ร่างสูงของหนุ่มใหญ่ วัยสี่สิบสอง นามว่านรราช พันธุเสมา กำลังปรือตามองคฤหาสน์หลังใหญ่ของคุณย่าลักษณ์นารา พันธุเสมา ด้วยอาการมึนเมา เขาพยายามทรงตัวไม่ให้เซหรือล้มไปทางใดทางหนึ่ง
แอลกอฮอล์ในกระแสเลือดทำให้ร่างกายของเขาร้อนวูบวาบพอๆ กับเหงื่อที่ไหลซึมไปทั่วเรือนร่าง เพราะรถเกิดเสียระหว่างทางทำให้ต้องเดินเท้าหลายกิโลเมตรมายังบ้านของผู้เป็นย่า
งานเลี้ยงรุ่นผ่านพ้นไปได้ด้วยดี พร้อมกับเหล่าเพื่อนฝูงที่ได้พบปะสังสรรค์กันด้วยความคิดถึง อีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้าจะเป็นงานเลี้ยงครบรอบวันเกิดเก้าสิบหกปีของผู้เป็นย่า เขาจึงเดินทางมาก่อนล่วงหน้าโดยไม่ได้บอกกล่าว ร่างสูงเข้ามาทางประตูหลังบ้านด้วยกุญแจพวงใหญ่ที่ถือเอาไว้ในมือ เขาคือหลานชายคนเดียวที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขที่แท้จริงของตระกูลพันธุเสมาอันร่ำรวยติดอันดับต้นๆ ของประเทศ
ยามดึกสงัดของบ้านหลังใหญ่อันกว้างขวาง มีเพียงความเงียบและสายลมเย็นๆ พัดมากระทบผิวกาย พร้อมด้วยเสียงหริ่งเรไรที่ร้องอยู่ในความมืดมิดของราตรีกาล นรราชกวาดสายตามองสนามหญ้าหน้าบ้านอันกว้างขวาง สวนหลังบ้านที่เต็มไปด้วยต้นไม้นานาพันธุ์ภายใต้แสงสลัวของตัวบ้าน ชายหนุ่มยิ้มบางๆ เมื่อนึกถึงญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ ย่าของเขาชอบปลูกต้นไม้และรักธรรมชาติเป็นอันมาก เขามีหลายสิ่งหลายอย่างที่เหมือนท่าน หนึ่งในนั้นคือรักธรรมชาติและไม่ทำลายทรัพยากรธรรมชาติที่เป็นแหล่งอาหารสำคัญของมนุษย์โลก
ร่างสูงเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ด้วยสายเลือดผสมระหว่างบิดากับมารดาหยุดนิ่งเพื่อหลับตาอีกหลายครั้ง เขาพยายามครองสติเอาไว้ให้ได้มากที่สุด
“คุณราช” นายเพิ่มเรียกเจ้านายหนุ่มเอาไว้ เพราะเขาเฝ้าเวรยามในตอนกลางคืน
“สวัสดี” นรราชยกมือขึ้นรับไหว้ร่างเซๆ
“ให้ผมประคองขึ้นตึกไหมครับ” เพิ่มรีบเข้ามาประคอง
“ไม่ต้อง ฉันไหว ฉันเดินไปเองได้ นายเฝ้ายามไปเถอะ” คนพูดเดินเซๆ แต่ก็พยายามทรงตัวเอาไว้ ก่อนจะหยุดชะงักหันมามองนายเพิ่มอีกครั้ง
“ไม่ต้องบอกคุณย่านะว่าฉันกลับมา ฉันอยากเซอร์ไพรส์ท่านหน่อย”
นรราชบอกแล้วยิ้ม นายเพิ่มรีบรับคำ มองร่างสูงอย่างระแวดระวังเห็นว่าอีกฝ่ายไม่เป็นอะไรเลยเบาใจ
นรราชค่อยๆ ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าเพราะความมึนเมา เจ้าของใบหน้าคมสันหล่อเหลาเลือดผสม ดวงตาคมกริบสีเหล็กกล้า คิ้วเข้มและเรือนร่างเพรียวแข็งแรงสมส่วนไร้ไขมันส่วนเกินให้รกตาแม้วัยจะล่วงเลยวัยสี่สิบกว่าเข้าไปแล้ว
ย่าของเขาเป็นคนดี จริงๆ ไม่ต้องมีเวรยามก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาทำอะไรตระกูลใหญ่ของเขา!!!
นรราชคิดในใจ...
ช่วงนี้คงมีลูกหลานมากมายที่ย่าของเขาอุปการะเอาไว้มานอนพักค้างอ้างแรมที่คฤหาสน์หลังนี้ ถือได้ว่าเป็นวันรวมญาติครั้งใหญ่อีกวันของปี ทุกคนคงยุ่งวุ่นวายกับงานเลี้ยงอีกหนึ่งอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึง รวมถึงหลายคนก็คงสรรหาของขวัญที่ดีที่สุดเพื่อจะมอบให้คุณย่าของเขา
นรราชมีเรือนพักอีกหนึ่งหลังอยู่ในบริเวณบ้าน แต่เขาเปลี่ยนใจมานอนที่ห้องพักบนตึกแทน วันพรุ่งนี้ถ้าเขาปรากฏตัวขึ้นคงทำให้ผู้เป็นย่าประหลาดใจไม่น้อย
ชายหนุ่มบิดประตูห้องนอนของตัวเองเบาๆ ปรากฏว่ามันไม่ได้ล็อก เขาจึงเก็บกุญแจกลับเข้าไปในกระเป๋าของตัวเอง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยนึกตำหนิสาวใช้ที่เข้ามาทำความสะอาดห้องแล้วไม่ล็อกห้องให้เรียบร้อย
เขาหรี่ตามองเงาบางอย่างบนเตียงนอนกว้างของตัวเอง โทสะบางอย่างแล่นเข้ามาเป็นริ้วๆ ใครกล้าเข้ามานอนในห้องนอนส่วนตัวของเขาแบบนี้
นรราชสบถในใจด้วยความไม่สบอารมณ์ คนหวงข้าวของและไม่ชอบให้ใครเข้ามายุ่งวุ่นวายหรือแม้แต่เคลื่อนย้ายข้าวของถ้าเขาไม่อนุญาตรู้สึกไม่พอใจเป็นอันมาก
ร่างสูงขยับกายเข้าไปใกล้เตียงเพื่อก้มลงไปดูผู้บุกรุก เขาเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนอนหลับสบายอยู่บนเตียงที่เขาหวงแหนหนักหนา กลิ่นกายของเธอหอมกรุ่นลอยมาเตะจมูก มันหอมจนเขาต้องก้มลงไปสูดดมแรงๆ
เขาไม่ได้กลิ่นหอมรัญจวนใจจากหญิงสาวคนใดแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วหนอ คงตั้งแต่ย้ายตัวเองไปอยู่เกาะเมตตา
นรราชสูดกลิ่นหอมละมุนนั้นแล้วทำให้รู้สึกสดชื่น เขาไม่เคยได้กลิ่นหอมสดชื่นจากผู้หญิงคนไหนแบบที่ได้รับจากคนที่แอบเข้ามานอนบนเตียงของเขาแบบนี้มาก่อน เพราะขยับเข้าไปใกล้มากจนเกินไป จึงทำให้ร่างสูงเสียหลักล้มลงไปทาบทับคนบนเตียง คนที่กำลังนอนหลับสบายอยู่บนเตียงถึงกับสะดุ้งตื่นตกใจ ทำท่าจะกรีดร้อง แต่นรราชรีบอุดปากของหล่อนเอาไว้ในทันที
“เธอเป็นใคร” เขาเอ่ยถามเสียงเข้ม ใบหน้าที่รกไปด้วยหนวดเคราและร่างสูงใหญ่ที่เจือไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งทำให้นิรินมีท่าทีหวาดกลัว ร่างบอบบางพยายามดิ้น แต่เขาข่มขู่เสียงเข้มน่ากลัวทำให้เธอไม่กล้าดิ้นอีก
“ถ้าเธอดิ้นอีก ฉันจะปาดคอเธอซะ” เขานึกครึ้มอกครึ้มใจอยากแกล้งคนขี้กลัว เพราะรับรู้ถึงร่างกายอันสั่นเทาของคนใต้ร่าง นิรินหยุดดิ้นในขณะที่มือบอบบางถูกกดเอาไว้เหนือศีรษะ
“ตอบคำถามมาเสียดีๆ ห้ามโวยวายกรีดร้อง ไม่งั้นได้เป็นศพก่อนจะมีคนมาช่วยแน่ๆ” พอเขาพูดแบบนั้น เธอก็รีบพยักหน้าทันที
ร่างของนรราชคร่อมทับเพื่อกักเด็กสาวเอาไว้ใต้ร่าง เธอกลัวจนตัวสั่น พอเขาปล่อยเธอก็ทำท่าจะร้องขอความช่วยเหลือจากคนในบ้าน
“อื้อ...” เขาก้มลงบดขยี้ริมฝีปากอวบอิ่ม เธอรัวกำปั้นทุบแผ่นหลังของเขาระรัว พอเขาปล่อย เธอก็ทำท่าจะกรีดร้องอีก เขาก็เลยบดจูบลงมาอีกครั้ง
นิรินหอบหายใจระรัวเมื่อเขาปลดปล่อยริมฝีปากของเธอเป็นอิสระอีกครั้ง
“ฉันถามได้ยินหรือเปล่า” เขาเอ่ยถามเสียงเข้มขึ้นกว่าเดิม
“ไอ้โจรห้าร้อย”
“ใครบอกว่าฉันเป็นโจรห้าร้อย ทั้งเนื้อทั้งตัวมีอยู่ยี่สิบบาท ฉันเป็นโจรยี่สิบต่างหากล่ะ” เธอกะพริบตาปริบๆ กับประโยคของเขา
“เธอเป็นใคร มานอนอยู่ในห้องของฉันได้ยังไง” นรราชถามย้ำ หรี่ตามองคนใต้ร่างด้วยอาการมึนเมาพอสมควร
เขาเห็นใบหน้าของเธอไม่ชัดจึงเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟที่หัวเตียง แสงสลัวจากโคมไฟทำให้เขามองเห็นใบหน้าของสาวน้อยใต้ร่างได้อย่างชัดเจน ใบหน้าหวานหยดคุ้นเคยนั้นทำให้นรราชชะงักงัน
“ทำไมไม่ตอบคำถามล่ะ” เสียงของเขาเหมือนสำลักอะไรสักอย่างเมื่อได้เห็นใบหน้ากลมหวาน เธอเป็นเด็กสาวที่มีดวงตากลมโต คิ้วโก่งเรียวงาม ริมฝีปากเต็มอิ่ม เขาอยากหอมแก้มเธอแรงๆ เพราะความมันเขี้ยว
“ลุงราช” นิรินจำเขาได้ หลานชายคนโตของคุณย่าทวดลักษณ์นารา
ผู้แสนใจดี แต่หลานชายของท่านโคตรใจร้าย แม้ใบหน้าของเขาจะรกไปด้วยหนวดเครา แต่เธอก็จำเขาได้ ปีหนึ่งจะได้เจอกันหนึ่งครั้ง บิดาของเธอกับนรราชไม่ใคร่จะลงรอยกันนัก และท่านก็ไม่ต้องการให้เธอยุ่งเกี่ยวกับเขาเป็นอันขาด...
“อ้อ... ลูกไอ้สุทธิศักดิ์หรอกเหรอ”
“ปล่อยนะคะลุงราช”
“เรื่องอะไรจะปล่อย นี่มันห้องของฉัน เธอถือวิสาสะอะไรเข้ามานอนในห้องของฉันมิทราบ” เขายังมีท่าทีคุกคามและไม่คิดจะปล่อย
“เนยขอโทษค่ะ จะรีบออกไปเดี๋ยวนี้ละค่ะ”
เธอรีบพูดปากคอสั่น ไม่ได้ตั้งใจจะถือวิสาสะเข้ามานอนในห้องเขาเลยสักนิด แต่ญาติผู้พี่ทั้งสามรุมกันกลั่นแกล้งไม่ให้เธอนอนด้วย เธอจึงต้องหาที่ซุกหัวนอนใหม่
ด้วยว่าคุณย่าทวดของเธอมีหลานและเหลนหลายคน พอมีงานวันเกิดทุกคนก็ต่างแห่กันมานอนที่คฤหาสน์หลังใหญ่ของท่าน เธอจึงต้องนอนรวมกับญาติวัยไล่เลี่ยกัน แต่ครั้งนี้มีปัญหา เพราะโดนพี่สาวที่นอนร่วมห้องด้วยกันไล่ออกมาจากห้อง โดยที่เธอไม่ทราบสาเหตุ
เธอไม่อยากมีปัญหากับใครจึงพาตัวเองระเห็จออกมาหาที่นอนใหม่ ตอนแรกนั้นยังไม่รู้จะไปนอนที่ไหน จำได้ว่าก่อนหน้านี้คุณย่าทวดให้ดอกปีบมาทำความสะอาดห้องของนรราชและให้เธอมาดูแลความเรียบร้อยของห้องให้เขา จึงรู้ว่าห้องของเขาลูกบิดประตูเสีย เธอเลยถือวิสาสะเข้ามานอนพักที่นี่เสียเลย ไม่คิดว่าเจ้าของห้องจะกลับมาตอนดึกดื่น ก่อนงานวันเกิดล่วงหน้าเป็นอาทิตย์เช่นนี้ เธอจำได้ว่าปีที่แล้วเขาโผล่มาเอาตอนที่กำลังจะเป่าเค้กวันเกิดเสียด้วยซ้ำ
“ฉันยังไม่อนุญาตให้เธอออกไปไหน”
“เนยรู้ว่าลุงราชโกรธที่เนยถือวิสาสะเข้ามานอนเตียงของลุงราช เนยต้องขอโทษนะคะ เนยไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนี้เลยจริงๆ”
“ของทุกอย่างในห้องนี้เป็นของฉัน เธอมานอนบนเตียงของฉัน แสดงว่าเธอก็เป็นสมบัติของฉันด้วยถูกไหม” เหตุผลของเขาทำให้เธอตาโต
นรราชเกิดความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะเขาเมาหรืออะไรกันแน่ ความเจ็บแค้นต่อบิดาของเธอแต่หนหลังก็ทำให้เขาซุกหน้าเข้าหาซอกคอหอมกรุ่นของเด็กสาวในทันที
“อื้อ... ปล่อยเนยนะคะลุงราช” เธอพยายามดิ้น แต่ไม่สามารถหลุดพ้นจากพันธนาการของเขาได้ กลิ่นแอลกอฮอล์เจืออยู่ในลมหายใจของเขา นิรินคิดว่าเขาเมาเลยขาดสติคิดจะทำเช่นนี้ เธอจึงรีบเอ่ยเตือนเขา
“เนยเป็นหลานลุงราชนะคะ”
“หลานนอกไส้อย่างเธอ ฉันไม่นับ” สุทธิศักดิ์บิดาของเธอนั้นเป็นแค่หลานบุญธรรมที่ย่าของเขาชุบเลี้ยงเอาไว้เพราะสงสาร เด็กกำพร้าที่บังอาจแย่งคนรักของเขาไปหน้าตาเฉย แถมยังให้กำเนิดทายาทอย่างนิรินมาให้เขาช้ำใจอีก
เธอหน้าเหมือนมารดาของเธอมาก ความเจ็บแค้นและความเมาทำให้เขาใช้อุ้งมือใหญ่อุดปากเด็กสาวเอาไว้
“อื้อ...” เธอครางประท้วงดิ้นรนเพื่อให้ตัวเองรอดพ้นจากความป่าเถื่อนที่เขายัดเยียดให้ แต่ดูเหมือนจะไม่สำเร็จ เขากระชากชุดนอนของเธอออกไปจากเรือนร่างผุดผ่องอย่างไม่ปรานีปราศรัย ปากน้อยทำท่าจะกรีดร้อง เขาจึงประทับจุมพิตร้อนแรงลงมาหา แอลกอฮอล์ที่เจืออยู่ในกระแสเลือดทำให้อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่านรุนแรง ลมหายใจร้อนแรงของเขาทำเอาเธอมึนเมาตามไปด้วย นิรินทุบตีเขาเพื่อเอาตัวรอด แต่ดูเหมือนจะหนีไม่พ้น
นรราชใช้เสื้อนอนของเธอเองมัดปากน้อยเอาไว้ ก่อนจะจัดการถอดเสื้อลายสก๊อตสีเข้มของตัวเองมัดข้อมือของเธอไปกับหัวเตียงอีกรอบ นิรินส่ายหน้าไปมาเมื่อเขาก้มลงงับยอดอกของเธอ หญิงสาวดิ้นพล่านด้วยความกระสันยามเมื่อเขางับดูด ตวัดลิ้นลามเลียเร่าร้อน
สะโพกผายถูกมือหนาลูบไล้ขยำขยี้ เธอดิ้นรนส่ายหนี แต่หนีไม่พ้นเมื่อเขาแทรกกายเข้ามาตรงหว่างขา นิรินตาโตเมื่อเขาลูบไล้สัมผัสส่วนสงวนของเธอผ่านกางเกงในเนื้อบาง
นิ้วแกร่งเสียดสีขึ้นลงจนกลีบบุปผาหยาดเยิ้ม เธอพยายามดิ้นหนี แต่ได้แค่ดิ้นอึกอักไปมาเท่านั้น ไม่สามารถหลบหลีกเขาได้
หญิงสาวกรีดร้องเสียงหลงอยู่ในลำคอเมื่อเขาซุกหน้าเข้าตวัดลามเลียร่องสวาทผ่านกางเกงในตัวบางหอมกรุ่น เขาใช้ลิ้นหนักขึ้นเรื่อยๆ ทอดสายตามองเธออย่างเหนือชั้นกว่า เธอหน้าแดงร้อนผ่าว คิดว่าทำไมเขาถึงได้ทำอะไรน่าอายแบบนี้
“แบบนี้เรียกว่ามีอารมณ์ร่วม” คำพูดร้ายกาจของเขาไม่ได้ทำให้เธอตื่นตระหนกเท่ากับมือหนาที่รูดกางเกงในของเธอพ้นไปจากปลายเท้า เธอหนีบขาเข้าหากันด้วยความอับอายเป็นที่สุด เกิดมาไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับเธอมาก่อน
“หนีบไว้แบบนั้นจะเข้าไปได้ยังไงล่ะ” เขายั่วแหย่จับเธอแหวกขาออกจากกัน ก่อนจะซุกหน้าเข้าหา ลิ้นสากร้อนลามเลียกลีบกายสาวหอมกรุ่น
แรงเสียดสีของลิ้นและปากของเขาทำให้นิรินตัวสั่น เธอถอยหนีแต่ไปติดอยู่กับหัวเตียง เขาดึงรั้งสะโพกลงมาหาเพื่อซุกหน้าแนบชิดลามเลียให้มากยิ่งขึ้น
“อือ...” นิรินดิ้นหนักขึ้นก็โดนกดไปกับเตียงนอนกว้างแทบจมหาย เขาต้องไม่ทำอะไรหวาดเสียวแบบนั้นใช่ไหม เธอตาโตเมื่อเห็นเขาเริ่มปลดเสื้อผ้าออกจากกาย
นิรินพยายามดิ้นให้หลุดพ้นจากพันธนาการ แต่ดูเหมือนเธอจะจนมุมอยู่ใต้ร่างเขา อกกว้างของนรราชที่เปิดเผยอยู่ตรงหน้าทำเอาเธอต้องกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดหวั่น
“เวลาผู้หญิงเห็นฉันแก้ผ้า แทบทุกคนจะแหวกขาให้ฉันเข้าไปซุกเอาแรงๆ ให้สาแก่ใจ” นิรินส่ายหน้าไปมา ไม่ใช่เธอแน่ๆ เขาหัวเราะกับท่าทีของเธอ
“เคยหรือยัง” เขาเอ่ยถาม เธอส่ายหน้าไปมา นรราชแตะลิ้นเลียริมฝีปากไปมา ลูบคางเบาๆ
“ดีชะมัด ได้ของสดซิง รู้ไหมว่าถ้าพ่อของเธอรู้เข้า คงจะอกแตกตาย” ประโยคของเขาเหมือนมีดคมกริบปักลงมาที่ขั้วหัวใจ!!!
เขาคงแค่อยากเอาชนะหรือแก้แค้นบิดาของเธอเพียงเท่านั้น
“ชอบชะมัด ได้เห็นลูกสาวศัตรูกำลังพ่ายแพ้แบบนี้” เธอพอรู้ว่าเขากับบิดาไม่กินเส้นและไม่ลงรอยกันมาเนิ่นนาน แต่ไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้ นิรินส่ายหน้าตัวสั่นระริกเมื่อเขาลากไล้ส่วนปลายของความแข็งแกร่งกับกลีบกายสาวของเธอ
เธอกัดผ้าที่มัดปากเอาไว้แน่นยามที่เขาฝังกายเข้ามาหา ความคับแน่นของหล่อนทำให้นรราชต้องกัดฟันกรอด ใบหน้าของนรราชเหยเกเพราะการบีบรัด เขาลูบไล้สะโพกงอนงามของเธอขยี้ขยำยกหยัดขึ้นมาให้รับการสอดแทรก
เธอเอาแต่ส่ายหน้าไปมาปฏิเสธเขาท่าเดียว แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะสายเกินไป ความเป็นชายชำแรกเข้ามาอย่างเชื่องช้า ไม่มีความรีบร้อนแต่อย่างใด แต่ทำให้เธอสัมผัสถึงตัวตนของเขาอย่างชัดเจน เขาก้มลงขบเม้มดูดอกอวบอิ่มของเธอ ขยับสะโพกสอบเสียดสีเข้าหาไม่ยอมละห่าง
นิรินเกร็งร่างสะท้าน เขาถอนสะโพกออกห่างให้เธอผ่อนคลาย ก่อนสอดแทรกเข้าไปใหม่ ทุกครั้งที่กดกายเข้าหา มันชำแรกเข้าไปล้ำลึกกว่าเดิมจนเธอสัมผัสได้
หยาดน้ำตาของสาวน้อยรินไหล เขาไม่ได้ใส่ใจปลอบโยน แต่มุ่งมั่นที่จะครอบครองเธอให้สำเร็จ เธอเลิกดิ้นเพราะยิ่งดิ้นยิ่งเจ็บ เป็นทีที่เขาจะได้สอดรักเข้ามาเกินกว่าครึ่ง
นรราชครางเสียงแหบพร่าเมื่อร่างกายของเขาเข้ามาพักพิงอิงแอบอยู่ในกลีบบุปผาอันชุ่มฉ่ำที่โอบอุ้มรัดรึงเขาอยู่ทุกทิศทาง
เขาหยุดพักให้เธอผ่อนคลาย ก่อนจะปลดผ้าออกจากปากของเธอ นิรินเม้มปากสั่นระริกแล้วเบือนหน้าหนี
“เวลาโดนผัวเอาต้องมองหน้าผัวด้วยสิ จะได้จำหน้าผัวคนนี้ให้ดีๆ ไง” เขาบีบปลายคางสวยเอาไว้พร้อมจ้องตาเธอ นิรินส่ายหน้าหนี เขาจึงจับใบหน้าของเธอให้หันมาสบตา
นิรินไม่อยากมองคนใจร้ายจึงรีบหลับตาหนี เขาจึงกระแทกปากกับปากของเธอจนเจ็บเพื่อให้เธอลืมตามองเขา
สาวน้อยลืมตามองก่อนจะเม้มปาก นรราชจึงขบเม้มริมฝีปากบนล่างของเธอ อุ้งมือใหญ่ฟอนเฟ้นเต้านมอวบอิ่มเพื่อให้เธอมองเขาให้ชัดๆ ยิ่งกว่าเดิม
คนพ่ายแพ้ได้แต่ร้องประท้วงเมื่อเขาเริ่มขยับ นรราชยอมปล่อยพันธนาการที่รัดรึงข้อมือเล็กเอาไว้ เป็นเหตุให้เธอระดมทุบตีแผ่นหลังของเขาระรัว แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ทำให้เขาสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย
จังหวะจะโคนรักเริ่มร้อนแรงขึ้นตามแรงอารมณ์ เขาขยับรุกล้ำหนักหน่วงขึ้น กดร่างเล็กจนแทบจมเตียง เธอจิกมือกับผ้าปูเตียงแทบแหลกลาญ กัดปากจนห้อเลือด เขาจึงกระแทกปากลงมาบดจูบซ้ำๆ กลิ่นแอลกอฮอล์และกลิ่นกายชายทำเอาเธอหัวหมุนมึนงง นิรินหลับตาลงอีกครั้งยามเมื่อเขายกขาของเธอขึ้นพาดไปกับบ่าจนสะโพกลอยอยู่เหนือพื้นเตียง
