"ทุนยังว่างอยู่นะครับคุณอลิน เรายินดีมากที่จะได้คุณมาร่วมโครงการ" เสียงของผู้อำนวยการอบอุ่นผ่านสายโทรศัพท์ "แต่คุณเข้าใจเงื่อนไขใช่ไหมครับ หกเดือน แยกตัวโดยสิ้นเชิง ห้ามติดต่อโลกภายนอก"
"เข้าใจค่ะ" ฉันพูด มันคือสิ่งที่ฉันต้องการพอดี สถานที่ที่จะหายตัวไป
"เราสามารถจัดการทุกอย่างให้คุณได้" เขาสัญญา "แค่แจ้งแผนการเดินทางของคุณมาก็พอ"
"ขอบคุณค่ะ" ฉันพูด แสงแห่งความหวังริบหรี่ส่องผ่านความชาด้าน "แล้วเจอกันที่ซูริกค่ะ"
ฉันวางสายแล้วขับรถตรงกลับบ้าน บ้านของเรา
ประตูหน้าเปิดเข้าไปสู่ห้องนั่งเล่นที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์ของชีวิตคู่ของเรา แก้วกาแฟคู่บนเคาน์เตอร์ รูปถ่ายของเราในวันแต่งงานบนหิ้งเหนือเตาผิง แขนของเขาโอบรอบตัวฉันอย่างแน่นหนา ผ้าห่มแคชเมียร์ที่เขาซื้อให้ฉัน พาดอยู่บนโซฟาที่เราเคยนอนกอดกันดูหนัง
ความรู้สึกขยะแขยงถาโถมเข้ามา
ฉันคว้าถุงขยะจากในครัวแล้วเริ่มเดินไปทั่วบ้านเหมือนพายุ แก้วกาแฟถูกโยนลงไปก่อน แตกกระจายอยู่ที่ก้นถุง กรอบรูปตามลงไป กระจกแตกละเอียด ฉันฉีกรูปถ่ายของเราทุกใบออกจากกรอบ ฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแล้วโยนทิ้ง ผ้าห่ม เสื้อผ้าของเขาในตู้เสื้อผ้าของฉัน ของที่ระลึกงี่เง่าที่เขาเอามาจาก "ทริปทำงาน"
ทุกอย่างลงไปอยู่ในถุง ฉันลากมันไปทิ้งที่หน้าบ้าน ไฟแห่งความโกรธแค้นแผดเผาฉันอย่างหมดจด
จากนั้นฉันก็เริ่มเก็บของ เสื้อผ้า หนังสือ โมเดลสถาปัตยกรรมของฉัน ทุกอย่างที่เป็นของฉัน ฉันจัดการให้บริษัทขนส่งมารับของและส่งไปยังอพาร์ตเมนต์เก่าของฉัน ที่ที่ฉันยังคงเก็บไว้เป็นสตูดิโอทำงาน
คืนนั้นอคินไม่กลับบ้าน
เขาเดินเข้ามาในเย็นวันถัดมา ดูเหนื่อยแต่ก็ยังยิ้มอยู่ เขาวางกระเป๋าเอกสารลงแล้วดึงฉันเข้าไปกอด แขนของเขารอบตัวฉันราวกับไม่มีอะไรผิดปกติ
"พระเจ้า ผมคิดถึงคุณจัง" เขากระซิบข้างหู ริมฝีปากของเขาแตะขมับฉันเบาๆ
ร่างกายของฉันแข็งทื่อ ฉันได้กลิ่นน้ำหอมหวานจางๆ ของผู้หญิงคนอื่นบนเสื้อของเขา ภาพเดียวที่ฉันเห็นคือเขากำลังอุ้มเด็กทารกคนนั้น จูบไอด้า คลีฟแลนด์ ความคลื่นไส้ตีขึ้นมาในลำคอ
ฉันผลักตัวเองออกจากอ้อมแขนของเขา
รอยยิ้มของเขาจางลง ถูกแทนที่ด้วยสีหน้ากังวล "เป็นอะไรไป อลิน คุณตัวเย็นนะ"
"ฉันไม่เป็นไร" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"คุณไม่สบาย" เขายืนกราน คิ้วของเขาขมวด "คุณป่วยเหรอ ไปหาหมอกันเถอะ"
ความหน้าซื่อใจคดนี้มันน่าหายใจไม่ออก เขาสามารถเล่นบทสามีผู้ห่วงใยได้อย่างสมบูรณ์แบบ แม้กระทั่งหลังจากที่ใช้เวลาทั้งคืนกับอีกครอบครัวของเขา
"ฉันไม่ได้ป่วย" ฉันพูด "ฉันแค่เหนื่อย"
เขาไม่ได้เซ้าซี้ต่อ แต่กลับหยิบกล่องของขวัญห่อสวยหลายกล่องออกมาจากกระเป๋าเอกสาร "ผมซื้อของขวัญมาให้ จากทริปของผม"
เขายังปลอมหลักฐานการเดินทางไปทำงานด้วยซ้ำ ผ้าพันคอไหมจากแบรนด์ที่ฉันเกลียด น้ำหอมขวดที่ฉันไม่มีวันใช้ ของขวัญแต่ละชิ้นคือคำโกหกที่สร้างขึ้นอย่างประณีต เป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความลึกซึ้งของการหลอกลวงของเขา ราคาของขวัญเหล่านี้อาจจะพอตั้งบริษัทสตาร์ทอัพเล็กๆ ได้ แต่ความคิดที่อยู่เบื้องหลังมันกลับไร้ค่า
ฉันอยากจะกรีดร้อง อยากจะขว้างกล่องของขวัญใส่หน้าเขาแล้วถามว่าเขาทำแบบนี้ได้อย่างไร แต่คำพูดไม่ออกมา ฉันติดอยู่ระหว่างผู้หญิงที่ยังคงรักผู้ชายที่เขาเคยเป็น อยู่ที่ไหนสักแห่งลึกๆ และผู้หญิงที่กำลังจมดิ่งอยู่ในความจริงว่าตอนนี้เขาเป็นใคร
เขาสังเกตเห็นความเงียบของฉัน รอยแดงในดวงตาของฉัน
"เป็นอะไรไป อลิน คุยกับผมสิ"
ฉันมองตรงไปที่ดวงตาของเขา เสียงของฉันแข็งกร้าว "ฉันอยากมีลูก อคิน ฉันอยากมีตอนนี้เลย"
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป แววตาตื่นตระหนกปรากฏขึ้นชั่วครู่ แล้วก็สวมหน้ากากของความอดทนที่เหนื่อยล้า "เราคุยกันเรื่องนี้แล้วนะ เวลาตอนนี้มันยังไม่เหมาะ"
"มันไม่เคยเป็นเวลาที่เหมาะสำหรับคุณเลย" ฉันสวนกลับ
"บริษัทเพิ่งเปิดตัวโครงการใหม่ ผมกดดันมาก" ข้ออ้างเดิมๆ เหมือนเดิมเสมอ
"คุณไม่คิดว่าฉันกดดันบ้างเหรอ" ฉันยืนกราน เสียงของฉันดังขึ้น "ฉันอยากมีลูก อคิน กับคุณ"
โทรศัพท์ของเขาดังขึ้น ช่วยเขาไว้ หน้าจอไม่แสดงชื่อผู้โทร เขาเหลือบมองมัน สีหน้าของเขาจริงจังขึ้น
"เรื่องงานน่ะ" เขาพูด พลางหันหลังไปแล้ว "ผมต้องไป" คำโกหก ฉันรู้ว่ามันเป็นคำโกหก
เขาจูบหน้าผากฉัน ท่าทางที่ตอนนี้รู้สึกเหมือนเป็นตราประทับแห่งการทรยศของเขา "ผมจะกลับดึกนะ ไม่ต้องรอ"
ฉันมองจากหน้าต่างขณะที่เขาขึ้นรถแล้วขับออกไปหายไปในความมืด
ฉันทรุดตัวลงบนโซฟา ความอยากต่อสู้หมดไป เหลือเพียงความเจ็บปวดที่ลึกถึงกระดูก เขาสามารถมีลูกกับเธอได้ แต่ไม่ใช่กับฉัน ความคิดนั้นเหมือนถูกชกเข้าอย่างจัง
สายตาของฉันเหลือบไปเห็นโทรศัพท์เครื่องที่สองของเขา เครื่องที่เขาอ้างว่า "สำหรับธุรกิจระหว่างประเทศ" วางอยู่บนโต๊ะกาแฟ เขาลืมมันไว้ในความรีบร้อน หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมกับข้อความ
จากไอด้า: "น้องลีโอตัวร้อนอีกแล้วค่ะ ร้องหาแต่คุณพ่อ"
เขาไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าฉันเปลี่ยนไป ว่าบ้านว่างไปครึ่งหนึ่ง ว่าหัวใจของภรรยาเขากำลังแตกสลาย
น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาอาบแก้ม แล้วก็อีกหยด ความเจ็บปวดในใจมันรุนแรงจนเป็นความรู้สึกทางกาย แต่กลับถูกบดบังด้วยอาการปวดเกร็งในท้องอย่างรุนแรงฉับพลัน
ฉันผงะไปข้างหน้า เอามือปิดปากขณะวิ่งไปห้องน้ำ อาเจียนลงในโถส้วม
ร่างกายของฉันรู้สึกแปลกๆ นี่ไม่ใช่แค่ความเสียใจ ความคิดที่เย็นเยียบและน่าสะพรึงกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ ความเป็นไปได้ที่เป็นทั้งปาฏิหาริย์และคำสาป
คืนนั้นเขาไม่กลับบ้าน
เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันไปโรงพยาบาลคนเดียว
คุณหมอยิ้ม ดวงตาของเธอยิบหยีที่มุมขณะมองไปที่หน้าจออัลตราซาวนด์
"ยินดีด้วยนะครับคุณอลิน" เธอพูดด้วยน้ำเสียงสดใสด้วยความยินดีที่ฉันไม่สามารถรู้สึกได้ "คุณตั้งครรภ์ได้หกสัปดาห์แล้ว"
ฉันเดินออกจากห้องตรวจของหมออย่างมึนงง คำพูดที่ร่าเริงของเธอดังก้องอยู่ในโถงทางเดินที่ปลอดเชื้อ ตั้งครรภ์ หกสัปดาห์ ฉันวางมือบนท้องที่ยังแบนราบ น้ำตาหยดหนึ่งไหลออกจากหางตา
ชีวิตน้อยๆ ที่ไร้เดียงสานี้ ทำไมต้องเป็นตอนนี้ ทำไมต้องเลือกมาถึงในตอนนี้ ท่ามกลางซากปรักหักพังนี้
เมื่อฉันเดินมาถึงสุดทางเดินยาว ร่างที่คุ้นเคยทำให้ฉันหยุดนิ่ง
เป็นอคิน เขายืนอยู่ใกล้ลิฟต์ แขนของเขาโอบรอบไอด้า คลีฟแลนด์ ซึ่งกำลังร้องไห้ซบหน้ากับอกของเขา เขากำลังพึมพำคำปลอบโยน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างอ่อนโยนที่ฉันไม่ได้เห็นว่าเขามีให้ฉันมานานแสนนานแล้ว
ฉันหลบอยู่หลังกระถางต้นไม้ใหญ่ หัวใจเต้นรัว ฉันไม่ได้ยินคำพูดของพวกเขาชัดเจน แต่การกระทำของเขาบอกทุกอย่าง
แล้วเสียงกระซิบที่ขาดห้วงของไอด้าก็ลอยมาตามทางเดิน "คุณคิดว่าเมียคุณจะสงสัยอะไรไหมคะ"
"เขาไว้ใจผม" อคินตอบ เสียงของเขาดูสบายๆ ไม่ใส่ใจ มันเป็นคำพูดที่ไม่ระวังซึ่งเปิดเผยทุกอย่างว่าเขาคิดกับฉันน้อยแค่ไหน คิดถึงสติปัญญาของฉันน้อยแค่ไหน
"แต่เมื่อไหร่คุณจะให้ฉันเป็นภรรยาของคุณล่ะคะ" ไอด้ากดดัน เสียงของเธอเจือด้วยความทะเยอทะยานอย่างสิ้นหวัง "เมื่อไหร่คุณจะให้ชีวิตที่ฉันกับลีโอสมควรได้รับ"
"ไอด้า หยุดเถอะ" เขาตัดบทเธอ มีแววของความแข็งกร้าวในน้ำเสียง "อลินคือภรรยาของผม เรื่องนั้นจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง"
ฉันกลั้นหายใจ
"มันเป็นอย่างน้อยที่สุดที่ผมจะทำได้" เขาพูดต่อ เสียงของเขานุ่มลงตอนนี้ เจือด้วยสิ่งที่ฟังดูเหมือนความรู้สึกผิด "มันคือการไถ่บาปของผมสำหรับสิ่งที่ผมทำกับเธอ"
ไอด้าเงียบไป ยอมรับการตัดสินใจของเขาด้วยการพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ เขาดึงเธอเข้ามากอดอีกครั้ง จูบผมของเธอ
"คุณให้ลูกชายที่น่ารักกับผมนะ ไอด้า" เขาพูด เสียงของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ "และผมจะดูแลคุณทั้งคู่เสมอ"
พวกเขาเดินไปทางลิฟต์ แขนโอบกันและกัน ขณะที่ประตูกำลังจะปิด ดวงตาของไอด้าเหลือบมาทางฉัน ชั่ววินาทีหนึ่ง สายตาของเธอสบกับของฉัน ไม่มีแววประหลาดใจในดวงตาของเธอ มีเพียงแววตาแห่งชัยชนะที่เย็นชาและสมใจ
เธอรู้ เธอรู้มาตลอดว่าฉันอยู่ที่นั่น
ฉันก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ ร่างกายสั่นเทา น้ำตาที่ฉันกลั้นไว้ไหลทะลักลงมาอาบใบหน้า ร้อนและหยุดไม่ได้ ความเจ็บปวดในอกเป็นเหมือนน้ำหนักทางกายภาพที่บดขยี้ฉัน
เขาไม่ต้องการหย่ากับฉันเพราะความรู้สึกผิด แต่เขาก็จะไม่มีวันทิ้งอีกครอบครัวของเขา นั่นทำให้ฉันเป็นอะไร ตัวแทนเหรอ สัญลักษณ์ของคำมั่นสัญญาที่เขาไม่รู้สึกอีกต่อไปแต่ขี้ขลาดเกินกว่าจะทำลาย
ฉันนึกถึงคำสัญญาของเขา คำสาบานของเขา "ไม่ว่ายามเจ็บไข้หรือยามสุขสบาย จนกว่าความตายจะมาพรากเราจากกัน" เขาพูดมันด้วยความเชื่อมั่นอย่างยิ่ง ฉันเชื่อเขา
แต่เขาหักหลังฉัน และความรักนี้ สิ่งที่เป็นพิษและแตกสลายนี้ คือสิ่งที่ฉันต้องตัดออกจากชีวิต
ก่อนออกจากโรงพยาบาล ฉันเดินกลับไปที่โต๊ะประชาสัมพันธ์และนัดหมาย การทำแท้ง
จากนั้นฉันก็โทรหาทนายของฉัน
"ร่างเอกสารหย่าเลยค่ะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและมั่นคง "ฉันต้องการแบ่งทุกอย่างคนละครึ่ง ทุกอย่างที่ฉันมีสิทธิ์ได้รับ"
ฉันนั่งอยู่ในรถที่ลานจอดรถของโรงพยาบาลเมื่อโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นอคิน เสียงของเขาแหบและเหนื่อย
"สุขสันต์วันเกิดนะ อลิน"
ฉันลืมไปสนิทเลย ท่ามกลางความโกลาหลและความเจ็บปวด วันเกิดของฉันเองกลับหลุดลอยไปจากความทรงจำ
"ผมขอโทษจริงๆ นะเรื่องเมื่อคืน" เขาพูด เสียงของเขาเจือด้วยความเสียใจที่ฝึกฝนมาอย่างดี "มีเรื่องด่วนที่ออฟฟิศ ผมไม่ได้กลับบ้านเลย"
เสียงหัวเราะขมขื่นเกือบจะหลุดออกมาจากริมฝีปากของฉัน "ค่ะ" ฉันพูด สองคำนั้นรู้สึกเหมือนฝุ่นในปาก
เขาดูเหมือนจะผ่อนคลายลงที่ปลายสาย โล่งใจที่ฉันไม่ถามอะไร "ผมจัดงานกาลาให้คุณคืนนี้ เพื่อฉลองวันเกิดของคุณและปีกอาคารใหม่ที่คุณออกแบบให้พิพิธภัณฑ์ เพื่อเป็นการไถ่โทษให้คุณ"
"ค่ะ" ฉันพูดซ้ำ เสียงของฉันเป็นโทนเดียว
หนึ่งปีที่แล้ว คำพูดเหล่านั้นคงทำให้ฉันร้องไห้ด้วยความสุข ตอนนี้ มันเป็นเพียงอีกชั้นหนึ่งของคำโกหกที่ซับซ้อนของเขา
ฉันไม่อยากได้ยินเสียงของเขาอีกต่อไป ฉันวางสายโทรศัพท์ มือของฉันกำพวงมาลัยแน่น
ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง แต่ไม่เห็นอะไรเลย ฉันแค่รู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ลึกและเยือกเย็น เขายังไม่รู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น เขารู้สึกไม่สบายใจ รู้สึกว่ามีบางสิ่งที่ล้ำค่ากำลังหลุดลอยไปจากมือ แต่เขาบอกไม่ถูกว่ามันคืออะไร
เขายังไม่รู้ว่ามันได้หายไปแล้ว
