ก รัดแน่นจนขยับหนีไม่ได้

“เดี๋ยวก็รู้ว่าเกลียดหรือไม่เกลียด”

เขาพูดขณะยกร่างมะปราง เท้าหล่อนลอยเหนือพื้น ก้าวเดินไปยังห้องนอน มะปรางเห็นเตียงนอนก็ยิ่งสะบัดตัว สะบัดปลายเท้า ทำทุกอย่างเพื่อให้ตนเองรอดพ้นจากเงื้อมมือก้องเกียรติ หล่อนไม่ยอมเขาเป็นครั้งที่สองแน่นอน แต่ดูเหมือนว่า โอกาสที่หล่อนหวังมีน้อยเต็มทน เมื่อเขาเหวี่ยงร่างสาวลงบนที่นอน ตามด้วยร่างหนาทาบทับเก็บกักอิสรภาพ

“ปล่อยนะ แกไม่ใช่ลูกผู้ชายรังแกผู้หญิง” มะปรางต่อว่าก้องเกียรติที่ทำหน้าตาไม่สะทกสะท้านกับคำต่อว่า

“เธอก็น่าจะรู้นะว่า ฉันน่ะลูกผู้ชายทั้งแท่ง แท่งใหญ่ซะด้วยไม่งั้นเธอไม่ครางเหมือนหมาโดนน้ำร้อนลวกหรอก” ก้องเกียรติโต้กลับแบบกวนๆ

“ไอ้ชั่ว ไอ้เลว ไอ้...”

“จุ๊ๆๆ อย่าด่าผัวมากสิจ๊ะเมียจ๋า ด่ามากลูกดกนะ” เขายิ้ม มะปรางยิ้มไม่ออก ได้แต่ร้องฮึ่มๆ ในใจ “มาให้ผัวชื่นใจหน่อยเร็ว เป็นเดือนแล้วนะที่ไม่ได้กกเมีย คิดถึงที่สุดเลย”

3

นับตั้งแต่ความสัมพันธ์ครั้งนั้น ก้องเกียรติกับมะปรางไม่มีอะไรเกินเลยกันอีก ทุกครั้งที่เจอหน้ากันมะปรางเป็นฝ่ายเดินหนี หลีกเลี่ยงการพูดคุย พอเกิดเรื่องในไร่กอบกุล ก้องเกียรติก็วิ่งวุ่นดูแลจัดการ ทั้งเรื่องงานศพคนงานในไร่ ให้เงินเยียวยาครอบครัวคนตาย และเรื่องคดีความ ส่วนมะปรางก็ต้องกลับมาเรียนหนังสือ ส่งผลให้ทั้งสองห่างกันโดยปริยาย

“ใครเมียแก ฉันไม่ใช่เมียแก”

“ทำไมจะไม่ใช่ ลืมแล้วเหรอว่าเราสนุกกันมากแค่ไหน เสียงครางเธอดังจนแก้วหูฉันแทบแตก ดูเธอมีความสุขจนกระอัก” เขาเอาความจริงมาพูด มะปรางหน้าแดงซ่าน อายก็อาย เจ็บใจก็เจ็บใจ “คืนนี้เรามาสนุกกันดีกว่า ฉันอยากเต็มแก่แล้ว”

“ไม่นะ อย่าทำอะไรฉัน ถ้าแกฉันทำล่ะก็ ฉันจะแจ้งตำรวจมาลากคอแกเข้าคุก” มะปรางขู่ หวังว่าเขาจะกลัว แต่ไม่เลย ไม่เลยสักนิด

“เอาสิ ไปเลย” ก้องเกียรติขยับตัวให้ร่างเล็กเป็นอิสระ มะปรางรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งหมายจะออกไปจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด ทว่าเสียงหนึ่งที่ดังเข้าหูทำให้เท้าเล็กชะงัก “หนังโป๊เรื่องนี้นางเอกผิวดี๊ดี นมก็ใหญ่ ร้องครางได้อารมณ์ชะมัด”

มะปรางหันมามองต้นเสียงที่กำลังดูคลิปในมือถือ ใบหน้าเขาแต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม นัยน์ตาเป็นประกายเสน่หา ก้องเกียรติเงยหน้ามองมะปรางแล้วกระตุกยิ้ม

“มาดูหนังโป๊ด้วยกันไหม เธอจะได้เห็นหน้านางเอกไง ส่วนพระเอกไม่ต้องมองหรอก อยู่ตรงหน้าเธอไง”

“คุณทำแบบนี้ทำไม ทำไปทำไม” มะปรางถามเสียงสั่น ไม่คิดว่าชายตรงหน้าจะชั่วมากขนาดนี้

“ทำอะไร ไม่ได้ทำอะไรเลย ก็แค่บันทึกลีลารักของเราเก็บไว้ดูเท่านั้นเอง” ก้องเกียรติตอบ “แต่ถ้าเธอไม่อยากให้คลิปนี้หลุดออกไปในโลกอินเทอร์เน็ต และไม่อยากให้พ่อแม่เธอรู้ความจริง และยังอยากให้พี่ชายเธอออกจากคุก เธอก็ต้องทำตัวดีๆ เชื่อฟังฉัน ตามใจฉัน ถ้าเธอทำตรงกันข้าม คลิปนี้จะถูกเบลอหน้าพระเอก แต่หน้านางเอกจะเด่นชัด เรื่องคดีของพี่เธอก็ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ ฉันจะสั่งให้ทนายชะลอไว้ก่อน รอไปเรื่อยๆ จนกว่าเธอจะยอมฉันอีกครั้งและอีกครั้ง”

มะปรางยืนกำมือแน่น เกิดมาหล่อนไม่เคยเห็นชายคนไหนเลวระยำเท่าก้องเกียรติเลย ขุดหลุมดักล่อให้หล่อนติดกับ และต้องยอมรับข้อเสนอเพื่อให้เขาหย่อนเชือกลงมาให้ตนปีนป่ายออกจากหลุมพราง หากเขาไม่ช่วยคนที่ยืนอยู่ด้านหลังตนต้องเดือดร้อน หากคลิปนี้ถูกเผยแพร่ มีความเป็นไปได้สูงที่คนรู้จักตนอาจเห็นคลิปนี้ ดีไม่ดีเรื่องอาจเลยเถิดถึงหูคณบดี อนาคตทางการศึกษาของตนต้องดับวูบ มะปรางไม่มีทางเลือกอื่นใด นอกจากยอมเขาตามเคย

“ก็ได้ คุณชนะ” มะปรางบอกเสียงสั่น

“จริงๆ แล้วเธอยอมฉันง่ายๆ ไม่ต้องให้ฉันบังคับตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง” เขาพูดราวกับว่ามะปรางเป็นคนผิด “มานี่สิ”

ก้องเกียรติสั่ง มะปรางค่อยๆ ก้าวเท้าหาคนชั่วด้วยขาอันสั่นเทา หล่อนมายืนอยู่ตรงหน้าคนสั่งที่เลื่อนมือมาจับท่อนแขนทั้งสองข้างของมะปราง ก่อนเลื่อนมาจับหัวเข็มขัดโลโก้มหาวิทยาลัย เขาจัดการปลดมันออกจากเอว ตามด้วยกระโปรงนักศึกษาที่หลุดไปกองตรงเท้าพร้อมกางเกงในตัวจิ๋ว ไม่นานนักเสื้อสีขาวก็หลุดตามไป เหลือเพียงชุดชั้นในที่แน่นอนว่ามันถูกกำจัดออกจาตัวหล่อนในนาทีต่อมา

“นมเธอสวยจัง” เขาชื่นชมความสวยงามตรงหน้า มะปรางหลับตานิ่ง ข่มความเสียใจแต่ก็ทำไม่ได้ น้ำตาที่บอกความรู้สึกไหลริน ก้องเกียรติดูเหมือนไม่สนใจน้ำตาหรือความรู้สึกมะปราง เขาสนใจเพียงเรือนร่างสะโอดสะองที่เรียกความกำหนัดในกายให้ลุกโชน และอยากจูบหล่อนไปทั้งกาย

มือใหญ่ของก้องเกียรติประคองทรวงอกสล้างทั้งสองข้าง บีบขยำด้วยอารมณ์ปรารถนาที่ตอนนี้ลุกยิ่งกว่าไฟโหมไหม้อาคารบ้านเรือน อ้าปากครอบงับยอดถันสีน้ำตาลอ่อนอย่างหลงใหล ทั้งปากและลิ้นละเลงอย่างเมามัน

“อืม...อืม” มะปรางกลั้นเสียงครางไม่ได้ แม้จะพยายามอย่างหนัก ทว่าความเสียวซ่านมีอานุภาพรุนแรงยิ่งนัก หักห้ามไม่ได้เลย ร่างสาวสั่นสะท้านตามจังหวะการดูดยอดถัน ฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งละจากดอกอุบลมาลูบไล้เรือนร่างเปล่าเปลือย ผิวกายหล่อนนุ่มมือสร้างความเพลิดเพลินไม่น้อย ร่างอรชรถูกจับให้นอนราบบนที่นอน ร่างหนาเกยก่าย

“ทำตัวดีๆ อย่าดื้อ อย่าขัดใจฉัน แล้วเธอกับครอบครัวจะสบาย”

ริมฝีปากช่างเจรจาถูกปากหนาได้รูปของก้องเกียรติปิดทับ เขาแทรกลิ้นเข้าสำรวจช่องปากหวานหอมที่มีพลังดึงดูดให้ปรารถนากลับมาลิ้มรสอีกครั้ง ลิ้นสากใหญ่กวาดต้อนลิ้นนุ่มที่ไม่ค่อยเป็นงานสักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้สร้างความรำคาญให้กับคนจูบ เขากลับตื่นเต้นกับความไม่ประสาของหล่อน

อารมณ์มะปรางเพิ่มระดับขึ้นทุกขณะจากการโอ้โลมของเขา ส่งผลให้หล่อนตกลงไปในบ่วงพิศวาสที่ไม่อยากกระโจนลงไป ทว่าหล่อนไม่อาจฝืนกามรสได้ คล้อยตามสัมผัสรัญจวน ก้องเกียรติละห่างปากสาว เพื่อไปหาความนุ่มหยุ่นสองก้อนในอุ้งมือเขาที่ทั้งบีบและขยำมันมือ

“อา...อืม” มะปรางครางแผ่วเบา เนื้อตัวสั่นรับความอุ่นร้อนจากปากได้รูปที่แทะเล็มยอดปทุม ดูดกลืนสลับกับใช้ลิ้นโลมเลีย บางจังหวะสิ้นลากใหญ่สะบัดพลิ้ว ปลายเท้าหล่อนเริ่มมีความร้อนไล่ขึ้นมาเป็นริ้ว ลูกไฟเล็กๆ หลายลูกวิ่งขึ้นมาพร้อมกันด้วย ยิ่งเขาเติมความเสียวให้หล่อนมากเท่าไหร่ ลูกไฟในตัวก็เพิ่มมากขึ้น วิ่งขึ้นมาถึงโคนขาก่อนเข้าไปปั่นป่วนภายในอิสตรี ที่ตอนนี้มะปรางรู้สึกคล้ายกับว่า มีพายุไฟก่อตัวขึ้นในนั้น