ฉันเดินออกจากห้องตรวจของหมออย่างมึนงง คำพูดที่ร่าเริงของเธอดังก้องอยู่ในโถงทางเดินที่ปลอดเชื้อ ตั้งครรภ์ หกสัปดาห์ ฉันวางมือบนท้องที่ยังแบนราบ น้ำตาหยดหนึ่งไหลออกจากหางตา
ชีวิตน้อยๆ ที่ไร้เดียงสานี้ ทำไมต้องเป็นตอนนี้ ทำไมต้องเลือกมาถึงในตอนนี้ ท่ามกลางซากปรักหักพังนี้
เมื่อฉันเดินมาถึงสุดทางเดินยาว ร่างที่คุ้นเคยทำให้ฉันหยุดนิ่ง
เป็นอคิน เขายืนอยู่ใกล้ลิฟต์ แขนของเขาโอบรอบไอด้า คลีฟแลนด์ ซึ่งกำลังร้องไห้ซบหน้ากับอกของเขา เขากำลังพึมพำคำปลอบโยน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างอ่อนโยนที่ฉันไม่ได้เห็นว่าเขามีให้ฉันมานานแสนนานแล้ว
ฉันหลบอยู่หลังกระถางต้นไม้ใหญ่ หัวใจเต้นรัว ฉันไม่ได้ยินคำพูดของพวกเขาชัดเจน แต่การกระทำของเขาบอกทุกอย่าง
แล้วเสียงกระซิบที่ขาดห้วงของไอด้าก็ลอยมาตามทางเดิน "คุณคิดว่าเมียคุณจะสงสัยอะไรไหมคะ"
"เขาไว้ใจผม" อคินตอบ เสียงของเขาดูสบายๆ ไม่ใส่ใจ มันเป็นคำพูดที่ไม่ระวังซึ่งเปิดเผยทุกอย่างว่าเขาคิดกับฉันน้อยแค่ไหน คิดถึงสติปัญญาของฉันน้อยแค่ไหน
"แต่เมื่อไหร่คุณจะให้ฉันเป็นภรรยาของคุณล่ะคะ" ไอด้ากดดัน เสียงของเธอเจือด้วยความทะเยอทะยานอย่างสิ้นหวัง "เมื่อไหร่คุณจะให้ชีวิตที่ฉันกับลีโอสมควรได้รับ"
"ไอด้า หยุดเถอะ" เขาตัดบทเธอ มีแววของความแข็งกร้าวในน้ำเสียง "อลินคือภรรยาของผม เรื่องนั้นจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง"
ฉันกลั้นหายใจ
"มันเป็นอย่างน้อยที่สุดที่ผมจะทำได้" เขาพูดต่อ เสียงของเขานุ่มลงตอนนี้ เจือด้วยสิ่งที่ฟังดูเหมือนความรู้สึกผิด "มันคือการไถ่บาปของผมสำหรับสิ่งที่ผมทำกับเธอ"
ไอด้าเงียบไป ยอมรับการตัดสินใจของเขาด้วยการพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ เขาดึงเธอเข้ามากอดอีกครั้ง จูบผมของเธอ
"คุณให้ลูกชายที่น่ารักกับผมนะ ไอด้า" เขาพูด เสียงของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ "และผมจะดูแลคุณทั้งคู่เสมอ"
พวกเขาเดินไปทางลิฟต์ แขนโอบกันและกัน ขณะที่ประตูกำลังจะปิด ดวงตาของไอด้าเหลือบมาทางฉัน ชั่ววินาทีหนึ่ง สายตาของเธอสบกับของฉัน ไม่มีแววประหลาดใจในดวงตาของเธอ มีเพียงแววตาแห่งชัยชนะที่เย็นชาและสมใจ
เธอรู้ เธอรู้มาตลอดว่าฉันอยู่ที่นั่น
ฉันก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ ร่างกายสั่นเทา น้ำตาที่ฉันกลั้นไว้ไหลทะลักลงมาอาบใบหน้า ร้อนและหยุดไม่ได้ ความเจ็บปวดในอกเป็นเหมือนน้ำหนักทางกายภาพที่บดขยี้ฉัน
เขาไม่ต้องการหย่ากับฉันเพราะความรู้สึกผิด แต่เขาก็จะไม่มีวันทิ้งอีกครอบครัวของเขา นั่นทำให้ฉันเป็นอะไร ตัวแทนเหรอ สัญลักษณ์ของคำมั่นสัญญาที่เขาไม่รู้สึกอีกต่อไปแต่ขี้ขลาดเกินกว่าจะทำลาย
ฉันนึกถึงคำสัญญาของเขา คำสาบานของเขา "ไม่ว่ายามเจ็บไข้หรือยามสุขสบาย จนกว่าความตายจะมาพรากเราจากกัน" เขาพูดมันด้วยความเชื่อมั่นอย่างยิ่ง ฉันเชื่อเขา
แต่เขาหักหลังฉัน และความรักนี้ สิ่งที่เป็นพิษและแตกสลายนี้ คือสิ่งที่ฉันต้องตัดออกจากชีวิต
ก่อนออกจากโรงพยาบาล ฉันเดินกลับไปที่โต๊ะประชาสัมพันธ์และนัดหมาย การทำแท้ง
จากนั้นฉันก็โทรหาทนายของฉัน
"ร่างเอกสารหย่าเลยค่ะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและมั่นคง "ฉันต้องการแบ่งทุกอย่างคนละครึ่ง ทุกอย่างที่ฉันมีสิทธิ์ได้รับ"
ฉันนั่งอยู่ในรถที่ลานจอดรถของโรงพยาบาลเมื่อโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นอคิน เสียงของเขาแหบและเหนื่อย
"สุขสันต์วันเกิดนะ อลิน"
ฉันลืมไปสนิทเลย ท่ามกลางความโกลาหลและความเจ็บปวด วันเกิดของฉันเองกลับหลุดลอยไปจากความทรงจำ
"ผมขอโทษจริงๆ นะเรื่องเมื่อคืน" เขาพูด เสียงของเขาเจือด้วยความเสียใจที่ฝึกฝนมาอย่างดี "มีเรื่องด่วนที่ออฟฟิศ ผมไม่ได้กลับบ้านเลย"
เสียงหัวเราะขมขื่นเกือบจะหลุดออกมาจากริมฝีปากของฉัน "ค่ะ" ฉันพูด สองคำนั้นรู้สึกเหมือนฝุ่นในปาก
เขาดูเหมือนจะผ่อนคลายลงที่ปลายสาย โล่งใจที่ฉันไม่ถามอะไร "ผมจัดงานกาลาให้คุณคืนนี้ เพื่อฉลองวันเกิดของคุณและปีกอาคารใหม่ที่คุณออกแบบให้พิพิธภัณฑ์ เพื่อเป็นการไถ่โทษให้คุณ"
"ค่ะ" ฉันพูดซ้ำ เสียงของฉันเป็นโทนเดียว
หนึ่งปีที่แล้ว คำพูดเหล่านั้นคงทำให้ฉันร้องไห้ด้วยความสุข ตอนนี้ มันเป็นเพียงอีกชั้นหนึ่งของคำโกหกที่ซับซ้อนของเขา
ฉันไม่อยากได้ยินเสียงของเขาอีกต่อไป ฉันวางสายโทรศัพท์ มือของฉันกำพวงมาลัยแน่น
ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง แต่ไม่เห็นอะไรเลย ฉันแค่รู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ลึกและเยือกเย็น เขายังไม่รู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น เขารู้สึกไม่สบายใจ รู้สึกว่ามีบางสิ่งที่ล้ำค่ากำลังหลุดลอยไปจากมือ แต่เขาบอกไม่ถูกว่ามันคืออะไร
เขายังไม่รู้ว่ามันได้หายไปแล้ว
