คืนนั้น ฉันได้ยินเสียงไอศูรย์กลับบ้าน กลิ่นไวน์และน้ำหอมของคีรติฟุ้งติดตัวมา ตามปกติแล้ว ฉันควรจะเตรียมข้าวต้มร้อนๆ ไว้รอเขา แต่เมื่อเขาขึ้นมาข้างบน เขากลับพบฉันนั่งเงียบๆ อยู่ที่ขอบเตียง

เขาขยับเข้ามาจะกอด แต่ฉันผงะถอยโดยสัญชาตญาณ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ คงคิดว่าฉันยังงอนเรื่องสวนสนุกอยู่

“ผมขอโทษนะอลิน” เขาพูด น้ำเสียงนุ่มนวล “เดี๋ยวผมจะชดเชยให้ ผมจะซื้อกระเป๋าแอร์เมสรุ่นใหม่ที่คุณอยากได้ให้ โอเคไหม”

ฉันได้แต่จ้องมองเขา ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก พลางนึกถึงวันเกิดทั้งหมดที่เขาลืม คำสัญญาทั้งหมดที่เขาผิด

เขาโอบแขนรอบตัวฉัน อ้อมกอดของเขารู้สึกเหมือนกรงขัง “คุณทำงานหนักกับบทใหม่มากเกินไปนะ ต้องพักผ่อนบ้าง” เขาพึมพำ ทุกคำพูดคือคำโกหก

ความโกรธที่เย็นเยียบและแหลมคมแล่นผ่านความเจ็บปวด แต่ฉันก็ยอมให้เขาพาฉันล้มตัวลงนอน สีหน้าของฉันยังคงเรียบเฉยขณะรับฟังความห่วงใยจอมปลอมของเขา

ทันทีที่เสียงหายใจของเขาสม่ำเสมอและเข้าสู่ห้วงนิทรา ฉันก็ตรงไปที่ห้องทำงานของเขาทันที

ห้องนั้นถูกล็อกอยู่เสมอ เขาเคยบอกฉันว่าเป็นเพราะมีเอกสารงานที่ละเอียดอ่อน ฉันเคยเคารพในเหตุผลนั้น แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่ามันคือห้องเก็บซ่อนความลับของเขา ฉันลองใส่วันครบรอบของเรา วันที่เราเจอกัน วันเกิดแม่ฉัน ไม่ได้ผล

แล้วความคิดที่เจ็บปวดก็แวบเข้ามาในหัว นิ้วของฉันสั่นเทาขณะพิมพ์วันเกิดของตัวเอง—ซึ่งเป็นวันเดียวกับวันเกิดของลีโอ

เสียงกลอนประตูดังคลิก

ห้องทำงานดูสะอาดสะอ้าน มีโต๊ะไม้มะฮอกกานีตัวใหญ่ตั้งเด่นอยู่ ฉันเริ่มจากตรงนั้น ในลิ้นชักที่ล็อกไว้ ฉันพบอัลบั้มรูปเล่มเล็กหุ้มหนัง มือฉันสั่นขณะเปิดมันออก

มันเต็มไปด้วยรูปของไอศูรย์ คีรติ และลีโอ ลูกชายของพวกเขา ที่สวนสาธารณะ ที่ชายหาด กำลังฉลองวันเกิดพร้อมเค้กและเทียน เป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบและมีความสุข ในรูปหนึ่ง พ่อแม่ของฉันก็อยู่ด้วย แม่กำลังอุ้มลีโอ ใบหน้าเปี่ยมสุข ในขณะที่พ่อยืนโอบแขนรอบตัวคีรติ พวกเขาดูมีความสุขในชั่วขณะที่ถูกขโมยไปนั้นมากกว่าที่ฉันเคยเห็นตอนอยู่กับฉันเสียอีก

หลักฐานมันมัดตัวแน่นหนา แต่ฉันต้องการมากกว่านี้ ฉันหันไปที่แล็ปท็อปของเขา รหัสผ่านคือรหัสเดียวกัน ไฟล์ของเขาถูกจัดระเบียบอย่างดี ฉันเจอโฟลเดอร์ชื่อ “ส่วนตัว” ข้างในมีอีกโฟลเดอร์หนึ่งชื่อ “L”

มันคือทุกสิ่งทุกอย่าง วิดีโอตอนลีโอหัดเดินก้าวแรก ตอนเขาพูดคำแรก สแกนสูติบัตรที่ระบุว่าไอศูรย์เป็นพ่อ และโฟลเดอร์ย่อยชื่อ “การเงิน”

ฉันคลิกเปิดมันและเลือดในกายก็เย็นเฉียบ มีรายการโอนเงินรายเดือนจากบัญชีร่วมของพ่อแม่ฉัน ท่านประพจน์และคุณหญิงเอมอร ธีรโชติ ไปยังบริษัทบังหน้า บรรทัดบันทึกช่วยจำในแต่ละรายการเขียนเหมือนกันว่า “เงินลงทุนรตี แกลเลอรี่” จำนวนเงินนั้นมหาศาล หลายสิบล้านบาทตลอดห้าปี

พวกเขาไม่ได้แค่รู้เห็นเป็นใจ แต่ยังเป็นคนออกเงินให้ด้วย ทุกคำพูดที่อ่อนหวานที่พวกเขาเคยพูดกับฉัน ทุกของขวัญราคาแพง ทุกคำสัญญาจอมปลอมเรื่องครอบครัว ล้วนจ่ายด้วยเงินก้อนเดียวกับที่พวกเขาใช้ค้ำจุนผู้หญิงที่พยายามทำลายฉันและครอบครัวลับๆ ที่สามีฉันสร้างไว้กับเธอ

ภาพลวงตาของความรักที่พวกเขามีให้ ไม่ใช่แค่คำโกหก แต่มันคือการแลกเปลี่ยน ฉันเป็นราคาที่พวกเขาจ่ายเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกผิดที่มีต่อคีรติ

ฉันคัดลอกทุกอย่างลงในแฟลชไดรฟ์ขนาดเล็กที่เข้ารหัสไว้ ทุกรูป ทุกวิดีโอ ทุกสเตทเม้นท์ธนาคาร ขณะที่ไฟล์กำลังถ่ายโอน ฉันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาดีน่า น้ำเสียงของฉันสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด

“ดีน่า ฉันอยากให้เธอช่วยสืบทุกอย่างเกี่ยวกับคีรติในช่วงห้าปีที่ผ่านมา ทุกอย่างเลยนะ” ฉันรู้ว่าฉันต้องเผชิญหน้ากับพวกเขา แต่ฉันจะทำตามเงื่อนไขของฉันเอง พร้อมกับความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้

โทรศัพท์ของฉันสั่น มีข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก

คีรติ เธอคงสังเกตเห็นฉันด้อมๆ มองๆ อยู่นอกแกลเลอรี่

เธอส่งรูปมา เป็นรูปครอบครัวที่ฉันเพิ่งเห็น รูปที่มีพ่อแม่ของฉันอยู่ด้วย

“ขอบคุณสำหรับภาพวาดสวยๆ ที่สามีเธอซื้อให้ฉันวันนี้นะ มันสวยมาก เขาบอกว่าวิวทิวทัศน์ในภาพทำให้เขานึกถึงวันที่เราเจอกันครั้งแรก เธอมันก็เป็นได้แค่คนนอก เป็นได้แค่ตัวแทนที่แสนสะดวกสบายไปตลอดชาติแหละ”

คำเยาะเย้ยนั้นตั้งใจจะทำให้ฉันแตกสลาย และมันก็ได้ผลอยู่ชั่วขณะ ฉันพิงโต๊ะทำงาน กำแฟลชไดรฟ์ไว้ในมือแน่น น้ำตาแห่งความเดือดดาลและโศกเศร้าหยดหนึ่งไหลอาบแก้ม

แต่แล้ว ความโศกเศร้าก็แข็งตัวกลายเป็นอย่างอื่น บางอย่างที่เย็นชาและชัดเจน

เธอคิดผิด ฉันจะไม่แตกสลาย ฉันจะเผาโลกทั้งใบของพวกเขาให้เป็นเถ้าถ่าน

ข้อความของคีรติคือการประกาศสงคราม เธอคิดว่าเธออยู่ยงคงกระพัน ซ่อนตัวอยู่ในกรงทองของเธอ เธอไม่รู้ว่าฉันมีกุญแจ

ฉันต้องเข้าไปในแกลเลอรี่นั่นอีกครั้ง ไม่ใช่แค่เพื่อหาหลักฐาน แต่เพื่อไปเห็นความจริงด้วยตาตัวเอง ไปฟังจากปากของพวกเขาเอง แบบไม่ผ่านการปรุงแต่ง แฟลชไดรฟ์มีคำตอบว่า ‘อะไร’ แต่ฉันต้องการคำตอบว่า ‘ทำไม’

ฉันค้นหาในเว็บหางานออนไลน์และเจอตำแหน่งพนักงานทำความสะอาดชั่วคราวที่รตี แกลเลอรี่ ฉันใช้บัญชีอวตารติดต่อผู้จัดการฝ่ายธุรการของแกลเลอรี่ สร้างเรื่องว่าเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ต้องการงานอย่างเร่งด่วน เงินโอนหลายหมื่นบาท ซึ่งมากกว่าเงินเดือนหลายเท่า ช่วยให้ทุกอย่างเรียบร้อย

บ่ายวันต่อมา ฉันขับรถไปที่ทางเข้าสำหรับพนักงานพร้อมกับทีมทำความสะอาดคนอื่นๆ ฉันสวมชุดยูนิฟอร์มสีน้ำเงินเรียบๆ สวมหมวกแก๊ปปิดหน้า และใส่หน้ากากอนามัย ฉันก้มหน้าและปิดปากเงียบ

ฉันได้รับมอบหมายให้ทำความสะอาดห้องทำงานส่วนตัวของคีรติ ห้องนั้นใหญ่โตมโหฬาร พร้อมวิวเมืองที่สวยงามน่าทึ่ง แต่ฉันไม่ได้สนใจวิว ฉันสนใจชีวิตที่พวกเขาสร้างขึ้นที่นี่ บนโต๊ะข้างเตียงมีกรอบรูปสีเงินตั้งอยู่ เป็นรูปไอศูรย์กับคีรติในวันแต่งงาน แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้แต่งงานกันอย่างเป็นทางการ—ไอศูรย์แต่งงานกับฉัน นี่คือคำโกหกซ้อนคำโกหก เป็นพิธีที่จัดขึ้นเพื่อพวกเขาสองคน เป็นจินตนาการที่พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างลับๆ

ฉันเดินไปทั่วบ้าน ทำความสะอาดไปตามหน้าที่ แต่สายตากวาดมองทุกสิ่ง ผนังเต็มไปด้วยรูปครอบครัว ลีโอขี่ม้าโพนี่ คีรติกับไอศูรย์หัวเราะอยู่บนเรือ สถาปัตยกรรมของแกลเลอรี่มีกลิ่นอายสไตล์อันเป็นเอกลักษณ์ของพ่อฉันที่เป็นนักธุรกิจอสังหาฯ ส่วนการคัดสรรงานศิลปะก็สะท้อนรสนิยมของผู้กำกับภาพยนตร์อย่างแม่ไม่มีผิดเพี้ยน

ในห้องพักพนักงาน ฉันเจอพนักงานท่าทางเป็นมิตรคนหนึ่งชื่อแอนกำลังเช็ดเคาน์เตอร์อยู่ ฉันพูดเสียงเบาและดัดเสียง “ที่นี่สวยจังเลยนะคะ พวกเขาดูเป็นครอบครัวที่มีความสุขมาก”

แอนถอนหายใจโดยไม่มองหน้าฉัน “ก็ใช่ค่ะ คุณไอศูรย์รักเด็กคนนั้นมาก ส่วนท่านประพจน์...ท่านมาที่นี่บ่อยกว่าไปออฟฟิศตัวเองอีกค่ะ มาดูแลเรื่องธุรกิจของแกลเลอรี่ด้วยตัวเองเลย”

คำพูดนั้นเหมือนหมัดที่ชกเข้าที่ท้อง พ่อไม่เคยเสนอจะสอนงานอะไรฉันเลย ฉันเคยอ้อนวอนให้ท่านอ่านบทหนังของฉัน ให้คำแนะนำ แต่ท่านก็มักจะบอกว่ายุ่งเกินไป แต่ท่านไม่ยุ่งเกินไปสำหรับแกลเลอรี่ของคีรติ

“แล้วคุณหญิงเอมอรล่ะคะ” ฉันถาม เสียงเกร็ง

“โอ้ ท่านพาโปรดิวเซอร์ฮอลลีวูดกับดาราดังๆ มาที่นี่ทุกอาทิตย์เลยค่ะ” แอนพูดพลางส่ายหัว “ท่านบอกว่าคีรติเป็นลูกสาวในฝันของท่าน เป็นคนมีชีวิตชีวาและเข้มแข็ง”

ลูกสาวในฝัน ไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่ลูกสาวตัวจริงที่ใช้เวลาหลายปีฝันถึงความรักของแม่

ท้องไส้ฉันปั่นป่วน ฉันต้องออกไปจากที่นี่ ขณะที่ฉันหันหลังจะออกจากห้องพักพนักงาน ฉันก็ได้ยินเสียงรถในถนนส่วนตัว รถเก๋งสีดำเงาวับ รถของไอศูรย์

ฉันรีบคว้าม็อบมาถูพื้นโถงหลัก ก้มหน้าและสวมหน้ากากไว้ แกล้งทำเป็นจดจ่อกับงานเพื่อที่จะได้แอบฟัง

ฉันเห็นพวกเขา ไอศูรย์ คีรติ และลีโอ

คีรติกำลังทำหน้ามุ่ย “มันน่าเบื่อหน่ายนะไอศูรย์ ที่ต้องมียัยนั่นอยู่ใกล้ๆ เมื่อไหร่คุณจะกำจัดยัยนั่นไปให้พ้นๆ สักที”

ลมหายใจฉันขาดห้วง

ไอศูรย์ลุกขึ้นดึงคีรติเข้ามากอด เขาจูบหน้าผากเธอ น้ำเสียงของเขาแฝงความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด “อย่าพูดถึงเธอแบบนั้น เธอยังเป็นคนของธีรโชตินะ ทุกอย่างที่ผมให้คุณกับลีโอได้ก็เพราะเธอ ถ้าตอนนั้นคุณไม่ท้อง ผมไม่มีวันทรยศเธอหรอก”

คำพูดนั้นทำร้ายฉันยิ่งกว่าคำดูถูกใดๆ ฉันไม่ใช่แค่ตัวแทน แต่เป็นผู้หญิงที่เขาจำใจทรยศเพราะภาระหน้าที่ ฉันตระหนักได้ว่าความริษยาของคีรติคงฝังรากลึกยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ยินแบบนั้น มันอธิบายความโหดร้ายที่ไม่สิ้นสุดของเธอได้

ฉันได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ฉันหันหลังเพื่อจะแอบหนีไป

“เฮ้ เธอ” เสียงของไอศูรย์ดังขึ้น “เธอเป็นคนใหม่สินะ”

ฉันตัวแข็งทื่อ หันหลังให้เขา

“หันมา ถอดหน้ากากออก” น้ำเสียงของเขาเฉียบขาดและเต็มไปด้วยอำนาจ เขามาที่นี่เป็นประจำ เขารู้จักทุกคน ความคิดที่ว่าเขาคุ้นเคยกับพนักงานในแกลเลอรี่ของเมียน้อยมากกว่าชีวิตของฉันเอง ทำให้หัวใจฉันเย็นเยียบลงไปอีก