รถจักรยานยนต์ Ducati XDiavel Xtraordinary Nero 2016 สีดำดุเลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถของโรงแรมปุชารายา โรงแรมสไตล์บูติคอันสวยงามกลางกรุง มันถูกจอดนิ่งก่อนคนขับจะถอดหมวกกันน็อคออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมสันอย่างร้ายกาจ คิ้วดกดำเข้ม ตาคม ขนตางอนยาวเป็นแพราวกับผู้หญิง จมูกโด่ง ริมฝีปากหยักโค้ง มีไรเคราครึ้มล้อมกรอบใบหน้ายาว ยิ่งส่งให้เขายิ่งดูหล่อเข้มขึ้นเป็นกอง เขาปลดกระดุมเสื้อแจ็คเก็ตออกแล้วถอด เหลือเพียงเสื้อยืดสีดำด้านในที่ชื้นเหงื่อแนบลู่ไปกับเรือนกายกำยำ มีมัดกล้ามงดงาม แขนส่วนที่เลยออกมาเป็นผิวสีแทนเนียน จากนั้นเขาลงจากรถเพื่อจัดเก็บของให้เข้าที่ จึงเห็นเรือนร่างสูงใหญ่กำยำร่วมเมตรเก้าสิบ ท่อนล่างห่อหุ้มด้วยกางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้ม รองเท้าหุ้มข้อสีเดียวกับเสื้อยืด

ราม ราชรักษา คือนามของหนุ่มหล่อร้ายกาจผู้นี้ เขายกมือเสยผมลวก ๆ ให้เข้าที่เข้าทางแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดหาชื่อผู้ที่ต้องการแล้วโทรออก เสียงปลายสายตอบกลับมาทันทีที่สัญญาณเตือนดังเพียงสองครั้ง

“ ว่าไงราม มาถึงแล้วเหรอ ”

“ ใช่ ให้รอที่ไหน ”

“ เดินเข้ามาในโรงแรมแจ้งประชาสัมพันธ์ เดี๋ยวเด็กมันจะพาไปห้องรับรอง แล้วจะให้คนเอาเครื่องดื่มไปเสิร์ฟ ถ้ากูจำไม่ผิดมึงกินเอสเปรสโซ่ใช่ป่ะ เย็นหรือร้อนดี ”

“ ร้อน ”

“ พูดมากไม่ได้กลัวดอกพิกุลจะร่วงเหมือนเดิมนะมึง โอเค เดี๋ยวเจอกัน ขอเวลาเคลียร์งานสิบนาที ”

รามกดตัดสายโทรศัพท์แล้วสาวเท้าไปยังประตูของโรงแรม ตรงไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์เพื่อแจ้งกับพนักงานต้อนรับ ทันทีที่เงยหน้าขึ้นเแขกผู้มาเยือน พนักงานสาวแท้และสาวเทียมทั้งสองรีบวิ่งเข้ามาแย่งกันบริการอย่างเต็มที่

“ สวัสดีค่ะ ปุราชายายินดีต้อนรับ ไม่ทราบมีอะไรให้ดิฉันรับใช้ค่ะ ”

ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากเล็ก ๆ เพียงเท่านั้นก็ทำให้สาวทั้งสองแทบจะละลายไปต่อหน้า

“ ผมชื่อรามครับ นัดกับคุณนฤบดินทร์ไว้ ”

“ อ๋อ แขกของคุณนฤบดินทร์นี่เอง ถ้าอย่างนั้นเชิญที่ห้องรับรองแขกวีไอพีด้านนี้เลยค่ะ ”

“ ขอบคุณครับ ”

ตอบสั้น ๆ พร้อมรอยยิ้มมุมปากเช่นเคย พนักงานต้อนรับหนึ่งในสองเดินออกมาเชื้อเชิญให้เดินตามไปห้องรับแขกวีไอพีดังว่า ส่งเขานั่งติดกับมุมกระจกที่สามารถมองเห็นวิวด้านนอกได้ จากนั้น บริกรก็เข้ามาเสิร์ฟกาแฟดังที่เพื่อนสอบถามไว้ทางโทรศัพท์

นฤบดินทร์ ปุชารายา คือนามของเพื่อนหนุ่มผู้เป็นทายาทแต่เพียงผู้เดียวของเจ้าของโรงแรมแห่งนี้ ทั้งสองไปเจอกันในคลาสเรียนปริญญาตรีด้านการออกแบบและสถาปัตยกรรมที่ออสเตรเลีย เขาเป็นหนุ่มลูกเสี้ยวหลายเชื้อชาติ บิดาเป็นลูกครึ่งไทยอินเดีย ส่วนมารดามีเชื้อสายไทยจีน นฤบดินทร์รวมรวมข้อดีของแต่ละเชื้อชาติมาไว้ในตัวทั้งหมด หน้าคมเข้มแต่ผิวขาว รูปร่างสูงใหญ่ ความที่รูปหล่อพ่อรวยทำให้เขาเป็นเพลย์บอยตัวฉกาจ

ส่วนราม ราชรักษา หนุ่มไทยแท้คมเข้ม เงียบขรึมพูดน้อย เป็นเด็กกำพร้า เติบโตมาโดยมีลุงและป้าคอยเลี้ยงอย่างไม่สนใจใคร่ดีนัก สุดท้ายก็นำเขาไปฝากไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ‘ บ้านอ้อมกอด ’

แต่นั่นไม่ใช่ปมด้อยที่จะเอามาบั่นทอนคนใฝ่ดีอย่างราม เขาตั้งใจเรียนจนสามารถสอบทุนเข้าในมหาวิทยาลัยชื่อดังระดับต้น ๆ ของประเทศ เมื่อจบปริญญาตรีก็ยังสอบชิงทุนปริญญาโทไปเรียนเมืองนอกได้ แถมจบด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งเสียด้วย

เมื่อเรียนจบ รามทำงานที่โน่น ความมีฝีมือดีมีความรับผิดชอบทำให้ลูกค้าไว้ใจ งานหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาด รามไม่ใช่เด็กกำพร้ายากจนอีกต่อไป เขามีรายได้มากมายเป็นหลักสิบล้าน แต่ไม่เคยลืมว่าตนเองเกิดมาจากจุดไหน ยังคงหาโอกาสกลับไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ตนเติบโตมาเสมอ มอบเงินทุนเพื่อปรับปรุงและเป็นค่าใช้จ่ายอยู่ทุกเดือน และไม่เคยลืมส่งเสียลุงกับป้าที่เลี้ยงดูเขามาแม้จะไม่ดีเท่าที่ควร

จนเมื่อเดือนที่แล้ว ป้าของเขาเสียเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ รามกลับมาจัดการงานศพและอยู่ต่อเพื่อจะพักผ่อนสักสามเดือน นฤบดินทร์ทราบจึงติดต่อไปเพราะมีโครงการจะสร้างโรงแรมแห่งใหม่ที่หัวหิน และอยากได้สถาปนิกมือดีอย่างรามมาร่วมงาน

ชายหนุ่มนั่งนิ่ง ทอดอารมณ์มองออกไปชมวิวด้านนอกที่มีกระจกใสแจ๋วคั่นไว้ สวนสวยที่มีน้ำตกจำลองอยู่ตรงกลางรายล้อมไปด้วยไม้ดอกไม้ประดับที่ได้รับการตกแต่งดูแลเป็นอย่างดีจนออกดอกสะพรั่งงามตา สลับไปด้วยบอนไซต้นเล็ก ๆ ดูน่ารัก ชายหนุ่มยิ้มออกมาเมื่อเห็นต้นไม้จิ๋วพวกนั้น เพราะนึกถึงเด็ก ๆ ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าขึ้นมา

“ โอ้โห ทำไมพี่ตัวโตเหมือนต้นไม้เลย กินอะไรเข้าไปเนี่ย ”

“ กินอาหารที่มีประโยชน์แล้วเล่นกีฬาสิ ตอนเด็ก ๆ พี่ก็ตัวเล็ก ๆ เหมือนพวกเรานี่แหละ ”

“ แม่ครูบอกว่าพี่กินทุกอย่างเลย ผักชีก็กิน ผักบุ้ง บวบก็กิน หนูไม่ชอบกินผักเลย ”

“ อ้าว แล้วกัน ไม่งั้นหนูก็จะไม่โตนะครับ ”

“ ไม่โตก็ไม่โต ตัวใหญ่อย่างพี่น่ากลัวเหมือนยักษ์ ”

พูดแล้วก็วิ่งจากไป เด็กหนอเด็ก คิดอะไรก็พูดออกไปอย่างนั้น ไม่ต้องปกปิด ไม่ต้องเสแสร้ง

ขณะกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ พลันสายตาก็ไปกระทบกับร่างหนึ่งที่ตรึงสายตาเขาได้ทันที

ผู้หญิงร่างบอบบาง ผมดำขลับยาวสลวยราวเส้นไหมน่าจะถึงกลางหลัง สวมชุดเดรสแขนตุ๊กตากระโปรงทรงเอยาวเลยหัวเข่าสีชมพูอ่อนลายดอกไม้เล็ก ๆ เมื่อเจ้าหล่อนเดินมาใกล้ขึ้นก็เผยให้เห็นผิวขาวสะอาด ตากลมโต จมูกเล็กโด่งรั้น เหนือริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อ ใบหน้าไร้การแต่งแต้มจากเครื่องสำอางหรือหากจะแต่งก็คงบางเบาเหลือเกิน

ในมือของเธอ ถือตะกร้าที่ด้านในบรรจุของคล้ายปิ่นโตหรือกล่องข้าว รามแอบยิ้มกับตัวเอง คงจะเป็นแฟนสาวหรือแม่บ้านของใครสักคนที่ทำกับข้าวมาส่งคู่รัก น่ารัก น่าอิจฉาเป็นบ้า

ผู้หญิงใส ๆ แบบนี้ก็น่ารักไปอีกแบบ ที่เขาเคยเจอมามีแต่แม่เสือสาวเปรี้ยวเข็ดฟันที่พร้อมเสนอตัวเพื่อเข้าสู่สมรภูมิกามารมณ์มานับไม่ถ้วน ไอ้เขาเองมันเป็นคนเงียบขรึม เลยไม่เคยไปจีบผู้หญิงที่ไหนจริง ๆ จัง ๆ มัวแต่ตั้งใจเรียน ทำงานพิเศษ จบแล้วก็ตั้งใจทำงาน ลืมคิดถึงเรื่องความรักไปเสียฉิบ

เมื่อเห็นสาวน้อยหน้าหวานนอกกระจกคนนั้นก็อดคิดซน ๆ ตามประสาผู้ชายไม่ได้ว่า ผู้หญิงหวาน ๆ แบบนี้เวลาอยู่บนเตียงเมื่อโดนเล้าโลมด้วยฝีมืออันจัดเจนของเขาแล้วเธอจะเร่าร้อนได้แค่ไหนกันนะ

รามมองตามผู้หญิงคนนั้นจนเหลียวหลังก่อนจะลับสายตาไป แล้วก็ต้องสะดุ้งตกใจเมื่อมีฝ่ามือหนึ่งฟาดเข้าที่ไหล่อย่างแรง

“ เฮ้ย ไอ้พระราม มึงเหลียวหลังมองนางสีดาที่ไหนวะน่ะ ปกติเห็นนิ่งอย่างกับพระพุทธรูป ”

รามหันมามองเจ้าของเสียง นฤบดินทร์สวมเชิ้ตสีขาวด้านในแล้วทับด้วยสูทกับกางเกงสแล็คยี่ห้อดังราคาแพงหูฉี่ สมกับความเป็นเพลย์บอยไฮโซเช่นเคย

“ เปล่า ก็มองปกติ ” นฤบดินทร์ยิ้ม เพื่อนเขายังคงหล่อเหลาเคร่งขรึมเช่นที่เป็นมา

“ กินอะไรมายัง ”

รามส่ายศีรษะ ยังไม่ทันพูดอะไรต่อโทรศัพท์มือถือของนฤบดินทร์ก็ดังขึ้น ชายหนุ่มหยิบขึ้นมาดูชื่อแล้วเหลือบตามองเพดานอย่างเบื่อ ๆ รามเลิกคิ้วเป็นเชิงถามเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อน อีกฝ่ายอ้าปากพะงาบ ๆ อ่านออกได้ว่าเดี๋ยวเล่าให้ฟัง แล้วกดรับสาย

“ ว่าไงคะน้องน้ำหนึ่ง ” นิ่งไปสักพักเพื่อฟังปลายสาย จากนั้นก็กรอกเสียงกลับไป

“ พี่คุยธุระกับแขกอยู่ที่ห้องรับแขกวีไอพีนะ น้ำหนึ่งฝากไว้ประชาสัมพันธ์ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวพี่ไปทาน ”

นิ่งไปอีกครู่หนึ่ง

“ โอเค ถ้างั้นเข้ามาก็ได้ค่ะ พอดีแขกก็เพื่อนพี่เองแหละ มาคุยงานกัน แล้วเจอกันค่ะ ” แล้วเขาก็กดวางสาย

“ น้องน้ำหนึ่ง คู่หมั้นกูเอง พ่อเขากับพ่อกูเป็นเพื่อนและหุ้นส่วนทางธุรกิจกัน พึ่งจบปริญญาตรี ลูกสาวคนเดียวเลี้ยงอย่างกับไข่ในหิน ” รามพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้

“ แต่แม่งจืดชืดเป็นบ้า แต่งตัวก็อย่างกับนางชี ปิดบนปิดล่าง นี่มาทำไมรู้ไหม ทำกับข้าวมาส่งมื้อเที่ยงกูเว้ย แม่งทำอย่างกับเมียทำกับข้าวไปส่งผัวที่ทุ่งนาตามบ้านนอก กูจะบ้าตาย ”

รามขมวดคิ้ว นึกตะหงิดในใจ ทำกับข้าวมาส่ง จะใช่ผู้หญิงที่ถือตะกร้าอาหารคนนั้นหรือเปล่าหนอ

ทันใดนั้นคำตอบก็เดินมาให้เห็นตัวเป็น ๆ ใช่เธอจริง ๆ ด้วย !

เธอเดินเข้ามาใกล้ก็ยิ่งเห็นความสวยน่ารักมากขึ้น ผิวขาวใสเนียนละเอียด ตาโต แก้มป่อง พร้อมรอยยิ้มหวานอันประดับอยู่บนใบหน้า ก่อนเอ่ยทักทายนฤบดินทร์

“ พี่บดินทร์ สวัสดีค่ะ ”

“ สวัสดีค่ะ น้องน้ำหนึ่งคะ นี่ ราม ราชรักษา เพื่อนพี่ที่เคยเรียนที่ออสมาด้วยกัน เป็นสถาปนิกมือหนึ่ง พี่เลยจะให้ช่วยออกแบบโรงแรมโครงการที่หัวหินให้ ราม นี่น้องน้ำหนึ่งนะ คู่หมั้นกู ”

“ สวัสดีค่ะพี่ราม ” เธอยกมือขึ้นไหว้และส่งยิ้มหวานให้ รามยิ้มแล้วตอบกลับ

“ สวัสดีครับน้องน้ำหนึ่ง ”

“ น้ำหนึ่งทำกับข้าวกับขนมมาให้พี่บดินทร์ทานกลางวัน พี่รามทานด้วยกันนะคะ น้ำหนึ่งทำมาเยอะเลยค่ะ ”

รามเงยหน้ามองเพื่อนที่พยักหน้ากลับมาเป็นเชิงให้เขารับ ๆ ไป หญิงสาวเปิดตะกร้าแล้วหยิบกล่องอาหารขึ้นมาวางเรียงบนโต๊ะแล้วเปิดฝาออกเผยให้เห็นอาหารที่อยู่ด้านใน จากนั้นก็นำจานชามช้อนขึ้นมาเรียง

“ อันนี้แสร้งว่านะคะ ทานเป็นออเดิร์ฟ ส่วนกับข้าวมีมัสมั่นไก่ นี่หมูโสร่ง ยำถั่วพูกุ้งสด ของหวานมีกล้วยไข่บวชชีกะทิอบควันเทียนค่ะ ” รามมองตามอาหารที่หญิงสาวเปิดให้ดูและสาธยายไปพร้อม จากนั้นต้องเงยหน้ามองเธออย่างทึ่ง ๆ

“ นี่น้องน้ำหนึ่งทำเองหมดทุกอย่างเลยเหรอครับ ”

“ ใช่ น้องน้ำหนึ่งชอบทำอาหารมากโดยเฉพาะอาหารไทย ก็เลยไปเทคคอร์สทางด้านนี้โดยตรง มึงลองชิมสิราม ไม่ใช่หน้าตาดีอย่างเดียวนะ อร่อยมากด้วย ” นฤบดินทร์ตอบแทน น้ำหนึ่งยิ้มพร้อมตักข้าวและอาหารใส่จานให้กับชายหนุ่มทั้งคู่ เธอเชิญชวนให้รามลองชิม

“ พี่รามลองทานดูสิคะ ”

รามมองอาหารหน้าตาน่ากินที่อยู่ตรงหน้าอย่างทึ่ง ๆ บางอย่างเขาไม่เคยเห็น ไม่เคยรู้จักด้วยซ้ำ

เมื่อตักอาหารใส่ปากก็รู้ว่าที่นฤบดินทร์พูดนั้นไม่ผิดเลย อาหารรสชาติอร่อยมาก น้ำหนึ่งจ้องมองเขาตาโตเหมือนเด็กเพื่อรอฟังคำตอบว่าเขาพอใจในรสชาติอาหารนั้นหรือไม่ จนรามอดที่จะยิ้มด้วยความเอ็นดูไม่ได้ เขารีบเคี้ยวและกลืนอาหารลงคอก่อนจะรีบเอ่ยชม

“ อร่อยมากเลยครับ ” หญิงสาวยิ้มตาหยีแก้มป่องอย่างดีใจ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นเสียก่อน เธอหยิบขึ้นมาดูแล้วหันมาบอกทั้งคู่

“ น้ำหนึ่งขอตัวไปรับโทรศัพท์ก่อนนะคะ คุณแม่โทรมาค่ะ ”

เมื่อเธอเดินออกไปลับตา นฤบดินทร์ก็ถอนใจออกมาเฮือกใหญ่ราวกับเบื่อหน่ายเต็มทน รามจ้องหน้าเพื่อนแล้วถามตรง ๆ

“ น้องเขาก็เป็นกุลสตรีดี หน้าตาก็น่ารัก มึงหนักใจอะไรวะ เหมาะที่จะเป็นแม่บ้านแม่เรือน เป็นแม่ของลูกจะตาย ”

อีกฝ่ายจ้องเพื่อนกลับอย่างเบื่อ ๆ

“ ก็นั่นแหละ เหมาะที่จะเป็นแม่บ้านแม่เรือน แต่กูไม่ชอบ มันจืดชืดเกินไป ไม่ตื่นเต้น ไม่เร้าใจ ไม่มีเหี้ยอะไรเลยอีกอย่างนะ กูไม่พร้อมที่จะมีโซ่คล้องคอว่ะ ”

“ แล้วทำไมไม่บอกที่บ้านไปตรง ๆ ”

“ บอกยังไงล่ะ ถ้าถอนหมั้นทางบ้านน้ำหนึ่งก็จะเสียหน้า แถมมีผลกับธุรกิจของพ่อกูอีก เพราะพ่อน้ำหนึ่งมีหุ้นส่วนเกือบครึ่งหนึ่งของธุรกิจบ้านกูเลยนะ ”

“ แล้วมึงจะทำยังไง ”

นฤบดินทร์หยิบช้อนตักแสร้งว่าที่ประกอบด้วยสับปะรดกับน้ำยำพร้อมเครื่องเคียงทั้งหลายเข้าปากแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์

“ กูก็ว่าจะแต่งไปตามหน้าที่แล้วก็ใช้ชีวิตเหมือนเดิม เชื่อง ๆ แบบนี้โง่จะตาย ให้อยู่เฝ้าบ้านทำกับข้าวรอผัวแสนดีอย่างกูกลับไปกินแต่ละวันก็พอ แค่นี้กูก็เป็นเสือล่าเหยื่อได้เหมือนเดิมแล้ว ”

รามวางช้อนลงกับจาน

“ มึงไม่สงสารน้องเหรอวะ ” อีกฝ่ายไม่ตอบ จ้องหน้าเพื่อนอยู่พักหนึ่งแล้วดีดนิ้วดังเป๊าะ

“ กูคิดออกแล้ว ไอ้ราม ถ้ามึงสงสารน้ำหนึ่งนะ มึงรีบมาทำงานให้กูเลย ที่นี่ พรุ่งนี้ได้ยิ่งดี จะเรียกเงินเท่าไร ห้องทำงานสไตล์ไหนกูสู้ไม่อั้น แต่มีข้อแม้ว่ามึงต้องคอยรับหน้าน้ำหนึ่งให้เวลาที่กูจะหายแว้บไปหาเศษหาเลย แค่นี้น้ำหนึ่งก็ไม่สงสัยกูแล้ว ไม่ต้องเสียใจอะไรทั้งนั้น สบายใจกันทุกฝ่าย ตกลงตามนี้นะ ”

“ เดี๋ยว ๆๆ อะไรของมึงเนี่ย นี่กูแค่จะออกแบบโรงแรมให้มึงนะ ไม่ได้เป็นแม่บ้านขึงผ้าปูที่นอนตามห้องพักแขกจะได้ต้องมานั่งทำงานประจำทุกวัน ”

“ เออน่า ตามนี้แหละ ถือว่าช่วยเพื่อนให้รอดพ้นจากการกักขังหน่วงเหนี่ยว นะเพื่อนนะ ”

ยังไม่ทันตอบตกลง น้ำหนึ่งก็เดินกลับมา

“ คุณแม่สั่งให้ซื้อผลไม้กลับไปให้ด้วยค่ะ ตอนเย็นพี่บดินทร์มีธุระหรือเปล่าคะ คุณแม่ฝากเชิญไปทานมื้อเย็น ”

“ พี่มีประชุมเย็นน่ะค่ะน้ำหนึ่ง เสียดายจังเลย ไว้วันหลังนะ ฝากกราบขอโทษคุณแม่ด้วยนะคะ ”

หญิงสาวยิ้มเจื่อน ๆ

“ น้ำหนึ่งเข้าใจค่ะ ทานข้าวกันต่อเถอะค่ะ ”

ทั้งสามลงมือรับประทานอาหารต่อ ยังไม่เท่าไรโทรศัพท์มือถือของนฤบดินทร์ก็ดังขึ้น ชายหนุ่มหยิบมาดู

“ ลูกค้าโทรมา พี่ขอตัวสักครู่นะ ” จากนั้นก็รีบลุกเดินออกไปทันที น้ำหนึ่งชะงักแล้วมองตามเขาไปด้วยแววตาน้อยอกน้อยใจ รามจึงชวนเธอคุยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจไม่ให้เธอคิดมาก

“ อาหารอร่อยทุกอย่างเลยนะครับ น้ำหนึ่งทานต่อเถอะ ไม่ต้องรอบดินทร์ มาครับ พี่ตักให้ ”

เขาว่าพลางตักอาหารใส่จานให้เธอที่ยิ้มรับและกล่าวขอบคุณ แววตาละห้อยเหมือนลูกแมวน้อยเศร้ากลับกลายเป็นสดชื่นดังเดิม รับประทานไปคุยไป สักพักโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นเช่นกัน เมื่อหยิบมาดูปรากฏว่าเป็นนฤบดินทร์โทรเข้ามา ชายหนุ่มขมวดคิ้ว นึกสงสัยว่าอยู่แค่นี้ทำไมต้องโทรมา ต้องทำเรื่องไม่ชอบมาพากลอีกแน่ ๆ เขากดรับ