บทที่ 1 เพื่อนสนิท

ในยามค่ำคืนที่อบอวลไปด้วยแสงไฟนีออนและเสียงดนตรีที่ดังก้องไปทั่วคลับหรูย่านใจกลางเมือง ธีร์กำลังนั่งดื่มอยู่กับวินเพื่อนสนิทของเขา ธีร์เป็นลูกชายเศรษฐี เขาเป็นนักแข่งรถชื่อดัง ธีร์มีหน้าตาหล่อคม ใบหน้าฉายแววเจ้าเล่ห์เล็ก ๆ ดวงตาที่รียาวคมกริบ ทำเอาธีร์ต่างเป็นที่หมายปองของสาว ๆ มากมาย ส่วนวิน นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง วินมีหน้าตาออกแนวสำอาง ผิวขาว แต่กลับเป็นเพลย์บอยตัวยงที่ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าเลยทีเดียว

ธีร์นั่งอยู่ที่โต๊ะวีไอพีของคลับ เขากำลังรู้สึกเบื่อหน่ายกับการเห็นวินคุยโทรศัพท์กับสาว ๆ ไม่หยุด เสียงหยอกเย้าปนเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนาน ทำเอาเขาได้แต่รู้สึกหงุดหงิดใจเสียทุกครั้งไป เพราะในใจลึก ๆ ของธีร์ เขาแอบรักวินมาตลอดโดยไม่กล้าแสดงความรู้สึกอันใดออกมา ดังนั้นเขาจึงทำเพียงนั่งนิ่งและแกล้งทำเป็นไม่สนใจท่าทีที่น่าหมั่นไส้ของวินอย่างนั้น

“เฮ้ ธีร์” วินเรียกทำลายความเงียบ “นายเคยคิดบ้างไหมว่า...อยากเจอใครสักคนที่เราจะลงหลักปักฐานด้วยกัน บางทีฉันก็คิดอยากจะแต่งงานแล้วว่ะ”

คำถามนี้ทำเอาธีร์ถึงกับสะอึกใหญ่ เขารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบเมื่อได้ยินวินพูดแบบนั้น แต่แล้วเขากลบความรู้สึกนั้นด้วยการยิ้มแล้วตอบออกไปอย่างไม่ใคร่สนใจนัก “ไม่เคยคิดหรอก นายคิดเรื่องเหลวไหลอะไรของนายอีกแล้ว”

“นี่นายอย่ามาทำเป็นเปลี่ยนเรื่อง ฉันเห็นสาว ๆ แอบมองนายอยู่ตั้งหลายคน นายไม่คิดจะสนใจเสียหน่อยเหรอ...เอ...หรือว่านายแอบซ่อนใครไว้อยู่” วินทำน้ำเสียงล้อเลียนเพื่อนรัก

ตั้งแต่คบกันมาวินไม่เคยเห็นธีร์คบใครสักคนเลย ทั้ง ๆ ที่รูปร่าง หน้าตา ฐานะอย่างธีร์ ผู้หญิงนับร้อยแทบอยากจะซบลงมาที่อกเขาให้ได้

“นายพูดบ้าอะไรเนี่ย เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว” ธีร์บ่ายเบี่ยงพร้อมหลบสายตาวิน เขาจะมองหน้าวินได้อย่างไร หากวินรู้ความรู้สึกของเขา แม้แต่คำว่าเพื่อน วินคงไม่มีให้เขาอีกแล้ว

“โธ่ธีร์...ฉันก็แค่...รู้สึกเบื่อกับการควงสาวไปเรื่อย ๆ แบบนี้ ฉันเริ่มอยากมีใครสักคนที่ฉันจะรักเขาคนเดียวอย่างจริงจัง” วินพูดพร้อมถอนหายใจอย่างรู้สึกเบื่อหน่ายเข้าจริง ๆ

“วิน นายอย่าบอกนะ ว่านายคิดจะแต่งงาน” ธีร์เลิกคิ้วสูง มองหน้าวินด้วยสายตาจริงจัง

วินยักไหล่กับคำพูดของเพื่อน “ก็ไม่แน่” ก่อนจะหันไปมองรอบ ๆ คลับอีกครั้ง พลันสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่หญิงสาวคนหนึ่ง เธอหน้าตาสวยหวาน แต่งกายแม้ไม่เย้ายวน แต่กลับดูน่าหลงใหลยิ่งนัก เธอนั่งอยู่ที่บาร์เหล้าเพียงลำพัง วินบังเกิดสายตาลุกวาวและยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ “นั่นไง ฉันว่าเธอนี่แหละ ที่จะเป็นแม่ของลูกฉัน”

ธีร์ได้แต่ปรายตามองวินด้วยดวงตาที่หม่นแสง วินไม่มีวันรู้หรอกว่าคำพูดเหล่านั้นทิ่มแทงใจเขามากแค่ไหน

พลันวินก็ตัดสินใจลุกขึ้น ก่อนจะยกแก้วเหล้าทำท่าจะเดินตรงไปหญิงสาวคนดังกล่าว ธีร์ได้แต่มองท่าทางกระตือรือร้นของวิน พลางสลับหันไปมองหญิงสาวที่วินแอบหมายตาอยู่ นั่นทำให้เขารู้สึกไม่พอใจขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

ธีร์ดึงแขนวินเอาไว้ “วันนี้นายเมามากแล้ว นายยังจะเดินไปหาเธออีกเหรอ” เขาพยายามเหนี่ยวรั้งวินไว้อย่างสุดกำลัง

“แน่นอน ต่อให้ต้องเมาจนตาย ก็ขอตายคาอกสาวก็แล้วกัน” วินตอบพลางยักคิ้วหลิ่วตาให้ธีร์อย่างทีเล่นทีจริง แต่นั่นทำเอาธีร์หัวใจเต้นแรง รู้สึกร้อนวูบไปทั่วใบหน้า

วินเดินตรงไปที่บาร์ที่ผู้หญิงคนดังกล่าวนั่งอยู่ ทิ้งให้ธีร์นั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะ เขามองตามหลังวินไปด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความโกรธขึ้งและหึงหวง

ธีร์ยังคงจ้องมองวินที่นั่งคุยอย่างสนิทสนมกับหญิงสาวคนนั้น เขารู้สึกเหมือนทุกนาทีเป็นชั่วโมง ความโกรธทำให้เขาแทบจะไม่สามารถทนอยู่ต่อได้อีก เขาตั้งท่าจะลุกจากโต๊ะเพื่อเตรียมตัวกลับ หากแต่วินที่กลับมานั่งที่โต๊ะ เขารีบฉุดรั้งแขนธีร์เข้ามาหา พร้อมกระซิบกระซาบใส่เขา

“เธอน่ารักใช่ไหมล่ะ” วินพูดด้วยรอยยิ้มกว้าง “ฉันว่าฉันเจอแล้วแหละ แม่ของลูกฉัน” วินพูดพร้อมประกายตาวาววับ ทำท่าทางอย่างกับหนุ่มช่างเพ้อฝัน

ธีร์ได้แต่เบือนหน้าหนีอย่างพยายามเก็บอารมณ์ “อืม...ก็น่ารักดี”

เวลาผ่านไปพวกเขาดื่มกันต่อจนกระทั่งวินเริ่มเมาไม่ได้สติ ธีร์มองวินที่เริ่มพูดจาไม่เป็นภาษาและบ้างก็พร่ำเพ้อ บ้างก็โอดครวญ ทำเอาเขาได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างจนใจ ธีร์ตัดสินใจลุกขึ้นก่อนจะเข้าพยุงวินขึ้นมา “วิน นายต้องกลับห้องแล้ว เดี๋ยวฉันพานายไปส่ง”

ร่างกายวินที่แนบเข้ามากับตัวของธีร์ ทำเอาธีร์รู้สึกหายใจติดขัดขึ้นมา ยิ่งเมื่อวินที่เริ่มทรงตัวไม่อยู่ วินจึงใช้สองแขนโอบรอบคอธีร์ไว้แน่น ใบหน้าหวานแอบอิงเข้ากับบ่ากว้างของธีร์อย่างลืมตัว ทว่าลมหายใจร้อนของวินที่เป่ารดอยู่บนบริเวณลำคอของธีร์ ทำเอาเขาหัวใจเต้นแรง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา ร่างกายส่วนล่างขยับขยายอย่างไม่อาจห้ามอยู่ ธีร์ต้องพยายามข่มใจอยู่พักใหญ่ เขาสูดลมหายใจแรงเข้าไปในร่างกายเพื่อพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเอง ก่อนจะรีบพาวินกลับออกมาด้านนอก

หลังจากที่ธีร์ลากร่างอันอ่อนปวกเปียกของวินมาถึงที่รถ เขาก็แทบจะหมดแรงลงไป “เจ้าบ้านี่ กินยังไงให้เมาไร้สติแบบนี้กัน” ธีร์บ่นอุบขึ้นมาพร้อมมองหน้าวินที่ตอนนี้กำลังหลับสนิท

ธีร์ถอนหายใจก่อนจะยิ้มน้อยออกมา ธีร์โน้มตัวดึงเข็มขัดนิรภัยขึ้นมาเพื่อคาดให้กับวิน แต่เมื่อใบหน้าหวานพร้อมลมหายใจร้อนที่เป่ารดอยู่บนใบหน้าของเขา ทำเอาเขาอดกลั้นไว้ไม่อยู่ ธีร์ตัดสินใจก้มลงพร้อมจูบเข้าที่ริมฝีปากวินอย่างรวดเร็ว วินที่กำลังเมาเคลิ้มเผลอตัวขึ้นครางออกมา ยิ่งเปิดโอกาสให้ธีร์ส่งลิ้นร้อนเข้าไปสำรวจภายในปากวินอย่างราบรื่น

ธีร์จูบวินอย่างดูดดื่มและโหยหา เขาบดเบียดริมฝีปากไปมา พร้อมลิ้นที่ตวัดเกี่ยวพันลิ้นของวินอย่างลึกซึ้ง ธีร์จูบวินเนิ่นนานกว่าเขาจะยอมปล่อยริมฝีปากหวานนั้นออกไป

“อืม...” เสียงวินครางออกมาอย่างลืมตัว ทำเอาธีร์ถึงกับยกยิ้มขึ้นด้วยความปลื้มปริ่ม เขายกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าของวินอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจเดินกลับมาขึ้นรถพร้อมขับตรงไปยังคอนโดของเขาในทันที

บทที่ 2 เล่นเพื่อน

คืนที่ดวงจันทร์เต็มดวงส่องแสงสว่างจ้าทั่วท้องฟ้า ธีร์ลากวินที่เมาเต็มที่กลับมายังห้องนอนของตน ภายในห้องนั้นเงียบสงบ มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างมาส่องสว่างทำให้มองเห็นทุกสิ่งอย่างชัดเจน วินที่อยู่ในสภาพเมามาย พูดจาไม่รู้เรื่อง เขาเอาแต่หัวเราะและยิ้มอย่างไม่รู้ตัว ธีร์พยุงวินนอนลงบนเตียงอย่างเบามือ ธีร์ค่อยๆ จัดการให้วินนอนในท่าที่สบายมากขึ้น

ห้องนอนของธีร์นั้นตกแต่งอย่างเรียบง่าย แต่มีรสนิยม สีของห้องเป็นโทนดำขาว ที่ให้ความรู้สึกลึกลับน่าค้นหา เฟอร์นิเจอร์ถูกจัดวางอย่างลงตัวและสะอาดตา

ธีร์นั่งลงข้างเตียงนอน มองดูใบหน้าของวินที่กำลังหลับลึกด้วยความเอ็นดู ภายในใจเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ยังคงต้องเก็บซ่อนเอาไว้

ธีร์ตัดสินใจลุกขึ้นก่อนจะตรงไปยังห้องน้ำ เขาหยิบผ้าขนหนูผืนสะอาดชุบน้ำหมาด ๆ ออกมาพร้อมเดินกลับไปที่เตียงอีกครั้ง

ธีร์ใช้ผ้าขนหนูค่อย ๆ เช็ดลงไปตามใบหน้าของวินอย่างอ่อนโยน ความเย็นของผ้าทำเอาวินนึกรำคาญ เขาปัดป่ายมือของธีร์ออกเป็นพัลวัน “ออกไป...อย่ามายุ่ง” วินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ้อแอ้

ธีร์ได้แต่มองอย่างนึกขัน เขายังคงบรรจงเช็ดผ้าลงบนผิวนุ่มเนียนนั้นไม่หยุด มือข้างหนึ่งค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ด แผงอกที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาธีร์ถึงกับกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ ยามผ้าลูบไล้ไปตามแผงอกนุ่ม นิ้วมือเรียวของธีร์ก็สัมผัสผิวเนียนไปทั่ว สัมผัสนั้นทำเอาเขาถึงกับเหงื่อแตกพลั่ก แก่นกายกลางลำตัวลุกชันอย่างไม่อาจห้ามได้

ธีร์จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ธีร์คิดถึงวันแรกที่เขาได้เจอกับวินที่มหาวิทยาลัย วินเป็นคนอัธยาศัยดีช่างพูดช่างเจรจา ทำให้เขาอดนึกยิ้มไปกับวินเสียทุกครั้ง ความรักในใจของธีร์ค่อย ๆ เบ่งบาน พอ ๆ กับมิตรภาพของความเป็นเพื่อนระหว่างทั้งสองที่ค่อย ๆ สนิทสนมกันมากขึ้นเรื่อย ๆ ความรักที่มีต่อวินทำให้ธีร์รู้สึกถึงความทรมานและความสับสน เขารู้สึกว่าตนเองไม่สามารถยับยั้งความรู้สึกเหล่านั้นได้ ความรักที่เก็บซ่อนไว้มานานทำให้เขารู้สึกเหมือนหัวใจจะแตกสลาย

"นายไม่รู้หรอก วิน...ฉันรักนายมานานแล้ว" ธีร์พูดเบา ๆ กับตัวเอง สายตาของเขามีแววตัดพ้อและปวดร้าว ความรู้สึกที่เก็บซ่อนมานานทำให้เขารู้สึกทรมาน จนแทบหายใจไม่ออก

ธีร์ยังคงนั่งมองวินด้วยสายตาที่ทอประกาย ความโหยหาและแรงปรารถนาที่สะสมมานานทำให้หัวใจเขาเต้นรัว เขาไม่สามารถยับยั้งความรู้สึกเหล่านั้นได้อีกต่อไป ร่างกายของเขาสั่นไหวไปกับใบหน้าหวานตรงหน้า ความเร่าร้อนที่สะสมมานานทำให้เขาตัดสินใจโน้มตัวลงเข้าหาวินอย่างช้าๆ

ร่างของวินที่นอนสะลึมสะลือบนเตียงนั้นดูน่าหลงใหลในสายตาของธีร์ เขาเริ่มลูบไล้เรือนร่างหนานั้นไปมาด้วยความอ่อนโยน ก่อนจะสอดมือเข้าไปภายในเสื้อผ้าของวิน มือหนาที่อบอุ่นราวกับไฟลามเลียไปทั่วผิวกายของวิน ความร้อนจากมือของธีร์ทำให้วินขนลุกชันด้วยความสั่นสะท้าน

ลมหายใจอุ่นร้อนของธีร์เป่ารดไปทั่วร่างของวิน ทำให้เขาเผลอครางออกมาอย่างลืมตัว “อือ...” เสียงครางของวินยิ่งทำให้ธีร์ยากที่จะหยุดยั้งตัวเองลงได้ เขาถอดเสื้อผ้าที่ปกคลุมร่างกายของเขาและวินออกจนหมด จากนั้นเขาก็โลมเล้าลามเลียผิวกายของวินแทบไม่เว้นแม้ตารางเดียว

วินที่ยังคงเมามายอยู่นั้น เขารู้สึกเพียงความเสียวสะท้านที่ได้รับ วินบิดกายไปมาอย่างไม่รู้สึกตัวตามแรงปรารถนา “อ่า...” เสียงครางกระเส่าอย่างลืมตัวของวินทำเอาธีร์รู้สึกพลุ่งพล่านจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่

ธีร์สัมผัสถึงน้ำเหนียวที่ไหลออกมาด้วยความเสียวของวิน เขาไม่รอช้าอีกต่อไป ธีร์จับแก่นกายที่แข็งชันขึ้นมาจดจ่อที่ร่องสีชมพูที่ปิดสนิทของวิน ก่อนจะกระแทกตัวเองเข้าไปอย่างรวดเร็ว “อ่า....”

วินสะดุ้งเฮือกด้วยความหวาดผวา ความเจ็บแปลบทำให้เขาร้องเสียงดังออกมา “โอ๊ย...ปล่อยนะ...ปล่อย...เจ็บ” วินที่เริ่มมีสติขึ้นมาบ้างจากความเจ็บปวดที่ได้รับ เขาร้องอ้อนวอนพร้อมกับน้ำตาที่ไหลพราก วินพยายามดันตัวธีร์ออกห่างจากร่างกายของตนไม่หยุด แต่ความเมาที่มีทำให้เขาแทบไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้านขัดขืนอันใดได้อีก

การกระทำดังกล่าวของวิน มิได้ทำให้ธีร์หยุดการกระทำแต่อย่างใด แต่กลับยิ่งเพิ่มความตื่นเต้นให้กับธีร์มากยิ่งขึ้น ธีร์โน้มหน้าลงขบเม้มนูนติ่งบริเวณหน้าอกเข้าให้อย่างแรง “อืม....หวานมาก” ธีร์ครางออกมาอย่างพอใจ “เยิ้มขนาดนี้ ยังปฏิเสธอีกหรือ” ธีร์กระซิบเสียงต่ำที่ข้างหูของวินด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า วินได้แต่ส่ายหน้าไปมา แววตาตื่นตระหนก เขาได้แต่ร้องอ้อนวอนด้วยความทรมาน

ธีร์ขยับแก่นกายออกจากนั้นจึงกดเข้าร่องสวาทของวินอีกครั้งพร้อมดันเข้าไปสุดลำกาย “อ่า...แน่นชิบ” วินได้แต่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ความเจ็บปวดแล่นเข้ามาทั่วร่าง จนเขารู้สึกเหมือนร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยง เขาได้แต่ภาวนาให้ความทรมานทั้งหลายจบลงไปเสียที

ธีร์ยังคงเมามันกับสัมผัสที่ได้รับ เขากระแทกกระทั้นร่างหนาตรงหน้าอย่างลืมตัว “อร๊ายยย....” เสียงครางสุดท้ายของธีร์ดังก้องในห้อง น้ำอุ่นร้อนถูกปลดปล่อยออกมาจนเจิ่งนอง

วินยังคงนอนหายใจหอบอยู่บนเตียง ร่างกายของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อที่แตกโชก หัวใจเต้นแรงรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก สมองของวินหมุนตื้อจนไม่อาจรับรู้ได้ว่านี่คือเรื่องจริงหรือความฝันกันแน่ แต่ความเจ็บปวดที่ได้รับเมื่อสักครู่นั่นนับเป็นฝันร้ายที่สุดเท่าที่เขาเคยมีมาทีเดียว

ธีร์ลูบไล้ใบหน้าของวินด้วยความอ่อนโยน เขามองดูใบหน้าของวินด้วยความรู้สึกรักและหวงแหน “วิน...นายเป็นคนของฉันแล้ว...ฉันจะไม่ยอมปล่อยนายไปอีก” ธีร์พึมพำอย่างคนละเมอ เขาก้มลงจูบหน้าผากวินอีกครั้ง ก่อนจะล้มตัวลงนอนเคียงข้างวิน พร้อมดึงรั้งวินเข้ามาในอ้อมกอดอย่างเปี่ยมสุข

บทที่ 3 ไอ้เพื่อนเลว

ในยามสายเมื่อแสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา วินปรือตาลืมขึ้นอย่างงัวเงีย เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความปวดร้าวที่ลามไปทั่วร่างกาย เขาพยายามขยับตัวลุกขึ้นแต่ก็ต้องชะงักและล้มตัวลงนอนอีกครั้งด้วยความเจ็บปวดที่มี วินได้แต่ตกตะลึงกับสิ่งที่เขารับรู้ในตอนนี้ เรื่องเมื่อคืนไม่ใช่ฝันร้าย แต่กลับเป็นเรื่องบัดซบที่เกิดขึ้นจริงกับเขาต่างหากเล่า

วินรีบหันไปด้านข้างด้วยความตระหนกและเขาก็พบกับธีร์ที่ยังคงนอนหลับอยู่ข้างๆ อย่างสบายใจ ภาพเมื่อคืนปรากฏขึ้นอย่างแจ่มชัดในความคิดของเขา วินสะดุ้งตัวขึ้นอย่างแรง แต่ก็ต้องเจ็บแปลบอีกครั้งจนเขาต้องหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง

วินถึงกับกำหมัดไว้แน่น ฟันของเขาขบกัดกันจนสันกรามขึ้นเป็นริ้ว ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นที่มี เขาไม่คาดคิดว่าเพื่อนรักของเขาอย่างธีร์จะกล้าทำเรื่องเลวร้ายกับเขาได้ถึงขนาดนี้

“ไอ้ธีร์...ไอ้เพื่อนเลว...มึงทำอย่างนี้กับกูได้ยังไง..ไอ้สารเลวเอ๊ย...” วินตะโกนออกมาอย่างสุดเสียงด้วยความโมโห เสียงร้องของเขาขาดหายเป็นช่วง ๆ ด้วยโทสะที่มี พร้อมกับที่วินก้มลงกระชากดึงธีร์ให้ลุกขึ้นมา

เสียงวินที่ร้องอาละวาดโวยวาย ทำให้ธีร์ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น เขายกมือขึ้นลูบใบหน้าและบีบนวดตามลำคอด้วยความรู้สึกเมื่อยล้าจากกิจกรรมเมื่อคืน ธีร์ค่อย ๆ หันกลับมามองใบหน้าของวินที่มีสีหน้าซีดเผือดราวกับเห็นผีก็ไม่ปาน ธีร์ทำเพียงยักไหล่ขึ้นอย่างไม่ได้ใส่ใจในท่าทีของวิน ในเมื่อเขาตัดสินใจเลือกจะเดินหน้าในเส้นทางความสัมพันธ์นี้ เขาก็พร้อมจะตัดขาดความเป็นเพื่อนที่มีกับวิน แต่เขาจะไม่ยอมปล่อยวินไปจากชีวิตของเขาเป็นแน่

“นายตื่นแล้วเหรอ...ทำไมตื่นเช้าจัง...นอนกันต่ออีกหน่อยเถอะ” ธีร์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พร้อมทั้งดึงวินลงไปนอนข้างกายเขาอีกครั้ง

วินรีบสะบัดมือของธีร์ออกห่างจากตนด้วยความตกตะลึง ไม่คิดว่าเพื่อนสนิทของเขาจะทำตัวหน้าด้านได้ขนาดนี้

ธีร์เห็นท่าทีเช่นนั้น เขาก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมา เขาโน้มหน้าเข้าใกล้วินก่อนจะสูดลมหายใจเข้าไปอย่างแรง กลิ่นกายของวินทำให้เขานึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาอีกครั้ง “นายจะตกใจอะไรกัน นายควรรู้ไว้นายเป็นคนของฉันแล้ว” ธีร์กระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไป ทำเอาวินขนลุกชันขึ้นมาจนแทบอยากจะลุกขึ้นถีบธีร์ให้กระเด็นไปไกลทีเดียว

วินตกใจรีบพยุงร่างลุกขึ้นจากเตียงนอน แต่เพราะความเจ็บปวดที่ยังไม่หายดี ทำให้เขาแทบจะทรงตัวไม่ไหว แต่เขาก็ยังคงพยายามลุกขึ้นและเดินถอยห่างจนไปติดกับผนังกำแพง

“มึงมันเป็นบ้าไปแล้ว ไอ้ธีร์” วินยังคงก่นด่าธีร์ไม่หยุด น้ำตาซึมออกมาจากหางตาด้วยความโกรธและเจ็บปวด

ธีร์จ้องมองวินก่อนจะยกยิ้มอย่างเลือดเย็น เขาเดินตรงไปยังวินก่อนที่จะถลาเข้าไปจู่โจมวินที่กำแพง ธีร์จับร่างหนาไว้แน่น “นายยังไม่เข้าใจอีกเหรอวิน ฉันรักนายนะ”

“มึงหยุดพูดจาเพ้อเจ้อได้แล้ว...ปล่อยกู...กูจะกลับบ้าน” วินร้องเสียงหลงพยายามดิ้นหนีอ้อมกอดนั่นด้วยความโกรธเคือง

ธีร์กลับไม่ได้สนใจคำพูดของวินอีกแล้ว เขารั้งแขนสองข้างของวินไพล่หลังเอาไว้ ก่อนจะโน้มตัวลงจูบตรงซอกคออย่างแรง “ไอ้ธีร์...ปล่อยกูนะ...อ๊ะ...” เสียงร้องดั่งถูกริมฝีปากหนาของธีร์ประกบลงไป เสียงอู้อี้ที่ติดอยู่นะลำคอของวิน

ธีร์เงยหน้ามองรอยแดงจ้ำที่ตรงซอกคออย่างพึงพอใจ มือหนาเริ่มลูบไล้ตรงบริเวณสะโพกก่อนจะบดคลึงอย่างเอาแต่ใจ วินรู้สึกขนลุกชันไปทั้งตัว เขาพยายามเตะธีร์อีกครั้งด้วยเรี่ยวแรงที่มี แต่ธีร์กลับเหมือนรู้ทัน เขาแทรกขาเข้าไปตรงหว่างขาของวินก่อนจะใช้เข่ากดตรึงร่างหนานั้นไว้แน่น

ความร้อนจากมือของธีร์ลามเลียไปทั่วผิวกายที่อ่อนนุ่ม วินเริ่มครางออกมาอย่างไม่อาจควบคุม “อือ...ธีร์...หยุดนะ” วินส่งเสียงครางออกมาก่อนจะพยายามดึงสติตัวเองแล้วขอร้องให้ธีร์หยุดอีกครั้ง

“ฉันไม่หยุดหรอก” ธีร์กระซิบด้วยเสียงแหบพร่า เขาเริ่มซุกไซ้ตามแผงอกของวินอีกครั้ง “นายเป็นของฉัน...วิน” ธีร์พร่ำเพ้อออกมาอย่างลืมตัว

วินถึงกับเบิกตากว้าง ความร้อนจากมือของธีร์และความรู้สึกที่เกิดขึ้นในร่างกายทำให้เขาอ่อนลงไปอย่างเห็นได้ชัด ธีร์หมุนตัววินหันหลังให้เขา ร่างของวินแนบติดกับกำแพงที่ชื้นเย็น ทำเอาวินถึงกับขนหัวลุก วินกำลังจะเปิดปากประท้วงอีกครั้ง แต่ธีร์กับสอดแทรกนิ้วเข้าไปในช่องปากของวิน “หากนายกัดฉัน ฉันจะลงโทษนายให้เข็ด” เสียงขู่ของธีร์ทำเอาวินถึงกับตัวแข็งเกร็ง วินได้แต่ส่ายหน้าไปมาพร้อมน้ำตาที่เริ่มไหลออกมาจากปลายหางตา

ธีร์จับแก่นกายของเขาไว้แน่น ก่อนจะค่อย ๆ ดันเข้าไปในร่องสวาทของวินอย่างช้า “อ่า...แน่นมาก...เสียวชิบเลย”

วินร้องเสียงหลงอีกครั้งด้วยความเจ็บ “โอ๊ย...ธีร์...เจ็บ...ปล่อยฉัน” มือของวินพยายามปัดป่ายดันร่างของธีร์ให้ออกห่างจากตน ริมฝีปากกัดเม้มจนเลือดซึมออกมาให้รสเค็มปะแล่ม

“วิน...นายทนอีกหน่อย ฉันไม่ไหวแล้ว” ธีร์ครางออกมาด้วยความเสียวสะท้าน ก่อนจะเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นเข้าไปอย่างไม่หยุดพัก

เสียงร้องปนครางของวินและเสียงกระแทกของธีร์ดังก้องในห้อง “อืม...วิน...นายทำให้ฉันรู้สึกดีมากจริง ๆ” ธีร์พูดด้วยความพึงพอใจ

“ธีร์...ได้โปรด...หยุด...” วินพยายามอ้อนวอน แต่มันกลับกระตุ้นให้ธีร์กระแทกแรงขึ้น

“ฉันจะทำให้นายรู้สึกดีจนลืมทุกสิ่ง” ธีร์กระแทกเข้าไปในร่างของวินอย่างไม่หยุดยั้ง เสียงครางของทั้งคู่ดังขึ้นเรื่อยๆ

จนกระทั่งธีร์ถึงจุดสุดยอด “อร๊ายยย...” เขาครางเสียงดัง ก่อนจะปลดปล่อยความร้อนเข้าสู่ร่างของวินอีกครั้งหนึ่ง

วินเบิกตากว้างด้วยความตกใจและความเจ็บปวด แต่ในที่สุดเขาก็ไม่สามารถต้านทานได้และปลดปล่อยความรู้สึกของตัวเองออกมา “ธีร์...อร๊า...”