Chapter 2
ลิ้นอุ่นชื้นไล้เลียนิ้วเรียวสลับปากหนาขบเม้มกัดก่อนที่คนตัวใหญ่กว่าจะทรุดกายลงนั่งคร่อมสองขาของคนตัวเล็กและยื่นมือไปสอดเข้าระหว่างลำตัวเพรียวบางดึงคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นมานั่งพลางสองมือแนบบนใบหน้าพร้อมกับนิ้วเรียวลากไล้บนผิวแก้ม
แม้จะเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน หากยอดรักกลับเห็นความคิดถึงและความปรารถนาที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคมเข้มที่มันทำให้เขารู้ว่าทุกอย่างกำลังจะเริ่มต้นพร้อมกับริมฝีปากหนาที่แนบลงมาบนริมฝีปาก ความอบอุ่นที่แฝงไว้ด้วยความอ่อนหวานและเร่าร้อนทำให้หัวใจยอดรักเต้นแรง สองมือเล็กยกขึ้นวางบนแผ่นอกกว้างกำยำ
“อื้อ” ยอดรักประท้วงออกไปเมื่อฟันของอีกฝ่ายขบกัดลงมาบนกลีบปากสลับลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากอุ่นชื้นที่ปลายลิ้นรอเกี่ยวพันอยู่แล้ว ขณะที่มือหนาก็สอดเข้าไปลูบไล้ผิวกายเนียนเรียบที่ซุกซ่อนอยู่ภายในเสื้อกล้ามที่ชายเสื้อด้านล่างขาดอยู่หลายจุด ก่อนริมฝีปากหนาจะขบเคลื่อนลงมาคลอเคลียขบกัดซอกคอ
“เป็นหมาหรือไง กัดจริง” ยอดรักเผลอพูดอย่างอดไม่ไหว เมื่อรับรู้ว่าอีกฝ่ายขบเม้มกัดสลับเม้มดูดตั้งแต่ลำคอลงมาจนถึงหน้าอกของตนเองที่ตอนนี้น่าจะมีรอยแดงแต้มเป็นจุด ๆ แล้วก็ยังไม่ยอมหยุดด้วย
แต่นอกจากคนถูกกล่าวหาว่าเป็นหมาจะไม่โกรธแล้ว เขายังจะหัวเราะออกมาขณะดึงเอาเสื้อกล้ามที่ควรจะนำไปทำเป็นผ้าขี้ริ้วได้แล้วออกจากกายบางโยนทิ้งไปเพื่อตนเองจะได้แนบปากลงบนผิวเนื้อเนียนเรียบที่ต้องทำรอยเอาไว้ให้ชัดเจนมากที่สุด
“อื้อ” ยอดรักประท้วง ถึงเขาจะวาบหวามปั่นป่วนเพราะสัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้สลับหยอกเย้ากับน้องรักน้อย ๆ ของตนเอง แต่ก็เจ็บจี๊ด ๆ ระคนเสียวซ่านเพราะปากหนาของคนที่เขายังไม่รู้จักชื่อดูดเม้มและขบกัดผิวกายอย่างไม่ยอมหยุดเช่นกัน
เสียงลมหายใจของยอดรักหอบกระเส่าเมื่อปากหนาได้ค้นพบกับปลายยอดอกแล้วรีบขบเม้มกัดสลับเรียวลิ้นอุ่นชื้นไล้เลียขณะที่นิ้วยาวก็หยอกเย้ากับปลายยอดอกอีกข้างสลับเคลื่อนไปลูบไล้แผ่นหลังและเลื่อนไปบีบเคล้นบั้นท้าย
เพราะห่างหายจากการฝันถึงเรื่องนี้กับชายคนนี้นานแรมเดือนเพียงแค่กึ่งกลางกลายของเขาได้สัมผัสกับมือหนา มันก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที แต่ก่อนที่มันจะถูกสัมผัสมากไปกว่านั้น ก็...
“เป็นอะไรไปอีกวะมึง”
คนถูกถามเหลือบสายตามองเพื่อนสนิทที่แรกเจอคือศัตรูที่ต่อยตีกันจนเลือดอาบ ก่อนจะกลายมาเป็นเพื่อนสนิทกันได้อย่างไรก็ไม่รู้ แต่ทุกวันนี้เขานายศรวัณ ทิพย์ขวัญอยู่กับกันต์ธร พรพะนิจกุลคนที่เอ่ยถามและอัครพิชญ์ บูรณ์นิกรมากกว่าครอบครัวเสียอีก
“แค่...สงสัยตัวเอง เกิดอะไรขึ้น”
อัครพิชญ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ยังไง”
“เหลามา” กันต์ธรถามแบบรัวลิ้นจากเล่ามาจึงกลายเป็นเหลาแทน
ร่างเล็กบางที่เอนตัวราบไปกับโต๊ะไม้หินอ่อนขณะที่สองแขนก็ยื่นตรงไปด้านหน้ารองรับกับคางมลที่วางอยู่ด้านบนรีบยันตนเองขึ้นมานั่งตรง ๆ ด้วยความเกียจคร้านระคนสับสนวุ่นวายใจ
“ความจริงไม่ต้องถามก็พอจะรู้...ที่มันฝันเปียกอยู่บ่อย ๆ แน่เลย” กันต์ธรเอ่ยพร้อมกับหัวเราะร่า เขากับอัครพิชญ์ล้อเลียนศรวัณเรื่องนี้ได้ตลอด แรก ๆ ก็ถูกโกรธอยู่นะ แต่หลัง ๆ มาดูเหมือนศรวัณจะลืมเรื่องถูกล้อเพราะเริ่มคิดถึงหน้าตาและอยากค้นหาคนที่ตัวเองฝันถึงอยู่บ่อย ๆ เสียมากกว่า
“ทำไมวะ ช่วงนี้มึงไม่ฝันถึงหนุ่มสุดหล่อคนนั้นหรือวะ” อัครพิชญ์ถาม
“ไม่ใช่”
“ถ้าไม่ใช่แล้วยังไงวะ ช่วยบอกให้กูสองคนเข้าใจหน่อยครับคุณเพื่อนมึง” กันต์ธรถามพร้อมกับจ้องหน้าเพื่อนเพื่อกดดัน ทั้งที่ความจริงก็ไม่ต้องทำอย่างนั้นหรอก เดี๋ยวศรวัณก็บอกออกมาเอง
“คือ...กูจะอธิบายกับมึงสองคนยังไงดี” เพราะเขาเองก็ยังรู้สึกว่ามันแปลกเกินกว่าจะบอกใครได้ “ขอกูเรียบเรียงคำพูดก่อนนะ” ศรวัณนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ในหัวก็เริ่มคิดว่าตั้งแต่คืนนี้ที่ความฝันเขาถูกขัดจังหวะจากเสียงโทรศัพท์ของเพื่อนรักทั้งสองที่กระหน่ำโทรหาเพื่อให้รีบออกจากบ้านมาดูผลการสอบเข้าเรียนต่อมหาวิทยาลัยด้วยกัน
“แล้วมึงจะคิดอะไรให้มากว่ะ มีอะไรก็บอกกันมาตรง ๆ ยังไงกูสองคนก็รับรู้เรื่องความฝันของมึงมาตั้งแต่ต้น ยังไงก็น่าจะเข้าใจไม่ยากหรอก ใช่ไหมพิชญ์”
“ใช่”
เมื่อสองเพื่อนรักพูดออกมาแบบนั้นศรวัณก็พยักหน้าและบอกกล่าวในสิ่งที่เขาสัมผัสได้หลังจากความฝันในค่ำคืนนั้น ความรู้สึกที่เหมือนกับว่าคนในฝันได้มาหาจริง ๆ ไม่ได้ฝันอย่างเช่นที่ผ่านมาและรู้สึกเหมือนกับว่าได้พบเจอกับคนในฝันเดินอยู่บนถนนเดียวกัน บางครั้งก็เหมือนกับเดินสวนกันด้วยซ้ำ
“มึงจะบอกว่า...คนในฝันมาหามึงถึงห้อง แล้วทำอย่างนั้นกับมึง ทำแบบจริง ๆ จัง ๆ จนเสร็จ”
“มึงจะบอกว่ารู้สึกเหมือนกับได้พบคนในความฝันของมึงเดินสวนไปสวนมา พบเห็นได้ทั่วไปตามท้องถนนเนี่ยนะ”
กันต์ธรและอัครพิชญ์พูดออกมาพร้อม ๆ กันด้วยความรู้สึกว่ามันไม่น่าจะเป็นเรื่องจริง เพราะหากใช่...มันก็คือเรื่องที่แปลกประหลาดที่สุดที่เขาสองคนได้ล่วงรู้แล้วล่ะ
“มันก็...ทั้งใช่และไม่ใช่ คือ...จะบอกยังไง คือกูแค่รู้สึกว่าเขาคอยวนเวียนอยู่รอบตัว รู้สึกเหมือนกับว่าไม่ได้อยู่ห้องคนเดียว เวลาเหงา ๆ ก็เหมือนมีใครสักคนมากอด มันเหมือนกูได้รับรู้ว่าเขาคอยดูเวลาไปไหนมาไหนคนเดียว แล้วกูก็ยังรู้สึกว่า...กูได้ยินเสียงกระซิบที่ข้างหูด้วย ทั้งที่กูเองก็คิดว่ามันไม่น่าจะเป็นไปได้ แต่กูรู้สึกว่ามันเหมือนจริงมากเลยนะไอ้กันต์ ไอ้พิชญ์” ศรวัณบอกกับเพื่อนรัวเร็วจนแทบจับคำไม่ได้
เฮ้อ! อัครพิชญ์และกันต์ธรถอนหายใจออกมาพร้อม ๆ กัน
“กูว่า...อาการมึงหนักจนน่าจะไปหาหมอนะยอดรัก มึงเอาแต่คิดเรื่องนี้ไม่เป็นอันทำอะไร ตอนนี้อะนะ หน้าตามึงโทรมจนเหมือนกับคนป่วยมาเป็นเดือนแล้ว” อัครพิชญ์พยายามที่จะเบี่ยงเบนความคิดของศรวัณให้หลุดออกจากเรื่องของคนในความฝัน
“มึงสองคนไม่เชื่อกูเหรอ” ศรวัณมองอัครพิชญ์ก่อนจะหันไปทางด้านกันต์ธรที่พยักหน้ารับกับคำพูดของเพื่อน ในสายตาของทั้งสองคนเต็มไปด้วยความกังวลและห่วงใยในตัวเขา
“ถ้ามึงจะคิดเสียใหม่นะยอดรัก ถึงเรื่องมันจะแปลกจนไม่น่าจะเป็นไปได้ แต่กูสองคนไม่ได้ไม่เชื่อที่มึงบอกมา เพราะร่องรอยบนตัวมึงที่กูกับไอ้พิชญ์เคยเห็น มันคิดไปทางอื่นไม่ได้เลย นอกจากเรื่องนั้น” กันต์ธรรีบพูดเมื่อเห็นใบหน้าเหมือนจะร้องไห้ของเพื่อน
“อีกอย่างที่กูสองคนพูด ก็เพราะเป็นห่วง อยากให้มึงมีสติมากกว่านี้ มึงลองเอาสมองอันน้อยนิดของตัวเองตรองดูหน่อยไหม ถ้ามึงเอาแต่คิดถึงเรื่องนี้ แล้วพอมึงไปเรียน...มึงต้องคิดว่ามีคนที่ไม่รู้เรื่องของมึง ถ้าเขาเกิดได้ยินมึงพูดจาแปลก ๆ ทำอะไรไม่เหมือนกับพวกเขา จะเพื่อนร่วมหอ เพื่อนร่วมเรียน ทุกคนต่างก็ต้องคิดว่ามึงเป็นบ้านะเว้ย”
“แล้วมึงก็จะถูกเพื่อนพากันรังเกียจ มึงคิดบ้างไหมว่ากูสองคนจะรู้สึกยังไงที่ไม่ได้ดูแลมึงให้ดี ทำให้มึงถูกเพื่อนรังเกียจ”
“กูสองคนเป็นห่วงมึงนะยอดรัก” กันต์ธรและอัครพิชญ์ต่างก็บอกถึงความคิดของตนให้เพื่อนรับรู้
“เพราะรู้ไง กูถึงต้องคิดไง ถ้าไม่สามารถหลุดพ้นจากเรื่องนี้ก็ต้องค้นหาคนที่กูฝันถึง แต่มันไม่ได้ง่ายนะ เขาเป็นใคร หน้าตาเป็นยังไง กูไม่รู้เลยสักอย่าง แล้วอย่างนี้จะหาเจอได้ยังไง” หากได้เจอกับผู้ชายคนนั้น ศรวัณคิดว่าเรื่องที่เขาฝันถึงคงจะหยุดลง ส่วนเรื่องอื่น ๆ ที่จะตามมาก็ค่อยคิดในภายหลัง
“แต่กูว่าหาเจอ”
“หมายความว่ายังไงวะพิชญ์” ศรวัณมองหน้าเพื่อนอย่างมีความหวัง
“มึงลองคิดดูนะยอดรัก” อัครพิชญ์เริ่มพูดในสิ่งที่ตนเองคิด “แรก ๆ ที่นาน ๆ ฝันถึงครั้งหนึ่ง แสดงว่าเขาคนนั้นคงจะต้องอยู่ไกลไปสักหน่อย พลังงานที่ส่งมาหาแกไม่เพียงพอ แต่ตอนนี้มึงฝันบ่อยขึ้น แสดงว่าผู้ชายคนนั้นจะต้องอยู่ไม่ไกลจากมึง”
“เออ...เป็นไปได้วะ” กันต์ธรเห็นด้วย “แต่กูยังมองไม่เห็นทางที่จะทำให้ไอ้ยอดรักหาตัวผู้ชายคนนั้นเจอเลยนะ”
ศรวัณพยักหน้ารับกับคำพูดของกันต์ธร
“มึงบอกว่าจำรูปร่างเขาได้อย่างชัดเจนใช่ไหมยอดรัก”
“อือ...” ศรวัณพยักหน้ารับ ยิ่งรูปร่างที่ปราศจากเสื้อผ้า ทุกสัดส่วนเป็นแบบไหน เขายิ่งจำได้อย่างแม่นยำ
“หยุด...หยุดคิดหื่นก่อนเลยมึง”
“เปล่านะ” ศรวัณรีบบอกเพื่อนเสียงอ่อย
“เปล่าแต่หน้ามึงนะ แดงจนถึงคอแล้ว” อัครพิชญ์ส่ายศีรษะอย่างอิดหนาระอาใจ
“มึงหยุดล้อไอ้ยอดรักก่อนไอ้พิชญ์ รีบบอกกูมาก่อน จะหาผู้ชายคนนั้นเจอได้ยังไง” กันต์ธรถาม เพราะถ้าเขาช่วยได้ ก็จะได้รีบช่วย เรื่องนี้จบลงเร็วเท่าไหร่ ศรวัณก็จะกลายเป็นคนปกติเร็วมากเท่านั้น
“ถ้าไอ้ยอดรักจำได้ เราก็หาคนที่วาดรูปเหมือนมาให้มันบอกรายละเอียดของผู้ชายคนนั้นไง”
“เผื่อมึงจะลืมไปนะพิชญ์ เงินค่าจ้างวาดรูปเหมือนให้ออกมาเหมือนคนที่ไอ้ยอดรักมันฝันถึงน่าจะไม่ใช่น้อย ๆ แล้วเราจะหาเงินนั้นมาจากไหน แล้วไปบอกคนวาดยังไงไม่ให้เขาคิดว่าเราบ้า”
“ก็จริง” อัครพิชญ์พยักหน้ารับ การวาดภาพเหมือนคนทั่วไปไม่แปลก แต่ที่จะแปลกก็คือการวาดรูปร่างแต่ใบหน้าที่ศรวัณบอกเองว่ามันยังไม่ชัดเจน ที่สำคัญก็คือเรื่องเงินที่เขาทั้งสามคนยังมีเพียงแค่เล็กน้อยที่น่าจะไม่เพียงพอในการแบ่งไปใช้ในการจ้างวาดรูป
“กูจะหางานทำระหว่างเรียน”
คำบอกกล่าวของศรวัณทำให้กันต์ธรและอัครพิชญ์ถอนหายใจอย่างพร้อมเพรียงกัน
“มึงจะไปทำงานอะไร”
“เด็กเสิร์ฟในร้านอาหารหรือจะไปเป็นเด็กล้างจาน”
ทั้งอัครพิชญ์และกันต์ธรต่างก็ส่ายศีรษะในทันที แม้หน้าตาของศรวัณจะไม่ได้น่ารักแบบ ขาวใส ตาโตแก้มป่อง ปากแดง ผิวเนียนเรียบลื่น รูปร่างเล็กบอบบางน่าทะนุถนอม เพราะรูปร่างหน้าตาของศรวัณก็เหมือนกับเด็กหนุ่มทั่วไป ผิวหน้าที่มีสิวอยู่บ้าง ผิวก็หยาบกร้านด้วยไม่ได้รับการบำรุง ดวงตาเล็กแต่สดใสและซุกซน อยากรู้อยากเห็นตามวัย รูปร่างค่อนข้างจะไปทางผอมด้วยไม่ค่อยได้กินอาหารที่เหมาะสมตามวัย ทั้งที่ทุกอย่างในตัวศรวัณไม่ได้โดดเด่นและน่าสนใจอะไรมากนัก แต่ก็เป็นเด็กหนุ่มที่แปลกอย่างหนึ่งคือชอบที่จะเรียกผู้คนเข้าหาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ จนบางครั้งมันก็ทำให้เกิดปัญหาตามมา หากไม่ได้เขาสองคนช่วยกันดูแล ป่านนี้เขาทั้งสองคนก็ยังคิดไม่ออกว่าเพื่อนคนนี้จะไปพบกับเรื่องดีที่น่าจะน้อยมาก แต่เรื่องไม่ดีน่าจะมากมายอย่างที่คาดคิดไม่ถึง
“ทำไม” ศรวัณถามอย่างหงุดหงิดใจ
“มึงน่าจะรู้ตัวดีนะยอดรัก...เสิร์ฟอาหาร กูสองคนกลัวมึงจะสะดุดเท้าตัวเองแล้วเอาของในมือไปราดหัวลูกค้าเข้านะสิ”
“ไปล้างจานก็คงทำให้ตัวเองบาดเจ็บ แล้วแทนที่จะได้เงินเขากลับต้องจ่ายชดใช้เพราะไปทำแก้วแตก ทำจานแตก”
“กูทำพวกอาหารตามสั่งก็ได้...ไหมวะ”
“เปิดเรียนแล้วมึงจะเอาเวลาไหนไปทำ เห็นเขาว่าปีหนึ่งกิจกรรมไม่ใช่น้อย ๆ แล้วคนเรียนระดับกลาง ๆ อย่างมึง มันต้องขยันมากกว่าคนอื่นหรือเปล่าวะ”
เจอสองเพื่อนสนิทเบรกไว้ทุกทาง ศรวัณก็ได้แต่ถอนหายใจด้วยไม่รู้ว่าจะหาทางออกกับเรื่องนี้ยังไงดี
“อย่างน้อยเราก็มีหนทางตามหาตัวผู้ชายในฝันของไอ้ยอดรักแล้ว ตอนนี้หยุดเรื่องนี้ไว้ก่อนก็ได้ ยังพอมีเวลาให้คิดหาทางออก ตอนนี้มาคิดเรื่องหอพักดีกว่า ตกลงจะเอายังไง จะพักด้วยกันหรือแยก” อัครพิชญ์เอ่ยถาม เขาอยากจะพักกับเพื่อนนะ แต่ด้วยว่าเลือกเรียนคนละคณะกันมันเลยต้องดูสถานการณ์ก่อนตัดสินใจอีกที
“กดจองหอให้ทันก่อนไหมมึง ได้ยินรุ่นพี่พูดกันว่าถ้าได้หอที่อยู่หลังมหาลัย...ไม่ต้องหลับต้องนอนกันเลยนะมึง”
“หอหลังมหาลัย ยังไงวะ” คนไม่รู้เรื่องอย่างศรัวัณเอ่ยถามกันต์ธรด้วยความงุนงง เพราะเขานะเล็งหอนั้นอยู่พอดี ถึงหอนั้นจะไกลตลาดและร้านค้าไปอยู่บ้าง แต่ได้ข่าวมาว่าเป็นหอที่ถูกที่สุดเลยนะ เตียงนอนก็มีให้ ตู้เย็นก็ด้วย ได้ข่าวว่ามีพัดลมแถมให้ด้วย อ๋อ...เพิ่งจะปรับปรุงเรื่องห้องอาบน้ำและห้องน้ำด้วยนี่น่า แต่อันนี้ไม่แน่ใจว่าปรับปรุงยังไง คงจะรู้ตอนที่จองได้แล้วเข้าไปอยู่แหละ
“ถ้ากูคิดไม่ผิด มึงคิดจะจองหอปลาทับทิมใช่ไหม”
พอได้ยินอัครพิชญ์ถามออกไปอย่างนั้น กันต์ธรถึงกับอึ้งและรีบห้ามในทันที “ไม่ได้ มึงจะจองหอนั้นไม่ได้”
“ทำไมวะ มันก็หอพักธรรมดาไม่ใช่หรือไง” ศรวัณถามอย่างไม่เข้าใจ มหาลัยที่เขาสอบได้ในครั้งนี้ด้วยว่ามีเด็กที่มาจากต่างจังหวัดเยอะมาก จึงมีให้ว่าที่นักศึกษาทั้งหลายเลือกพักได้ทั้งหอนอกและหอใน และก็มีน้อยคนที่จะเลือกพักหอในที่มีกฎระเบียบมากมายต่างกับหอนอกที่กฎระเบียบน้อยกว่า ซึ่งเท่าที่เขารู้มาก็พวกเรื่องเกี่ยวกับของไม่ดีต่าง ๆ เหล้ายาพวกนั้นแหละที่ทางหอห้ามไม่ให้เอาเข้ามาอย่างเด็ดขาด
