เรนอุ้มมายาขึ้นมาบนรถที่มีคนขับกับตินลูกน้องคนสนิทอีกคนมาด้วย เขาจ้องมองมายาอย่างไม่ละสายตา พลางภาวนาในใจว่าอย่าให้เธอเป็นอะไรไป
"มายา!"
เรนพึมพำเบาๆ เขารู้จักชื่อของมายาเพราะในฝันเธอเป็นคนบอกกับเขาเอง เขาพิจารณารูปร่างหน้าตาของมายาอย่างละเอียด มายามีผิวที่ขาวเนียน ผมตรงสลวยสีดำสนิท รูปร่างเล็กกะทัดรัดสมส่วน ความสูงน่าจะประมาณเกือบเท่าตัวของเขาเองซึ่งน่าจะเป็นลูกครึ่งมากกว่าคนไทยแท้ๆ คิ้วโก่งเข้ม ขนตายาว จมูกโด่งรั้นนิดๆ ปากเป็นกระจับอิ่มได้รูป ในสายตาของเขามายาสวยมากจนไม่อาจละสายตาได้ และเขาจะไม่มีวันละสายตาไปจากมายาเพราะเขาหลงรักมายาตั้งแต่เห็นในความฝันแล้ว ถึงได้ส่งคนตามหามายามาตลอดแต่ไม่เจอจนกระทั่งวันนี้ และเขาจะไม่ยอมปล่อยให้มายาไปจากชีวิตของเขาแน่ๆ ไม่ว่าต้องแลกกับอะไรหรือต้องใช้วิธีไหนก็ตาม!
โรงพยาบาลM
เมื่อมาถึงโรงพยาบาลเรนก็อุ้มมายาลงจากรถตรงไปที่ห้องฉุกเฉินทันที โดยมีบุรุษพยาบาลกับพยาบาลรีบวิ่งเข้ามารับทันทีอย่างรีบเร่งเพราะทุกคนที่ทำงานในโรงพยาบาลนี้รู้จักเรนดีด้วยเรนเป็นเพื่อนรักกับเจ้าของโรงพยาบาลแห่งนี้
เรนนั่งรอที่หน้าห้องฉุกเฉินโดยมีเจกับตินและลูกน้องอีกนับสิบคนยืนคอยดูแลความเรียบร้อยอยู่ไม่ห่างนัก
เรนใจร้อนและกระวนกระวายมากแต่ไม่แสดงออกมาให้ใครได้เห็น เขากลัวเหลือเกินว่าจะเสียมายาไปโดยที่เขายังไม่ได้มีโอกาสได้รู้จักกับมายาเลย
กึก..ปัง!!ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกพร้อมกับ'หมอเอก'หรือ'เอกรัช'เพื่อนรักเพื่อนสนิทคนเดียวของเรนและเป็นเจ้าของโรงพยาบาลMแห่งนี้ด้วย
เอกรู้จักกับเรนมาตั้งแต่เด็กๆ เรียนด้วยกันเที่ยวด้วยกันมาตลอดแต่เพิ่งมาแยกกันเมื่อตอนเรียนมหาลัย เรนเลือกเรียนบริหารด้วยครอบครัวมีธุรกิจมากมายหลายอย่างทั้งสีเทาและสีขาวแถมมีอิทธิพลอีกต่างหากเรียกง่ายๆว่ามาเฟียนี่แหละ เอกเลือกเรียนหมอเพราะครอบครัวของเขามีโรงพยาบาลและเป็นหมอกันมาตั้งแต่รุ่นทวด แต่เขากับเรนก็ติดต่อกันอยู่ตลอด ซึ่งครอบครัวของเขาก็เป็นมาเฟียเหมือนกันนั่นเอง
"เธอเป็นยังไงบ้างวะ..ไอ้หมอ!?"เรนถามเสียงนิ่งๆแต่สายตาเป็นกังวลอย่างมาก
"มึงรู้จักเธอเหรอวะ!?"เอกไม่ตอบคำถามของเรนแต่ถามกลับด้วยรู้จักนิสัยของเรนดีว่าไม่เคยสนใจใครมาก่อนโดยเฉพาะผู้หญิงนอกจาก'คุณวิลัย'แม่ของเรนเท่านั้น จึงออกจะแปลกใจไม่น้อยที่เรนมีท่าทางเป็นห่วงสาวน้อยที่อยู่ในห้องฉุกเฉิน
"ตอบกู!!"เรนพูดด้วยเสียงที่เข้มขึ้นบอกถึงความจริงจังไม่ล้อเล่น
"ก็ได้ๆ..กระสุนฝังในสองนัด..ผ่าออกแล้ว..แต่.."เอกบอกแต่เว้นวรรคพลางมองหน้าเรนอย่างจริงจัง
"อะไร!?"เรนถามทันทีที่เห็นสีหน้าที่ค่อนข้างจริงจังของเอก
"เธอยังไม่พ้นขีดอันตรายเพราะเสียเลือดมาก..แล้วตอนนี้ที่โรงพยาบาลไม่มีเลือดกรุ๊ปนี้เลย..ตอนนี้กำลังติดต่อโรงพยาบาลในสาขาอยู่"เอกบอกด้วยท่าทีนิ่งๆเพราะต้องการดูท่าทีของเรน
"โรงพยาบาลของมึงใกล้จะเจ๊ง!แล้วหรือไงวะ!!?..ถึงได้ไม่มีเลือดอ่ะห๊ะ!!"เรนพูดเสียงดังอย่างไม่พอใจปนร้อนใจที่แสดงออกทางแววตาอย่างเด่นชัด ซึ่งเอกมองออกทันที
"ไอ้เวร!!มาแช่งโรงพยาบาลกู..เลือดของเธอเป็นเลือดที่หายากและมีน้อยมากที่ไทย..เลยทำให้ไม่มีในสต๊อกเลือดของโรงพยาบาลโว้ย!!"เอกว่าอย่างเหลืออด
"เธอเลือดกรุ๊ปอะไรวะ!?"เรนรีบถามโดยไม่สนใจคำด่าของเอก
"เธอมีเลือดRh-ว่ะ!!"เอกบอกตรงๆเพราะมองจากท่าทางของเรนแล้วถ้าเขาอิดออดมีหวังอาจได้กินลูกปืนแน่ๆ
"ไป!!"เรนพูดแล้วจับมือของเอกให้เดินตาม
"ไปไหนวะ!?"เอกถามอย่างไม่เข้าใจ
"เอาเลือดกูให้มายา!!"เรนพูดเสียงนิ่งๆแต่ชัดเจนมาก
"ห๊ะ!!"เอกอุทานอย่างตกใจ เขารู้ว่าเรนมีเลือดกรุ๊ปนี้แต่ไม่คิดว่าเรนจะยอมให้เลือดใครง่ายๆ แต่เมื่อกี้เหมือนเขาได้ยินเรนเรียกชื่อของสาวน้อยคนนั้น
"แต่นายคับ!!"เจกับตินรีบค้านทันที
"เอาเลือดของกูเร็วๆ!!..ถ้าช้าแล้วมายาเป็นอะไรไป..กูเผาโรงพยาบาลของมึงแน่ๆ..ส่วนมึงสองคน..ไอ้เจไปสืบเรื่องของมายามาให้กู..ส่วนไอ้ตินสืบมาว่าใครเป็นคนส่งคนมาลอบกัดกู"เรนพูดกับเอกอย่างดุดันก่อนจะหันไปสั่งเจกับตินทันที
"คับนาย"เจกับตินรับคำก่อนจะแยกย้ายกันไปทำงานตามคำสั่ง
"เออๆ..ไปๆ.."เอกบอกกับเรนก่อนจะเดินไปข้างในห้องฉุกเฉินพร้อมกันเพื่อถ่ายเลือดของเรนให้กับมายา
ในห้องฉุกเฉิน
"นี่มึงรู้จักเธอ!?"เอกถามขณะที่เรนนอนให้เลือดอยู่ และตอนนี้ภายในห้องไม่มีใครนอกจากเขากับเรนและมายาที่นอนสลบอยู่
"อืม!"เรนพยักหน้าเบาๆ
"ยังไงวะ!?"เอกถามอย่างงงๆเพราะเรนไม่เคยสนใจผู้หญิงที่ไหนขนาดซีที่ตามติดเรนมาตั้งหลายปี เรนยังไม่เคยจะสนใจเลย
"มึงจำที่กูเคยเล่าให้ฟังได้มั้ยวะ!..เรื่องฝันน่ะ!?"เรนถามด้วยสีหน้านิ่งๆแต่สายตามองมายาที่นอนสลบอยู่ที่เตียงใกล้ๆ
"อือ!จำได้..ที่มึงบอกว่าฝันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งบ่อยๆ...อ่ะ!..อย่าบอกนะว่า.."เอกพูดแล้วต้องอ้าปากค้างเมื่อพอจะเดาได้แต่มันเหลือเชื่อเกินไปจริงๆ
"ใช่..คือเธอ!"เรนบอกอย่างจริงจัง
"อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้วะ!?"เอกพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ
"ใช่..กูส่งคนตามหาจนทั่วก็ไม่เจอ..แต่พอเจอกลับมาเป็นแบบนี้อีก"เรนพูดด้วยเสียงนิ่งๆแต่เศร้า
"มึงอย่าพึ่งตีตนไปก่อนสิวะ!!..เธออาจจะดีขึ้นก็ได้..เพราะได้เลือดจากมึงน่ะ!..แต่มึงมั่นใจนะ..ว่าเป็นเธอน่ะ!"เอกให้กำลังใจก่อนจะถามกลับ
"มั่นใจสิวะ!..กูฝันถึงมายามาตั้งสองปีแล้วนะโว้ย!"เรนว่าเอกตรงๆ
"แล้วมึงคิดว่าเธอจะรู้จักมึงมั้ยวะ!?"เอกถาม
"ไม่รู้ว่ะ!..แต่จะรู้หรือไม่รู้ก็ไม่สำคัญ..เพราะต่อจากนี้ไปมายาต้องได้รู้จักกูแน่ๆ..เพราะกูจะไม่ปล่อยมายาไปไหนอีกแล้ว"เรนพูดอย่างจริงจังจนเอกต้องมองหน้าอย่างไม่อยากเชื่ออีกครั้ง
"หมายความว่าไงวะ!?..ที่จะไม่ปล่อยเธอไปน่ะ!!"เอกถามอย่างข้องใจ
"กูก็จะทำให้มายาอยู่กับกูตลอดไปไงวะ!!ถามโง่ๆนะมึงน่ะ..ไม่น่าเรียนจบหมอมาได้เลยนะ"เรนบอกก่อนจะว่าเอกตรงๆ
"ไอ้สัส!!แล้วมึงคิดว่าเธอจะยอมหรือไงวะ!?..ที่อยู่ๆมึงจะให้เธอมาอยู่กับมึงน่ะ..ไอ้เวร!!"เอกว่ากลับทันที
"กูจะทำทุกอย่างให้มายายอม..มึงคอยดูก็แล้วกัน"เรนบอกอย่างมั่นใจ
"เออคับ!!ไอ้เจ้าเล่ห์!..ไอ้มาเฟียเถื่อน!..กูจะรอดูนะคับบบ"เอกด่าพร้อมกับก้มห้วให้เรนอย่างล้อเลียน พลางคิดในใจว่าต่อจากนี้คงได้เห็นเรนในมุมที่ไม่เคยเห็นแน่ๆ
หน้าห้องฉุกเฉิน
เรนออกมานั่งรออยู่ที่เดิมหลังจากให้เลือดกับมายาแล้ว ส่วนเอกยังคงตรวจอาการของมายาอยู่ข้างในห้องฉุกเฉิน
"นายคับ..นี่ประวัติของคุณมายาคับ"เจยื่นซองใส่เอกสารสีน้ำตาลให้กับเรนที่นั่งอยู่
"ส่วนเรื่องคนที่ส่งไอ้มือปืนมา..รู้แล้วคับว่าเป็นฝีมือของพวก'อีธาน'"ตินรายงานตามที่เรนสั่ง
"ดี..ในเมื่อมันกล้าก็ส่งคนของเราไปทักทายมันสักหน่อย..แค่หอมปากหอมคอก็พอ..หึหึ"เรนรับซองเอกสารก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มที่เย็นยะเยือก
"คับนาย"ตินรับคำสั่งแล้วเดินออกไป
เรนเปิดซองเอกสารที่เจเอามาให้แล้วอ่านทำให้รู้ว่า มายาเติบโตมาในบ้านเด็กกำพร้าก่อนที่จะออกมาเลี้ยงดูส่งเสียตัวเองเรียนเมื่อ3ปีที่แล้วจนถึงตอนนี้ นี่มายาต้องลำบากขนาดไหนกันนะ ทำไมเขาถึงไม่เจอมายาให้เร็วกว่านี้ แต่ต่อไปนี้เขาจะไม่ยอมให้มายาต้องลำบากอีกแล้ว
"มายาพักอยู่ที่ไหน..กับใคร!?"เรนถามเจที่ยืนอยู่ข้างๆ
"คุณมายาเช่าห้องอยู่คนเดียวคับ..แต่..เอ่อ!"เจตอบแบบอึกอักเพราะไม่รู้ว่าควรจะบอกเรื่องนี้หรือเปล่า
"อะไร!?"เรนถามเสียงเรียบ
"มีรุ่นพี่ที่มหาลัยมักจะมาหาที่ห้องบ่อยๆคับ..แต่ไม่ได้เข้าไปในห้อง..คนดูแลบอกว่ามักจะมานั่งคุยกับคุณมายาหน้าห้องที่พักเกือบทุกวันคับ"เจรีบตอบเพราะกลัวเรนจะหงุดหงิด
"มันชื่ออะไร!?"เรนถามเสียงเข้ม
"ชื่อวาทีคับ..เรียนวิศวะปี4"เจบอก
"มายาเรียนวิศวะ!?"เรนยกคิ้วถาม
"ป่าวคับ..คุณมายาเรียนคอมพิวเตอร์กับเลขาคับ"เจบอก
"ยังไง!?"เรนถามอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมมายาถึงได้เรียนสองอย่าง
"คุณมายาเรียนคอมพิวเตอร์ภาคปกติ..ส่วนเลขาเรียนภาคสมทบคับ"เจพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างจะนับถือมายามากที่ขยันเรียนขนาดนี้
"เก่ง!..แต่ในเมื่อมายาไม่ได้เรียนวิศวะ..ไอ้นั่นก็ไม่ใช่รุ่นพี่ของมายา..มึงส่งคนไปตามดูมันไว้..อย่าให้มันมายุ่งกับมายาอีก"เรนสั่งเสียงเรียบนิ่ง
"คับนาย"เจรับคำอย่างแปลกใจเพราะเรนมีท่าทีที่สนใจมายาอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งเขาที่ติดตามเรนมานานหลายปีพร้อมๆกับตินไม่เคยเห็นมาก่อน
กึก..ปัง!!เอกเดินออกมาจากห้องฉุกเฉินด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มนิดๆ
"มายาเป็นยังไงบ้างวะ!?"เรนถามทันที
"ปลอดภัยแล้วว่ะ!..เดี๋ยวจะย้ายออกมาพักฟื้นข้างนอก"เอกตอบ
"เอาห้องพิเศษ..ไอ้เจไปจัดการติดต่อด้วย"เรนหันไปสั่งเจที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่
"คับนาย"เจรับคำก่อนจะเดินออกไป
"อ่ะนี่!..สร้อยกับจี้ของมายาที่สวมอยู่"เอกส่งสร้อยที่มีสีเหมือนเงินแต่คนที่ดูออกจะรู้ว่ามันคือทองคำขาวที่มีจี้รูปนกกางเขนสีเดียวกับสร้อยห้อยอยู่ให้กับเรน
เรนรับสร้อยกับจี้มาดูด้วยท่าทางสนใจเพราะจี้นี้มันแปลกๆแถมเหมือนเขาจะเคยเห็นมาก่อนแต่จำไม่ได้ว่าที่ไหนและเมื่อไร
"แปลกใช่มั้ย!?"เอกถามเมื่อเห็นเรนมองสร้อยกับจี้ด้วยความสนใจ
"อืม!"เรนพยักหน้าเบาๆ
"กูก็คิดเหมือนมึง..จี้นี่ไม่เหมือนจี้ทั่วๆไป..แต่เหมือนเป็นสัญญลักษณ์อะไรสักอย่างหนึ่ง"เอกพูดอย่างที่คิด
"ไม่น่าใช่..มายาเป็นเด็กกำพร้า..อยู่บ้านเด็กกำพร้ามาตั้งแต่ยังจำความไม่ได้..คงไม่มีคนใหญ่โตที่ไหนจะเอาลูกสาวไปทิ้งไว้ในที่แบบนั้นหรอก"เรนพูดตามที่เจไปสืบมา
"นี่มึง..ให้คนไปสืบประวัติมายามาแล้ว!?"เอกถามอย่างแปลกใจ
"เออ!!"เรนบอกตรงๆเพราะไม่คิดจะปิดบังอยู่แล้ว
"เอาจริงหรือวะ!?"เอกถามอย่างต้องการความมั่นใจ
"ใช่!!"เรนตอบอย่างจริงจังเช่นกัน
"555..งั้นมึงก็เตรียมระวังซีไว้ให้ดีๆ..อย่าให้มาแหกอกมายาได้ล่ะ!!"เอกขำออกมา
"ถ้าไม่กลัวตายก็เชิญ!"เรนพูดอย่างไม่แคร์
"ซีน่ะไม่เท่าไรหรอก..แต่ไรอันพ่อของซีสิวะ!..จะยอมเหรอ..ถึงขนาดลงทุนให้ซีเข้ามาใกล้ชิดกับมึงตั้งหลายปี"เอกบอก
"กูไม่สน..ไม่มีใครบังคับกูได้!"เรนบอกอย่างแน่วแน่
"เออๆ..ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกนะโว้ย!..เฮ้อ!ดูดีใจจริงที่ไอ้หน้าดุอย่างมึงจะมีคนที่ชอบจริงๆเสียที..555"เอกพูดแล้วหัวเราะอย่างล้อเลียน
"ไอ้สัส!!"เรนด่าเอกตรงๆ
กึก..ปัง!ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกพร้อมกับพยาบาลที่เข็นเตียงคนไข้ที่มีมายานอนหลับไม่ได้สติออกมา
"ไปห้องพิเศษชั้นบนสุด"เอกบอกกับพยาบาล
"ค่ะ"พยาบาลรับคำก่อนจะเข็นเตียงไปที่ลิฟต์
เรนกับเอกและเจพร้อมกับลูกน้องของเรนอีกเกือบสิบคนเดินตามไปด้วย
ห้องพิเศษ
เรนนั่งเฝ้ามายาอยู่ข้างเตียงไม่ห่างตั้งแต่เมื่อคืนจนตอนนี้ก็เริ่มเช้าแล้ว เขาเป็นห่วงมายามากถึงแม้เอกจะบอกว่าปลอดภัยแล้วแต่ถ้ามายายังไม่ฟื้น เขาก็ยังคงไม่สบายใจอยู่ดี
กึก..แอ๊ด!!ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับตินที่เดินเข้ามาพร้อมกับเจ
"มีอะไร!?"เรนถามเสียงนิ่งๆเพราะเขาสั่งไม่ให้ใครเข้ามารบกวน
"ตอนนี้อีธานส่งคนออกตามหาตัวคุณมายาตามโรงพยาบาลต่างๆ..ไปทั่วเลยคับนาย..เหมือนคิดว่าคุณมายาเห็นหน้ามือปืนเลยจะมาปิดปากน่ะคับ"ตินรายงานสิ่งที่รับรู้มาจากลูกน้องที่ส่งออกไป
"ให้คนของเราคอยสอดส่องคนที่เข้าออกโรงพยาบาลไว้ให้ดี..และส่งคนไปตามดูไอ้อีธานกับลูกน้องของมันด้วย"เรนสั่งเสียงเครียด
"คับนาย"ตินรับคำ
"ให้คนที่ไว้ใจได้มาเฝ้าหน้าห้องไว้ตลอด24ชั่วโมง..ห้ามคนอื่นที่ไม่ใช่ไอ้เอกกับพยาบาลเข้าเด็ดขาดถ้าไม่มีคำสั่งของกู"เรนสั่งอีกครั้ง เขาจะต้องมั่นใจว่ามายาจะปลอดภัย
"คับนาย"ตินก้มหัวรับคำอีกครั้ง พลางคิดในใจว่าสงสัยเขาและคนอื่นๆจะได้มีนายหญิงเสียแล้วงานนี้
