"คุณคะ!!"

ปัง!..ปัง!.

"ไม่!!!"

พรึ่บ!!เฮือก!!

'มายา'สะดุ้งตกใจตื่นลุกขึ้นมานั่งอย่างตกใจใบหน้าซีดเผือดใจสั่นระรัว เธอฝันและในฝันของเธอก็เห็นผู้ชายที่น่าจะเป็นลูกครึ่งแต่ไม่เห็นใบหน้าของเขา เห็นแค่ข้างหลังแต่เธอฝันเห็นผู้ชายคนนี้มาหลายครั้งแล้วในช่วงปีนี้และในความฝันทุกครั้งเธอไม่เคยเห็นใบหน้าของเขาเลยสักครั้งแต่ไม่มีครั้งไหนที่จะฝันร้ายแบบนี้เลย ในฝันเธอเรียกเขาก่อนที่จะมีเสียงปืนดังขึ้นและเขาก็ล้มลงมีเลือดไหลออกมาจนเต็มไปหมด ตอนที่เห็นเขาล้มลงไปเธอรู้สึกเจ็บที่หัวใจอย่างบอกไม่ถูก เธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงได้รู้สึกอย่างนั้นทั้งๆที่ไม่ได้รู้จักกับเขามาก่อน

มายาเหลือบมองนาฬิกาที่ฝาผนังบอกว่าตีสี่ครึ่งแล้ว คงจะนอนต่อไม่หลับแล้วจึงตัดสินใจลุกขึ้นเพื่อเตรียมตัวไปทำงานที่ร้านอาหาร เธอตัวคนเดียวไม่มีพ่อแม่และไม่รู้ด้วยว่าพ่อกับแม่เป็นใคร ตั้งแต่จำความได้เธอก็อยู่ที่บ้านเด็กกำพร้ามาตลอดจนกระทั่งเธอเรียนจบม.ปลายและสอบเข้ามหาลัยได้จึงออกมาหางานทำเพื่อส่งตัวเองเรียนเพราะไม่อยากเป็นภาระของบ้านเด็กกำพร้า และตอนนี้เธอก็เรียนจบมหาลัยปี3แล้วและกำลังจะขึ้นปี4 ช่วงนี้มหาลัยปิดเทอม เธอจึงทำงานที่ร้านอาหารเป็นแคชเชียร์ตั้งแต่10โมงเช้าจนถึง5ทุ่มของทุกวัน แต่ถ้ามหาลัยเปิดเธอจะทำตั้งแต่6โมงเย็นจนถึง5ทุ่ม เธอทำงานที่นี่มาตั้งแต่เข้ามหาลัยปีแรกทุกคนที่ร้านอาหารรักเธอทุกคน เธอจึงทำงานมาได้อย่างสบายใจ

ร้านอาหารX

มายามาทำงานอย่างปกติเหมือนกับทุกวันเพียงแต่วันนี้จิตใจของเธอไม่ค่อยปกตินักมันเหมือนจะมีอะไรสักอย่างที่เธอเองก็ไม่แน่ใจนัก

วันนี้ที่ร้านคนค่อนข้างมากเพราะเป็นวันหยุด มายาทำงานจนถึงสามทุ่มก็ขอออกมาเข้าห้องน้ำยังดีที่มีคนคอยเปลี่ยนมาทำหน้าที่แทน ขณะที่เธอเดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นชายคนหนึ่งเดินถือโทรศัพท์ผ่านเธอไปด้านหลังร้านที่เป็นลานจอดรถ เธอรู้สึกคุ้นเคยกับแผ่นหลังของชายคนนั้นอย่างมากจึงเผลอเดินตามออกไปอย่างไม่รู้ตัว มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากชายคนนั้นมากนัก ชายคนนั้นแม้จะยืนอยู่ที่แสงไม่สว่างมากนักแต่เธอก็พอมองออกว่าเขาน่าจะเป็นชาวต่างชาติ ด้วยรูปร่างที่สูงใหญ่กว่าคนเอเชียซึ่งก็ไม่ได้น่าเกลียดแต่มันกลับน่ามองมากกว่า เธอเผลอยืนมองเขาอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งเห็นชายอีกคนที่ยืนหลบอยู่ที่ตึกด้านข้างกำลังยื่นมือมาข้างหน้าเหมือนเล็งอะไรสักอย่าง แล้วความฝันเมื่อคืนก็แล่นเข้ามาในหัวของเธอ นั่นทำให้เธอรีบพุ่งตัวเข้าไปที่เขาทันทีแล้วเรียกแบบไม่ได้คิดอะไร นอกจากไม่อยากให้เขาเป็นเหมือนในความฝันเท่านั้น

"คุณคะ..ระวัง!!!" ปัง!ปัง!ปัง!

มายาเรียกแล้ววิ่งเข้าไปดึงชายที่เธอเดินตามมาให้หลบข้างหลังเธอแต่เสียงปืนที่ดังขึ้นทันทีทำให้เธอล้มลงโดยมีชายคนที่เธอดึงให้หลบรับตัวของเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะล้มลงกับพื้นหมดสติทันที

'เรน'ได้ยินเสียงคนเรียกพร้อมกับมีมือเล็กๆมาดึงให้ตัวของเขามายืนอยู่ข้างหลังอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว พร้อมกับเสียงปืนที่ดังขี้น3นัดแล้วร่างเล็กๆของหญิงสาวคนที่ดึงเขาไว้ก็ล้มลง เขาจึงรีบคว้าตัวของเธอไว้ในอ้อมแขนทันทีด้วยความตกใจ

"นาย!!.."

"นายคับ!!"

'เจ'ลูกน้องคนสนิทของเรนรีบวิ่งเข้ามาพร้อมกับลูกน้องคนอื่นๆอีกห้าคนอย่างเร็วเมื่อได้ยินเสียงปืนดังขึ้น

"นายเป็นอะไรหรือป่าวคับ!!"เจถาม เขาเป็นทั้งลูกน้องคนสนิทและบอดี้การ์ดของเรน

"ไม่!!..ส่งคนตามมันไป"เรนพูดเสียงนิ่งๆแต่เด็ดขาดพลางมองไปทางที่มือปืนน่าจะเพิ่งวิ่งออกไป

"คับ..พวกมึงตามไปจับมันมาให้ได้"เจรับคำสั่งก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องที่เหลือ

"ว้าย!!เรนคะ..เป็นอะไร..แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใคร?..ทำไมเรนต้องกอดเธอด้วยคะ!?"ซีถามอย่างไม่พอใจที่เห็นเรนกอดประคองหญิงสาวหน้าตาดีไว้ในอ้อมอก เธอไม่ชอบใจที่จะมีผู้หญิงคนไหนใกล้ชิดกับเรนเพราะเธอชอบเรนและตามติดเรนมาตั้งหลายปีแล้วและเธอจะไม่ยอมให้ใครมาแย่งเรนไป แม้ว่าเรนจะไม่เคยสนใจเธอเลยก็ตาม

เรนก้มมองหญิงสาวในอ้อมกอดอย่างเต็มตาเพราะเมื่อกี้มันตกใจจึงยังไม่ได้สังเกตุ แล้วเขาก็ต้องตกใจอีกครั้งตามมาด้วยความรู้สึกดีใจและแปลกใจ ในที่สุดเขาก็ได้เจอกับเธอตัวจริงเสียทีเพราะทุกครั้งที่เจอเธอคือในความฝันของเขาเท่านั้น และเธอก็คือคนที่เขารอและตามหามาตลอดสองปีที่ผ่านมาจนบางครั้งก็คิดว่าตัวของเขาคงจะบ้าไปแล้วที่เที่ยวตามหาคนที่อยู่ในความฝัน

"นายคับ!..เธอถูกยิง!!"เจบอกกับเรนที่เหมือนจะตกอยู่ในภวังค์

"เอารถออก..ไปโรงพยาบาล..เร็วๆ"เรนสั่งอย่างรีบร้อนทันทีที่เจบอกแล้วเขาก็เห็นว่ามือที่ประคองกอดเธอไว้มีเลือดเลอะเต็มไปหมด

"เรนจะไปไหนคะ!?.."ซีถามอย่างไม่เข้าใจเพราะปกติเรนจะไม่เคยสนใจใครแบบนี้แถมท่าทางที่ดูจะเป็นห่วงเป็นใยนี่อีก

"ให้คนไปส่งคุณซีด้วย"เรนสั่งเจก่อนจะรีบอุ้มมายาไว้แล้วเดินไปที่รถที่คนขับๆมาจอดรอแล้วอย่างไม่สนใจซีสักนิด

"เรน!.เรนคะ..กลับมาก่อน!!"ซีเรียกเรนเสียงดังอย่างไม่พอใจแต่เรนก็ไม่หันกลับมามองเธอด้วยซ้ำ

"เชิญคับคุณซี"เจบอกพร้อมกับผายมือไปทางรถที่จอดอยู่อีกคัน

"ชั้นจะตามเรนไป!!"ซีพูดอย่างไม่ยอมแพ้

"ไม่ไดัคับ..นายสั่งให้ไปส่งคุณที่บ้าน..อย่าขัดคำสั่งนายจะดีกว่านะคับ"เจเตือนเสียงนิ่งๆเพราะทุกคนที่รู้จักเรนจะรู้ดีว่าถ้าขัดคำสั่งของเรนจะต้องเจอกับอะไร

"ก็ได้!!"ซีรับคำอย่างไม่เต็มใจนักแต่ทำอะไรไม่ได้ ก่อนจะเดินไปขึ้นรถ

เจเมื่อเห็นซีขึ้นรถไปแล้วก็รีบขับรถตามเรนไปที่โรงพยาบาลทันทีเพราะตอนนี้ไม่รู้ว่าคนที่ลอบทำร้ายเรนจะลงมือทำอะไรอีก และถึงแม้จะมี'ติน'ที่เป็นคนสนิทอีกคนอยู่กับเรนและลูกน้องอีกหลายสิบคนแต่ก็ยังไว้ใจไม่ได้อยู่ดี

เรนอุ้มมายาขึ้นมาบนรถที่มีคนขับกับตินลูกน้องคนสนิทอีกคนมาด้วย เขาจ้องมองมายาอย่างไม่ละสายตา พลางภาวนาในใจว่าอย่าให้เธอเป็นอะไรไป

"มายา!"

เรนพึมพำเบาๆ เขารู้จักชื่อของมายาเพราะในฝันเธอเป็นคนบอกกับเขาเอง เขาพิจารณารูปร่างหน้าตาของมายาอย่างละเอียด มายามีผิวที่ขาวเนียน ผมตรงสลวยสีดำสนิท รูปร่างเล็กกะทัดรัดสมส่วน ความสูงน่าจะประมาณเกือบเท่าตัวของเขาเองซึ่งน่าจะเป็นลูกครึ่งมากกว่าคนไทยแท้ๆ คิ้วโก่งเข้ม ขนตายาว จมูกโด่งรั้นนิดๆ ปากเป็นกระจับอิ่มได้รูป ในสายตาของเขามายาสวยมากจนไม่อาจละสายตาได้ และเขาจะไม่มีวันละสายตาไปจากมายาเพราะเขาหลงรักมายาตั้งแต่เห็นในความฝันแล้ว ถึงได้ส่งคนตามหามายามาตลอดแต่ไม่เจอจนกระทั่งวันนี้ และเขาจะไม่ยอมปล่อยให้มายาไปจากชีวิตของเขาแน่ๆ ไม่ว่าต้องแลกกับอะไรหรือต้องใช้วิธีไหนก็ตาม!

โรงพยาบาลM

เมื่อมาถึงโรงพยาบาลเรนก็อุ้มมายาลงจากรถตรงไปที่ห้องฉุกเฉินทันที โดยมีบุรุษพยาบาลกับพยาบาลรีบวิ่งเข้ามารับทันทีอย่างรีบเร่งเพราะทุกคนที่ทำงานในโรงพยาบาลนี้รู้จักเรนดีด้วยเรนเป็นเพื่อนรักกับเจ้าของโรงพยาบาลแห่งนี้

เรนนั่งรอที่หน้าห้องฉุกเฉินโดยมีเจกับตินและลูกน้องอีกนับสิบคนยืนคอยดูแลความเรียบร้อยอยู่ไม่ห่างนัก

เรนใจร้อนและกระวนกระวายมากแต่ไม่แสดงออกมาให้ใครได้เห็น เขากลัวเหลือเกินว่าจะเสียมายาไปโดยที่เขายังไม่ได้มีโอกาสได้รู้จักกับมายาเลย

กึก..ปัง!!ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกพร้อมกับ'หมอเอก'หรือ'เอกรัช'เพื่อนรักเพื่อนสนิทคนเดียวของเรนและเป็นเจ้าของโรงพยาบาลMแห่งนี้ด้วย

เอกรู้จักกับเรนมาตั้งแต่เด็กๆ เรียนด้วยกันเที่ยวด้วยกันมาตลอดแต่เพิ่งมาแยกกันเมื่อตอนเรียนมหาลัย เรนเลือกเรียนบริหารด้วยครอบครัวมีธุรกิจมากมายหลายอย่างทั้งสีเทาและสีขาวแถมมีอิทธิพลอีกต่างหากเรียกง่ายๆว่ามาเฟียนี่แหละ เอกเลือกเรียนหมอเพราะครอบครัวของเขามีโรงพยาบาลและเป็นหมอกันมาตั้งแต่รุ่นทวด แต่เขากับเรนก็ติดต่อกันอยู่ตลอด ซึ่งครอบครัวของเขาก็เป็นมาเฟียเหมือนกันนั่นเอง

"เธอเป็นยังไงบ้างวะ..ไอ้หมอ!?"เรนถามเสียงนิ่งๆแต่สายตาเป็นกังวลอย่างมาก

"มึงรู้จักเธอเหรอวะ!?"เอกไม่ตอบคำถามของเรนแต่ถามกลับด้วยรู้จักนิสัยของเรนดีว่าไม่เคยสนใจใครมาก่อนโดยเฉพาะผู้หญิงนอกจาก'คุณวิลัย'แม่ของเรนเท่านั้น จึงออกจะแปลกใจไม่น้อยที่เรนมีท่าทางเป็นห่วงสาวน้อยที่อยู่ในห้องฉุกเฉิน

"ตอบกู!!"เรนพูดด้วยเสียงที่เข้มขึ้นบอกถึงความจริงจังไม่ล้อเล่น

"ก็ได้ๆ..กระสุนฝังในสองนัด..ผ่าออกแล้ว..แต่.."เอกบอกแต่เว้นวรรคพลางมองหน้าเรนอย่างจริงจัง

"อะไร!?"เรนถามทันทีที่เห็นสีหน้าที่ค่อนข้างจริงจังของเอก

"เธอยังไม่พ้นขีดอันตรายเพราะเสียเลือดมาก..แล้วตอนนี้ที่โรงพยาบาลไม่มีเลือดกรุ๊ปนี้เลย..ตอนนี้กำลังติดต่อโรงพยาบาลในสาขาอยู่"เอกบอกด้วยท่าทีนิ่งๆเพราะต้องการดูท่าทีของเรน

"โรงพยาบาลของมึงใกล้จะเจ๊ง!แล้วหรือไงวะ!!?..ถึงได้ไม่มีเลือดอ่ะห๊ะ!!"เรนพูดเสียงดังอย่างไม่พอใจปนร้อนใจที่แสดงออกทางแววตาอย่างเด่นชัด ซึ่งเอกมองออกทันที

"ไอ้เวร!!มาแช่งโรงพยาบาลกู..เลือดของเธอเป็นเลือดที่หายากและมีน้อยมากที่ไทย..เลยทำให้ไม่มีในสต๊อกเลือดของโรงพยาบาลโว้ย!!"เอกว่าอย่างเหลืออด

"เธอเลือดกรุ๊ปอะไรวะ!?"เรนรีบถามโดยไม่สนใจคำด่าของเอก

"เธอมีเลือดRh-ว่ะ!!"เอกบอกตรงๆเพราะมองจากท่าทางของเรนแล้วถ้าเขาอิดออดมีหวังอาจได้กินลูกปืนแน่ๆ

"ไป!!"เรนพูดแล้วจับมือของเอกให้เดินตาม

"ไปไหนวะ!?"เอกถามอย่างไม่เข้าใจ

"เอาเลือดกูให้มายา!!"เรนพูดเสียงนิ่งๆแต่ชัดเจนมาก

"ห๊ะ!!"เอกอุทานอย่างตกใจ เขารู้ว่าเรนมีเลือดกรุ๊ปนี้แต่ไม่คิดว่าเรนจะยอมให้เลือดใครง่ายๆ แต่เมื่อกี้เหมือนเขาได้ยินเรนเรียกชื่อของสาวน้อยคนนั้น

"แต่นายคับ!!"เจกับตินรีบค้านทันที

"เอาเลือดของกูเร็วๆ!!..ถ้าช้าแล้วมายาเป็นอะไรไป..กูเผาโรงพยาบาลของมึงแน่ๆ..ส่วนมึงสองคน..ไอ้เจไปสืบเรื่องของมายามาให้กู..ส่วนไอ้ตินสืบมาว่าใครเป็นคนส่งคนมาลอบกัดกู"เรนพูดกับเอกอย่างดุดันก่อนจะหันไปสั่งเจกับตินทันที

"คับนาย"เจกับตินรับคำก่อนจะแยกย้ายกันไปทำงานตามคำสั่ง

"เออๆ..ไปๆ.."เอกบอกกับเรนก่อนจะเดินไปข้างในห้องฉุกเฉินพร้อมกันเพื่อถ่ายเลือดของเรนให้กับมายา

ในห้องฉุกเฉิน

"นี่มึงรู้จักเธอ!?"เอกถามขณะที่เรนนอนให้เลือดอยู่ และตอนนี้ภายในห้องไม่มีใครนอกจากเขากับเรนและมายาที่นอนสลบอยู่

"อืม!"เรนพยักหน้าเบาๆ

"ยังไงวะ!?"เอกถามอย่างงงๆเพราะเรนไม่เคยสนใจผู้หญิงที่ไหนขนาดซีที่ตามติดเรนมาตั้งหลายปี เรนยังไม่เคยจะสนใจเลย

"มึงจำที่กูเคยเล่าให้ฟังได้มั้ยวะ!..เรื่องฝันน่ะ!?"เรนถามด้วยสีหน้านิ่งๆแต่สายตามองมายาที่นอนสลบอยู่ที่เตียงใกล้ๆ

"อือ!จำได้..ที่มึงบอกว่าฝันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งบ่อยๆ...อ่ะ!..อย่าบอกนะว่า.."เอกพูดแล้วต้องอ้าปากค้างเมื่อพอจะเดาได้แต่มันเหลือเชื่อเกินไปจริงๆ

"ใช่..คือเธอ!"เรนบอกอย่างจริงจัง

"อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้วะ!?"เอกพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ

"ใช่..กูส่งคนตามหาจนทั่วก็ไม่เจอ..แต่พอเจอกลับมาเป็นแบบนี้อีก"เรนพูดด้วยเสียงนิ่งๆแต่เศร้า

"มึงอย่าพึ่งตีตนไปก่อนสิวะ!!..เธออาจจะดีขึ้นก็ได้..เพราะได้เลือดจากมึงน่ะ!..แต่มึงมั่นใจนะ..ว่าเป็นเธอน่ะ!"เอกให้กำลังใจก่อนจะถามกลับ

"มั่นใจสิวะ!..กูฝันถึงมายามาตั้งสองปีแล้วนะโว้ย!"เรนว่าเอกตรงๆ

"แล้วมึงคิดว่าเธอจะรู้จักมึงมั้ยวะ!?"เอกถาม

"ไม่รู้ว่ะ!..แต่จะรู้หรือไม่รู้ก็ไม่สำคัญ..เพราะต่อจากนี้ไปมายาต้องได้รู้จักกูแน่ๆ..เพราะกูจะไม่ปล่อยมายาไปไหนอีกแล้ว"เรนพูดอย่างจริงจังจนเอกต้องมองหน้าอย่างไม่อยากเชื่ออีกครั้ง

"หมายความว่าไงวะ!?..ที่จะไม่ปล่อยเธอไปน่ะ!!"เอกถามอย่างข้องใจ

"กูก็จะทำให้มายาอยู่กับกูตลอดไปไงวะ!!ถามโง่ๆนะมึงน่ะ..ไม่น่าเรียนจบหมอมาได้เลยนะ"เรนบอกก่อนจะว่าเอกตรงๆ

"ไอ้สัส!!แล้วมึงคิดว่าเธอจะยอมหรือไงวะ!?..ที่อยู่ๆมึงจะให้เธอมาอยู่กับมึงน่ะ..ไอ้เวร!!"เอกว่ากลับทันที

"กูจะทำทุกอย่างให้มายายอม..มึงคอยดูก็แล้วกัน"เรนบอกอย่างมั่นใจ

"เออคับ!!ไอ้เจ้าเล่ห์!..ไอ้มาเฟียเถื่อน!..กูจะรอดูนะคับบบ"เอกด่าพร้อมกับก้มห้วให้เรนอย่างล้อเลียน พลางคิดในใจว่าต่อจากนี้คงได้เห็นเรนในมุมที่ไม่เคยเห็นแน่ๆ

หน้าห้องฉุกเฉิน

เรนออกมานั่งรออยู่ที่เดิมหลังจากให้เลือดกับมายาแล้ว ส่วนเอกยังคงตรวจอาการของมายาอยู่ข้างในห้องฉุกเฉิน

"นายคับ..นี่ประวัติของคุณมายาคับ"เจยื่นซองใส่เอกสารสีน้ำตาลให้กับเรนที่นั่งอยู่

"ส่วนเรื่องคนที่ส่งไอ้มือปืนมา..รู้แล้วคับว่าเป็นฝีมือของพวก'อีธาน'"ตินรายงานตามที่เรนสั่ง

"ดี..ในเมื่อมันกล้าก็ส่งคนของเราไปทักทายมันสักหน่อย..แค่หอมปากหอมคอก็พอ..หึหึ"เรนรับซองเอกสารก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มที่เย็นยะเยือก

"คับนาย"ตินรับคำสั่งแล้วเดินออกไป

เรนเปิดซองเอกสารที่เจเอามาให้แล้วอ่านทำให้รู้ว่า มายาเติบโตมาในบ้านเด็กกำพร้าก่อนที่จะออกมาเลี้ยงดูส่งเสียตัวเองเรียนเมื่อ3ปีที่แล้วจนถึงตอนนี้ นี่มายาต้องลำบากขนาดไหนกันนะ ทำไมเขาถึงไม่เจอมายาให้เร็วกว่านี้ แต่ต่อไปนี้เขาจะไม่ยอมให้มายาต้องลำบากอีกแล้ว

"มายาพักอยู่ที่ไหน..กับใคร!?"เรนถามเจที่ยืนอยู่ข้างๆ

"คุณมายาเช่าห้องอยู่คนเดียวคับ..แต่..เอ่อ!"เจตอบแบบอึกอักเพราะไม่รู้ว่าควรจะบอกเรื่องนี้หรือเปล่า

"อะไร!?"เรนถามเสียงเรียบ

"มีรุ่นพี่ที่มหาลัยมักจะมาหาที่ห้องบ่อยๆคับ..แต่ไม่ได้เข้าไปในห้อง..คนดูแลบอกว่ามักจะมานั่งคุยกับคุณมายาหน้าห้องที่พักเกือบทุกวันคับ"เจรีบตอบเพราะกลัวเรนจะหงุดหงิด

"มันชื่ออะไร!?"เรนถามเสียงเข้ม

"ชื่อวาทีคับ..เรียนวิศวะปี4"เจบอก

"มายาเรียนวิศวะ!?"เรนยกคิ้วถาม

"ป่าวคับ..คุณมายาเรียนคอมพิวเตอร์กับเลขาคับ"เจบอก

"ยังไง!?"เรนถามอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมมายาถึงได้เรียนสองอย่าง

"คุณมายาเรียนคอมพิวเตอร์ภาคปกติ..ส่วนเลขาเรียนภาคสมทบคับ"เจพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างจะนับถือมายามากที่ขยันเรียนขนาดนี้

"เก่ง!..แต่ในเมื่อมายาไม่ได้เรียนวิศวะ..ไอ้นั่นก็ไม่ใช่รุ่นพี่ของมายา..มึงส่งคนไปตามดูมันไว้..อย่าให้มันมายุ่งกับมายาอีก"เรนสั่งเสียงเรียบนิ่ง

"คับนาย"เจรับคำอย่างแปลกใจเพราะเรนมีท่าทีที่สนใจมายาอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งเขาที่ติดตามเรนมานานหลายปีพร้อมๆกับตินไม่เคยเห็นมาก่อน

กึก..ปัง!!เอกเดินออกมาจากห้องฉุกเฉินด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มนิดๆ

"มายาเป็นยังไงบ้างวะ!?"เรนถามทันที

"ปลอดภัยแล้วว่ะ!..เดี๋ยวจะย้ายออกมาพักฟื้นข้างนอก"เอกตอบ

"เอาห้องพิเศษ..ไอ้เจไปจัดการติดต่อด้วย"เรนหันไปสั่งเจที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่

"คับนาย"เจรับคำก่อนจะเดินออกไป

"อ่ะนี่!..สร้อยกับจี้ของมายาที่สวมอยู่"เอกส่งสร้อยที่มีสีเหมือนเงินแต่คนที่ดูออกจะรู้ว่ามันคือทองคำขาวที่มีจี้รูปนกกางเขนสีเดียวกับสร้อยห้อยอยู่ให้กับเรน

เรนรับสร้อยกับจี้มาดูด้วยท่าทางสนใจเพราะจี้นี้มันแปลกๆแถมเหมือนเขาจะเคยเห็นมาก่อนแต่จำไม่ได้ว่าที่ไหนและเมื่อไร

"แปลกใช่มั้ย!?"เอกถามเมื่อเห็นเรนมองสร้อยกับจี้ด้วยความสนใจ

"อืม!"เรนพยักหน้าเบาๆ

"กูก็คิดเหมือนมึง..จี้นี่ไม่เหมือนจี้ทั่วๆไป..แต่เหมือนเป็นสัญญลักษณ์อะไรสักอย่างหนึ่ง"เอกพูดอย่างที่คิด

"ไม่น่าใช่..มายาเป็นเด็กกำพร้า..อยู่บ้านเด็กกำพร้ามาตั้งแต่ยังจำความไม่ได้..คงไม่มีคนใหญ่โตที่ไหนจะเอาลูกสาวไปทิ้งไว้ในที่แบบนั้นหรอก"เรนพูดตามที่เจไปสืบมา

"นี่มึง..ให้คนไปสืบประวัติมายามาแล้ว!?"เอกถามอย่างแปลกใจ

"เออ!!"เรนบอกตรงๆเพราะไม่คิดจะปิดบังอยู่แล้ว

"เอาจริงหรือวะ!?"เอกถามอย่างต้องการความมั่นใจ

"ใช่!!"เรนตอบอย่างจริงจังเช่นกัน

"555..งั้นมึงก็เตรียมระวังซีไว้ให้ดีๆ..อย่าให้มาแหกอกมายาได้ล่ะ!!"เอกขำออกมา

"ถ้าไม่กลัวตายก็เชิญ!"เรนพูดอย่างไม่แคร์

"ซีน่ะไม่เท่าไรหรอก..แต่ไรอันพ่อของซีสิวะ!..จะยอมเหรอ..ถึงขนาดลงทุนให้ซีเข้ามาใกล้ชิดกับมึงตั้งหลายปี"เอกบอก

"กูไม่สน..ไม่มีใครบังคับกูได้!"เรนบอกอย่างแน่วแน่

"เออๆ..ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกนะโว้ย!..เฮ้อ!ดูดีใจจริงที่ไอ้หน้าดุอย่างมึงจะมีคนที่ชอบจริงๆเสียที..555"เอกพูดแล้วหัวเราะอย่างล้อเลียน

"ไอ้สัส!!"เรนด่าเอกตรงๆ

กึก..ปัง!ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกพร้อมกับพยาบาลที่เข็นเตียงคนไข้ที่มีมายานอนหลับไม่ได้สติออกมา

"ไปห้องพิเศษชั้นบนสุด"เอกบอกกับพยาบาล

"ค่ะ"พยาบาลรับคำก่อนจะเข็นเตียงไปที่ลิฟต์

เรนกับเอกและเจพร้อมกับลูกน้องของเรนอีกเกือบสิบคนเดินตามไปด้วย

ห้องพิเศษ

เรนนั่งเฝ้ามายาอยู่ข้างเตียงไม่ห่างตั้งแต่เมื่อคืนจนตอนนี้ก็เริ่มเช้าแล้ว เขาเป็นห่วงมายามากถึงแม้เอกจะบอกว่าปลอดภัยแล้วแต่ถ้ามายายังไม่ฟื้น เขาก็ยังคงไม่สบายใจอยู่ดี

กึก..แอ๊ด!!ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับตินที่เดินเข้ามาพร้อมกับเจ

"มีอะไร!?"เรนถามเสียงนิ่งๆเพราะเขาสั่งไม่ให้ใครเข้ามารบกวน

"ตอนนี้อีธานส่งคนออกตามหาตัวคุณมายาตามโรงพยาบาลต่างๆ..ไปทั่วเลยคับนาย..เหมือนคิดว่าคุณมายาเห็นหน้ามือปืนเลยจะมาปิดปากน่ะคับ"ตินรายงานสิ่งที่รับรู้มาจากลูกน้องที่ส่งออกไป

"ให้คนของเราคอยสอดส่องคนที่เข้าออกโรงพยาบาลไว้ให้ดี..และส่งคนไปตามดูไอ้อีธานกับลูกน้องของมันด้วย"เรนสั่งเสียงเครียด

"คับนาย"ตินรับคำ

"ให้คนที่ไว้ใจได้มาเฝ้าหน้าห้องไว้ตลอด24ชั่วโมง..ห้ามคนอื่นที่ไม่ใช่ไอ้เอกกับพยาบาลเข้าเด็ดขาดถ้าไม่มีคำสั่งของกู"เรนสั่งอีกครั้ง เขาจะต้องมั่นใจว่ามายาจะปลอดภัย

"คับนาย"ตินก้มหัวรับคำอีกครั้ง พลางคิดในใจว่าสงสัยเขาและคนอื่นๆจะได้มีนายหญิงเสียแล้วงานนี้