สองแก้มทั้งแดงทั้งร้อนจัด อับอาย อดสู แต่ก็จำต้องอดทนเอาไว้
“หนู... เต็มใจทำงานนี้ ไม่มีใครบังคับค่ะ”
“เงินที่พ่อแม่ให้ใช้ไม่พอ? หรือว่าต้องการซื้อกระเป๋าแพงๆ ไปอวดเพื่อนล่ะ”
ท้ายประโยคของเขามีความเย้ยหยันเล็กๆ แต่เขาไม่ผิดหรอกที่รู้สึกแบบนั้น
“คือ... หนูไม่มีพ่อแม่หรอกค่ะ เกิดมาก็อยู่กับตายาย แต่ตอนนี้ตากับยายเสียไปหมดแล้ว หนูก็เลยต้องดิ้นรนหาเงินเรียนเองน่ะค่ะ”
ความเยาะหยันในดวงตาของเขาค่อย ๆ จางหายไป และมีความสงสารเวทนาเข้ามาแทนที่
“เธอขายตัวเพราะต้องการเงินไปจ่ายค่าเทอม”
“ก็... ประมาณนั้นน่ะค่ะ”
หล่อนปั้นยิ้มออกไป เพราะไม่อยากให้เขาเห็นความอ่อนแอของตัวเอง แต่ทำไม่สำเร็จหรอก เพราะความอ่อนแอมันฉายชัดเต็มดวงตาของหล่อนออกไปหมดแล้ว
เขาลุกขึ้นยืน โดยที่หล่อนรีบลุกขึ้น และคว้าแขนกำยำเอาไว้
“คุณ... จะเปลี่ยนใจเหรอคะ”
“ฉันรู้สึกไม่ดีที่ต้องทำลายชีวิตของเธอ”
“มะ... ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกนะคะ คุณนอนกับหนู เป็นการช่วยต่อลมหายใจของหนูต่างหากล่ะคะ”
หากเขาเปลี่ยนใจ หล่อนจะทำยังไง เงินที่รับมาแล้วก็เอาไปจ่ายค่าห้องแทบหมดแล้ว
“เท่าที่ฉันคุยกับเธอ ฉันก็พอจะเดาได้ว่า เธอเพิ่งรับงานครั้งแรก”
“หนู...”
“เงินที่ฉันให้ไปแล้ว ไม่ต้องคืนหรอกนะ ถือว่าฉันช่วยเธอก็แล้วกัน”
เขาแกะมือของหล่อนออก และทำท่าจะเดินออกไป แต่หล่อนรีบวิ่งตามไปดึงเอาไว้อีกรอบ
“ได้โปรด... อย่าเปลี่ยนใจเลยนะคะ ให้หนูได้ทำหน้าที่เถอะค่ะ”
“เธอควรจะดีใจมากกว่านะมาลี... ที่ไม่ต้องเสียครั้งแรกให้กับผู้ชายที่ไม่มีทางจริงจังกับผู้หญิงอย่างเธอได้แบบฉัน”
หล่อนสะอึกด้วยความเจ็บ แต่ก็จำต้องซุกซ่อนมันเอาไว้ให้มิด
“หนูไม่ต้องการเอาเปรียบคุณค่ะ”
“ไม่ถือว่าเป็นการเอาเปรียบหรอก เงินนั้นถือว่าฉันให้”
“แต่... ถึงคุณจะไม่นอนกับหนู หนูก็ต้องไปรับงาน นอนกับคนอื่นอยู่ดี”
แววตาของเขามืดดำลง ก่อนที่ริมฝีปากหยักสวยจะขยับถาม
“สามหมื่นไม่พอหรือ”
“หนูต้องใช้มากกว่านั้นค่ะ และหนูก็มองไม่เห็นงานอื่นที่ได้เงินมากแบบงานนี้แล้วล่ะค่ะ”
หล่อนพยายามพูดให้เขา คิดว่าตัวหล่อนนั้นไม่ใช่คนดี เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องเสียเงินเปล่า
หล่อนรับเงินมา ก็อยากทำงานให้สำเร็จ...
ไม่อยากเอาเปรียบใคร...
และภูมิระพีก็คือผู้ชายที่หล่อนเต็มใจจะมีความสัมพันธ์ด้วยโดยไม่รู้สึกรังเกียจใดๆ เลย
“สรุปคือ... ต่อให้ฉันปล่อยเธอไป เธอก็จะไปรับงานกับผู้ชายคนอื่นอีก?”
“ใช่ค่ะ”
เขาถอนใจยาวๆ แววตาที่มองมายังหล่อนนั้น บอกให้รู้ว่า เขาจะไม่ปล่อยให้หล่อนรอดพ้นเงื้อมือไปได้อีกแล้ว
“งั้นฉันก็ควรใช้สิทธิ์ของฉันสินะ”
“ใช่ค่ะ คุณภูมิควรใช้บริการจากหนู...”
เขายืนนิ่งอยู่อึดใจ ก็เอ่ยขึ้น
“งั้นก็ไปอาบน้ำให้สะอาด เราจะได้เริ่มบรรเลงกันเลย”
น้ำเสียงของเขาเย็นชา และน่ากลัวไม่น้อย ในขณะที่หล่อนพยายามที่จะฝืนยิ้มสู้
“ได้ค่ะ... เดี๋ยวหนูมานะคะ”
เขาไม่ได้ตอบอะไรออกมา หล่อนจึงหมุนตัวหันหลัง และเดินเข้าไปในห้องน้ำ
กระจกบานใหญ่ตรงหน้า สะท้อนภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของหล่อนออกมาให้ได้เห็น
“มันคืองาน... เธอต้องทำเพื่ออนาคต มาลี...”
หล่อนพยายามปลอบใจตัวเอง พยายามบอกว่าทุกอย่างที่ทำลงไปเพราะความจำเป็น แต่หัวใจก็ยังคงเจ็บปวดอยู่ดี
ขายตัว...
คำ ๆ นี้มันคงจะติดอยู่ในหัวใจของหล่อนไปชั่วชีวิต ไม่มีทางล้างออกได้
เสียงโทรศัพท์มือถือที่เอาติดมือมาด้วยในห้องอาบน้ำดังขึ้น
หล่อนกดรับและยกขึ้นแนบหู
“มีอะไรเหรอเจน”
เจนจิราคือเพื่อนที่แนะนำงานนี้ให้กับหล่อน เพราะเจนจิราเองก็ทำงานนี้อยู่เช่นกัน
“ฉันก็แค่จะโทรมาสอบถามน่ะ ว่าเป็นยังไงบ้าง คุณภูมิระพีถึงโรงแรมหรือยัง”
“ถึง... แล้วล่ะ”
“งั้นถ้าถึงแล้ว แกก็ต้องบริการเขาให้ดีเลยนะรู้ไหม เขาจะได้ติดใจและเรียกใช้บริการแกอีกไง”
“ฉัน...”
“นี่ฉันจะบอกอะไรให้นะแก คุณภูมิระพีน่ะรวยมาก แถมยังโสดด้วยนะแก ถ้าแกทำดี อาจจะได้ผูกปิ่นโตเลยก็ได้นะ”
“ผูกปิ่นโต? มันคืออะไรเหรอเจน”
“แหม แกนี่จะไร้เดียงสาอะไรนักหนา ผูกปิ่นโตก็คือเลี้ยงดูถาวรยังไงล่ะ แกจะได้ไม่ต้องไปรับงานกับผู้ชายคนอื่นอีก ดีจะตาย ได้เงินใช้รายเดือนด้วย” น้ำเสียงของเจนจิราพูดด้วยความพึงพอใจ
“เหมือนเมียลับใช่ไหม”
“มันก็แบบนั้นน่ะแหละ แต่แกจะไปคิดอะไรมากล่ะ ได้เงิน ได้มีชีวิตดีๆ แค่นี้ก็คุ้มแล้ว จริงไหม”
มาลีนิ่งเงียบไป เจนจิราจึงพล่ามต่อ
“นี่แล้วแกต้องบริการคุณภูมิระพีให้ถึงอกถึงใจเลยนะ ที่ฉันรู้มา เขาชอบให้อมกล้วยน่ะ”
“อมกล้วย?”
“แหม หมายถึงอมไอ้นั่นของเขาน่ะ อม ๆ ดูด ๆ แกต้องตวัดลิ้นไปด้วยนะตอนเอาปากรูดขึ้นลงน่ะ”
คนฟังถึงกับหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย และก็เหมือนเจนจิราจะรู้ทัน
“ฉันรู้ว่าแกไม่เคย แต่แกต้องทำให้ได้ ไม่อย่างนั้น เขาก็จะไม่ติดใจ แกก็จะอดผูกปิ่นโตนะ”
“ฉัน... กะว่าจะทำแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว...”
มาลีบอกกับเพื่อน แต่ก็ถูกเพื่อนหัวเราะเยาะใส่มาทางสายโทรศัพท์
“ค่าใช้จ่ายสมัยนี้มันแพงขนาดไหนแกก็รู้ ทั้งค่าห้อง ค่ากิน ค่าอยู่ ค่าเทอม ค่าเรียน โอ๊ย จิปาถะ ถ้าแกไม่ขายตัว แกก็ไม่มีเงิน”
คำพูดของเจนจิรามันคือความจริงทุกอย่าง
“เอาเป็นว่า ทำตามที่ฉันบอก แล้วแกจะสบาย มีเงินใช้ มีเงินจ่ายค่าเทอม ไม่ต้องไปผัดผ่อนอีก”
“ฉัน... จะพยายาม”
“ดีมาก ท่องไว้เผื่ออนาคตของแกเอง”
เจนจิราวางสายไปแล้ว แต่มาลีก็ยังคงยืนกำโทรศัพท์มือถือนิ่งอยู่อย่างเดิม
ไม่มีอะไรผิดสักอย่าง...
เจนจิราพูดถูกต้องแล้วล่ะ
ถ้ามีเงิน...
ชีวิตของหล่อนก็จะสบาย ไม่ต้องถูกทวงค่าเทอมซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบทุกวันนี้
หลังจากตั้งสติอยู่ภายในห้องน้ำนานเกือบครึ่งชั่วโมง มาลีก็ตัดสินใจก้าวออกมา เผชิญหน้ากับความจริงที่ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้
เงิน...
หล่อนบอกตัวเองว่าเงินคือเป้าหมายของตัวเอง ดังนั้นเมื่อรับเงินมาแล้วก็ต้องทำงานให้เสร็จ ให้เรียบร้อย เผื่อให้คุ้มค่ากับเงินที่ลูกค้าจ่ายมา
แม้งานที่กำลังจะทำ มันจะคือการขายศักดิ์ศรีของความเป็นผู้หญิงก็ตาม
มือเล็กดันบานประตูห้องน้ำให้ปิดลงเบาๆ หัวใจเต้นไม่เป็นระส่ำ เมื่อต้องก้าวเดินมาหยุดตรงหน้าเตียงกว้าง ที่มีลูกค้าหนุ่มสุดหล่อนอนเอกขเนกรออยู่บนนั้น
สายตาคมเข้มของผู้ชายที่ชื่อภูมิระพีจ้องมองหล่อน มองเนื้อตัวอวบอัดที่ตอนนี้มีเพียงแค่ผ้าขนหนูสีขาวสะอาดพันเอาไว้รอบกายอย่างพิจารณา
หล่อนไม่อาจจะปกปิดสีแดงระเรื่อบนแก้มนวลของตัวเองเอาไว้ได้ กลีบปากนุ่มสั่นระริก ดวงตากลมโตพยายามซ่อนความอดสูเอาไว้สุดกำลัง
“คุณ... ภูมิพร้อมให้หนูบริการหรือยังคะ”
พยายามพูดด้วยน้ำเสียงปกติ แต่เสียงกลับทั้งแผ่วเบาทั้งสั่นเทา จนผู้ชายผู้มีใบหน้าราวกับเทพเจ้าปั้นแต่งถึงกับถอนใจออกมา
“เธอยังเปลี่ยนใจทันนะ มาลี”
“เอ่อ... หนูไม่เปลี่ยนใจหรอกค่ะ หนูจะให้บริการคุณให้ดีที่สุดค่ะ”
“ทั้งๆ ที่เธออายจนหน้าแดงไปหมดแล้วอย่างนั้นน่ะหรือ”
“หนู...”
“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่เสียดายเงินสามหมื่นหรอก เธอไม่ต้องคืน”
เขาทำท่าจะพลิกตัวลงจากเตียง แต่มาลีรีบแย้งเอาไว้เสียก่อน
“หนูไม่อายค่ะ... หนูทำได้...”
เพราะกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ หล่อนจึงตัดสินใจสลัดผ้าขนหนูออกจากกายสาว ยอมเปลือยเปล่าต่อสายตาคมกริบของภูมิระพี ราวกับผู้หญิงไร้ยางอาย
แต่หล่อนไม่มีทางเลือก...
หล่อนอายมาก แต่ก็พยายามที่จะตั้งสติเอาไว้ และก้าวข้ามความอดสูทั้งหมด
“หนู... จะทำให้คุณภูมิมีความสุขค่ะ”
หล่อนเห็นเขานั่งงันไป และสายตาของเขาก็จ้องมองร่างกายของหล่อนคล้ายกับกำลังตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น
ความถูกใจสะท้อนออกมาจากแววตาคมเข้มของภูมิระพี
หล่อนมองเห็นมันได้อย่างชัดเจน...
สายตาของเขาสำรวจไปทั่วทั้งเรือนกายสาว มองทุกสัดส่วนคล้ายกับลืมตัวอยู่นานเลยทีเดียว ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้น
“เธอสวยมาก...”
น้ำเสียงของเขาแปร่งพร่าแปลกหู
“หนู... ดีใจที่คุณภูมิชอบค่ะ”
หล่อนกัดฟันตอบออกไป ขณะข่มความอับอายก้าวขึ้นไปบนเตียงอย่างเชื่องช้า
ภูมิระพีรู้สึกเหมือนกับตัวเองกำลังถูกสะกดด้วยเสน่ห์นางของเด็กสาวตรงหน้า เขาขยับตัวไม่ได้ ร่างกายเหมือนถูกตรึงเอาไว้ด้วยความเย้ายวนอวบอิ่มของมาลี
ความเป็นชายแข็งชัน ขานรับกับความงดงามอวบเต็มไม้เต็มมือของสตรีตรงหน้า
ความต้องการทางเพศที่รุนแรงกำลังพยายามควบคุมสติของเขา
ยิ่งยามที่หล่อนค่อยๆ คลานเข้ามาหา หน้าอกอวบอัดห้อยและแกว่งไปมาตามการเคลื่อนไหว เขาก็ยิ่งรู้สึกร้อนรุ่มที่กึ่งกลางลำตัวจนแทบจะระเบิด
“เธอจะทำอะไรมาลี...”
หล่อนคลานมาหยุดคุกเข่าใกล้ๆ กับร่างหนาที่กำลังนั่งพิงหัวเตียง
“หนู... กำลังจะทำให้คุณภูมิมีความสุขที่สุดยังไงล่ะคะ”
มือเล็กคว้าไปที่เข็มขัด พยายามปลดมันออก แต่เพราะประสบการณ์ไม่มีเลย ทำให้ทุกอย่างดูติดขัดไปหมด
“ฉันทำเอง”
เขาปัดมือเล็กที่พยายามดึงเข็มขัดออกห่าง จากนั้นก็เป็นฝ่ายปลดเข็มขัดด้วยตัวเอง พร้อมกับปลดตะขอกางเกงรอ
น้ำลายในลำคอของมาลีเหนียวหนึบเป็นยาง เมื่อสายตาปะทะเข้ากับความนูนเป็นรูปรอยของเครื่องเพศของภูมิระพีที่อยู่ภายในซิปกางเกง
หล่อนตั้งสติ บอกตัวเองว่าอย่าตื่นกลัว ยื่นมือไปรูดซิปกางเกงลงช้าๆ จนในที่สุดซิปกางเกงก็ถูกรูดลงจนสุด
โอ้...
หล่อนทำได้แค่อุทานดังๆ ในลำคอเท่านั้น เมื่อซิปกางเกงแยกออกจากกัน และได้เห็นหัวหยักที่โผล่พ้นขอบบ็อกเซอร์สีดำตัวจิ้วออกมา
หน้าของหล่อนร้อนผ่าว สองแก้มแดงก่ำ ร่างกายร้อนวูบวาบ คล้ายกับกำลังจับไข้สูง
เหงื่อเม็ดเล็กๆ กำลังผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผาก ฝ่ามือ และตามผิวสาวขาวเนียน
ทำไม...
ทำไมหล่อนถึงได้รู้สึกแบบนี้นะ
ร้อนไปหมดทั้งตัว
หัวใจก็เต้นแรงมาก
และตรงนั้น...
ตรงเป้ากางเกงชั้นใน ถึงได้รู้สึกเปียกชุ่มแบบนี้ น้ำอะไรกันที่ไหลซึมออกมา
“ตัวสั่นเชียว มาลี...”
น้ำเสียงของภูมิระพียิ่งทำให้หล่อนรู้สึกสั่นเทิ้ม หล่อนปรายตาขึ้นมองสบตากับดวงตาคมเข้ม ไฟร้อนๆ ลุกโชนอยู่ในนั้น
เขากำลังหิว...
หิวในสิ่งที่หล่อนกำลังจะบริการ...
“หนู... แค่ไม่คุ้นเคยน่ะค่ะ แต่หนูจะทำให้ดีที่สุด...”
หล่อนยื่นมือไปดึงกางเกงขายาว พยายามจะให้มันออกไปให้พ้นทาง แต่ก็ยากเย็นนัก จนภูมิระพีต้องช่วยเหลือ
และเมื่อตอนนี้ท่อนล่างของภูมิระพีเหลือเพียงแค่กางเกงในบ็อกเซอร์เพียงตัวเดียว หล่อนถึงกับเบิกตากว้างแทบถลน
บ็อกเซอร์ตัวมันเล็กกว่าขนาดของเขามากเลยทีเดียว
ท่อนชายที่เดาว่าต้องยาวและใหญ่มากๆ ขึ้นเป็นรูปร่างให้เห็นชัดเจน
ลำคอของหล่อนยิ่งแห้งผาก น้ำลายก็ยิ่งเหนียวหนึบ
ท่องเอาไว้...
มันคืองาน...
หล่อนบอกตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะหลับตาลง และยื่นมือไปสัมผัสกับความเป็นชายขนาดมหึมาของลูกค้าหนุ่ม
“อืมมม...”
เสียงครางดังเบาๆ ในลำคอของภูมิระพี เมื่อปลายนิ้วสัมผัสกับความแข็งแต่นุ่มเนียนของท่อนเอ็นขนาดยักษ์
