ครึ่งชั่วโมงต่อมา จางหวานหรู ซูจื่อหยิน และกู่หนานเฟิง เดินออกมาจากสำนักงานกิจการพลเรือนพร้อมใบทะเบียนสมรสสีแดงสองใบ
“คุณพอใจหรือยัง？” Gu Nanfeng มีใบหน้าที่เย็นชา และร่างกายของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจต่อการแต่งงานที่ถูกจัดแจงไว้
จางหวานหรูจ้องมองหลานชายของเธออย่างดุร้าย “เจ้าโชคดีจริงๆ ที่ได้แต่งงานกับหยินอิน！“
จากนั้นซู่ จื่อหยิน ก็มองดู “สามีที่เพิ่งแต่งงานใหม่” ที่อยู่ข้างๆ เธออย่างจริงจัง
ชายตรงหน้าฉันสวมชุดสูทสีดำ ใบหน้าคมเข้มของเขาราวกับถูกปั้นแต่งอย่างประณีตโดยพระเจ้า และความสูงเกือบ 1.9 เมตรของเขาทำให้เขาเปล่งประกายออร่าอันทรงพลัง
บางทีการตรวจสอบของซู่จื่อหยินอาจจะตรงไปตรงมามากเกินไป เพราะกู่หนานเฟิงยกเปลือกตาขึ้นเพื่อสบตากับเธอ
ทันทีที่พวกเขาสบตากัน ซู่จื่อหยินก็มองไปทางอื่นด้วยความตื่นตระหนก เหมือนกับเด็กที่ถูกจับได้ว่าทำอะไรผิด
จางว่านหรู่รับเอาการกระทำอันแยบยลของชายทั้งสองคนมาใส่ใจและเริ่มพอใจกับการแต่งงานมากขึ้นเรื่อยๆ
ขณะที่เธอเตรียมจะแนะนำเด็กทั้งสองอย่างเป็นทางการ โทรศัพท์ของซู่จื่อหยินก็ดังขึ้นในเวลาที่ไม่เหมาะสม
เมื่อซูจื่ออินเห็นว่าเป็นคุณยายโทรมา สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะทักทาย ก่อนจะรีบวิ่งไปรับโทรศัพท์
คุณไปอยู่ที่ไหนมา？ ตอนนี้คิดว่าตัวเองแกร่งขึ้นแล้วเหรอเนี่ย？ อยู่ข้างนอกทั้งคืนเลยเหรอ？ กลับมาเดี๋ยวนี้เลย！
จ่าวลี่เริ่มด่าทอผ่านโทรศัพท์ จากนั้นก็วางสายโดยไม่ให้ซูจื่อหยินมีโอกาสอธิบาย
โทรศัพท์ดับไป ซูจื่ออินถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะเดินไปหาจางว่านหรูอย่างขอโทษ “คุณย่าจาง มีเรื่องเกิดขึ้นที่บ้าน ฉันต้องกลับแล้ว”
“โอเค งั้นไปก่อนนะ ถ้าอยากให้ช่วยอะไรก็บอกหนานเฟิงได้เลย”
จางว่านหรู่มีความเข้าใจมากและยังให้พวกเขาทั้งสองเพิ่มเพื่อนใน WeChat อีกด้วย
ซู จื่อหยิน ขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะขึ้นแท็กซี่ออกไป
หลังจากที่เธอจากไป Gu Nanfeng ก็แสดงความเหน็บแนมและดูถูกต่อ Su Ziyin โดยตรง
“คุณนี่ใจกว้างจริงๆ ที่หาผู้หญิงมาแต่งงานกับฉันแบบไม่ได้ตั้งใจ เหมือนกับกำลังชวนหมาป่าเข้าบ้านเลย“
จางว่านหรูไม่เห็นด้วย โดยกล่าวว่า “เด็กหญิงคนนี้มีความคิดและประพฤติตัวดีมากตอนที่เธออยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า พวกเขาบอกว่าคุณสามารถบอกได้ว่าคนคนหนึ่งจะเป็นอย่างไรเมื่ออายุสามขวบ ดังนั้นฉันมั่นใจว่าฉันจะไม่ตัดสินเธอผิด คุณก็จะชอบเธอเช่นกัน“
“เป็นไปไม่ได้.“ ใบหน้าหล่อเหลาของกู่หนานเฟิงดำคล้ำราวกับก้นหม้อ คำพูดของเขาหนักแน่น “ไม่เพียงแต่ข้าจะไม่ชอบนางเท่านั้น ข้ายังให้เวลาเจ้าหนึ่งปีด้วย ถ้าหลังจากหนึ่งปีแล้วเรายังไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อกัน เราก็จะหย่ากัน”
จางหวานหรู่เชื่อมั่นในการตัดสินใจของเธอและไม่คิดว่า Gu Nanfeng และ Su Ziyin จะหย่าร้างกัน ดังนั้นเธอจึงตกลงทันทีว่า “ไม่มีปัญหา แต่คุณต้องอยู่กับ Yinyin ในปีนี้“
Gu Nanfeng ยังคงเงียบ มีแววไม่พอใจปรากฏชัดในดวงตาของเขา
จางหวานหรูแสร้งทำเป็นไม่เห็น จากนั้นก็นึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องสำคัญกว่านั้น และเร่งเร้าว่า “ดูสิว่าฉันอายุเท่าไหร่ ฉันลืมขอให้คุณพาหยินอินกลับไปด้วย“ ฉันสังเกตเห็นว่าหยินหยินดูไม่ค่อยสบายตอนรับโทรศัพท์ รีบไปดูเธอเร็ว ๆ เผื่อมีอะไรเกิดขึ้น
Gu Nanfeng ไม่เต็มใจอย่างยิ่ง แต่เนื่องจากอำนาจของยายของเขา เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องปฏิบัติตามและไปอยู่ที่กรอกไว้เมื่อจดทะเบียนสมรส
-
ครอบครัวซู
ทันทีที่ซู่จื่อหยินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ก็มีถ้วยถูกโยนมาที่เธอ
เธอตกใจและถอยกลับอย่างรวดเร็วโดยหวุดหวิดเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกตี
“คุกเข่าลง！”
บนโซฟาในห้องนั่งเล่น จ่าวลี่จ้องมองซู่จื่อหยินด้วยความโกรธ
ที่นั่งข้างๆ เธอคือชายร่างสูงผอมสวมแว่นตากรอบทอง ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเฉียนตง แฟนเก่าของซูจื่อหยินที่นอกใจเธอไปกับลูกพี่ลูกน้องของเธอ
เมื่อเห็นเฉียนตง ซู่จื่อหยินก็เข้าใจทันทีว่าความโกรธของจ้าวลี่มาจากไหน
“ทำไมฉันต้องคุกเข่าถ้าฉันไม่ได้ทำอะไรผิด？” เธอเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นอย่างใจเย็น โดยไม่มองพวกเขาด้วยความเย่อหยิ่งหรือความเป็นทาส
“คุณยาย ดูซูจื่อหยินสิ เธอออกไปข้างนอกทั้งคืน แถมยังเมาอีกต่างหาก เธอคงไปยุ่งกับผู้ชายคนอื่นอยู่แน่ๆ ตอนนี้เธอไม่ฟังคุณย่าแล้วด้วยซ้ำ“ เฉียนตงริเริ่มและแสร้งทำเป็นไม่พอใจ
การไม่เชื่อฟังของซู่จื่อหยินทำให้จ้าวลี่ไม่พอใจอยู่แล้ว และการยุยงของเฉียนตงก็ยิ่งทำให้เธอโกรธมากขึ้น ทำให้เธอชี้นิ้วไปที่ซู่จื่อหยิน
“อย่างที่คาดไว้เลย ว่าคนโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าน่ะ ไม่มีมารยาทเอาซะเลย เหมือนกับพ่อที่ไร้ค่าของคุณเลย เสียเวลาเปล่าๆ ไม่รู้จักความเหมาะสมหรือความละอายเลย ตระกูลซูสร้างผู้หญิงไร้ยางอายอย่างคุณมาได้ยังไง！“
“ทำให้เละเทะเหรอ？“ พวกเขาไม่รู้จักความหมายของความเหมาะสม ความชอบธรรม ความซื่อสัตย์ และความละอายบ้างหรือ？ “อนาจาร？“
ซู จื่อหยิน กล่าวหาเธอซ้ำอย่างเย็นชา โดยเก็บความโกรธเอาไว้ และหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อเล่นวิดีโอที่เธอบันทึกไว้
“เฉียนตง คุณไม่รู้เหรอว่าใครกำลังหยาบคาย？” เดิมทีฉันคิดว่าจะรักษาหน้าให้คุณ แต่โชคร้ายที่คุณไม่รู้จักบุญคุณและยังพยายามโยนความผิดให้คนอื่นด้วย
วิดีโอนี้เต็มไปด้วยเสียงหายใจที่ชวนให้คิด และแม้จะไม่ได้ดูเนื้อหาของวิดีโอก็สามารถจินตนาการได้ว่า “การต่อสู้“ นั้นเข้มข้นขนาดไหน
สีหน้าของเฉียนตงเปลี่ยนไปทันที “ซู่ จื่อหยิน！“ คุณกำลังทำอะไร？！ “คุณกล้าดียังไงมาเอาอะไรแบบนี้ต่อหน้าคุณยาย！“
จ้าวลี่อายุหกสิบปีแล้ว และเป็นคนหัวโบราณมาตลอดชีวิต เธอทนเรื่องแบบนี้ไม่ได้ จึงรีบคว้าเบาะรองนั่งข้าง ๆ แล้วโยนใส่ซูจื่อหยินทันที
“คุณ…… คุณนี่ไร้ยางอายจริงๆ ที่เอาเรื่องแบบนี้มาพูดในที่สาธารณะ นี่พ่อคุณสอนมาแบบนี้เหรอ ตามที่คาดไว้ หากคานบนเอียง คานล่างก็จะเอียงตามไปด้วย การที่แม่ของคุณเสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็กก็แย่พออยู่แล้ว แต่คุณกลับแต่งงานเข้ามาในครอบครัวของเราโดยมือเปล่า แม่เลี้ยงไร้ประโยชน์ของคุณแต่งงานเข้ามาในครอบครัวมาหลายปีแล้ว และสิ่งที่เธอให้กำเนิดมาก็คือเด็กเหลือขอไร้เงิน เธอป่วยหนักมากจนอยากไปรักษาตัวที่ต่างจังหวัด คุณคิดว่าแค่เพราะพวกเขาไม่อยู่และไม่มีใครควบคุมคุณได้ คุณก็สามารถทำอะไรก็ได้ที่คุณต้องการใช่หรือไม่？
เบาะนุ่มและไม่เจ็บเมื่อกระทบกับเธอ แต่สิ่งที่ซู่จื่อหยินพบว่าทนไม่ได้จริงๆ ก็คือความรังเกียจและความอับอายที่ยายของเธอมีต่อเธอ
ตั้งแต่ยังเด็ก คุณย่าของฉันชอบดูแลครอบครัวของลุงคนโตและปฏิบัติต่อลูกๆ ของเขาเหมือนเป็นแก้วตาดวงใจของเธอ
แม้ว่าทั้งคู่จะเป็นหลานสาว แต่พวกเขาก็ได้รับการปฏิบัติจากคุณย่าที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
เธอเคยชินกับเรื่องทั้งหมดนี้แล้ว แต่ตอนนี้ที่ซู จื่อซาน มีความสัมพันธ์กับแฟนหนุ่มของเธอ เธอกลายเป็นคนที่ไร้ยางอาย แม้แต่พ่อแม่ของเธอยังต้องอับอายเป็นผล
ด้วยเหตุผลอะไร？
ซู จื่อหยิน ไม่ยอมเก็บงำอีกต่อไป เขาชี้ไปที่เฉียนตง “เอาความจริงมาพูดกันดีกว่า เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพ่อแม่ของฉันเลย แถมซู จื่อซาน กับเฉียนตง ก็ยังไร้ยางอายอีกต่างหาก！” “ดูดีๆ สิ พวกเขานอนด้วยกันลับหลังฉัน ทำเรื่องน่าละอายจริงๆ！“
เมื่อได้ยินเช่นนี้ จ่าวลี่หยุดไปครู่หนึ่ง จากนั้นขมวดคิ้วและมองไปที่เฉียนตง “เกิดอะไรขึ้น？“
เฉียนตงตื่นตระหนก สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ไม่รู้ว่าจะโต้แย้งอย่างไร
ซูจื่อซานซึ่งฟังงิ้วอยู่ชั้นบนมาสักพัก เห็นว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดีนัก จึงรีบคว้าโทรศัพท์ของซูจื่ออินไปทันที เมื่อเธอเห็นตัวเองในวิดีโอ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป
เธอฝืนตัวเองให้พูดว่า “คุณยาย นี่มันชัดเจนว่าซูจื่อหยินแค่ถ่ายวิดีโอแบบสุ่ม แล้วสลับหน้าด้วย AI แล้วก็จงใจใส่ร้ายฉันกับเฉียนตง“ ฉันฟังคุณมาตลอดและเชื่อว่าผู้หญิงควรมีความเคารพตัวเองและรักตัวเอง ผู้หญิงจะทำแบบนั้นก่อนแต่งงานได้ยังไง แต่ซู่จื่อหยินกลับใช้กลวิธีดังกล่าวเพื่อใส่ร้ายความบริสุทธิ์ของฉันและชื่อเสียงของตระกูลซู...“
ในตอนท้าย ซู จื่อซาน บีบน้ำตาออกมาได้สองหยด สะท้อนท่าทางของเหยื่อได้อย่างสมบูรณ์แบบ ขณะที่เธอเช็ดน้ำตา เธอแอบขยิบตาให้เฉียนตง
เมื่อเห็นว่าเฉียนตงเข้าใจความหมายของเธอ ซู่จื่อซานจึงพูดต่อ “ยิ่งไปกว่านั้น เดิมทีฉันกับเฉียนตงก็รักกันดี แต่ซู่จื่ออินทนไม่ได้ที่เห็นฉันสบายดี ดังนั้นเธอจึงเข้ามาขัดขวาง” เธอไม่เพียงแต่ไม่พอใจกับการขโมยเฉียนตงเท่านั้น แต่ยังมีสัมพันธ์กับผู้ชายอื่นข้างนอกด้วย คุณยายต้องยืนหยัดเพื่อฉัน...
ซู จื่อซาน ร้องไห้หนักยิ่งขึ้น
เฉียนตงพูดแทรกขึ้นมาว่า “ใช่แล้ว ซู่จื่อหยินโกงฉันก่อน！“
จ้าวลี่ก็ลำเอียงอยู่แล้ว แถมตอนนี้ยังเกลียดซูจื่อหยินอีกต่างหาก อดไม่ได้ที่จะสบถออกมาว่า “ทำไมเธอถึงโหดร้ายได้ขนาดนี้“ ตระกูลซูของเราเลี้ยงดูคนใจร้ายและเนรคุณอย่างคุณมาได้อย่างไร！
“ฉันชั่วร้ายเหรอ？“ ซู่จื่อหยินผิดหวังกับครอบครัวนี้อย่างมาก
“จากนั้นนำวิดีโอนี้ไปเผยแพร่ทางออนไลน์ และผู้เชี่ยวชาญจะบอกคุณว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ“
ดวงตาของซูจื่อซานเปลี่ยนเป็นมืดมน เธอจับมือของจ้าวลี่แล้วพูดว่า “คุณย่า ไม่ใช่ว่าเราไม่กล้าทำแบบนี้นะ เพียงแต่ว่าถ้าเราเผยแพร่คลิปวิดีโอออกไป ของปลอมก็จะกลายเป็นของจริง และสุดท้ายแล้วตระกูลซูของเราจะเสียหน้าไม่ใช่เหรอ？“
คำพูดนี้สะท้อนความคิดของจ้าวลี่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ตลอดชีวิตของเธอ สิ่งที่เธอห่วงใยมากที่สุดคือชื่อเสียงของตระกูลซู ดังนั้นเธอจึงไม่ยอมให้เรื่องอื้อฉาวของครอบครัวถูกเปิดเผย
เขาจึงจ้องมองซูจื่อหยินอย่างเย็นชาและพูดอย่างเย็นชาว่า “ดูเหมือนเจ้าจะลืมไปแล้วว่าเจ้าเป็นใคร เจ้าพูดแบบนั้นออกมาได้อย่างไร？ การไร้ยางอายก็อย่างหนึ่ง แต่เจ้าก็อยากจะลากครอบครัวของเจ้าลงไปด้วย เจ้าคิดอะไรอยู่？“
“ฉัน……“
ก่อนที่ซู่จื่อหยินจะพูดจบ จ่าวลี่ก็ขัดจังหวะเธอ “พอแล้ว จบแค่นี้ดีกว่า อย่าพูดถึงมันอีก”
ทันทีที่เธอพูดจบ ร่างสูงเพรียวและน่าเกรงขามก็ปรากฏตัวขึ้นที่ทางเข้าห้องนั่งเล่น
“ฉันมาผิดเวลารึเปล่า？”
