การเดินทางครั้งนี้ วัสสิกามีผู้ช่วยเชฟเป็นเพื่อนสนิท ติดตามไปสองคน คือ มณีรัตน์กับบุรินทร์โดยทั้งสองเป็นนักเรียนกับเพื่อนเรียนการทำอาหารระดับเชฟรุ่นเดียวกัน และมีเป้าหมายว่าจะเดินทางท่องเที่ยวหาประสบการณ์ด้านวัฒนธรรมอาหารของกลุ่มประเทศอาเซียนให้ครบทั้งสิบประเทศ และครั้งนี้ก็เป็นโอกาสดีที่ทั้งสองได้ติดตามมาเป็นผู้ช่วยการประกวดสุดยอดฝีมือเชฟอาเซียนของวัสสิกา

“โห...โรงแรมชัยปุระ สวยยิ่งกว่าคำลํ่าลือออีกนะ แกสอง คนรู้ไหมว่าหน้าต่างทั้งหมดมีกี่บาน" มณีรัตน์หันมาถามเพื่อนทั้ง สองที่ยืนเยื้องอยู่ด้านหลังและนับจำนวนหน้าต่างอยู่ในใจ

“953 บาน" บุรินทร์ตอบฉาดฉาน ยักคิ้วหลิ่วตาให้เพื่อนสาวทั้งสองเป็นเชิงถามว่า...เท่ห์ไหม...แต่ที่ตอบได้รวดเร็วเพราะเขาศึกษาประวัติหมู่พระตำหนักทุกหลังในอาณาเขตพระราชวังหลวงและโรงแรมสวยหรูแห่งนี้มาแล้ว

“เอ๊ะ! ทำไม่นับเร็วนักล่ะ ฉันนับได้ไม่ทันถึงครึ่งร้อยเลย" มณีรัตน์มองเพื่อนหนุ่มอย่างทึ่งจัด

“ยายเฟอะ ขืนมัวยืนนับอย่างหล่อนคงเป็นวันเป็นคืน กว่าจะนับได้ครบ แล้วหล่อนไม่ได้ศึกษาหาความรู้เรื่องราวเกี่ยวกับโรงแรมที่จะมาพักบ้างเลยหรือ" บุรินทร์ย้อนถาม

“ไม่..." มณีรัตน์ปฏิเสธเสียงยาน "จะรู้มากไปทำไม่ แค่รู้ ว่าโรงแรมอะไร สภาพห้องดีระดับไหน ราคาเท่าไร ปลอดภัยหรือ เปล่าก็พอแล้ว" เหตุผลเดียวที่มณีรัตน์ไม่อยากรู้ประวัติโรงแรม ใดๆที่จะเข้าพักเพราะกลัวจะรู้เรื่องผีๆสางๆที่ตัวเองกลัวสุดชีวิตมากกว่าอย่างอื่น

“ก็นี่แหละ หล่อนถึงขาดฉันกับวัสสิกาไม่ได้ เราสองคนต้องเป็นแผนที่กับโบว์ชัวร์ติดตัวหล่อนตอนเดินทางไปพัก ต่างประเทศตลอดๆ และฉันก็คิดว่าใครได้ผู้หญิงอย่างหล่อนเป็น แฟนหรือเป็นเมียละซวยฉิบ" บุรินทร์ทำปากเบ้

“รวยสิไม่ว่า ทายาทสาวคนเดียวของร้านข้าวแกงปักษ์ใต้ ตั้งหลายสาขาชื่อดังระดับจังหวัดนะยะ เงินหมุนเวียนเดือนละ เป็นแสนใครไม่เอาก็โง่แล้วแก" มณีรัตน์คุยโอ่ เพราะทางบ้านทำ ร้านอาหารขนาดใหญ่ขายดิบขายดีเป็นที่หนึ่งจนต้องเปิดสาขา หลายจังหวัดท่องเที่ยวทางภาคใต้

“เออ...ฉันคนหนึ่งละที่ยอมโง่ยายแม่มณียุคศตวรรษที่21" บุรินทร์ว่าแล้วก็หัวเราะ เขาชอบเรียกมณีรัตน์ว่าแม่มณี เพราะเพื่อนสาวมีหน้าตาคล้ายแม่มณีนางเอกรุ่นเก่าจันทร์จิราจูแจ้งในภาพยนตร์ปี พ.ศ.2533 จากนิยายของทมยันตีนักเขียนศิลปินแห่งชาติที่เขาชื่นชอบมากถึงกับเป็นแฟนคลับตามข่าวจน รู้ว่านิยายเรื่องนี้มีการสร้างเป็นภาพยนตร์มาก่อนหลายปีและนำมาสร้างเป็นละครโด่งดังทางทีวีถึงสองครั้งสองครา

“ถึงแกจะฉลาดเกินศรีปราชญ์ก็หมดสิทธิ์ย่ะ ฉันไม่รับ พิจารณาเพศลักปิดลักเปิดอย่างแก" มณีรัตน์โต้กลับ

“เฮ้ย...ฉันเป็นผู้ชายเต็มร้อยนะหล่อน และฉันก็จอง ตำแหน่งแฟนวัสสิกาเป็นคนแรกด้วย" บุรินทร์เถียง แสร้งทำ ตาหวานใส่เพื่อนสาวที่เขาอ้าง

“วัสสิการับจองแกหรือ เห็นเป็นมดแดงแฝงพวงมะม่วงมาจะเป็นสิบปีแล้วมั้ง" มณีรัตน์แกล้งว่า

ในกลุ่มเพื่อนหญิงชายสมัยเรียนมัธยมต้นบุรินทร์จะเกาะแจอยู่กับวัสสิกาที่เขาชื่นชมมากกว่าเพื่อนสาวคนใดๆ และมักจะอาสาทำสารพัดโดยเฉพาะเรื่องยกจานข้าวยกนํ้าดื่ม หรือถือกระเป๋าเรียนให้วัสสิกา เมื่อทั้งสามมีโอกาสไปเรียนต่อที่สถาบันทำอาหารในประเทศฝรั่งเศส บุรินทร์แสดงตัวเป็น สุภาพบุรุษคอยเทคแคร์ดูแลเพื่อนสาวทั้งสองทุกอย่าง แต่ไม่เคยแสดงชัดเจนว่ารักใคร่เสน่หาในตัวเพื่อนสาวแบบชายหนุ่ม

“เออ...มดแดงอย่างฉันนี่แหละ จะอยู่เฝ้ามะม่วงสวยพวง นี้ไปจนแก่ตาย" บุรินทร์หันมาทำตาหวานใส่เพื่อนสาวที่เขาชอบ กล่าวอ้างอีกครั้ง

“แกได้เฝ้าจนแก่ตายแน่ จริงไหมวัสสิกา" มณีรัตน์หันมา ถามเพื่อนสาวแล้วหัวเราะคิกคักกับความคิดของตนที่เห็นภาพบุรินทร์ยามแก่ผมขาวหมดหัว

“เธอสองคนจะยืนเถียงกันถึงเช้าหรือไง ดูสิ คนหยุดมองกันใหญ่แล้วรีบเข้าข้างในกันเถอะ”

วัสสิกากำลังเพลินชมความงามของโรงแรมที่มีประวัติ มานานนับร้อยปี หันมาเห็นผู้คนที่เดินผ่านไปมาหยุดฟังการสนทนาของเพื่อนทั้งสองเป็นกลุ่มใหญ่ก็นึกอายรีบลากกระเป๋า ใบโตที่นำลงจากรถแท็กซี่เป็นใบสุดท้ายเดินนำเข้าประตูโรงแรม ที่ผู้แต่งกายด้วยเสื้อสูทประจำชาติสีแดงเปิดรอเชื้อเชิญ

ก้าวแรกที่ย่างเท้าเข้ามาวัสสิกาสัมผัสถึงพลังบางอย่าง จนขนลุกกรูเกรียว เสี้ยววินาทีหนึ่งเธอเห็นภาพสถานที่เก่าแก่ แห่งนี้มีหญิงสาวสวยมากมายแต่งกายนุ่งห่มส่าหรีสีสดใสบ้างเดิน บ้างนั่ง บ้างนอน บ้างเต้นระบำรำฟ้อนตามจังหวะ ดนตรีที่มีเพียงเสียงกลองเสียงพิณและเสียงปี่ด้วยนาฏลีลา แปลกตาที่ผสมผสานระหว่างความสนุกสนานร่าเริงกับการยั่วยวนชวนเสน่หาในตัวนางรำที่มีเพียงผ้าน้อยชิ้นปิดกาย เมื่อภาพนั้นวับหายไปจึงทำให้วัสสิกานึกถึงประวัติความเป็นมาของโรงแรมแห่งนี้แห่งนี้

โรงแรมชัยปุระ ฮาวา รอยัล พาวิลเลี่ยน เป็นหนึ่งในพระตำหนักสวยหรูของพระราชวังหลวงที่เพิ่งเปิดทำการมาสองปี ข่าวว่าในทีแรกพระตำหนักนี้เคยเปิดรับนักท่องเที่ยวให้เข้าชม ภายนอกเพียงอย่างเดียว ต่อมาผู้มีสิทธิ์ครอบครองเห็นว่า กาลเวลาทำให้พระตำหนักสวยงามแปลกตาหาดูยากทรุดโทรมลงและมีห้องจำนวนมากถูกทิ้งร้างอย่างไร้ประโยชน์จึงทำการบูรณะซ่อมแซมเปิดเป็นโรงแรมให้ผู้คนเข้าพักเพื่อการดูแลรักษาที่ดีกว่า จะยกเว้นก็แต่ห้องส่วนพระองค์ที่พระราชวงค์ชั้นสูงเคยครอบครอง

วัสสิกากับมณีรัตน์แยกกับบุรินทร์เข้าห้องพักบนชั้นห้าที่ความจริงที่พำนักของผู้เข้าประกวดสุดยอดฟีมือเชฟอาเซียนทั้ง สิบคนพักร่วมกันห้องละสองคนอยู่ฟากหนึ่งของชั้นสี่ แต่ห้องที่วัสสิกากับมณีรัตน์จะเข้าพักเกิดมีปัญหาเรื่องท่อนํ้าใช้ และห้องในฟากตรงข้ามก็มีแขกเข้าพักเต็มหมด วัสสิกากับมณีรัตน์จึงต้องแยกขึ้นมาพักบนชั้นห้าที่รับเฉพาะแขกระดับวีไอพีของโรงแรมที่สวยงามกว่าห้องในชั้นถัดลงไป

การแข่งขันมีสองรอบ คือ รอบรอง เพื่อคัดให้ผู้แข่งเหลือ สามคนในรอบตัดสิน ที่จัดในห้องหนึ่งบนชั้นสองของโรงแรม โดย ทุกคนจะได้พักผ่อนหนึ่งวันก่อนเริ่มการประชุมสัมมนาเพื่อเตรียม ตัว จากนั้นก็จะได้ผ่อนคลาย(รีแร็กซ์-Relax)ตามอัธยาศัยอีกสอง วันก่อนเริ่มต้นการแข่งขันกันในปลายสัปดาห์วัสสิกากับผู้ช่วยที่ เป็นเพื่อนสนิทจึงนัดออกเที่ยวชมสถานที่สำคัญของเมืองชัยปุระ โดยบุรินทร์เสนอให้จองห้องเพื่อเข้าพักต่ออีกสองวันหลังเสร็จงานประกวดเพราะต้องการอยู่เที่ยวชมส่วนที่เปิดรับนักท่องเที่ยวในอาณาเขตพระราชวังหลวงของเมืองชัยปุระอย่างไม่ต้องรีบร้อน

ในคืนที่สองของการเข้าพัก ณ โรงแรมชัยปุระ ฮาวา รอยัล พาวิลเลี่ยน วัสสิกาได้ฝันถึงเรื่องประหลาดคล้ายเดิมอีก คราวนี้ในความฝัน วัสสิกามีคู่กรณีเป็นผู้สูงศักดิ์ร่างสูงสง่าหน้าตาคมสันหล่อถึงชั้นนายแบบหรือพระเอกหนังอินเดีย ในความฝันนั้นเขากำลังเรียกหาเธอ

“วัสสิกา วัสสิกา ที่รัก อยู่ไหน...”

ในความฝันวัสสิกากำลังนอนหลับอยู่บนเตียงสี่เสาหลัง ใหญ่ติดม่านสีชมพูปักดิ้นทองเป็นรูปดอกบัวหลวงรายรอบเตียง มีม่านลูกไม้สีขาวปิดคลุมทั้งสี่ด้านมองผ่านออกไปเห็นภายนอก เป็นห้องกว้างใหญ่ทาสีชมพูพาสเทลวาดลวดลายเป็นดอกบัวสี ทอง นอกห้องเป็นสวนดอกไม้กว้างใหญ่ มีสระน้ำทันสมัย ที่รอบ สระจัดวางกระถางใบใหญ่ปลูกดอกบัวหลวงชูช่อไสว ถ้าห้องใน ความฝันเป็นห้องพักของโรงแรมแห่งนี้ คงจัดอยู่ในประเภทห้อง สูทเดอร์ลุกซ์(Suit Deluxe)เพราะพื้นที่ในห้องนอนและหน้า ห้องนอนมีเนื้อที่กว้างขวาง ด้านหนึ่งมีบาร์เตรียมเครื่องดื่มขนาด เล็กที่มุมนั่งกินอาหาร อีกด้านหนึ่งเป็นมุมพักผ่อนที่มีเก้าอี้นอน และโซฟาตัวยาวให้นอนนั่งมองทัศนียภาพสวนสวยได้เต็มตา

วัสสิกาสะดุ้งตื่นจากการขานรับการเรียกชื่อของตนเอง สิ่งแรกที่ทำคือคว้าโทรศัพทัมือถือมาดูเวลาเจ็ดโมงเข้าไม่ใช่เวลา ปกติที่วัสสิกาจะตื่น เพราะไม่เคยตื่นนอนเกินหกโมงเข้า วัสสิกา เรียกหามณีรัตน์เพื่อนสาวที่พักห้องเดียวกัน แต่ไม่มีเสียงขานรับ และเจอโน้ตเขียนแปะหน้าห้องน้ำว่าต้องลงไปตรวจเช็กข้าวของ เครื่องใช้ให้เรียบร้อยก่อน

“เรามัวแต่นอนฝันบ้าอะไรก็ไม่รู้" วัสสิกาล้างหน้าอาบน้ำ แล้วเร่งรีบแต่งตัวลงมายังห้องแข่งขันเพื่อมาช่วยมณีรัตน์กับ บุรินทร์เช็กความพร้อมข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ เพราะบ่ายวันนี้ผู้แข่งขันทุกคนต้องทำอาหารอินเดีย 5 อย่าง คือ...แป้งจาปาตี (Chapati) แป้งนาน(Naan) กินกับดาลหรือแกงถั่ว แกงแพะ ไก่แทนดูรี(Tandoori Chicken)กินกับซอสสามอย่าง เช่น ซอส มะขามมัสซาลา ซอสมิ้นต์มัสซาลา ซอสโยเกิร์ตมัสซาลา รสจัดจ้าน และสลัดแตงกวา ส่วนอาหารหวานเป็นบาลูชาฮี(Balushahi)กับเครื่องดื่มชานม มัสซาลา-ไจ(Masala-chi)ที่วัสสิกาดัดแปลงมาใช้น้ำนมถั่วเหลืองผสมมอลต์สกัดจากข้าวบาร์เลย์ที่ล้วนเป็นเมนูอาหารที่ดัดแปลงมาจากตำรับดั้งเดิมของอินเดียและชัยปุระให้กรรมการกิตติมศักดิ์ที่มีทั้งผู้แทนจากพระราชวังหลวงมหาราชา นักการเมืองนักธุรกิจและนักแสดงได้ชิมก่อนวันแข่งขันจริง

ส่วนวันแข่งขันทางเจ้าหน้าที่กองงานจากสมาคมอาหาร เพื่อสุขภาพแห่งอาเซียนจะจัดวัตถุดิบให้ผู้แข่งขันทั้งสิบคน เหมือนกันหมดในรอบรองทุกทีมจะต้องออกแบบอาหารตาม ความถนัดทั้งคาวหวานและเครื่องดื่มโดยใช้วัตถุดิบที่มีอยู่ใน ประเทศอินเดีย ทีมของวัสสิกาเลือกทำอาหารที่ผสมผสานทาง วัฒนธรรมอินเดียกับไทยเพราะมีหลายสิ่งคล้ายคลึงกันจากการใช้เครื่องเทศ ก่อนเดินทางนานนับเดือนวัสสิกาคิดเมนูอาหารใหม่ซักซ้อมกับเพื่อนทั้งสองมาแล้ว จึงไม่ตื่นเต้นหรือเครียดเกินไปกับ การประกวดครั้งนี้