แม้เขาจะกำลังพูดกับปลายสายอยู่ แต่สายตากลับจ้องมองมาที่เธออยู่ตลอดเวลา

ม่านตาของเสิ่นเฉียวหดตัวลง เธอรู้ดีว่านี่คือบทลงโทษที่ลี่จิ่งฮั่นมอบให้กับเธอ

เมื่ออยู่ต่อหน้าลี่จิ่งฮั่น เธอไม่มีแม้แต่กำลังจะโต้ตอบอะไรได้เลย

ความรู้สึกอึดอัดจากการถูกกดขี่ การถูกเหยียดหยามและเยาะหยันถาโถมเข้ามาพันธนาการเธอเอาไว้

ลี่จิ่งฮั่นกดวางสายอย่างไม่ใส่ใจ “ไว้คุณยอมรับผิดเมื่อไหร่ ผมค่อยสั่งให้คนกลับมาเริ่มการรักษาแม่ของคุณอีกครั้งแล้วกันนะ”

เสิ่นเฉียวข่มความเจ็บปวดที่แล่นริ้วขึ้นมาในทรวงอกเอาไว้ แล้วก็กัดฟันพูดว่า “ฉันไม่ผิด แล้วฉันก็จะไม่มีวันยอมรับผิดเด็ดขาด ลี่จิ่งฮั่น ในที่สุดฉันก็ได้เห็นธาตุแท้ของคุณแล้วว่าคุณนั้นเลือดเย็นขนาดไหน！”

แววตาของลี่จิ่งฮั่นเปี่ยมไปด้วยความเย็นชา เขาพูดขึ้นอย่างเนิบ ๆ ว่า “ผมจะรอวันที่คุณมาคุกเข่าอ้อนวอนผมแล้วกัน”

หลังจากพูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไปทันที

นับตั้งแต่เขากลับมาจนถึงตอนนี้เพิ่งผ่านไปเพียงสิบนาทีเท่านั้น แต่เขากลับนำพาหายนะมาสู่ชีวิตเธออย่างแท้จริง

เสิ่นเฉียวทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าและสิ้นหวังจับขั้วหัวใจ

ทว่าไม่นานนักเธอก็รีบดึงสติกลับมา ในเมื่อค่ารักษาของแม่ถูกระงับแล้ว เธอจึงต้องรีบไปที่โรงพยาบาลโดยด่วน

หลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นกับคุณพ่อและบริษัท คุณแม่ก็ตัดสินใจจบชีวิตตัวเอง

โชคดีที่กู้ชีพได้อย่างทันท่วงทีจึงยังมีชีวิตอยู่ ทว่าท่านกลับต้องกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา ตลอดชีวิตที่เหลือทำได้เพียงพึ่งพาอุปกรณ์ทางการแพทย์ราคาแพงเพื่อยื้อลมหายใจเอาไว้เท่านั้น

หลังจากไปถึงโรงพยาบาล เสิ่นเฉียวก็รีบถอนเงินทั้งหมดที่มีในบัตรออกมาจ่ายค่ารักษาต่อให้แม่ทันที

ตลอดสามปีที่แต่งงานมา เธอยังคงทำงานอยู่ตลอด

แต่เงินในบัญชีกลับใช้จ่ายค่ารักษาได้เพียงแค่สามเดือนเท่านั้น

หากต้องการจะหลุดพ้นจากชีวิตแต่งงานครั้งนี้ อันดับแรกคือเธอต้องยืนหยัดได้ด้วยตัวเองและไม่ขอรับความช่วยเหลือใด ๆ จากลี่จิ่งฮั่นอีก

เสิ่นเฉี่ยวกดโทรศัพท์ออกไปหาใครคนหนึ่ง

“พี่เฉิน ฉันต้องการความช่วยเหลือจากพี่ค่ะ”

พี่เฉินเปรียบเสมือนเป็นผู้จัดการของเธอ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เมื่อชื่อเสียงในฐานะช่างภาพสัตว์ป่าของเธอเริ่มโด่งดัง งานบางส่วนก็ได้พี่เฉินนี่แหละที่เป็นคนช่วยจัดการให้

อีกฝ่ายมีคอนเนคชั่นที่กว้างขวางมาก ถึงขนาดที่ว่าช่วยเธอแก้ปัญหาตรงหน้าได้ ในการพูดคุยทางโทรศัพท์เมื่อกี้นี้ พี่เฉินยังแสดงความเห็นอกเห็นใจต่อสิ่งที่เธอเผชิญและรับปากว่าจะช่วยเธออย่างเต็มที่อีกด้วย

เวลาหนึ่งทุ่มตรง

เสิ่นเฉียวได้ขับรถมาถึงที่อาคารจิ่งรุ่ย

พี่เฉินช่วยนัดผู้จัดงานในการประกวดครั้งนี้ให้กับเธอ

ในกระเป๋าถือที่อยู่ข้างกายเธอ คือหลักฐานทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับการที่ลู่ซือหน่วนขโมยผลงานของเธอในครั้งนี้

เสิ่นเฉียวตรงไปยังห้องส่วนตัวหมายเลข 2203 ทันที

ไม่นานนัก ประตูก็ถูกเปิดออก ก่อนจะมีชายร่างอ้วนฉุลงพุงท่าทางดูน่าสะอิดสะเอียนคนหนึ่งเดินเข้ามา

เสิ่นเฉียวทักทายอย่างสุภาพว่า “สวัสดีค่ะ คุณหวัง ฉันคือเสิ่นเฉียว ผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้ แต่ผลงานของฉันถูกคนอื่นนำไปแอบอ้าง ฉันต้องการความช่วยเหลือจากคุณค่ะ พี่เฉินน่าจะบอกคุณไว้แล้วใช่ไหมคะ”

หวังควนมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาหื่นกระหาย “ที่แท้คุณก็คือช่างภาพเสิ่นผู้โด่งดังนี่เอง ทั้งสาวทั้งสวยขนาดนี้แท้ ๆ แต่กลับต้องไปถ่ายงานในที่อันตรายแบบนั้น คงลำบากน่าดูเลยนะครับ”

“ดูใบหน้าสวย ๆ กับมือน้อย ๆ นี่สิ มาทำงานถ่ายภาพบุกป่าฝ่าดงแบบนี้ เสียของชะมัด”

เขาพูดพลางยื่นมืออันอวบอ้วนเข้ามาทางเธอ

รอยยิ้มของเสิ่นเฉียวแข็งทื่อเล็กน้อย เธอเบี่ยงตัวหลบอย่างแนบเนียน แล้วก็ยัดเอกสารที่เตรียมไว้ใส่มือของเขา

“คุณหวังคะ คุณลองดูหลักฐานชุดนี้ก่อนเถอะค่ะ ในฐานะผู้จัดงานครั้งนี้ คุณหวังน่าจะเข้าใจช่างภาพที่ต้องเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อให้ได้สารคดีอย่างพวกเราดี ฉันแค่ต้องการความยุติธรรมเท่านั้นค่ะ”

หวังควนเหวี่ยงแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ ก่อนจะกระตุกมุมปากหัวเราะเยาะออกมา

“เสิ่นเฉียว คุณคงไม่ได้ไร้เดียงสาถึงขั้นคิดว่าถ้าไม่ยอมจ่ายค่าตอบแทนอะไรเลย ผมจะยอมล่วงเกินกับคุณลี่เพื่อสิ่งที่เรียกว่าความยุติธรรมนั่นหรอกนะ”

เสิ่นเฉียวกำหมัดแน่นด้วยสีหน้าเรียบเฉย จนเล็บอันแหลมคมจิกเข้าไปในเนื้อฝ่ามือ

“เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา...…”

ทว่าเธอยังพูดไม่ทันจบ หวังควนก็ชิงหัวเราะเยาะออกมาซะอย่างนั้น

เขาพูดด้วยสีหน้าดูถูกเหยียดหยามว่า “นี่คุณไม่รู้หรือไงว่าลี่จิ่งฮั่นมีอิทธิพลในวงการนี้แค่ไหนน่ะ？”

ความหวังสุดท้ายที่ริบหรี่ของเสิ่นเฉียว ในวินาทีนี้พลันมอดดับลงในพริบตาไปอย่างสมบูรณ์

เธอจะไม่รู้สถานะของลี่จิ่งฮั่นได้ยังไงกันล่ะ

เขาใช้เวลาเพียงห้าปีผลักดันลี่ซื่อกรุ๊ปขึ้นสู่จุดสูงสุด จน ณ ตอนนี้เมื่อมองภาพรวมทั่วทั้งเมืองหลวง ความยิ่งใหญ่ของลี่ซื่อกรุ๊ปก็เป็นรองแค่เผยซื่อกรุ๊ปเท่านั้น

“แต่เห็นแก่หน้าสวย ๆ ของคุณ ถ้าคุณยอมปรนนิบัติผมให้เต็มที่สักคืน เรื่องนี้ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้หรอกนะ”

หวังควนพูดพลางโถมร่างกายอันอ้วนฉุเข้าใส่เธอทันที

ทว่าก่อนที่มือปลาหมึกอันอวบอ้วนของเขาจะได้สัมผัสเสิ่นเฉียว ประตู ห้องส่วนตัวกลับถูกเปิดออกอย่างแรง จากนั้นหวังควนก็โดนเรียวขายาวที่ทรงพลังเตะเข้าอย่างแม่นยำจนกระเด็นไปอัดกับกำแพง

เสิ่นเฉียวหันไปมองทางประตูโดยสัญชาตญาณ ทว่าวินาทีที่เห็นชัดว่าผู้มาเยือนคือใคร เธอก็ถึงกับอึ้งไปเลยทีเดียว

เผยลี่ชวนงั้นเหรอ

ศัตรูตัวฉกาจของลี่จิ่งฮั่นนี่

เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

หวังควนเอามือกุมท้องพลางกัดฟันพยุงตัวลุกขึ้นมา “ใครมันรนหาที่ตาย กล้ามาถีบกูวะ เดี๋ยวกูจะจัดการ……”

ทว่าเขายังด่าไม่ทันจบประโยคดี พอเห็นว่าผู้มาเยือนคือ เผยลี่ชวน เขาก็ต้องตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวทันที

จากนั้นเขาก็รีบเข้าไปเลียแข้งเลียขา พร้อมเผยรอยยิ้มเอาอกเอาใจออกมาในพริบตา

“คุณเผย ลมอะไรหอบคุณมาที่นี่ได้ครับ？”

หมอนี่เปลี่ยนสีหน้าเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้ากระดาษซะอีก

เผยลี่ชวนไม่แม้แต่จะชายตามองหวังควนด้วยซ้ำ เขาจับจ้องไปยังเสิ่นเฉียวด้วยสายตาเย็นชา

“ไสหัวไปซะ！”

หวังควนรีบพยักหน้าโค้งคำนับอย่างลนลานทันที “ครับ คุณเผย ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ！”

หลังจากหวังควนออกไป ในห้องส่วนตัวก็เหลือเพียงเผยลี่ชวนและเสิ่นเฉียวแค่สองคนเท่านั้น

บรรยากาศอันน่าอึดอัดแผ่ซ่านไปทั่ว ทั้งสองคนไม่มีใครพูดอะไรทั้งนั้น บริเวณรอบข้างเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเข็มหล่นเลยทีเดียว

เสิ่นเฉียวอ่านความคิดของเผยลี่ชวนไม่ออก จึงทำได้เพียงหยั่งเชิงดูว่า “ขอบคุณคุณเผยมากนะคะที่เมื่อกี้นี้อุตส่าห์ยื่นมือเข้ามาช่วย”

เผยลี่ชวนเลื่อนเก้าอี้นั่งลงอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะกวาดสายตามองเอกสารที่เสิ่นเฉียวรวบรวมเอาไว้

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ”

เขาพลิกอ่านเอกสารอย่างเนิบช้า ทำให้สายตาของเสิ่นเฉียวดูสับสนมากขึ้นเรื่อย ๆ

แม้ว่าระหว่างเธอกับลี่จิ่งฮั่นจะเป็นการแต่งงานกันแบบลับ ๆ แต่คนในวงการต่างก็รู้ดีว่าพวกเขาเป็นสามีภรรยากัน

ในฐานะคู่ปรับตัวฉกาจ เผยลี่ชวนไม่รู้สึกว่าการที่เธอและเขามาอยู่ด้วยกันแบบนี้มันน่าอึดอัดบ้างเลยเหรอ

เสิ่นเฉียวกระแอมออกมาเบา ๆ ก่อนจะพูดว่า “คุณเผยคะ พอดีฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังมีธุระต้องไปจัดการต่อ บุญคุณในวันนี้ ไว้ฉันจะหาโอกาสตอบแทนวันหลังแล้วกันนะคะ”

เธอเดินเข้าไปหมายจะหยิบแฟ้มเอกสารและเดินออกไป

ทว่าเขากลับชิงใช้มือที่เห็นข้อนิ้วชัดเจนกดทับเอกสารไว้ เพื่อขัดขวางการกระทำของเธอ

เสิ่นเฉียวเหลือบไปเห็นแหวนนิ้วก้อยสีทองประดับเพชรเม็ดเล็กที่สวมอยู่บนมือซ้ายของเขา มันส่องประกายระยิบระยับภายใต้แสงไฟ บนนั้นเหมือนจะมีตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวเล็ก ๆ สลักอยู่ด้วย ติดตรงที่ว่าเธอมองเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก

เผยลี่ชวนเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาลึกซึ้ง “คุณเสิ่นครับ ผมชื่นชมในพรสวรรค์และความสามารถด้านการถ่ายภาพของคุณมาก ไม่ทราบว่าคุณสนใจจะมาทำงานที่บริษัทของผมไหมครับ？”

รูม่านตาของเสิ่นเฉียวขยายกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอมองไปที่เผยลี่ชวนด้วยความงุนงง

“แต่คุณก็รู้จักตัวตนของฉันดี ลี่จิ่งฮั่นกับคุณ…...”

“สิ่งที่ผมชื่นชมคือความสามารถของคุณ มันเกี่ยวอะไรกับความสัมพันธ์ส่วนตัวของคุณด้วยล่ะครับ？”

เผยลี่ชวนเคาะแฟ้มเอกสารฉบับนั้นเป็นจังหวะด้วยแรงมือที่ไม่หนักไม่เบาจนเกินไป

“ถ้าคุณตกลง พรุ่งนี้คุณสามารถเข้ามาเซ็นเอกสารเริ่มงานที่บริษัทได้เลย ในขณะเดียวกัน ผมมีของขวัญต้อนรับการเข้าทำงานชิ้นหนึ่งที่คุณต้องพึงพอใจแน่ ๆ จะมอบให้คุณด้วยครับ”

สมองของเสิ่นเฉียวสับสนวุ่นวายไปหมดแล้ว

เธอไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมคนระดับเผยลี่ชวนถึงจงใจยื่นข้อเสนอไมตรีนี้ให้กับเธอ

เธอพูดด้วยความสับสนและลังเลว่า “คุณเผย ขอโทษด้วยนะคะ ฉันคงต้องขอปฏิเสธความปรารถนาดีของคุณในครั้งนี้แล้วล่ะค่ะ”

เผยลี่ชวนถามขึ้นมาอีกว่า “เป็นเพราะลี่จิ่งฮั่นงั้นเหรอ？”

เสิ่นเฉียวถูกตัวอักษรบนแหวนดึงดูดโดยไม่รู้ตัวอีกครั้ง

ด้านบนนั้นเหมือนจะเป็นตัวเอสที่ตัวเล็กมาก ๆ เลย

“เปล่าค่ะ ไม่ใช่แบบนั้นหรอก”

เมื่อพูดถึงลี่จิ่งฮั่น นัยน์ตาของเสิ่นเฉียวก็ต้องฉายแววเย็นชาและรังเกียจออกมาในทันที

แม้สายตาของเผยลี่ชวนจะราบเรียบและเย็นชา

ทว่าการที่เขาอยู่ในตำแหน่งผู้มีอำนาจมานานหลายปี

ทำให้เขาแผ่รังสีอันน่าเกรงขามออกมาโดยไม่ต้องพยายาม

เหมือนเช่นในตอนนี้ ต่อให้เขาจะนั่งอยู่ตรงนั้นเฉย ๆ หรือสีหน้าจะไร้อารมณ์ใด ๆ ก็ยังทำให้เธอยอมศิโรราบอยู่ดี

เสิ่นเฉียวทำได้เพียงพูดไปตามความจริงว่า “ฉันเป็นแค่ช่างภาพ ไม่ได้สัมผัสกับงานออฟฟิศมาหลายปีแล้ว ก็เลยกลัวว่าจะปรับตัวไม่ได้น่ะค่ะ”

เผยลี่ชวนพอได้ยินดังนั้นก็กระตุกมุมปากเผยรอยยิ้มจาง ๆ ออกมาจนแทบจะสังเกตไม่เห็น

ดูเหมือนเขาจะพอใจกับคำตอบของเธอมาก ถึงขั้นยอมอธิบายเพิ่มเลยว่า

“คุณแค่ทำในสิ่งที่คุณถนัดและรักต่อไปก็พอ ช่วงนี้เผยซื่อกรุ๊ปมีแผนจะถ่ายทำวิดีโอประชาสัมพันธ์เพื่อสาธารณกุศล แล้วผมก็รู้ดีว่าคุณถนัดเรื่องการเก็บอารมณ์ความรู้สึกผ่านหน้ากล้องมากแค่ไหน”

เสิ่นเฉียวเม้มริมฝีปากพลางขบคิดอย่างเงียบ ๆ

ช่วงหลายปีมานี้ เธอเดินหน้าทำสตูดิโอส่วนตัวมาโดยตลอด

แม้รายได้ในแต่ละเดือนจะไม่แน่นอน แต่เธอก็มีอิสระ

ทว่าเมื่อใดที่เซ็นสัญญา ก็ต้องมีกฎเกณฑ์ข้อบังคับต่าง ๆ เข้ามาผูกมัด

แต่เพราะการถูกลี่จิ่งฮั่นบีบคั้นในช่วงหลังมานี้ ทำให้การบริหารสตูดิโอของเธอไม่ราบรื่นเหมือนเมื่อก่อน ที่สำคัญไปกว่านั้นคือรายได้ของเธอไม่เพียงพอต่อค่ารักษาพยาบาลของแม่

ในเมื่อหน้าที่การงานของลี่จิ่งฮั่นรุ่งเรืองถึงขนาดนี้ คนคนเดียวที่อยู่เหนือกว่าเขาก็เห็นจะมีแค่เผยลี่ชวนแล้วล่ะ

เผยลี่ชวนราวกับมองทะลุถึงความกังวลในใจของเธอ เขาพูดประโยคหลังเสริมขึ้นมาอย่างเนิบ ๆ ว่า

“ผมสามารถร่วมหุ้นในสตูดิโอของคุณในรูปแบบของการลงทุนได้ด้วยเช่นกัน แบบนี้ คุณก็จะยังเป็นผู้มีอำนาจควบคุมสตูดิโอที่แท้จริงและยังคงได้รับอิสระตามเดิมยังไงล่ะครับ”

เสิ่นเฉียวมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน เพราะเขายื่นข้อเสนอที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้เลยจริง ๆ

“คุณเผยคะ ฉันขอถามหน่อยได้ไหมว่าทำไมถึงเลือกที่จะร่วมงานกับฉัน บริษัทยักษ์ใหญ่อย่างเผยซื่อกรุ๊ปมีช่างภาพมาสมัครงานมากมายนับไม่ถ้วนอยู่แล้ว ทำไมถึงต้องเป็นฉันด้วยคะ？”

เสิ่นเฉียวเสริมขึ้นในระหว่างที่กำลังใช้ความคิดว่า

“ถ้าคุณหวังผลจากความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาระหว่างฉันกับลี่จิ่งฮั่นละก็ ฉันขอบอกคุณให้ชัดเจนตรงนี้เลยแล้วกันค่ะว่าพวกเราสองคนกำลังจะหย่ากัน”