ปาตรี กรมจาริณ เดินหาลูกสาวจนทั่วบ้าน แต่ก็ไม่เห็น เขาเอะใจจึงได้เข้าไปในห้องนอนของเธอ ผู้เป็นพ่อมุ่งไปที่ตู้เสื้อผ้า ทันทีที่เขาเปิดตู้ ปาตรีก็แทบเข่าทรุด
ปรียาที่ได้ยินเสียงเอะอะของพี่ชายอยู่นานแล้ว ได้รีบเข้ามาดู
“ปี่ดูมันสิ มันหนีพี่ไปแล้ว” ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ใจพะว้าพะวังหาลูกสาวทั้งเป็นห่วง และโกรธที่ภรมัยขัดคำสั่ง
ปรียาตรงเข้าไปหาพี่ชาย จับแขนของเขา แล้วฉุดให้นั่งลงไปบนเตียง บีบจับมือของพี่ชายที่กำลังโกรธจัด
“ฉันไม่เห็นด้วยที่พี่ห้ามลูกมาตลอดชีวิตของแก อย่างไรเสียสองคนนั้นก็เป็นแม่ลูกกัน เราจะเอาความขัดแย้งของพี่กับพี่เมี่ยงมาเป็นข้ออ้างที่จะให้สองแม่ลูกเขาพบกันไม่ได้ พี่ให้เก๋มันไปทำตามหัวใจของมันเถอะนะ นะพี่นะ”
พี่ชายไม่พูดอะไร ได้แต่กำหมัด ลุกขึ้นยืน แล้วเดินออกจากห้องนั้นไป หัวใจแค้นที่ยังคุกรุ่นไปด้วยไฟโกรธายังไม่จางหาย เพียงแค่ทะเลาะกัน เข้าใจผิดกัน ทำไมต้องทิ้งลูก นี่คือสิ่งที่ปาตรีติดอยู่ในหัวใจ
ภรมัย หรือว่า เก๋ กรมจาริณ นั่งกำใบสมัครในมือแน่น แม้ว่าเธอจะส่งใบสมัครมาทางอีเมลเรียบร้อยแล้ว แต่เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลก็ยังอยากให้เธอกรอกใบสมัครอยู่ดี
หัวใจใต้แผงอกสั่นระรัว ในอีเมลตอบรับเธอเข้าทำงานแล้ว ถ้ามานั่งเขียนใบสมัครอีก เธอเกรงว่าจะไม่ได้ ภรมัยหันไปมองรอบ ๆ ก็มีอยู่หลายคนที่กำลังทำแบบเดียวกับเธอ
“คุณภรมัยเชิญสัมภาษณ์ค่ะ”
ภรมัยลุกขึ้นยืนด้วยใจตุ้ม ๆ ต่อม ๆ เธอหนีออกมาจากบ้าน พร้อมกับเงินเก็บที่เก็บได้ทั้งชีวิต สี่หมื่นบาท เธอจะอยู่ที่นี่ได้สักกี่เดือน ถ้าไม่มีงานทำ หญิงสาวเดินเข้าไปสัมภาษณ์งานด้วยความมุ่งมั่น เธอตั้งใจเรียนเต็มที่เพื่อที่จะได้หางานง่าย ๆ และมาไกลถึงที่นี่
ผ่านไปสามสิบนาที ภรมัยก็เดินออกมาด้วยรอยยิ้ม
“ผ่านไหมคะ” มีคนหนึ่งรีบถาม
ภรมัยยิ้มกว้างและพยักหน้า “ค่ะ” ตอบสั้น ๆ แต่ในหัวใจลิงโลด ภรมัยมุ่งมาหาทำงานที่เชียงใหม่ โดยที่เธอไม่เคยฟังคำทัดทานของคุณพ่อ เพียงความหวังเดียวในใจ หญิงสาวอยากมาตามหาแม่ณัฐฐา หรือว่าแม่เมี่ยง แม่ที่ได้ยินแค่ชื่อ กับรูปถ่ายตอนที่อุ้มเธอที่อายุได้หนึ่งขวบ แม่จากภรมัยมาตั้งแต่เธออายุได้เพียงสองขวบ
กระเป๋าที่พะรุงพะรัง มีทั้งเป้ ทั้งกระเป๋าใบเล็ก และกระเป๋าใส่โน้ตบุ๊กอีก หญิงสาวคนนั้นจึงถาม
“มาจากไหนคะ แล้วจะไปพักที่ไหน” ชุดที่เธอคนนั้นใส่ ดูจะเป็นคนทำงานทำความสะอาดที่นี่
ภรมัยหันมาตอบในทันที เธอกำลังหนักใจในเรื่องที่หลับที่นอนอยู่เหมือนกัน “กำลังจะไปหาอยู่พอดีค่ะพี่”
“ที่ใกล้ที่สุดตอนนี้ก็เป็นที่พักของลุงเทียนนะคะ เดินออกไปแล้วเลี้ยวซ้ายไม่ถึงสามร้อยเมตรค่ะ เดือนละสองพันห้าร้อยบาทเอง เป็นที่พักหลายเดือน พี่ก็พักอยู่ที่นั่น แต่อยู่กันสองคนกับแฟน”
“มีห้องว่างหรือคะ” หายใจออกมาแบบโล่ง
“ลุงแกเขียนป้ายเอาไว้อยู่ค่ะ เห็นว่าว่างสองห้อง”
ภรมัยรีบยกมือไหว้ขอบคุณพี่คนนั้นทันที
“ไม่เป็นไร จะได้เป็นเพื่อนบ้านกัน”
“เก๋ไปก่อนนะคะ เอ่อ... พี่”
“พี่ชื่อพี่นาค่ะ ศรีนา”
“ค่ะพี่นา”
ภรมัยคุยกับพี่ศรีนาอีกสักพัก ก่อนจะขอตัวเดินไปยังบ้านพักของลุงเทียน
ระหว่างที่เธอเดินไป ภรมัยก็ครุ่นคิดมาตลอด คนที่จะให้เบาะแสเกี่ยวกับแม่เมี่ยงของเธอได้ มีคนเดียวที่อาปรียาให้ชื่อมา นายเทียน นาถสุรีย์
บริษัททัวร์ที่ชื่อแพงกิ้ง คือจุดมุ่งหมายที่ภรมัยมาสมัครทำงาน เพราะอยู่ในอำเภอบ้านเกิดของแม่
ภรมัยภาวนาตลอดการเดินไปยังบ้านพักของลุงเทียน ว่าให้คุณลุงเจ้าของหอพักนั่นเป็น ‘นายเทียน นาถสุรีย์’ เถอะ
เมื่อมาถึงที่หน้าบ้านหลังนั้น
“สวัสดีค่ะ มีใครอยู่ไหมคะ” เธอตะโกนถามไปในทันทีภรมัยหยุดยืนอยู่หน้าบ้าน ใกล้กับเพิงหมาแหงนที่ทำให้คนมานั่งพัก ภรมัยถือโอกาสวางสัมภาระของเธอลงไป น้ำหนักของสิ่งของที่เธอรวบรวมใส่กระเป๋ามาคือสามารถอยู่รอดได้โดยที่ไม่ต้องไปหาหรือพึ่งพาผู้อื่น
เธอเดินไปด้านใน และตะโกนถามอีกครั้ง
“มีใครอยู่ไหมคะ หนูมาเช่าบ้านค่ะ” ภรมัยใช้มือป้องปากตะโกนอีกหลายที
ต่อมาไม่นาน มีคุณลุงคนหนึ่ง ผมสีขาวโพลนเกือบทั้งหัว มีสีดำแซมอยู่แค่เล็กน้อยเท่านั้น
“ลุงคะ หนูมาเช่าบ้านค่ะ เห็นว่า คุณลุงมีห้องเช่าเหลือ”
รอยยิ้มที่เปิดเผยออกมาบนใบหน้าที่แสนใจดี ท่านรีบยกมือรับไหว้หญิงสาว
“มาทำอะไรแถวนี้ ถึงจะมาเช่าบ้าน” ลุงพูดไป พลางเอาชายผ้าขาวม้าขึ้นมาเช็ดเม็ดเหงื่อที่พราวไปทั้งหน้า
สองคนสบตากัน คุณลุงคนนั้นถึงกับยกมือขึ้นมาขยี้ตาด้วยท่าทีชะงักงัน ก่อนจะเอ่ยปาก
“หนูเหมือนน้องสาวของลุงมาก เหมือนจนลุงคิดว่าลุงตาลาย ว่า ตอนนี้เธอไปเป็นนางฟ้าบนสวรรค์แล้ว เธอมีหน้าผากกว้าง ๆ นูน ๆ แบบนี้แหละ ตัวไม่สูง ผิวขาว หน้าตาห มวย” คุณลุงพูดถึงผู้หญิงคนนั้นด้วยรอยยิ้ม และมีใบหน้าเปี่ยมสุข
“ลุงคงจะรักน้องสาวของลุงมาก”
“รักสิ ชีวิตของเธอน่าสงสารมาก ๆ” พอคิดได้ ท่านก็เงียบเสียง ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย
“หนูจะมาเช่าบ้านใช่ไหม”
ภรมัยงงงวยในสิ่งที่ลุงเล่า แต่เธอก็รีบตอบ
“ค่ะ หนูเพิ่งได้งานทำ เป็นไกด์ที่บริษัททัวร์แพงกิ้งน่ะค่ะ บริษัทเพิ่งจะรับหนูเมื่อกี้นี้เอง และให้เริ่มงานวันจันทร์ค่ะ”
“แล้วหนูเป็นคนที่ไหน ชื่ออะไร”
หน้าตาของเธอเหมือนแม่ที่เป็นคนเหนือมาก มักจะมีคนทักถามว่าเป็นคนที่ไหน ตอนที่อยู่ปักษ์ใต้
“หนูมาไกลน่ะค่ะ มาจากภูเก็ต”
“ภูเก็ต” ลุงเทียนทำตาโต
“แล้วทำไมถึงมาหางานทำแถวนี้ บ้านป่าอยู่ในดงกันดาร” สายตาของท่านพินิจใบหน้าของภรมัยไปด้วย ท่าทางเอียงคอ และจ้องเข้ม
“มีอะไรหรือเปล่าคะคุณลุง”
ท่านส่ายหน้า ปากพึมพำ “ท่าจะไม่ใช่”
“มีอะไรหรือคะคุณลุง”
“ตามลุงมาสิ”
ท่านเดินนำภรมัยไปข้างในสวน ท่าทีที่เป็นมิตร และใบหน้าที่ไม่มีพิษภัย ภรมัยจึงตัดสินใจเดินตามท่าน ลุงเทียนนำเธอไปยังบ้านหลังเล็ก ๆ หลังหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากบ้านหลังใหญ่ไปพอประมาณ และอยู่ในทิศทางตรงกันข้ามกับที่ท่านสร้างบ้านพักเอาไว้ให้คนมาพัก
บ้านหลังน้อย เป็นบ้านชั้นเดียวก่ออิฐสีแดงในสไตล์บ้านแบบยุโรปโบราณ ภายนอกปกคลุมไปด้วยต้นไม้สีเขียว และหน้าบ้านมีไม้เลื้อยกำลังออกดอกสีแสดเต็มต้น พวกมันเลื้อยตามโครงเหล็กที่ดัดทำเป็นซุ้ม
ภรมัยยังตะลึงในความน่ารักและน่าอยู่ของบ้านหลังนั้นเมื่อไปถึงท่านก็ไม่รีรอ ลุงเทียนเปิดประตูบ้านหลังนั้นด้วยกุญแจและเปิดประตูออก คนแก่เอื้อมมือเข้าไปเปิดไฟ หลอดไฟก็สว่างจ้าจนเห็นรายละเอียดในห้องนั้น ในบ้านหลังน้อยเหมือนกับเป็นบ้านที่มีคนอยู่ ไม่ได้รกร้างแต่อย่างใด
“ลุงดูแลที่นี่เป็นอย่างดีตั้งแต่น้องสาวของลุงจากไป”
แล้วท่านก็หันมามองหน้า “หนูชื่ออะไรอีกทีนะ”
“เก๋ค่ะ”
“เก๋อยากจะดูรูปน้องสาวของลุงไหม”
ภรมัยรีบพยักหน้าในทันที ลุงเทียนจึงหยิบรูปเล็ก ๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้มือขึ้นมาให้เธอดู
ภรมัยรับรูปนั้นมาถือ ก่อนจะเกือบทำร่วง
“แม่” หญิงสาวขยับปากเรียกผู้หญิงในภาพนั้นทันที
“แม่หรือ”
ทันทีที่เธอเงยหน้ามองลุงเทียน น้ำตาของหญิงสาวก็ร่วงเผาะ รูปที่อยู่ในกระเป๋าสตางค์เพียงใบเดียวถูกหยิบเอามาให้คุณลุงเทียนดูเพื่อเป็นการยืนยัน
“หนูเป็นลูกสาวของเมี่ยง” ลุงเทียนถึงกับมือสั่น
“ใช่ค่ะ” น้ำตาไหลรินอาบไปทั้งสองแก้ม
ลุงเทียนถึงกับยิ้ม ดวงตาของท่านเปลี่ยนไป ท่านรีบก้มตัวลงไปค้นหาอะไรบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ใต้โต๊ะ ก่อนจะหยิบขึ้นมาให้หญิงสาวดู
“แล้วตอนนี้แม่ของหนูอยู่ที่ไหนคะ แม่ไม่รักหนูหรือยังไง ถึงไม่กลับไปหาหนูอีก ฮือ...”
“แม่หนูรักหนูมาก แม่หนูมาที่นี่เพื่อมาอยู่ดูแลคุณตาที่ชุบเลี้ยงท่านมาตั้งแต่เกิด แต่เคราะห์ซ้ำกรรมซัด อยู่ได้ไม่ทันไร แม่ของหนูก็โดนงูฉกตาย หลังจากที่คุณตาเหรียญตายไปได้เพียงสองเดือนเท่านั้น ตอนที่ลุงกับแม่คุยกัน ถ้าทำบุญหนึ่งร้อยวันแล้ว แม่หนูจะกลับไปหาหนู”
“งูฉกตายหรือคะ”
“ใช่ ในสมัยนั้น เราอยู่ในป่าโน่น ที่เป็นบ้านของตาเหรียญ ที่เป็นพ่อบุญธรรมของแม่หนู และเป็นพ่อของลุงด้วย แม่หนูไปถึงโรงพยาบาลช้าไป เธอเสียชีวิตระหว่างทาง”
“แล้วทำไมตอนนั้นลุงไม่ติดต่อไปบอกพ่อล่ะคะ”
ท่านถอนหายใจยาว ๆ “พ่อหนูทะเลาะกับแม่ใหญ่ ตอนที่แม่หนูจะกลับมาที่นี่ ว่าถ้าแม่หนูก้าวขาออกมา ให้เลิกติดต่อกันไปเลย ลุงไม่รู้ว่าเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ ลุงไม่กล้าซักไซ้ และตอนนั้นมันก็วุ่นวายไปหมด จนลุงไม่ได้ติดต่อพ่อของหนูกลับไปอีก อีกอย่างแม่หนูไม่ได้เขียนที่อยู่อะไรของพ่อของหนูเอาไว้ให้เลย” สีหน้าของท่านหม่นเศร้าลง
“ลุงเป็นอะไรกับแม่คะ” ที่ถามเพราะภรมัยรับรู้มาตลอดว่าแม่หนีตามชู้รักที่ชื่อเทียน
“พ่อของลุงรับแม่ของหนูที่เป็นเด็กกำพร้ามาเลี้ยง จะว่าไปก็มีศักดิ์เป็นน้องสาว แม้ว่าเราสองคนไม่ได้สายเลือดเดียวกัน”
“ที่ใคร ๆ เขากล่าวหาว่าลุงกับแม่มีอะไรกัน”
ท่านถึงกับเอียงคอ ดวงตาไหวระริก “เราไม่ได้ทำอะไรกันแบบนั้น แล้วลุงจะกล้าทำกับคนที่ตัวเองเรียกว่าน้องสาวได้ยังไง” ท่านนิ่งไปอึดใจ
“หึ... ปากของคน คิดไปได้ทุกอย่างในเรื่องอกุศล แต่ก็ช่างเถอะ”
“หนูมาที่นี่ทำไมล่ะ”
“เก๋มาตามหาแม่” แล้วเธอก็ปล่อยโฮ
สองชั่วโมงต่อมา
ลุงเทียนพาเธอมาที่หลุมศพของแม่ แม่ของเธอเป็น คริสเตียน ร่างของแม่ถูกฝังเอาไว้ที่สุสานบ้านแม่แจ๋ม ภรมัยวางช่อดอกไม้เอาไว้ที่หน้าหลุมศพของแม่
มือของเธอที่สั่นไหวระริกแตะหน้ารูปของแม่ไป น้ำตาของหญิงสาวก็ไหลพราก ๆ อย่างกลั้นเอาไว้ไม่ได้อีกแล้ว ความหมายมั่นที่อยากเจอแม่ ขอแค่ได้กอดสักครั้ง
“เมี่ยงเอ๊ย ลูกสาวมาหาแล้วนะ ไม่ต้องรออะไรแล้ว ไปขึ้นสวรรค์เสียเถอะ”
“ทำไมลุงพูดแบบนั้นคะ” เธอหันไปถามลุงที่นั่งลงใกล้
“เมี่ยงบอกกับลุงก่อนตายว่า สิ่งที่ปรารถนาในหัวใจหนึ่งเดียวคืออยากกลับไปหาลูก ลุงก็รับปากว่า ถ้าตาเหรียญดีขึ้น ก็จะพาแม่ของหนูไป แต่ว่า... มันไม่มีวันนั้น”
“ฮือ...” ภรมัยถึงกับทรุดนั่งพับเพียบลงไปกับพื้น ลุงเทียนจึงได้แต่ตบลงไปที่ไหล่ ลูบศีรษะของเธอเพื่อปลอบใจ
“ไม่ต้องห่วงอะไรอีกแล้วนะเมี่ยง พี่จะคอยดูแลลูกของเมี่ยงให้ พี่จะเป็นที่ปรึกษาให้ทุกเรื่อง ขอให้เชื่อใจพี่”
“แม่จ๋า เก๋มาหาแม่แล้วค่ะ แม่หลับให้สบายนะคะ ไปเป็นนางฟ้าอยู่บนสรวงสวรรค์ ไม่ต้องเป็นห่วงเก๋ เก๋สัญญาว่า เก๋จะดูแลตัวเองอย่างดีค่ะ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ” ภรมัยร้องไห้ปานจะขาดใจ ไม่มีวันได้เห็นแม่ตัวเป็น ๆ ไม่มีวันที่จะได้รับอ้อมกอดอันอบอุ่นของคุณแม่ที่เธอเฝ้าฝันมาตลอดชีวิต
“เก๋ แม่ของหนูคงนอนตายตาหลับแล้วล่ะ”
ลุงกับหลานสาวที่พลัดพรากนั่งคุยกันอยู่ที่หน้าบ้านหลังน้อยของแม่เมี่ยง
“รู้ว่าแม่ตายไปแบบนี้ เก๋จะเอายังไง จะกลับไปอยู่บ้านกับพ่อไหม”
“ลุงเทียนให้เก๋อยู่ที่นี่ได้ไหมคะ เก๋อยากจะอยู่ใกล้แม่ อย่างน้อยก็สักปีสองปี เก๋อยากไปเที่ยวบ้านตาเหรียญ และอยากจะดูว่าตอนเล็ก ๆ แม่เมี่ยงของเก๋อยู่ยังไง และทำอะไร แบบไหนบ้าง” รอยยิ้มของเธอเมื่อได้เอ่ยถึงแม่นั้นช่างมีความสุข ถึงแม้จะมีความเศร้าปนอยู่บ้าง
“ลุงอนุญาต และลุงยกบ้านหลังนี้ให้หนูอยู่ จนกว่าหนูอยากจะกลับบ้าน หรือถ้าหนูอยากจะอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตก็ได้ ลุงไม่ว่าอะไรทั้งนั้น”
“ขอบคุณมากค่ะลุง” ภรมัยรีบยกมือไหว้
“อัลบั้มรูปถ่ายของแม่หนู และของใช้บางส่วนของแม่ ลุงก็ยังคงเก็บไว้ และไม่เคยย้าย ยังคงรักษาเอาไว้แบบนี้”
“ลุงเทียนช่างน่ารักจังค่ะ อุตส่าห์เก็บเอาไว้อีก”
“ทุกอย่างอยู่ที่นี่มามากกว่ายี่สิบปีแล้ว”
“เพราะทุกอย่างมันเป็นความทรงจำ” สายตาของลุงเทียนไม่อาจจะบอกได้ว่าท่านรู้สึกเช่นไร
ในใจของภรมัยก็คิดว่า ลุงเทียนกับแม่ของเธออาจจะรักกัน แต่ว่าด้วยคำว่าพี่น้อง จึงต่างแยกย้ายไปมีครอบครัว เพื่อจะไม่ได้เป็นที่ครหา
พ่อของเธอมักจะพูดเสมอว่า แม่ไม่เคยรักพ่อเลย แม่รักผู้ชายคนอื่น และคนคนนั้นก็คือลุงเทียน
“เก๋จะหุงหาอะไรกิน ก็ให้เข้าไปทำที่บ้านหลังใหญ่ หรือว่า จะไปซื้อที่ร้านค้าฝั่งกระโน้นก็ได้” ลุงชี้ไปตามถนน
“ไกลไหมคะลุง”
“ไม่ไกลหรอก ลุงนะไม่กินข้าวเย็นมาสามปีละ”
“จริงหรือคะ”
“แต่หนูนะต้องกินนะ เราเป็นวัยที่ใช้สมองและแรงงาน ต้องกินเยอะ ๆ แต่ถ้าอยากจะทำกินเอง ผักปลาอาหารลุงซื้อมาใส่เอาไว้ในตู้เย็นเต็ม หรือว่าหนูจะไปดูที่แปลงผักของลุงด้านหลังก็ได้ ลุงทำสวนผักกินเอง ประหยัดไปได้อีกเยอะ”
“ค่ะคุณลุง เอาไว้วันหน้านะคะ ตอนนี้หนูเหนื่อยจังค่ะ”
“จริงสินะ ลุงก็พาหนูตะลอน ๆ ไม่ได้คิดเลยว่าหนูจะเหนื่อย เฮ้อ แต่ลุงก็โล่งใจนะที่หนูมาหา และเราได้เจอกัน และหนูยังได้กราบลาแม่”
“ค่ะ คงจะเป็นเพราะแม่บันดาล ทำให้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับหนูในวันนี้ช่างราบรื่น”
“ลุงก็เชื่อว่าอย่างนั้นเหมือนกัน เก๋ ลุงขอตัวก่อนนะ เก๋จะได้พักผ่อน”
“ค่ะ” ภรมัยมองไปทางบ้านที่ลุงอยู่
“เงียบเหมือนกันนะคะ คุณลุงอยู่กับใครคะ”
“ลูกชาย พี่ตงนะ พี่เขาไปดูงานช่าง เขาสร้างรีสอร์ตใหญ่อยู่ใกล้แพงกิ้งนั่นแหละ”
ภรมัยมองตามมือ ดวงตาเต็มไปด้วยคำถาม อดที่จะถามลุงไม่ได้ “แล้วเมียของลุงล่ะคะ”
“ป้านะเหรออายุสั้นเหมือนกัน ป้าเสียเพราะโรคประจำตัวตามหลังแม่ของหนูไป ป้าตายตอนที่แม่หนูเสียได้สักสามปีมั้ง”
“หนูเสียใจด้วยนะคะคุณลุง”
“กว่าลุงทำใจได้ เพราะตอนนั้นเรียกได้ว่า คนที่ลุงรักตายตามกันไปติด ๆ พ่อของลุง แม่ของหนู และต่อมาก็เมียของลุง ทว่าคนเราเกิดมาก็ต้องตายนะ ลุงก็คิดแบบนี้เพื่อความสบายใจ”
“ลุงได้ทำเต็มที่แล้วค่ะ ก่อนที่ทุกคนจะลาจากกันไปอีกโลกหนึ่ง ลุงก็ได้ดูแลพวกเขา”
“นั่นแหละที่พอจะทำให้ยิ้มได้ ว่ายังได้อยู่ด้วยกันในวาระสุดท้ายของชีวิต การเกิด แก่ เจ็บ ตาย มันก็เป็นวัฏจักรของมนุษย์เรานะ”
“ค่ะ”
“เอาเถอะ ไว้เราสองคนค่อยคุยกันอีก ลุงขอตัวก่อน ถ้ามีอะไรติดขัด ก็เดินไปหาลุงที่บ้านนะ”
“ขอบคุณมากค่ะคุณลุง”
ภรมัยได้แต่มองตามหลังคุณลุง นึกขอบคุณที่ลงเอยแบบนี้ เธอเงยหน้าขึ้นไปมองบนฟ้าแล้วยิ้ม เธอกำลังยิ้มให้ใครบางคนอยู่ข้างบนนั้น ‘หนูได้อยู่กับแม่เสียที’
ตง หรือ เอกปกรณ์ เดินเข้ามาในบ้าน เขารู้สึกสงสัยมากที่บ้านหลังเล็กที่พ่อมักจะไปขลุกอยู่ข้างในนั้น บ้านหลังนั้นเปิดไฟจนสว่างโร่
ชายหนุ่มจึงเดินเข้าไปถาม พี่วิไลที่กำลังเตรียมตัวจะกลับบ้านของตัวเอง
“พี่วิไลใครมาอยู่บ้านหลังเล็กน่ะ” สายตายังจ้องไปยังบ้านหลังน้อย
“เห็นว่าเป็นลูกสาวของคุณเมี่ยงอะค่ะ”
“เมี่ยง” เขาทำท่าคิด ก่อนจะคิดขึ้นมาได้ ผู้หญิงที่อยู่ในดวงใจของคุณพ่อของเขานั่นเอง คนที่ชื่ออาเมี่ยง แม้อาเมี่ยงจะมีสักเป็นน้องบุญธรรมของพ่อก็ตาม แต่พ่อก็มอบดวงใจรักให้กับเธอคนนั้นไป จนทำให้แม่ของเขาตรอมใจตาย
“มาถึงเมื่อไหร่”
“เห็นตั้งแต่กลางวันแล้วค่ะ แต่ว่าพี่ก็ไม่ได้ไปวุ่นวายถามนะคะ เพราะลุงเทียนไม่ได้เรียกให้ไปช่วยดูแลเธอค่ะ”
“นัดแนะกันมาหรืออย่างไร” สายตามองอย่างไม่ไว้วางใจ
“เรื่องนี้วิไลไม่ทราบจริง ๆ ค่ะ คุณตงไปถามเอากับคุณพ่อนะคะ เท่าที่ได้ยินตอนที่เดินเข้ามาในบ้าน เปรยว่าหน้าตาของเธอคนนั้นเหมือนกับแม่ของเธอมาก และก็ยังสวยเหมือนแม่อีกค่ะ ชมอะไรอีกเยอะแยะไม่รู้ พี่ไม่ได้ตั้งใจฟัง มัวแต่ยุ่งกับการทำอาหารเย็นให้คุณตงน่ะค่ะ”
เขาเพ่งสายตามองไปยังบ้านหลังเล็กของอาเมี่ยง
“คุณตงจะให้พี่ทำอะไรอีกไหมคะ”
“ไม่มีแล้วครับ พี่กลับบ้านเถอะ” เขาพูดแบบไม่ได้สนใจวิไล สนใจแต่คำพูดที่บอกว่า เธอคนนั้นสวยเหมือนแม่
“ค่ะ พี่เตรียมอาหารอยู่ในฝาชีนะคะ พี่เพิ่งอุ่นไปค่ะ”
“ขอบคุณมากครับพี่ กลับบ้านเถอะ เดี๋ยวลูกกับผัวจะรอ”
“ถ้าอย่างนั้นพี่ไปก่อนนะคะคุณตง”
“ครับ”
วิไลเดินออกไปแล้ว ชายหนุ่มแทนที่จะนั่งกินข้าวเหมือนทุกวัน แต่เขากลับเดินไปมองที่บ้านหลังเล็ก
เอกปกรณ์อยากจะเห็นหน้าค่าตาของผู้หญิงคนนั้นนัก เขาเคยเห็นแต่ในรูปภาพ หน้าตาของอาเมี่ยงสะสวยอย่างไร เขาจำได้อย่างติดตา
แม่มักจะพูดฝังหัวอยู่เสมอว่า เพราะอาเมี่ยงคนเดียวที่ทำให้พ่อปันใจ พ่อก็เลยไม่ได้สนใจ และรักแม่เท่าที่ควร
หัวใจของเอกปกรณ์เดือดดาลขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ การเอ่ยถึงอาเมี่ยง ทำให้เขานึกไปถึงวันที่แม่นอนซม ไม่รู้สึกตัว เอาแต่พร่ำเพ้อตัดพ้อว่าพ่อไม่รัก เขาที่เป็นลูกได้แต่ปลอบใจ
เอกปกรณ์อยากจะรู้เหมือนกันว่า ลูกสาวจะหน้าตาละม้ายคล้ายแม่ของเธอมากแค่ไหน พ่อของเขาถึงได้ออกปากชม หรือว่า จะเป็นเหมือนที่แม่พูดกรอกหู ไม่เคยมีวันไหนที่พ่อของเขาจะลืมอาเมี่ยง
เอกปกรณ์เดินไปที่บ้านหลังเล็ก ในตอนนั้นภรมัยกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ข้างนอก หญิงสาวยังไม่ง่วง และรู้สึกนอนไม่หลับ อาจจะเป็นเพราะผิดที่ผิดทาง และเป็นคืนแรกที่เธอได้นอนบ้านของแม่ก็ได้ แม้จะเหนื่อยจากการเดินทาง
หลังจากที่ไปไหว้หลุมศพแม่มาแล้ว ภรมัยได้แต่นั่งดูรูปของแม่อย่างไม่รู้จักเบื่อ ตลอดเวลามากกว่ายี่สิบปีที่เธอได้แต่เฝ้าคิดถึงแม่อยู่ทุกลมหายใจเข้าออก วันนี้สมหวังสักที แม้ว่าจะไม่ได้เจอกับแม่ตัวเป็น ๆ แค่ได้อยู่ในบรรยากาศเดียวกับแม่ ได้อยู่กับคนรู้จักของแม่ ภรมัยก็พอใจมากแล้ว
“ว้าย” เธออุทานออกมาอย่างตกใจ สายน้ำที่เธอฉีดออกจากสายยางนั้นเกือบจะโดนเขา เอกปกรณ์ก้าวขาเข้ามา ก่อนจะส่งยิ้มให้ แค่เห็นแวบแรก ภรมัยก็รู้แล้วว่าเขาเป็นใคร พี่ตงลูกของลุงเทียน เขามีหน้าตาและรอยยิ้มเหมือนลุงเทียนไม่มีผิด ไม่ว่าจะเป็นโครงหน้า สันจมูก และริมฝีปาก ช่างโขกแบบมาจากลุงเทียนอย่างพิมพ์เดียวกัน แม้กระทั่งสันกรามใหญ่ ๆ ที่ออกฉากเป็นสี่เหลี่ยมอย่างเห็นเป็นเอกลักษณ์ แต่ทว่าเขาดูหล่อเหลากว่าที่ภรมัยคิด
ภรมัยรีบเดินไปปิดน้ำ หันกลับมายกมือไหว้และยิ้มให้เขาอย่างเต็มใบหน้า
