แด๊ดดี้สุดที่รัก
ตอน กอดแรกในชีวิต
รถแท็กซี่วิ่งมาจอดอยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ที่มีกำแพงสูงเลยหัวล้อมรอบอยู่
"ขอบคุณค่ะ" เด็กสาววัยสิบแปดลงจากรถ เธอดูร่าเริงแจ่มใส
"นี่บ้านหนูเหรอ" ลุงแท็กซี่แก่ๆลดกระจกยื่นหน้าออกมาถามสาวน้อยที่เพิ่งก้มโค้งให้กับเขา
"ค่ะ อ๋อไม่ใช่หรอกค่ะ บ้านพ่อบุญธรรมของหนู" เนรัญชลาตอบ
"โห้ว! โคตรรวยเลยยัยหนู โชคดี ๆ" ลุงตาโตก่อนจะบึ่งรถออกไป
"โชคดีค่ะ ฮิ ๆ" เด็กสาวโบกมือลา กระโปรงลายสก็อตของเธอปลิวไหวๆ
เนเน่เป็นสาวน้อยที่สูงโปร่งและขายาว เนื้อตัวเพรียวบางเอวเล็ก ใบหน้าเรียวคมจมูกจิ้มลิ้มตาตี่แบบสาวหมวย มองข้างๆเอวของเธอบางเฉียบยิ่งกว่าอะไรดี
"สวัสดีครับคุณหนู" ยามแก่ๆเลื่อนประตูเปิดออกแล้วโค้งให้สาวน้อย
"สวัสดีค่ะลุงยักษ์ อุ๊ไม่ต้องๆ หนูยกกระเป๋าเองได้ค่ะ" เสียงใสแจ๋ว
สาวน้อยเงยมองคฤหาสน์ที่สูงใหญ่สีฟ้าครามอย่างตื่นตะลึง เธอจากบ้านนี้ไปหลายปี ได้กลับมาเยี่ยมไม่กี่หน ทว่าทุกครั้งที่กลับมาก็อึ้งในความหรูหราทุกครั้งไป
ขณะกำลังเดินผ่านสวนดอกไม้หน้าบ้าน หนุ่มรูปงามก็เดินออกบ้านมาคู่กับแม่บ้านแก่ๆอีกคน
"สวัสดีค่ะคุณพ่อ" เนเน่ยกมือไหว้หนุ่มรูปงามที่มีผิวขาวซีด เค้าตัวสูงมากและยังหุ่นหมีแบบฝรั่งตัวหนาๆ
"สวัสดีจ๊ะ" เสียงแหบพร่าตอบกลับมา ใบหน้าหล่อเหลาดูอิดโรย
"สวัสดีค่ะป้ามะลิ" เนเน่ดูจะดีใจกว่าที่ได้เจอแม่บ้านวัยหกสิบปี หล่อนเองที่เลี้ยงดูเธอมาแต่แบเบาะ
"ไม่กอดหน่อยเหรอ" คุณพ่อบุญธรรมกางสองแขนออก รอให้สาวน้อยเข้ามาสวมกอด
ฟุ่บ! เนเน่กระโดดกอดป้ามะลิที่กำลังอ้าแขนรอเธอเช่นกัน
ฟื่ด! เสียงลมหายใจเข้ารุนแรง ใบหน้าอันหล่อเหลาบูดเบี้ยวด้วยความไม่สบอารมณ์
ก่อนหน้านี้เอกธาดาเป็นมหาเศรษฐีที่รวยมากและยังเจ้าชู้เพลย์บอย สาเหตุเดียวที่เค้ายังไม่มีเมียคือคบไปเรื่อย เบื่อก็เลิกแล้วหาใหม่
นางเอกในวงการยังเคยมีข่าวกับธาดาตั้งหลายสิบคน กระทั่งเค้ารู้ตัวว่าจะจากโลกนี้ไปจึงรู้ว่าทั้งหมดที่ทำมาไร้ค่าเหลือเกิน
เงินทองก็ไม่สามารถเอาไปได้ ความหล่อและสาวสวยของเขาก็คงไม่ยินดีจะตามไปโลกหน้า สิ่งเดียวที่เค้ารู้สึกถึงได้ว่าสำคัญจึงเป็นลูกสาว ทว่าไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ เค้าต้องการส่งมอบความพยายามที่ทำมาทั้งชีวิตให้กับเธอ นั่นคือทรัพย์สมบัติที่มีทั้งหมด
"แม้ซักครั้งนึง ซักครั้งนึงที่จะได้สัมผัสรสชาติการเป็นพ่อคน ไม่ได้เลยหรือ" น้ำเสียงแปลกๆชวนให้สาวน้อยสะดุ้ง
ทำไมเค้าขอกอดนะ กลับมาทุกครั้งก็ไม่เคยอะไร ไม่มาเจอหน้าด้วยซ้ำไป เจอกันก็แค่ตอนทานข้าว! เนเน่คิดในใจ
"กอดคุณธาดาเถอะค่ะ" ป้ามะลิคลายแขนออกจากเอว
สาวน้อยกระเถิบเท้าออกข้างแล้วเงยหน้าสูงมองร่างใหญ่ๆตรงหน้า หัวใจของเธอสั่นระรัวเมื่อได้กลิ่นน้ำหอมของเค้า
สายตากราดมองร่างตรงหน้าอย่างไม่คุ้นชิน รูปกายของเค้าเหมือนผีดิบที่หล่อเหลาในหนัง ซึ่งมีผิวขาวซีดและนัยน์ตาคมสีน้ำตาลอ่อน
หมับ! แขนใหญ่ๆรวบรัดร่างเพรียวบาง อุ๊!สาวน้อยตกใจ ใบหน้ากระแทกกับหน้าอกพ่อเลี้ยงดังปั่ก
จมูกเล็กบู้บี้แก้มแดงช้ำ ใบหน้าหล่อเหลอก้มต่ำลงมาแล้วจมูกโด่งๆของเค้าก็บรรจบลงที่กระหม่อมน้อย
ฟ่อด! ธาดาจูบบนกระหม่อมแล้วสูดกลิ่นผมหอมๆของเนเน่เข้าปอด
ฮือ! ทำไมเค้าทำแบบนี้! สาวน้อยคิดในใจ สองแขนเรียวเล็กของเธอเริ่มโอบรอบกายที่หนาใหญ่ สองเต้าของเธอแนบแน่นกับอกแข็งๆของพ่อเลี้ยง
ตุ๊บ! ๆ ๆ เสียงหัวใจของเขาดังกระแทกหูเด็กสาว หล่อนพลอยใจเต้นระรัวจนได้ยินหัวใจตัวเองเต้นแข่งกับคุณพ่อ ตึ่กตั่ก! ๆ
เอวที่เล็กบางของเนเน่ทำให้แขนของธาดากอดเธอแล้วมันล้นเหลือ มือของเขาจึงเลยตกลงไปที่แก้มก้นของเธอทั้งสองข้าง
หมับ! มือใหญ่ๆทาบแนบตูดที่โค้งงอน สาวน้อยร้อนผ่าวขึ้นมาทันที มันเป็นความร้อนในอกที่ลามลงมาถึงท้องน้อย ชวนให้หายใจไม่ออกและตัวอ่อนระทวยจนแทบจะยืนต่อไปไม่ไหว
อ้อมแขนที่อบอุ่นส่งต่อความรักได้อย่างน่าเหลือเชื่อ
ความอบอุ่นมันเป็นอย่างนี้เองเหรอ! เนเน่ครุ่นคิดในใจ
"ต่อไปนี้หนูต้องเรียนและทำงานไปด้วยนะ ธุรกิจที่มีหนูจะต้องดูแลให้ได้ภายในหนึ่งปี" เสียงธาดากระซิบอยู่บนหน้าผากของเนเน่
ลมหายใจของเขาที่พ่นรดผมหน้าม้าทำให้ใบหน้าเรียวเล็กร้อนฉ่าไปหมด ขณะพูดริมฝีปากนุ่มๆของเขาถูรูดหน้าผากของสาวน้อยจนเธอสยิวเกร็ง
"ห๊ะ ทำไมล่ะคะ แล้วคุณจะไปไหน ทำไมต้องรีบร้อน" เนเน่ถามกับหน้าอกที่บดแก้มของเธอ
ไร้เสียงตอบรับใด จู่ๆเม็ดฝนก็ร่วงกราวลงมาบนผมสีน้ำตาลช็อกโกแลต ติ๋ง! ๆ
หนุ่มใหญ่คลายกอดแล้วเดินเข้าบ้านไปก่อน ทิ้งความสงสัยอัดแน่นอยู่ในหัวสาวน้อย
"ป้ามะลิคะ เข้าบ้านกันฝนตกเดี๋ยวไม่สบาย" เนเน่ลากกระเป๋าจนตัวเอนแล้ววิ่งเข้าบ้าน
"ช้าๆค่ะเดี๋ยวล้ม ฝนไม่ได้ตกนะคะคุณหนู"
สาวน้อยหยุดชะงัก เธอแบมือเล็กๆแล้วแหงนมองขึ้นไปบนฟ้า พลันใดเสียงมากมายก็แว่วดังในหัว
"หา! ฝนไม่ตก แล้วเมื่อกี้น้ำอะไรหล่นบนหัว เค้าร้องไห้รึ?"
"ไม่นะเป็นไปไม่ได้ ผู้ชายที่แข็งแกร่งและไร้หัวใจอย่างเค้าไม่เคยจะหลั่งน้ำตา"
แด๊ดดี้สุดที่รัก
ตอน ข่าวร้าย
ฮือ! ๆ ๆ สาวน้อยนอนร้องไห้อยู่บนเตียงโดยไม่ยอมลุกลงไปทานข้าวมื้อเช้า
ด้วยเมื่อวานธาดาได้เรียกทนายส่วนตัวมาเขียนพินัยกรรมมอบทรัพย์สินทั้งหมดให้กับเนเน่ เธอจึงใจหาย
ด้วยความร้อนใจเมื่อคืนเธอจึงไปเค้นถามความจริงจากหนุ่มมหาเศรษฐีพ่อเลี้ยงของเธอ ทว่ากลับไม่ได้คำตอบกลับมา
เธอจึงไปถามป้ามะลิ ป้าแม่บ้านที่เลี้ยงเธอมาแต่แบเบาะ ความสัมพันธ์ของเธอกับป้าจึงไม่ต่างอะไรกับแม่ลูก เธอได้ความจริงว่าคุณพ่อเป็นโรคร้ายเกี่ยวกับไต และเขากำลังจะตายในไม่ช้า
หัวใจดวงน้อยแทบแหลกสลาย เด็กสาวร้องไห้ตั้งแต่เมื่อคืน ยามเธอตื่นได้ร้องไห้จนหมดแรงหลับไป ทว่าพอตื่นขึ้นมาก็ร้องอีก ซ้ำๆ จนเช้า
ใจนึงเนเน่รู้สึกแค้นธาดาที่ปกปิดเรื่องนี้กับเธอ เค้าไม่สนิทสนมและทำเหมือนเธอไม่ใช่ลูก และอีกใจนึงเธอรู้สึกโกรธตัวเองที่ไม่มีเวลาได้ตอบแทนพระคุณพ่อเลี้ยงคนนี้ ถึงจะไม่แท้แต่ก็เป็นผู้มีพระคุณคนเดียวของเธอ
ก๊อก! ๆ ๆ เสียงเคาะประตูดัง บานไม้แกะสลักสีทองสั่นไหว
"หนูไม่กินค่ะ ป้ามะลิกินก่อนเลย" สาวน้อยร้องตอบมาจากเตียงใหญ่หรูหราในห้องนอนอันกว้างใหญ่โอ่โถง
แกร๊ก! จู่ๆประตูห้องที่ล็อคไว้อย่างดีก็โดนกุญแจไขเปิดเข้ามา
ร่างสูงใหญ่ของธาดาค่อยๆเดินโซเซมานั่งบนขอบเตียง ข้างๆเอวเด็กสาวที่นอนคว่ำหน้าซุกหมอน
"จะมัวเสียใจทำไม นี่มีเวลาไม่มากแล้วทำไมไม่ใช้เวลาด้วยกัน" เสียงทุ้มต่ำชุ่มเย็นผิดกับคุณพ่อเมื่อก่อนที่มั่นใจเกินตัวและใจร้อนปากดี
เนเน่ได้ยินก็ตกใจด้วยรู้ว่าเขาปลงแล้วเพื่อเตรียมลาโลก
สาวน้อยเอียงหน้าเรียวสวยเพื่อปาดน้ำตาถูหมอน "ทำไมไม่รีบบอกหนู อย่างน้อยหนูจะได้รีบกลับมาดูแลคุณ"
"ก็มานี่แล้วไง ถ้าเรียนไม่จบจะดูแลธุรกิจของนี่ได้ยังไง" ธาดาเอ่ยพลางลูบหลังสาวน้อย เค้าไม่กล้าแทนตัวเองว่าพ่อได้เต็มปาก
"ไม่ดู หนูไม่ดูแลอะไรทัังนั้น ฮือ! ๆ " สาวน้อยร้องไห้ขึ้นมาอีกยก หนุ่มใหญ่จับตัวของเธอพลิกหงายแล้วก้มมองหน้าที่เลอะน้ำตา
"จำไว้ คนที่เป็นก็ต้องอยู่ต่อ เพื่อเป็นเกียรติให้คนที่จากไป" ธาดาเอ่ยพลางใช้หลังมือใหญ่ปาดน้ำตาบนแก้มแดงๆ ทีละข้าง
"คุณไม่เห็นจะตายซักหน่อย แน่จริงก็อยู่ช่วยกันดูแลสิ" เด็กสาวพูดทั้งน้ำตา ขณะนอนเงยมองใบหน้าคมขลังเบื้องบน
"เอาเป็นว่าลงไปกินข้าวก่อน เดี๋ยววันนี้มีอาจารย์มาสอนแล้ว" ธาดายิ้มแห้งๆตอบ เนเน่ยอมลุกแล้วกอดแขนใหญ่ๆไว้ด้วยมือสองข้าง เธอพยุงคุณพ่อลงจากบันใดด้วยความรู้สึกแปลกๆแต่ก็เต็มใจทำเพราะเหลือเวลาไม่มาก
ที่ชั้นล่างมีอาหารมากมายเรียงรายอยู่บนโต๊ะ ส่วนมากจะเป็นปลาและผัก ซึ่งผิดแปลกจากแต่ก่อน
ป้ามะลิตักข้าวใส่จานและทักขึ้น "คุณธาดาคะ วันนี้จะมีพยาบาลมาสัมภาษณ์งานค่ะ"
อืม! คุณพ่อพยักหน้าอย่างไรัอารมณ์
"สัมภาษณ์ สัมภาษณ์ทำไมคะ" เด็กสาวถามป้าด้วยอาการร้อนรน หันมองสีหน้าคุณพ่อก็ไม่สู้จะดีเลย
"เอ่อ คือ เอ่อ" ป้ามะลิอ้ำอึ้ง
"ต่อไปนี้อาการจะค่อยๆแย่ลง ต้องหาคนมาดูเเลนี่น่ะ อาจช่วยตัวเองไม่ไหว เผลอๆลุกไปฉี่ไม่ได้ด้วยนะ หิ! ๆ" คุณพ่อบอกความจริงเพราะไม่มีเวลาเหลือให้ปิดบัง
อีกทั้งพยายามเปลี่ยนทุกอย่างให้เป็นเรื่องตลก แต่ฟังแล้วตลกร้ายเกินทน
สาวน้อยหลุดปากโพล่งออกมาด้วยความรู้สึกในใจ ทุกคนสะดุ้ง แม้กระทั่งตัวเธอเองก็เช่นกัน
"ไม่เอาค่ะ ต่อไปนี้หนูจะดูแลคุณเอง หนูไม่เคยได้ดูแลคุณเลยทั้งๆที่คุณส่งเสียเสี้ยงดูหนูมาตั้งขนาดนี้"
หิ! ๆ คุณพ่อฉีกยิ้มที่เป็นยิ้มจริงๆแบบเห็นฟันเขี้ยวแหลมๆ เขาดูพออกพอใจกับข้อเสนอ
"นะ นะคะ อย่าให้หนูรู้สึกผิดเพราะว่าไม่ได้ทำอะไรให้คุณเลย" เนเน่จับแขนกล้ามโตเขย่า แววตาและสีหน้าของเธออ้อนวอนสุดใจ
"ได้สิ" เสียงตอบกลับมาห้วนๆแต่ฟังแล้วรู้สึกชื่นใจ
เมื่อรู้ว่าจะได้ใกล้ชิดสนิทสนมกับพ่อเลี้ยงสุดหล่อคนนี้ เหมือนกำแพงความห่างเหินที่ตั้งมาหลายสิบปีพังทลายลงในพริบตา
ฟู่วส์! ใบหน้าเรียวเล็กเอนแนบกล้ามแขนโตๆ ลมหายใจพวยพ่นออกทางจมูกจิ้มลิ้ม
อีกใจนึงเด็กสาวก็รู้ดีเช่นกันว่าตัวเองกำลังยอมรับการจากไปของเขา!
แด๊ดดี้สุดที่รัก
ตอน ดูแล
และแล้วความจริงที่น่าตกใจก็เผยขึ้นเมื่อธาดาทรุดติดเตียงจนลุกเดินไม่ค่อยไหว
ก่อนหน้านี้ที่เค้าดูดีเพราะว่าเพิ่งจะไปฟอกไตมาหมาดๆ พอครบอาทิตย์ก็จะค่อยๆทรุดลงแบบนี้ จากนั้นจะสลับมาดีขึ้นก็ตอนไปพอกไตครั้งใหม่
แล้วจะค่อยๆแย่ลงอีก สลับไปสลับมา
จากเดิมที่เนเน่คิดว่าเค้าจะอยู่กับเธออีกนาน ตอนนี้เธอไม่แน่ใจแล้วว่าเค้าจะไปวันนี้หรือพรุ่งนี้
ความตายที่จินตนาการได้มันทำให้เด็กสาวใจสลายจวนรับไม่ไหว ทว่าก็ไม่เหลือเวลาให้เธอออเซาะงอแงอีกเช่นกัน
ในใจของเนเน่จึงพยายามเข้มแข็ง เธอตั้งมั่นว่าจะใช้เวลาที่เหลือกับคุณพ่อให้มีความสุขที่สุดและจะดูแลเขาเป็นอย่างดี
นั่นหมายถึงสุดชีวิต
ห้องชั้นบนสุดของคฤหาสน์ มองจากข้างนอกดูสูงลิบเหมือนโดมมหาวิหาร ข้างในกลับเป็นห้องนอนธรรมดาแต่กว้างใหญ่มาก
ภายในมีเตียงใหญ่ปูด้วยผ้ากำมะหยี่สีฟ้าคราม ฟูกนอนหนานุ่มและมีหมอนใบใหญ่
หลังคาถูกรื้อออกแล้วแทนที่ด้วยกระจกกันแดดแบบมองทะลุออกไปเห็นรอบด้าน ทัังบนฟ้าและแปดทิศทางหน้าต่าง (ตัวฟิล์มชนิดพิเศษกันแสงได้ดีและมองเข้ามาไม่ได้)
ทุกอย่างเป็นการเตรียมตายของธาดานั่นเอง
แค่ก! ๆ ร่างสูงยาวนอนไออยู่บนเตียงนุ่ม เค้าจ้องมองไปบนฟ้าอย่างปลงใจ หรือไม่ก็กำลังหมายมั่นว่าจะขึ้นไปบนสวรรค์
"มาแล้วค่ะ อาหารเช้า" เสียงใสแจ๋วแว่วมาก่อนเรือนร่างที่สูงเพรียวเว้าโค้ง
"อืม หอมจังเลย" คุณพ่อธาดาแสร้งทำเป็นอารมณ์ดีทั้งๆที่จุกในอก เค้าไม่ได้กลิ่นอาหารด้วยซ้ำไป
เด็กสาวเดินยิ้มๆมาหยุดอยู่ที่ข้างเตียง ฮิ! "หนูทำเองกับมือ" เสียงของเธอและใบหน้าที่สะสวยทำให้เสี้ยววินาทีนึงความเจ็บปวดหายลับไป
ธาดามีรอยยิ้มที่เห็นฟันซี่ขาวอีกครั้ง เค้าเพิ่งรู้ว่าครอยครัวเป็นแบบนี้เอง มันสุขยิ่งกว่าความสนุกชั่วครั้งชั่วคราวที่เค้าหลงผิดมาตลอด
ฟุ่บ! ตูดงอนๆลงนั่งขอบเตียง เอวเล็กบางกระเถิบเข้ามาจนสะโพกชนแขนคุณพ่อ
"ทำอะไรมาให้กินครับหนู" เสียงแหบพร่าดังตรงใบหน้าหล่อๆที่ซีดขาวเหมือนหิมะ
ครับหนู! คำนี้ทำเอาเนเน่ถึงกับตกใจ ช่างรู้สึกดีเหลือเกิน! เธอคิดในใจ
"ข้าวต้มกุ้งค่ะ แต่เพิ่มผักแล้ว ช่วยบำรุงตับ" เด็กสาวตอบแล้วเป่าข้าวในช้อน อ้ำ! เธอป้อนเข้าปากให้คุณพ่อนอนกิน
แปะ! ธาดากินไม่ถนัด ข้าวต้มเม็ดขาวเลอะเต็มมุมปาก
เนเน่จับหัวของเขาช้อนขึ้นแล้วแทรกตัวเองเข้าไปแทนหมอน ฟุ่บ! หัวคุณพ่อวางบนตัก นมของเธอบดกระหม่อมเขาอยู่
สาวน้อยปาดมือเล็กกับปากแดงๆที่หนานุ่ม อ้าม! เธอตักคำใหม่ป้อนให้คุณพ่อ
"หมดแล้วเก่งมากค่ะเดี๋ยวหนูไปเตรียมน้ำร้อนให้อาบนะคะ" เนเน่บอกพ่อเลี้ยงแล้วก้มลงจูบหน้าผากของเขาหนึ่งที
จุ๊บ! ริมฝีปากบางเรียวบดผมหน้าของหนุ่มใหญ่จนหัวสั่น สีหน้าของเขาดูมีเลือดขึ้นมาด้วยหัวใจที่เต้นแรง มองตามเรือนร่างที่เล็กบางของสาวน้อยก็ทำให้ไฟราคะของเขาลุกโหม
เนเน่ถึงจะผอมเพรียวแต่มีครบ ทั้งนมและตูด ไม่ใหญ่มากแต่สัดส่วนของเธอมันชี้และงอน แค่ใส่เสื้อยืดตัวเล็กกับกางเกงขาสั้นก็เห็นนมที่ขี้ตั้งและตูดที่งอนเด้งทั้งหมดแล้ว
ธาดาโดนประคองเข้าห้องน้ำที่อยู่ติดกับห้องนอนนี่เอง เนเน่ค่อยๆถอดเสื้อและกางเกงออก เธอตกใจเมื่อคุกเข่ารูดกางเกงคุณพ่อลงมากองบนพื้น
ผึงงง! ลำเอ็นยวบๆดีดตัวขึ้นมาชี้ใบหน้าของเธอ ปลายบานใหญ่เฉียดรูดปลายจมูกของเธอไปนิดเดียว
อ๊ายยย! สาวน้อยกรี๊ดลั่น อ้าปากแทบจะชนลำยวบๆที่แข็งตัวไม่เต็มที่
"อุ้ยขอโทษ ลืมใส่กางเกงใน มันชินแบบนี้" ธาดาเอาสองมือปิดลำรักสีขาวซีดแต่ปิดไม่หมด (เค้ารู้ว่าเนเน่จะให้ใส่กางเกงในอาบน้ำ)
"ไม่เป็นไรค่ะ เห็นไปแล้วนี่นา" สาวน้อยคุกเข่าพูดกับลำใหญ่ๆ เธอมองมันจนลืมเงยหน้าขึ้นมาพูดกับพ่อ
เนเน่ยืนขึ้นแล้วตักน้ำอุ่นรินรดร่างกายที่สูงใหญ่หุ่นหมีแบบฝรั่ง เธอค่อยยังชั่วเมื่อถูหลังและขาให้พ่อ ทว่าพอกลับมายืนตรงหน้าเค้าอีกหัวใจก็เหมือนจะเต้นทะลุออกจากอก
เธอต้องเขย่งสุดปลายเท้าเพื่อให้มือลูบถึงใบหน้าและร่างที่สูงใหญ่ พรื่ด! สบู่เหลวถูกฟอกลงที่ลำคอ มือเล็กๆลูบลงมาที่อกล่ำกว้าง แล้วก็ลงมาที่กล้ามท้องซิกแพค ตอนนี้ใจสั่นระทวยจนมือพาลสั่นไปด้วย
"ดูแข็งแรงนะคะ กล้ามท้องเป็นลอนๆ ไม่น่าเชื่อว่าจะป่วย" สาวน้อยแกล้งเอ่ยแก้เคอะเขินเมื่อเธอละเลงมือกับซิกแพคของคุณพ่อ
"หิ มันเป็นที่อวัยวะภายในน่ะสิ ไม่เป็นที่กล้ามเนื้อภายนอก" ธาดาตอบ ตอนนี้เค้าต้องยืนพิงผนังเพราะขาเริ่มอ่อนแรง
อืมม! เนเน่พยักหน้า เธอก้มมองลำยวบๆที่งอเหมือนกล้วย เธอไม่ได้ขานรับแต่ลืมตัวครางออกมาเพราะภาพที่เห็น
พรื่ด! ๆ ๆ มือน้อยๆฟอกสบู่ลงเนินหน่าวขนดกดำแล้วก็หลบหนีลำเอ็นไปลูบขาอ่อนสองข้างแทน
"ตรงนั้นไม่ถูเหรอ" เสียงแหบพร่าฟังแทบไม่ได้ยิน
เนเน่หันขวับกลับมาดูแท่งลำ อึก! เธอกลั้นใจกลืนน้ำลายเหนียวลงคอแล้วก็พูดตอบ "ของสงวนนี่คะ ใช้น้ำเปล่าล้างก็พอ"
อืม! ฮิ! ๆ คุณพ่อยืนก้มหน้ายิ้ม เค้าลุ้นแทบบ้าเมื่อแก้มขาวๆอูมอิ่มของเนเน่มันเฉียดปลายลำของเขาไป ความสยิวทำให้เค้าลืมความเจ็บปวดไป ไม่รู้ว่านานเท่าใด
สาวน้อยฟอกลงมาถึงหัวเข่า น่อง และก็เท้าคุณพ่อ เธอรู้สึกเสียวใจหว๋ามๆเมื่อต้องเงยหน้า
แทบจะอกแตกตายเมื่อหน้าของเธอเลื่อนผ่านลำอวบขาวในตอนที่ลุกยืน มันดูอ่อนยวบก็จริงแต่เธอไม่เคยเห็นของผู้ชายคนไหนเลย
ซ่าาา! ๆ ๆ น้ำอุ่นรินราดสาดกายคุณพ่อผ่านมือเล็กๆที่จับฝักบัว ละอองน้ำสะท้อนกล้ามเนื้อของธาดากระเด็นกลับมาเลอะเสื้อยืดของเนเน่
เค้าจ้องมองเธอไม่กระพริบเมื่อเสื่อยืดเปียกๆแนบเนื้อแนบตัวจนเห็นเต้านมและหัวจุกสองข้างเต็มตา
ตุบ! ๆ ๆ หัวใจเต้นแรงสูบฉีดเลือดหนุ่มพล่านทั่วกาย พลอยทำให้แท่งเอ็นสั่นหงึกๆและค่อยๆพองออก
อี๋! เนเน่ก้มลงมาเห็นพอดี เธอเห็นเต็มตาว่าหัวบานๆมันแดงและสั่นหงึกๆ พาลให้รู้สึกร้อนผ่าวที่แก้มเหมือนโดนตบจนหน้าชา
"เสร็จแล้วค่ะ ไปแล้ว" เนเน่วิ่งออกจากห้องน้ำทั้งๆที่ยังไม่ได้เช็ดตัวคุณพ่อ
เธอมาหลบในห้องนอนตัวเองแล้วกดมือถือเซิร์ชดูเจ้าโลกของผู้ชาย
"ขนาดของผู้ชายไม่ใช่แบบนั้นนี่นา ขนาดยังไม่แข็งเค้ายังใหญ่แบบนั้น แล้วถ้าแข็งล่ะ" สาวน้อยนอนบ่นนอนพร่ำอยู่ในท่าหนีบขาตัวเอง
ทิ้งให้คุณพ่อเลี้ยงต้องคลานออกจากห้องน้ำเพื่อกลับขึ้นมานอนบนเตียง แบบไม่ได้ใส่อะไรเลย
