บทที่ 2 เล่นเพื่อน

คืนที่ดวงจันทร์เต็มดวงส่องแสงสว่างจ้าทั่วท้องฟ้า ธีร์ลากวินที่เมาเต็มที่กลับมายังห้องนอนของตน ภายในห้องนั้นเงียบสงบ มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างมาส่องสว่างทำให้มองเห็นทุกสิ่งอย่างชัดเจน วินที่อยู่ในสภาพเมามาย พูดจาไม่รู้เรื่อง เขาเอาแต่หัวเราะและยิ้มอย่างไม่รู้ตัว ธีร์พยุงวินนอนลงบนเตียงอย่างเบามือ ธีร์ค่อยๆ จัดการให้วินนอนในท่าที่สบายมากขึ้น

ห้องนอนของธีร์นั้นตกแต่งอย่างเรียบง่าย แต่มีรสนิยม สีของห้องเป็นโทนดำขาว ที่ให้ความรู้สึกลึกลับน่าค้นหา เฟอร์นิเจอร์ถูกจัดวางอย่างลงตัวและสะอาดตา

ธีร์นั่งลงข้างเตียงนอน มองดูใบหน้าของวินที่กำลังหลับลึกด้วยความเอ็นดู ภายในใจเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ยังคงต้องเก็บซ่อนเอาไว้

ธีร์ตัดสินใจลุกขึ้นก่อนจะตรงไปยังห้องน้ำ เขาหยิบผ้าขนหนูผืนสะอาดชุบน้ำหมาด ๆ ออกมาพร้อมเดินกลับไปที่เตียงอีกครั้ง

ธีร์ใช้ผ้าขนหนูค่อย ๆ เช็ดลงไปตามใบหน้าของวินอย่างอ่อนโยน ความเย็นของผ้าทำเอาวินนึกรำคาญ เขาปัดป่ายมือของธีร์ออกเป็นพัลวัน “ออกไป...อย่ามายุ่ง” วินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ้อแอ้

ธีร์ได้แต่มองอย่างนึกขัน เขายังคงบรรจงเช็ดผ้าลงบนผิวนุ่มเนียนนั้นไม่หยุด มือข้างหนึ่งค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ด แผงอกที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาธีร์ถึงกับกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ ยามผ้าลูบไล้ไปตามแผงอกนุ่ม นิ้วมือเรียวของธีร์ก็สัมผัสผิวเนียนไปทั่ว สัมผัสนั้นทำเอาเขาถึงกับเหงื่อแตกพลั่ก แก่นกายกลางลำตัวลุกชันอย่างไม่อาจห้ามได้

ธีร์จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ธีร์คิดถึงวันแรกที่เขาได้เจอกับวินที่มหาวิทยาลัย วินเป็นคนอัธยาศัยดีช่างพูดช่างเจรจา ทำให้เขาอดนึกยิ้มไปกับวินเสียทุกครั้ง ความรักในใจของธีร์ค่อย ๆ เบ่งบาน พอ ๆ กับมิตรภาพของความเป็นเพื่อนระหว่างทั้งสองที่ค่อย ๆ สนิทสนมกันมากขึ้นเรื่อย ๆ ความรักที่มีต่อวินทำให้ธีร์รู้สึกถึงความทรมานและความสับสน เขารู้สึกว่าตนเองไม่สามารถยับยั้งความรู้สึกเหล่านั้นได้ ความรักที่เก็บซ่อนไว้มานานทำให้เขารู้สึกเหมือนหัวใจจะแตกสลาย

"นายไม่รู้หรอก วิน...ฉันรักนายมานานแล้ว" ธีร์พูดเบา ๆ กับตัวเอง สายตาของเขามีแววตัดพ้อและปวดร้าว ความรู้สึกที่เก็บซ่อนมานานทำให้เขารู้สึกทรมาน จนแทบหายใจไม่ออก

ธีร์ยังคงนั่งมองวินด้วยสายตาที่ทอประกาย ความโหยหาและแรงปรารถนาที่สะสมมานานทำให้หัวใจเขาเต้นรัว เขาไม่สามารถยับยั้งความรู้สึกเหล่านั้นได้อีกต่อไป ร่างกายของเขาสั่นไหวไปกับใบหน้าหวานตรงหน้า ความเร่าร้อนที่สะสมมานานทำให้เขาตัดสินใจโน้มตัวลงเข้าหาวินอย่างช้าๆ

ร่างของวินที่นอนสะลึมสะลือบนเตียงนั้นดูน่าหลงใหลในสายตาของธีร์ เขาเริ่มลูบไล้เรือนร่างหนานั้นไปมาด้วยความอ่อนโยน ก่อนจะสอดมือเข้าไปภายในเสื้อผ้าของวิน มือหนาที่อบอุ่นราวกับไฟลามเลียไปทั่วผิวกายของวิน ความร้อนจากมือของธีร์ทำให้วินขนลุกชันด้วยความสั่นสะท้าน

ลมหายใจอุ่นร้อนของธีร์เป่ารดไปทั่วร่างของวิน ทำให้เขาเผลอครางออกมาอย่างลืมตัว “อือ...” เสียงครางของวินยิ่งทำให้ธีร์ยากที่จะหยุดยั้งตัวเองลงได้ เขาถอดเสื้อผ้าที่ปกคลุมร่างกายของเขาและวินออกจนหมด จากนั้นเขาก็โลมเล้าลามเลียผิวกายของวินแทบไม่เว้นแม้ตารางเดียว

วินที่ยังคงเมามายอยู่นั้น เขารู้สึกเพียงความเสียวสะท้านที่ได้รับ วินบิดกายไปมาอย่างไม่รู้สึกตัวตามแรงปรารถนา “อ่า...” เสียงครางกระเส่าอย่างลืมตัวของวินทำเอาธีร์รู้สึกพลุ่งพล่านจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่

ธีร์สัมผัสถึงน้ำเหนียวที่ไหลออกมาด้วยความเสียวของวิน เขาไม่รอช้าอีกต่อไป ธีร์จับแก่นกายที่แข็งชันขึ้นมาจดจ่อที่ร่องสีชมพูที่ปิดสนิทของวิน ก่อนจะกระแทกตัวเองเข้าไปอย่างรวดเร็ว “อ่า....”

วินสะดุ้งเฮือกด้วยความหวาดผวา ความเจ็บแปลบทำให้เขาร้องเสียงดังออกมา “โอ๊ย...ปล่อยนะ...ปล่อย...เจ็บ” วินที่เริ่มมีสติขึ้นมาบ้างจากความเจ็บปวดที่ได้รับ เขาร้องอ้อนวอนพร้อมกับน้ำตาที่ไหลพราก วินพยายามดันตัวธีร์ออกห่างจากร่างกายของตนไม่หยุด แต่ความเมาที่มีทำให้เขาแทบไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้านขัดขืนอันใดได้อีก

การกระทำดังกล่าวของวิน มิได้ทำให้ธีร์หยุดการกระทำแต่อย่างใด แต่กลับยิ่งเพิ่มความตื่นเต้นให้กับธีร์มากยิ่งขึ้น ธีร์โน้มหน้าลงขบเม้มนูนติ่งบริเวณหน้าอกเข้าให้อย่างแรง “อืม....หวานมาก” ธีร์ครางออกมาอย่างพอใจ “เยิ้มขนาดนี้ ยังปฏิเสธอีกหรือ” ธีร์กระซิบเสียงต่ำที่ข้างหูของวินด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า วินได้แต่ส่ายหน้าไปมา แววตาตื่นตระหนก เขาได้แต่ร้องอ้อนวอนด้วยความทรมาน

ธีร์ขยับแก่นกายออกจากนั้นจึงกดเข้าร่องสวาทของวินอีกครั้งพร้อมดันเข้าไปสุดลำกาย “อ่า...แน่นชิบ” วินได้แต่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ความเจ็บปวดแล่นเข้ามาทั่วร่าง จนเขารู้สึกเหมือนร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยง เขาได้แต่ภาวนาให้ความทรมานทั้งหลายจบลงไปเสียที

ธีร์ยังคงเมามันกับสัมผัสที่ได้รับ เขากระแทกกระทั้นร่างหนาตรงหน้าอย่างลืมตัว “อร๊ายยย....” เสียงครางสุดท้ายของธีร์ดังก้องในห้อง น้ำอุ่นร้อนถูกปลดปล่อยออกมาจนเจิ่งนอง

วินยังคงนอนหายใจหอบอยู่บนเตียง ร่างกายของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อที่แตกโชก หัวใจเต้นแรงรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก สมองของวินหมุนตื้อจนไม่อาจรับรู้ได้ว่านี่คือเรื่องจริงหรือความฝันกันแน่ แต่ความเจ็บปวดที่ได้รับเมื่อสักครู่นั่นนับเป็นฝันร้ายที่สุดเท่าที่เขาเคยมีมาทีเดียว

ธีร์ลูบไล้ใบหน้าของวินด้วยความอ่อนโยน เขามองดูใบหน้าของวินด้วยความรู้สึกรักและหวงแหน “วิน...นายเป็นคนของฉันแล้ว...ฉันจะไม่ยอมปล่อยนายไปอีก” ธีร์พึมพำอย่างคนละเมอ เขาก้มลงจูบหน้าผากวินอีกครั้ง ก่อนจะล้มตัวลงนอนเคียงข้างวิน พร้อมดึงรั้งวินเข้ามาในอ้อมกอดอย่างเปี่ยมสุข

บทที่ 3 ไอ้เพื่อนเลว

ในยามสายเมื่อแสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา วินปรือตาลืมขึ้นอย่างงัวเงีย เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความปวดร้าวที่ลามไปทั่วร่างกาย เขาพยายามขยับตัวลุกขึ้นแต่ก็ต้องชะงักและล้มตัวลงนอนอีกครั้งด้วยความเจ็บปวดที่มี วินได้แต่ตกตะลึงกับสิ่งที่เขารับรู้ในตอนนี้ เรื่องเมื่อคืนไม่ใช่ฝันร้าย แต่กลับเป็นเรื่องบัดซบที่เกิดขึ้นจริงกับเขาต่างหากเล่า

วินรีบหันไปด้านข้างด้วยความตระหนกและเขาก็พบกับธีร์ที่ยังคงนอนหลับอยู่ข้างๆ อย่างสบายใจ ภาพเมื่อคืนปรากฏขึ้นอย่างแจ่มชัดในความคิดของเขา วินสะดุ้งตัวขึ้นอย่างแรง แต่ก็ต้องเจ็บแปลบอีกครั้งจนเขาต้องหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง

วินถึงกับกำหมัดไว้แน่น ฟันของเขาขบกัดกันจนสันกรามขึ้นเป็นริ้ว ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นที่มี เขาไม่คาดคิดว่าเพื่อนรักของเขาอย่างธีร์จะกล้าทำเรื่องเลวร้ายกับเขาได้ถึงขนาดนี้

“ไอ้ธีร์...ไอ้เพื่อนเลว...มึงทำอย่างนี้กับกูได้ยังไง..ไอ้สารเลวเอ๊ย...” วินตะโกนออกมาอย่างสุดเสียงด้วยความโมโห เสียงร้องของเขาขาดหายเป็นช่วง ๆ ด้วยโทสะที่มี พร้อมกับที่วินก้มลงกระชากดึงธีร์ให้ลุกขึ้นมา

เสียงวินที่ร้องอาละวาดโวยวาย ทำให้ธีร์ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น เขายกมือขึ้นลูบใบหน้าและบีบนวดตามลำคอด้วยความรู้สึกเมื่อยล้าจากกิจกรรมเมื่อคืน ธีร์ค่อย ๆ หันกลับมามองใบหน้าของวินที่มีสีหน้าซีดเผือดราวกับเห็นผีก็ไม่ปาน ธีร์ทำเพียงยักไหล่ขึ้นอย่างไม่ได้ใส่ใจในท่าทีของวิน ในเมื่อเขาตัดสินใจเลือกจะเดินหน้าในเส้นทางความสัมพันธ์นี้ เขาก็พร้อมจะตัดขาดความเป็นเพื่อนที่มีกับวิน แต่เขาจะไม่ยอมปล่อยวินไปจากชีวิตของเขาเป็นแน่

“นายตื่นแล้วเหรอ...ทำไมตื่นเช้าจัง...นอนกันต่ออีกหน่อยเถอะ” ธีร์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พร้อมทั้งดึงวินลงไปนอนข้างกายเขาอีกครั้ง

วินรีบสะบัดมือของธีร์ออกห่างจากตนด้วยความตกตะลึง ไม่คิดว่าเพื่อนสนิทของเขาจะทำตัวหน้าด้านได้ขนาดนี้

ธีร์เห็นท่าทีเช่นนั้น เขาก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมา เขาโน้มหน้าเข้าใกล้วินก่อนจะสูดลมหายใจเข้าไปอย่างแรง กลิ่นกายของวินทำให้เขานึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาอีกครั้ง “นายจะตกใจอะไรกัน นายควรรู้ไว้นายเป็นคนของฉันแล้ว” ธีร์กระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไป ทำเอาวินขนลุกชันขึ้นมาจนแทบอยากจะลุกขึ้นถีบธีร์ให้กระเด็นไปไกลทีเดียว

วินตกใจรีบพยุงร่างลุกขึ้นจากเตียงนอน แต่เพราะความเจ็บปวดที่ยังไม่หายดี ทำให้เขาแทบจะทรงตัวไม่ไหว แต่เขาก็ยังคงพยายามลุกขึ้นและเดินถอยห่างจนไปติดกับผนังกำแพง

“มึงมันเป็นบ้าไปแล้ว ไอ้ธีร์” วินยังคงก่นด่าธีร์ไม่หยุด น้ำตาซึมออกมาจากหางตาด้วยความโกรธและเจ็บปวด

ธีร์จ้องมองวินก่อนจะยกยิ้มอย่างเลือดเย็น เขาเดินตรงไปยังวินก่อนที่จะถลาเข้าไปจู่โจมวินที่กำแพง ธีร์จับร่างหนาไว้แน่น “นายยังไม่เข้าใจอีกเหรอวิน ฉันรักนายนะ”

“มึงหยุดพูดจาเพ้อเจ้อได้แล้ว...ปล่อยกู...กูจะกลับบ้าน” วินร้องเสียงหลงพยายามดิ้นหนีอ้อมกอดนั่นด้วยความโกรธเคือง

ธีร์กลับไม่ได้สนใจคำพูดของวินอีกแล้ว เขารั้งแขนสองข้างของวินไพล่หลังเอาไว้ ก่อนจะโน้มตัวลงจูบตรงซอกคออย่างแรง “ไอ้ธีร์...ปล่อยกูนะ...อ๊ะ...” เสียงร้องดั่งถูกริมฝีปากหนาของธีร์ประกบลงไป เสียงอู้อี้ที่ติดอยู่นะลำคอของวิน

ธีร์เงยหน้ามองรอยแดงจ้ำที่ตรงซอกคออย่างพึงพอใจ มือหนาเริ่มลูบไล้ตรงบริเวณสะโพกก่อนจะบดคลึงอย่างเอาแต่ใจ วินรู้สึกขนลุกชันไปทั้งตัว เขาพยายามเตะธีร์อีกครั้งด้วยเรี่ยวแรงที่มี แต่ธีร์กลับเหมือนรู้ทัน เขาแทรกขาเข้าไปตรงหว่างขาของวินก่อนจะใช้เข่ากดตรึงร่างหนานั้นไว้แน่น

ความร้อนจากมือของธีร์ลามเลียไปทั่วผิวกายที่อ่อนนุ่ม วินเริ่มครางออกมาอย่างไม่อาจควบคุม “อือ...ธีร์...หยุดนะ” วินส่งเสียงครางออกมาก่อนจะพยายามดึงสติตัวเองแล้วขอร้องให้ธีร์หยุดอีกครั้ง

“ฉันไม่หยุดหรอก” ธีร์กระซิบด้วยเสียงแหบพร่า เขาเริ่มซุกไซ้ตามแผงอกของวินอีกครั้ง “นายเป็นของฉัน...วิน” ธีร์พร่ำเพ้อออกมาอย่างลืมตัว

วินถึงกับเบิกตากว้าง ความร้อนจากมือของธีร์และความรู้สึกที่เกิดขึ้นในร่างกายทำให้เขาอ่อนลงไปอย่างเห็นได้ชัด ธีร์หมุนตัววินหันหลังให้เขา ร่างของวินแนบติดกับกำแพงที่ชื้นเย็น ทำเอาวินถึงกับขนหัวลุก วินกำลังจะเปิดปากประท้วงอีกครั้ง แต่ธีร์กับสอดแทรกนิ้วเข้าไปในช่องปากของวิน “หากนายกัดฉัน ฉันจะลงโทษนายให้เข็ด” เสียงขู่ของธีร์ทำเอาวินถึงกับตัวแข็งเกร็ง วินได้แต่ส่ายหน้าไปมาพร้อมน้ำตาที่เริ่มไหลออกมาจากปลายหางตา

ธีร์จับแก่นกายของเขาไว้แน่น ก่อนจะค่อย ๆ ดันเข้าไปในร่องสวาทของวินอย่างช้า “อ่า...แน่นมาก...เสียวชิบเลย”

วินร้องเสียงหลงอีกครั้งด้วยความเจ็บ “โอ๊ย...ธีร์...เจ็บ...ปล่อยฉัน” มือของวินพยายามปัดป่ายดันร่างของธีร์ให้ออกห่างจากตน ริมฝีปากกัดเม้มจนเลือดซึมออกมาให้รสเค็มปะแล่ม

“วิน...นายทนอีกหน่อย ฉันไม่ไหวแล้ว” ธีร์ครางออกมาด้วยความเสียวสะท้าน ก่อนจะเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นเข้าไปอย่างไม่หยุดพัก

เสียงร้องปนครางของวินและเสียงกระแทกของธีร์ดังก้องในห้อง “อืม...วิน...นายทำให้ฉันรู้สึกดีมากจริง ๆ” ธีร์พูดด้วยความพึงพอใจ

“ธีร์...ได้โปรด...หยุด...” วินพยายามอ้อนวอน แต่มันกลับกระตุ้นให้ธีร์กระแทกแรงขึ้น

“ฉันจะทำให้นายรู้สึกดีจนลืมทุกสิ่ง” ธีร์กระแทกเข้าไปในร่างของวินอย่างไม่หยุดยั้ง เสียงครางของทั้งคู่ดังขึ้นเรื่อยๆ

จนกระทั่งธีร์ถึงจุดสุดยอด “อร๊ายยย...” เขาครางเสียงดัง ก่อนจะปลดปล่อยความร้อนเข้าสู่ร่างของวินอีกครั้งหนึ่ง

วินเบิกตากว้างด้วยความตกใจและความเจ็บปวด แต่ในที่สุดเขาก็ไม่สามารถต้านทานได้และปลดปล่อยความรู้สึกของตัวเองออกมา “ธีร์...อร๊า...”