แสนจันทร์มือไม้สั่นทำอะไรไม่ถูก จู่ ๆ หน้าก็มืดเหมือนจะเป็นลม เพราะนิยายที่เริ่มเขียนมาตลอดสองเดือน จู่ ๆ ก็มีคนกล่าวหาว่าเธอไปลอกเลียนแบบของนักเขียนชื่อดัง
เธอพึ่งเข้าวงการนักเขียน ตั้งใจจะเขียนนิยายหาเงินเลี้ยงลูก แรกเริ่มนั้นเธอเพียงแค่ต้องการเงินเท่านั้น แต่พอนานวันเข้าเธอก็พบว่าเธอหลงรักอาชีพนักเขียนโดยไม่รู้ตัว
ทุกอักษรทุกคำที่พิมพ์ลงไปยังแป้นคีย์บอร์ดเธอคิดออกมาจากสมองเธอทุกคำ แต่แล้วทำไมคนอื่นถึงมากล่าวหาเธอแบบนี้
แล้วนิยายของนักเขียนคนนั้นเธอก็ไม่เคยอ่าน!!
ในเมื่อเธอไม่ผิดเธอก็ต้องแสดงความจริงให้คนอื่นรู้ แสนจันทร์พยายามอธิบายกับนักเขียนเจ้าของเรื่องที่ทักมา แต่อีกฝ่ายก็เอาแต่ทนายมาอ้าง
หนักสุดก็คือให้ทนายโทรมาขู่!!
แต่หนักยิ่งกว่าทนายก็คือ ให้คนที่สนับสนุนเขาเข้ารุมด่าแล้วเอาเธอไปประจานในกลุ่มต่าง ๆ
ตอนนี้มือเธอสั่นตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก เสียงลูกน้อยสองขวบก็กำลังร้องงอแงด้วยความหิว แสนจันทร์พยายามวางความคิดจากปัญหาที่เกิดรีบลุกขึ้นไปหยิบกระป๋องนมเพื่อจะชงให้ลูกกิน
มือพยายามเปิดฝากระป๋องแต่ก็แกะลำบาก มือไม้สั่นจนเธอต้องรวบรวมสติตัวเองให้ดี
“ลูกดาวหนูรอก่อนลูก” ปากพูดปลอบลูกไปแต่ใครกันที่จะมาปลอบเธอ แม่เลี้ยงเดี่ยวอย่างเธอกว่าจะหาเงินเลี้ยงตัวเองและลูกได้ในแต่ละวันก็แสนจะยากเย็น
หากไม่เพราะอยู่เพื่อลูกเธออาจจะตายไปแล้วก็ได้ คำว่าตายทำให้มือเธอหยุดแสนจันทร์มองไปยังคานบนหลังคาบ้านเช่าหลังเก่านี้
ในใจก็คิดว่าหากเธอตายไปให้พ้น อาจจะทำให้เธอหลุดพ้นกับปัญหาที่เกิดก็เป็นได้ เสียงฝานมดังขึ้นทำให้เธอได้สติหันมาเปิดฝานม ออกแต่ก็พบว่านมผงที่ลูกสาวจะกินยังไม่มี
ลูกดาวแพ้นมวัว นมที่จะกินได้ก็มีแค่นมแพะเท่านั้น แถมนมแพะก็มีราคาแพงกว่านมทั่วไป เงินที่มีแม้แต่ค่าเช่าค่ากินก็แทบจะไม่เหลือ
ความหวังเดียวของเธอก็คือนิยายเรื่องนั้น หวังเพียงถ้ามันได้ออกขายอาจจะทำให้เธอมีบ้าน มีเงินซื้ออาหารซื้อนมให้ลูก แต่ตอนนี้ชีวิตเหมือนพังไม่เป็นท่า
หมดแล้วขาเธอทรุดลงพื้นไม้ทิ้งกระป๋องนมที่ว่างเปล่าลงพื้นอย่างไม่ไยดี เสียงลูกสาวตัวน้อยยังคงร้องไห้ไม่หยุด แสนจันทร์จึงลุกขึ้นไปหาเธอแล้วสวมกอดร้องไห้หนักกว่าเดิม
สุดท้ายก็ไม่มีอะไรกิน เธอหันมองข้าวสารถ้วยสุดท้ายจัดการลุกขึ้นทำเป็นข้าวต้มเกลือ ต้มน้ำให้เยอะเพื่อจะได้กินให้พอสองคน เด็กน้อยพอได้ข้าวเปล่าอิ่มท้องก็เลยเลิกงอแงชั่วคราว
แสนจันทร์จึงกลับมายังหน้าคอมพิวเตอร์อีกครั้ง มองคอมพิวเตอร์เก่าที่ยืมมาจากเพื่อนข้างบ้านที่เขาจะขายทิ้ง หน้าจอคอมพิวเตอร์กะพริบเป็นเส้นสลับกันไป เสียงมือถือเธอดังขึ้นไม่ขาดสาย
จนกระทั่งอินเทอร์เน็ตที่ซื้อไว้อัปเดตนิยายนั้นหมดลงอย่างไร้ประโยชน์ ไม่นานก็มีเบอร์แปลกโทรเข้ามา
“หากคุณไม่ยอมรับผิด เราจะส่งเรื่องฟ้องคดีอาญาและแพ่งกับคุณ”
มือเธอสั่นทิ้งมือถือที่รับสายลงพื้น น้ำตาหยดลงแก้มบางจนแทบจะเป็นสายเลือด อยากมีคนกอดอยากมีคนปลอบใจแต่ก็ทำได้เพียงแค่กอดตัวเองเท่านั้น
สายตาเธอหันมองรอบกายคิดว่าพอจะมีอะไรจำนำเพื่อสู้คดีได้ไหม ไม่มีอะไรเลยรอบด้านล้วนว่างเปล่า แต่สายตาเธอกลับพบเชือกเส้นหนึ่งที่เธอคิดจะเอามาผูกเปลให้ลูกกับต้นไม้หลังบ้าน
แสนจันทร์ลุกขึ้นจากนั้นก็เดินไปหามันแล้วเงยหน้ามองไปยังคานด้านบน มองหาเก้าอี้กลมจากนั้นก็ใช้เชือกผูกเป็นปม น้ำตาเธอหยดลงพื้นหันมองลูกสาวที่กำลังเล่นตุ๊กตา
“แม่ขอโทษ” เสียงเธอขอโทษลูกสาวสุดที่รัก สติที่ไร้ความคิดก็วางคอลงไปบนเชือก จากนั้นก็ขยับเก้าอี้ออกห้อยขาลงมา
อาการของคนใกล้ตายเป็นอย่างไรนะ ใช่แบบที่เธอรู้สึกหรือเปล่า ภาพแห่งความทรงจำในอดีตกลับมา ตั้งแต่เธอถูกผู้ชายคนแรกในชีวิตทิ้งไปทันทีที่รู้ว่าเธอท้อง
เธอต้องออกจากวิทยาลัยกลางคัน ต้องอุ้มท้องเพียงลำพังคนเดียว เธอต้องออกมาทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟร้านอาหารพอเจ้านายรู้ว่าเธอท้องตอนห้าเดือนก็ไล่เธอออก
ตอนนั้นเธอสิ้นไร้หนทางเหมือนเช่นวันนี้แต่เพราะครั้งนั้นเธอได้ยินเด็กน้อยขยับในท้องครั้งแรก เธอจึงตระหนักว่ายังมีอีกชีวิตอยู่เธอต้องสู้
หลังจากวันนั้นเธอก็พยายามหางานทำมาตลอดสุดท้ายแล้วก็ได้เป็นแค่คนเข็นผักในตลาด สองมืออุ้มท้องโตเข็นผักจนคลอดสุดท้ายพอคลอดแล้วก็ต้องถูกไล่ออกจากงาน
ให้เธอกลับบ้านเธอก็ไม่กล้ากลับ ให้เธอโทรไปขอร้องพ่อแม่ที่ไล่เธอออกจากบ้านก็ไม่กล้าสู้หน้า สุดท้ายแล้วเธอก็ต้องอุ้มลูกไปขอข้าววัดกิน
จนสุดท้ายก็มาเจอบ้านหลังนี้ที่อยู่ท้ายวัด เจ้าอาวาสขอความเมตตาจากเจ้าของบ้านลดค่าเช่าให้ เดือนละพันบาท สำหรับคนอื่นคงหาได้ไม่ยาก
แต่แม่เลี้ยงเดี่ยวแบบเธอแสนยากเย็นเหลือเกิน สุดท้ายแล้วเธอก็ค้างค่าเช่ามาสามเดือน จนเจ้าของบ้านคิดจะให้เธอออกไปอยู่ที่อื่น
สองปีมานี้เธอพยายามทำงานทุกอย่าง แบกเด็กน้อยขึ้นหลังทำงานที่เขาจ้างทุกสิ่ง สุดท้ายแล้วก็ไม่เหลืออะไรเลยเมื่อเศรษฐกิจแย่ลงเรื่อย สุดท้ายแล้วเธอก็ไม่มีใครจ้าง
ตอนที่กำลังสิ้นหวังหนทางเธอก็มองกล่องหนังสือที่มีนิยายที่เธอเคยซื้อไว้ตอนเด็ก ๆ สะสมจนมีจำนวนมาก ของพวกนี้สามารถทำเงินได้สุดท้ายเธอก็เอาออกมาขายจนหมดมันก็ไม่พอค่าใช้จ่ายอยู่ดี
ตอนนั้นเองที่เธอมองหนังสือเล่มโปรดแล้วคิดว่าถ้าตัวเองได้เขียนนิยายแล้วขายก็คงดี จึงเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธออยากเป็นนักเขียน อยากมีเงินซื้อนมลูก อยากมีเงินจ่ายค่าเช่าบ้าน อยากมีเงินซื้ออาหารไว้กิน แค่นี้เธอผิดด้วยหรือ
ทำไมพวกเขาถึงกล่าวหาเธอแบบนั้น
ทำไมพวกเขาไม่คิดถามเธอว่าเธอทำจริงไหม ก็ตัดสินว่าเธอผิดแล้ว
ทำไมความยุติธรรมถึงกลับมาทำร้ายคนไม่มีทางสู้
แล้วเธอจะหาใครให้ช่วยได้อีกกัน...
ไม่มีแล้วไม่มีจริง ๆ...
เสียงเด็กน้อยร้องไห้ดังขึ้น ทำให้คนที่ใกล้จะตายนั้นได้สติ แสนจันทร์ก้มลงมองลูกสาวตอนนั้นเองที่เธอได้สติ ถึงจะไม่มีกินจนตายเธอก็ควรจะสู้เพื่อลูก ไม่ใช่ยอมแพ้ง่าย ๆ แบบนี้ สองมือพยายามดึงเชือกให้หลุดแต่ยิ่งดิ้นเชือกก็ยิ่งรัดคอแน่น
แสนจันทร์พยายามดิ้นรนใช้เท้าเขี่ยเก้าอี้กลับมาแต่ยิ่งใช้เท้าเตะมันเท่าไรเก้าอี้นั้นก็ยิ่งห่างไปอีกจนกระทั่งล้มลงพื้นเสียงดัง
ไม่นะ เธอตายไม่ได้ในใจเธอพยายามคิดแบบนั้น แต่ลมหายใจของเธอกำลังจะหมดลงจริง ๆ ดวงตาเธอเต็มไปด้วยสีขาวโพลน ใบหน้าลูกสาวก็แทบมองไม่เห็นเริ่มหายไปจากสายตาเธอ
ลูกดาวแม่ขอโทษที่แม่คิดง่ายไป
ลูกดาวลูกจะอยู่อย่างไรถ้าไม่มีแม่
ช่วงจังหวะสุดท้ายที่คิดว่าตัวเองไม่รอดนั้น จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงดังขึ้นดวงตาเธอมองทุกอย่างเป็นสีขาวแล้ว
ส่วนคนที่ถีบประตูก็หันมองหญิงสาวที่กำลังจะผูกคอตายก็รีบวิ่งมาประคองขาเอาไว้ยกขึ้นสูง
เฮือก... ลมหายใจเข้ามาทางปอดของคนที่ใกล้หมดลมหายใจ แสนจันทร์เหมือนคนที่ตายแล้วได้เกิดใหม่
ไม่นานคนมาช่วยก็พาเธอลงมาได้สำเร็จ จากนั้นก็เรียกอีกฝ่าย
“คุณ คุณ”
แสนจันทร์มองภาพที่เริ่มชัดกลับมาเหมือนเดิม มองเห็นใบหน้าของผู้ชายคนหนึ่งแต่จำไม่ได้ว่าเคยเห็นที่ไหน จากนั้นภาพก็เลือนหายไปเพราะหมดสติไปเสียก่อน
หัสดินจึงอุ้มหญิงสาวพาขึ้นรถเก๋งของตัวเองจากนั้นก็พาไปส่งโรงพยาบาล ตอนที่ไปถึงพยาบาลหันมองเด็กน้อยที่อยู่ใกล้ ๆ ก็ถาม
“ภรรยาคุณเป็นอะไรหรือคะ” จู่ ๆ ได้เมียโดยไม่ได้หา เขาไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดี แต่เพื่อตัดปัญหาที่เขาไปยุ่งเรื่องข้างบ้านจึงตอบกลับไปว่า “เธอหกล้มคอไปถูกเชือกรัดคอจนเกือบตาย ดีที่ผมกลับไปบ้านทันครับ”
ถ้าบอกว่านี่เป็นเรื่องโกหกก็ว่าได้ อะไรจะบังเอิญขนาดนั้นเชียว แม้พยาบาลไม่อยากจะเชื่อแต่ก็ต้องช่วยคนป่วยก่อน จึงพาเธอเข้าห้องฉุกเฉินปฐมพยาบาลให้หมอตรวจไม่นานเธอก็ฟื้น
“ลูกดาว ลูกสาวฉัน” แสนจันทร์ลืมตาขึ้นมาก็ถามถึงลูกสาว พยาบาลเห็นว่าเธอฟื้นดีแล้วจึงเรียกพ่อและลูกเข้ามาด้านใน ตอนที่แสนจันทร์มองเห็นลูกน้อยถูกคนอื่นอุ้มก็ตกใจ
และตกใจยิ่งกว่าที่เขาเรียกเธอว่า “ที่รักเป็นอย่างไรบ้างหายแล้วใช่ไหมผมตกใจแทบแย่”
ฉันจะตกใจมากกว่าที่คุณพูดแบบนั้นกับฉัน จากนั้นเขาก็กะพริบตาข้างหนึ่ง ทำให้เธอหันมองพยาบาลอีกครั้ง
“ถ้าอาการดีขึ้นแล้วสามารถกลับบ้านได้เลยค่ะ โชคยังดีนะคะที่คุณพ่อพามาเอง ถ้าเป็นคนอื่นกว่าจะได้รักษาคงนานค่ะ”
ประโยคนี้ของพยาบาลทำให้เธอเข้าใจเจตนาของเขา จึงไม่พูดแก้ตัวแต่อย่างใด ให้เขาพาเธอกลับบ้าน จากนั้นพอขึ้นรถเธอก็ยกมือไหว้ทันที
“ขอบคุณที่ช่วยฉันค่ะ”
“คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีก ถ้าผมเข้าไปช่วยไม่ทันคุณนั่นแหละจะตายตาไม่หลับ คิดดูว่าลูกคุณจะอยู่ยังไง”
แสนจันทร์ก้มลงหอมแก้มลูกสาวด้วยความรู้สึกผิดจริง ๆ สองมือกอดเธอไว้แน่นกว่าที่เคยเป็นมา ความอบอุ่นของตัวเด็กน้อยและเสียงเต้นหัวใจของเธอทำให้เธอรู้ว่าโชคดีแค่ไหนที่เธอยังมีชีวิตอยู่
พอเห็นเธอเศร้าเขาที่คิดจะบ่นต่อก็พูดไม่ออก มองเธอร้องไห้ออกมาอีกรอบ คนเราจะมีเรื่องทุกข์ใจขนาดไหนถึงขนาดต้องฆ่าตัวตายเขาเองก็ยังไม่แน่ใจ
ในเมื่อตัวเองเป็นทนายก็ควรสืบเรื่องราวให้ดีเสียก่อนที่จะตัดสินคนอื่นแค่เพียงไม่กี่ชั่วโมงที่พบกัน เขาจึงนิ่งเงียบตลอดทางปล่อยให้หญิงสาวร้องไห้ออกมาให้พอ
จากนั้นเมื่อมาถึงบ้านของเธอและบ้านของเขาที่อยู่ติดกัน ด้วยความหวังดีหัสดินก็เดินไปส่งหญิงสาวถึงบ้าน พอเข้าไปถึงก็เห็นเชือกและเก้าอี้ เขาก็รีบเก็บเชือกแล้วเอาไปทิ้งถังขยะหน้าบ้านทันที
เด็กน้อยง่วงจนหลับไปแล้ว แสนจันทร์จึงพาเด็กน้อยเข้าไปนอนในห้องด้านในที่มีเพียงแค่ฟูกบางเท่านั้น คนอยากรู้อยากเห็นก็ชะโงกมองรอบห้องด้านใน
“แล้วสามีคุณไปไหน?”
“ไม่มี” เสียงหญิงสาวตอบรับแบบเสียงแข็ง เหมือนไม่พอใจที่เขาถามถึงสามีที่เคยอยู่ในชีวิตเธอมาก่อน
คนที่กำลังสืบก็ถอยออกมาด้านนอก หันมองรอบบ้านพบเพียงเสื่อน้ำมันกับเก้าอี้ที่เธอใช้ฆ่าตัวตาย หันมองกระป๋องนมที่กำลังตกหล่นอยู่ ก่อนจะพบข้าวต้มในถ้วยที่ยังเหลือทิ้งเอาไว้
ถ้าหนักกว่านี้ก็คงกินดินไปแล้วเขาคิดแบบนั้น จึงล้วงกระเป๋าเงินตัวเองขึ้นมาแล้วส่งให้อีกฝ่าย
“เงินนี้ไว้ซื้อนมกับข้าว”
แสนจันทร์มองแบงก์เทาที่เขาส่งให้ก็ส่ายหน้า “ฉันรับไว้ไม่ได้”
จะตายอยู่แล้วยังจะเรื่องมากอีก หัสดินไม่เข้าใจความคิดอีกฝ่ายเท่าไร “ผมเองก็มีไม่มากเท่าไร เพราะพึ่งทำงานเป็นทนายได้แค่สองเดือน แต่เงินนี้ก็คงทำให้คุณไม่คิดฆ่าตัวตาย”
แสนจันทร์มองเงินตรงหน้า ใช่เวลาที่จะมานึกถึงบุญคุณศักดิ์ศรีก็ใช่เหตุ จึงยอมรับเงินดังกล่าวแต่
“ฉันไม่รับเงินเปล่า ๆ ค่ะ ให้ฉันทำความสะอาดบ้านคุณแทนได้ไหม”
หัสดินมองคนตรงหน้า เขาที่พึ่งเป็นทนายเป็นแค่พนักงานของบริษัทว่าความไม่ใช่เจ้าของบริษัทเสียหน่อย เงินจากทนายและเงินรอบนอกก็แค่หมื่นกว่า ๆ
ตอนนี้เหมือนเอาขาไปหาภาระที่ไม่ใช่ของตนก็รู้สึกเสียเปรียบชอบกล แต่ก็ “ถ้าไม่ได้ฉันไม่ขอรับเงินนี้ค่ะ”
เธอคิดแล้วว่าเดี๋ยวจะลองหาเงินด้วยวิธีอื่น ส่วนเขาก็เหมือนคนถูกใครปฏิเสธแล้วหงุดหงิดโดยเฉพาะคนที่พึ่งช่วยชีวิตไป
มือเขาจับมือเธอแล้วยัดเงินใส่มือ “ทำความสะอาดแค่สัปดาห์ละสองวัน เสาร์กับอาทิตย์ พรุ่งนี้ยังไม่ต้องค่อยทำอาทิตย์ทีเดียว ไว้วันทำงานผมจะบอกว่าอะไรตรงไหนห้ามแตะเข้าใจไหม”
แสนจันทร์พยักหน้ามองแบงก์สีเทาตรงหน้าก็คิดว่าจะเอามันไปเสียค่าเช่าสักเดือนหนึ่งก่อน ส่วนเงินไว้กินข้าวคงต้องไปขอหลวงตาก่อน
“อะอื้ม” เสียงในลำคอคนตรงประตูทำให้พวกเราหันมอง
“ได้เงินแล้วก็เอามาจ่ายค่าเช่า” สองมือเจ้าของบ้านเดินมาแล้วดึงแบงก์สีเทาลอยไปต่อหน้าจากนั้นก็บ่นต่อ
“พันเดียว เธอค้างค่าเช่าฉันสามเดือนนะ ถ้าไม่เพราะหลวงตาช่วยฉันจะไม่ยอมลดค่าเช่าให้หรอก อะไรเนื้อไม่ได้กินยังต้องเอากระดูกมาแขวนคออีก เด็ก ๆ ขนของออกไปให้หมด”
“เดี๋ยวสิป้า ป้าไล่พวกเธอออกจากบ้านกลางดึกแบบนี้แล้วพวกเธอจะไปอยู่ที่ไหน”
“อยู่ที่ไหนก็เรื่องของเธอไม่เกี่ยวกับฉัน” แสนจันทร์มองคนที่กำลังขนของเธอออกไป สายตามองพวกเขาที่กำลังจะตรงไปยังคอมพิวเตอร์เครื่องเดียวของเธอ หญิงสาวก็รีบเข้าไปขวางทาง
“ฉันยอมออกแล้วป้าแต่ขอเวลาคืนนี้อีกคืน พรุ่งนี้ฉันจะไป”
ป้ารวยหันมองสีหน้าหญิงสาว ใจเธอก็ไม่อยากจะทำเท่าไร แต่เพราะว่าตัวเองก็ต้องกินต้องใช้จึงต้องหาคนเช่าใหม่ที่ได้ราคาสูงกว่ามาแทน
“ได้ ถ้างั้นพรุ่งนี้ถ้าฉันเห็นยังอยู่ถึงตอนนี้ข้าวของพวกนี้ฉันก็จะยึดให้หมด เสียเวลาทำมาหากินจริง ๆ”
พูดจบก็ออกจากห้องไป เหลือเพียงเธอและเขากับเด็กน้อยที่ยังนอนหลับสนิท แสนจันทร์ทรุดลงพื้นอีกครั้งรอบนี้เธอจนหนทางจริง ๆ
ส่วนเขาที่คิดว่าไม่ใช่เรื่องของตนแต่แรกก็อดยุ่งเรื่องชาวบ้านไม่ได้ “ขนของไปไว้ที่บ้านผมก่อน ไว้ค่อยคิดอีกรอบว่าจะไปพักที่ไหน”
อย่างไรพรุ่งนี้เขาก็ไม่อาจทนเห็นหญิงสาวไม่มีที่อยู่ สรุปสุดท้ายที่คนเขาบอกว่า การช่วยเหลือคนได้บุญกุศล สำหรับเขาแล้วตอนนี้การช่วยเหลือคนกลับได้ความทุกข์มาเพิ่มมากกว่า
สุดท้ายแล้วข้าวของที่มีเพียงนิดก็ย้ายมาอยู่บ้านเขา ชายหนุ่มมองแสนจันทร์ที่กำลังอุ้มเด็กน้อยนอนบนโซฟา
แสนจันทร์มองบ้านไม้ชั้นเดียวแต่ด้านในกว้างกว่าบ้านเช่าที่เธออยู่ มองไปยังด้านในมีถึงสองห้องนอนและห้องน้ำ พร้อมกับบริเวณห้องรับแขกและมีห้องครัวเล็ก ๆ อยู่ใกล้กับห้องน้ำด้านหลัง
“เดี๋ยวผมไปจัดการห้องด้านในก่อน” หัสดินบอกเธอแล้วเดินไปยังห้องติดกันซึ่งปกติจะเป็นห้องสำหรับเก็บของ เมื่อเข้าไปถึงก็ถอนใจอีกรอบเพราะว่ามีแต่กล่องหนังสือเต็มไปหมด
“เดี๋ยวฉันทำความสะอาดเองค่ะ คุณ” แสนจันทร์จะเรียกชื่ออีกฝ่ายก็ลืมไปว่ายังไม่รู้จักชื่อ
“หัสดิน เรียกผมดินก็พอ”
“ฉันแสนจันทร์ค่ะ เรียกจันทร์ได้ค่ะ ฝากคุณดินช่วยดูลูกดาวด้วยนะคะ ฉันกลัวแกจะตื่นขึ้นมา”
หัสดินพยักหน้ารับคำจากนั้นก็เดินกลับไปยังโซฟา พอนั่งลงก็มองเด็กน้อยตัวเล็กผอมกำลังนอนกอดตุ๊กตากระต่ายที่ดูเก่าและเหมือนจะเป็นของเล่นชิ้นเดียวที่เธอมี
กลับบ้านมาว่าจะหาอะไรกินสักหน่อยจึงลุกขึ้นเข้าครัวเพื่อหาของกิน ก็เจอแต่มาม่าและน้ำเปล่า ชีวิตโสดเป็นอะไรที่แสนรันทดเหมือนกัน บ่นเสร็จก็หยิบมาม่าสองถ้วยที่เหลือ หันไปต้มน้ำได้ไม่นานเธอก็ออกมาพร้อมกับเหงื่อโชกท่วมตัว
หัสดินนั่งลงกินมาม่าถ้วยของตัวเองมองเธอขนข้าวของตัวเองเก็บใส่ในห้องจนโล่งเหมือนเดิม จากนั้นก็อุ้มเด็กน้อยเข้าไปนอนด้านในเขาสงสัยจึงอดลุกขึ้นเดินไปดูไม่ได้ เมื่อเห็นห้องที่รกถูกจัดเป็นระเบียบก็ต้องมองตาค้าง
กล่องที่ดูเกะกะก็ถูกแบ่งโซนไว้ริมผนังฝั่งขวา ส่วนทางด้านซ้ายก็เป็นที่นอนของเด็กน้อยและข้าวของที่เธอมีพร้อมกับคอมพิวเตอร์เครื่องนั้น เขามองพัดลมอันเล็กที่เธอกำลังเสียบก็ส่ายหน้า
จึงเดินไปยังห้องตัวเองหยิบพัดลมที่ได้เป็นของขวัญปีใหม่และไม่ได้ใช้งานเอามาให้เธอ “ใช้ตัวนี้ดีกว่า เธอเองก็จะได้ไม่ร้อน”
“ขอบคุณค่ะ” แสนจันทร์ยกมือขอบคุณอีกฝ่าย
“เราอายุเท่าไร ดูเหมือนหน้าตายังเด็กอยู่”
“ยี่สิบค่ะ” แสนจันทร์พูดอายุตัวเอง
“ก็แสดงว่าจบ ม.หกแล้ว”
“จบปวช.ค่ะ เลขานุการ”
ดวงตาเขาเปิดกว้างอย่างน่าสนใจ “แสดงว่าพิมพ์งานเก่ง”
แสนจันทร์พยักหน้ารับคำ “แล้วคอมนั่นใช้ทำอะไร”
“พิมพ์นิยายค่ะ แต่ตอนนี้” สายตาเธอเศร้าลงแต่ก็ไม่ได้พูดความจริงกับเขา “ไม่จำเป็นแล้ว”
หัสดินได้ยินเสียงเศร้า แต่เวลากลางดึกแบบนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาเค้นความจริงกับคนที่กำลังคิดจะฆ่าตัวตาย
“หิวไหม ผมมีมาม่าเหลืออีกหนึ่งถ้วย”
แสนจันทร์อยากปฏิเสธแต่เสียงท้องเธอเกิดร้องขึ้นมาเขาจึงกึ่งบังคับกึ่งขู่ให้เธอไปนั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับเขาที่เดิม
หัสดินกลับมาที่โต๊ะ พบว่าบะหมี่เริ่มพองตัวจึงนั่งลงรีบกินก่อนที่จะเย็นแล้วไม่อร่อย ส่วนเธอก็หยิบมันแกะใส่น้ำร้อนแล้วยืนอยู่ที่เดิมไม่กล้านั่งลงบนโต๊ะอาหารพร้อมเขา
เจ้าของบ้านหันมองแล้วพูด “ผมไม่กัดคุณหรอกมานั่งด้วยกันได้”
แสนจันทร์จึงถือถ้วยบะหมี่ไปนั่งตรงข้ามเขา ระหว่างรอบะหมี่สุกเขาที่กำลังกินก็เอ่ยถามต่อ
“แล้วทำไมไม่กลับบ้าน”
แสนจันทร์ส่ายหน้าไม่ยอมตอบ “แล้วพ่อของลูกดาว”
เธอก็ส่ายหน้าไม่ยอมตอบอีกเหมือนเดิม จนหัสดินถอนใจจึงถามอีกเรื่อง “แล้วคิดได้หรือยังว่าจะไปอยู่ที่ไหน”
หญิงสาวส่ายหน้าอีกรอบ “คงต้องไปขอหลวงตาอยู่วัดสักสองสามวันค่ะ”
กลัวแต่จะอยู่ยาวมากกว่า แล้ววัดก็ใช่ที่พักของผู้หญิงกับเด็กผู้หญิงเสียด้วย ไหน ๆ ก็ช่วยมาถึงตอนนี้แล้วก็ช่วยให้ตลอดแล้วกัน
“อยู่กับผมไปก่อน ไว้มีทางไปก็ค่อยว่ากัน”
คนที่กำลังตักบะหมี่ใส่ปากเงยหน้ามองเขา ดวงตาก็เอ่อด้วยน้ำตาออกมา จนเจ้าของบ้านนิ่งงันแล้วพยายามกลบความรู้สึกสงสารก่อนลุกขึ้นไปล้างถ้วยบะหมี่แทน
“วางไว้เถอะค่ะ เดี๋ยวจันทร์ทำเอง” แสนจันทร์วางมือจากบะหมี่รีบมาดึงถ้วยเขาออกจากมือแล้วเอาไปล้างเอง
หัสดินยอมตามใจจึงเดินถอยห่างหันมองบะหมี่ที่กำลังยังกินค้างอยู่ของเธอ “กินให้เสร็จก่อนค่อยล้างก็ได้ ผมจะอ่านหนังสือห้ามทำเสียงดังเข้าใจไหม”
“ค่ะ” จากนั้นก็หันหลังเข้าห้องตัวเองทันที
แสนจันทร์พ่นลมหายใจโล่ง รู้สึกขอบคุณเขาที่ช่วยเหลือเธอในครั้งนี้ คิดว่าบุญคุณนี้เธอจะไม่มีวันลืมเด็ดขาด
เธอหันมองรอบบ้านจากนั้นก็หยิบจับไม้กวาดขึ้นมากวาดบ้านให้ พยายามทำตัวเงียบเชียบที่สุด แต่สุดท้ายแล้วก็มีเสียงเด็กน้อยร้องขึ้นมา
แสนจันทร์ด้วยความตกใจจึงรีบวิ่งเข้าไปในห้อง เด็กน้อยคงหิวเพราะกินแค่ข้าวต้มเพียงถ้วยเดียว “อย่าร้องลูก เราอยู่บ้านคุณลุงเขาอย่าทำเสียงดังเข้าใจไหม”
แต่เด็กน้อยที่ยังไม่รู้ความพอหิวก็ร้องออกมาไม่อาจอดทนได้ สุดท้ายแล้วผ่านไปสิบนาทีก็ยังไม่หยุดร้อง คนที่กำลังอ่านสำนวนทนายความอยู่ก็วางลงแล้วเดินออกมา
“ทำไมถึงร้อง”
“แกคงหิวค่ะ”
คำว่าหิวดูจะสะเทือนใจคนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านอย่างเขาจริง ๆ หัสดินเงยหน้ามองนาฬิกาบนฝาผนังพบว่าเป็นเวลาสี่ทุ่มพอดี เขาจึงเดินเข้าห้องแล้วหยิบกุญแจรถจากนั้นก็ออกจากบ้านไป
เมื่อไปถึงซูเปอร์มาร์เก็ตหน้าปากซอย ก็ยืนมองชั้นที่ขายนมผงสายตากวาดมองทั้งชั้น ก่อนจำยี่ห้อกระป๋องนมที่ตกหล่นบนพื้นจึงเดินไปกำลังจะมองก็เห็นราคาที่สูงกว่ายี่ห้ออื่นเท่าตัว
“นมสำหรับเด็กแพ้นมวัวค่ะ นมยี่ห้อนี้แพงกว่ายี่ห้ออื่น คนเป็นพ่อแม่ก็จะลำบากหน่อยนะคะ”
แม่ที่อุ้มลูกอีกคนมายืนข้าง ๆ จากนั้นก็หยิบกระป๋องนมยี่ห้อที่พูดถึง “สำหรับคนมีเงินก็มองว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่สำหรับคนหาเช้ากินค่ำอย่างพวกเรานะคือเรื่องที่หนักมาก แต่เพื่อลูกแล้วแม้จะต้องอดข้าวก็ต้องยอม”
หญิงสาวก้มลงหอมแก้มลูกที่อยู่บนเป้สะพายเด็กด้านหน้าจากนั้นก็ไปจ่ายเงิน หัสดินหันมองราคากระป๋องนมอีกครั้งจึงหยิบมาสองกระป๋อง
คิดว่าจะหยิบแค่นั้น แต่พอเห็นร่างเด็กน้อยที่ดูผอมไร้แรงเดินก็เลยเดินเลยไปยังแผนกอาหาร หยิบไปหยิบมาก็ได้มาอีกหนึ่งตะกร้าเต็ม ๆ
พอไปจ่ายเงินแบงก์เทาสองใบก็ปลิวไปโดยไม่รู้ตัว ไม่ได้แบบนี้ต้องเพิ่มในบัญชีนี้ ทำงานขาดทุนแบบนี้เหมือนเอาเงินทิ้งแม่น้ำ
ถึงบ่นไปก็เท่านั้น สุดท้ายแล้วเขาก็หิ้วของที่ซื้อกลับมาบ้าน มาถึงก็เห็นคนเป็นแม่กำลังอุ้มเด็กน้อยปลอบจนหลับเขาวางถุงแล้วพูด
“ในนั้นมีนม ปลุกแกมากินจะได้ไม่ตื่นมาร้องอีก ผมต้องทำงานแล้วของชิ้นอื่นก็เก็บเข้าตู้เย็นด้วย”
วางเสร็จก็หันหลังให้แล้วเข้าห้องปิดประตูเหมือนเดิม สีหน้าบึ้งตึงของเขาขัดกับการกระทำมาก
แสนจันทร์ได้แต่ขอบคุณเขาในใจ จากนั้นก็หยิบกระป๋องนมที่เธอไม่มีปัญญาซื้อขึ้นมามองก็น้ำตาไหลรินออกมาอีกครั้ง เปิดกระป๋องนมขึ้นมาชงให้ลูกกิน
เด็กน้อยกินด้วยความหิวจนอิ่มจากนั้นก็หลับไป แสนจันทร์ยกผ้าขึ้นห่มลูกสาวหันพัดลมให้คลายร้อน จากนั้นก็ออกจากห้องเพื่อไปจัดการพวกเนื้อผักที่เขาซื้อมา
เสียงด้านนอกแม้ไม่ดังมาก แต่ก็พอทำให้เจ้าของบ้านรู้สึกว่าอีกฝ่ายยังไม่นอน หัสดินวางแว่นตาลงจากนั้นก็เดินไปยังด้านนอกมองไปหญิงสาวกำลังขัดถูบ้านจนสะอาดเอี่ยม
เขาที่ไม่ได้ทำความสะอาดบ้านมานานก็ยังรู้สึกว่าสิ่งที่เขาช่วยเหลือหญิงสาวก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร เอาเถอะเรื่องเธอค่อยคิดว่าจะเอาอย่างไรพรุ่งนี้แล้วกัน
เสียงนาฬิกาปลุกตอนตีห้าดังขึ้นทำให้หัสดินที่นอนหลับลุกขึ้นมาเพื่อจะเตรียมตัวไปทำงาน แต่พอเปิดประตูออกมาเดินไปถึงห้องน้ำก็พบหญิงสาวกำลังเตรียมอาหารไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว
“คุณตื่นตีเท่าไร”
“ประมาณตีสี่ค่ะ”
หัสดินนึกถึงตอนเที่ยงคืนที่เธอยังไม่นอน ก่อนมองไปยังด้านหลังบ้านก็พบว่าเสื้อผ้าของเขาถูกตากเรียบร้อยแล้ว แถมยังมีกางเกงในแขวนเอาไว้ด้วย!!
“คุณซักกางเกงในผมด้วย”
แสนจันทร์เงยหน้ามองเขาแล้วตอบ “ค่ะ”
เป็นเขาเองมากกว่าที่เขินจากนั้นก็พูดเสียงติด ๆ ขัด ๆ “ต่อไปไม่ต้องซักแล้วกางเกงในนั้นผมซักเอง”
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่ถือ”
“แต่ผมถือ” หัสดินตอบกลับอย่างรวดเร็ว แสนจันทร์ก็รีบรับคำ “ได้ค่ะ ฉันจะแยกไว้ให้นะคะ”
พอเห็นสีหน้าเธอเศร้าอย่างรู้สึกผิดเขาเองก็เหมือนเดิม
“ถึงคุณจะมีลูกแล้ว แต่ผมยังไม่มีแฟนยังไงก็รู้สึกว่ามันแปลกอยู่ดี”
“ค่ะ” ตอบแค่คำเดียวจากนั้นก็หันไปยกแกงจืดบนหม้อมาวางบนโต๊ะ แสนจันทร์ใช้ช้อนตักแล้วส่งให้เขา
“คุณช่วยชิมหน่อยไม่แน่ใจว่ารสชาติถูกปากไหม”
หัสดินมองสภาพตัวเองที่ยังไม่อาบน้ำล้างหน้า แต่ก็ยอมเดินไปรับช้อนมาเพื่อชิมรสชาติ ในใจคำแรกที่ชิมก็คือ ‘อร่อย’
แต่เขาไม่พูดออกไปเด็ดขาด “ได้แล้วผมกินได้ทุกอย่าง”
ก็มันอร่อยทุกอย่างแล้วจะให้เขาติอย่างไร จากนั้นก็เดินเข้าห้องน้ำ เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเกร็งเพราะมีคนอื่นอยู่ด้วย การอาบน้ำครั้งนี้จึงเร็วกว่าปกติ
เมื่อออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเดียวอย่างเคยตัว พอเห็นหน้าหญิงสาวเขาก็รีบหันหลังกลับ แต่หญิงสาวกลับมองเห็นเขาเป็นหิน มองเลยผ่านแล้ววิ่งไปในห้องเพราะเสียงลูกร้องตื่นแล้ว
ตอนนี้เขาก็เลยเร่งฝีเท้ากึ่งวิ่งเข้าห้องตัวเองแล้วรีบปิดประตูจากนั้นก็รู้สึกโล่งใจ เอ๊ะทำไมรู้สึกเหมือนไม่ได้อยู่บ้านตัวเอง คิดไปก็เท่านั้นเมื่อหันมองนาฬิกาใกล้หกโมงแล้ว
ถ้าออกรถช้ารถอาจจะติดแล้วไปถึงที่ทำงานสายแน่นอน เขาจึงรีบแต่งตัวกำลังจะเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อมองหาเสื้อก็พบว่าทุกตัวไม่ได้รีด จึงออกจากห้องนอนอีกครั้ง
เสียงเขาค่อนข้างเกรงใจ “พอดีผมต้องไปทำงานสาย จะรบกวนคุณมากไปไหมถ้าจะช่วยรีดผ้าให้หน่อย ผมจะกินข้าวก่อน”
แสนจันทร์ที่ส่งขวดนมให้ลูกกินพยักหน้ายิ้ม จากนั้นก็รับเสื้อและกางเกงเขาไปรีดให้ ส่วนเขาก็นะยังออกมาในชุดผ้าขนหนูตัวเดิมเหมือนกัน
เขานั่งลงตรงข้ามเด็กหญิงตัวน้อย “ชื่ออะไรนะเรา”
“ลูกดาวค่ะ”
“ผมถามเด็กไม่ได้ถามคุณ”
“แกพูดไม่ได้ค่ะ” ร้องได้อย่างเดียวแต่พูดออกมาเป็นประโยคไม่ได้ และดูเหมือนพัฒนาการจะช้ากว่าเด็กทั่วไปด้วย สำหรับแม่แล้วเป็นเรื่องที่ทำใจได้แล้ว
แต่... หนุ่มข้างบ้านตอนนี้ถึงกับตกใจ ถึงว่าตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้เด็กน้อยไม่ยอมพูดสักคำเอาแต่ร้องอย่างเดียว สายตาเขาหันมองแม่เลี้ยงเดี่ยวตรงหน้า
เธอต้องผ่านอะไรมาบ้างในช่วงสามปีนี้ ที่แน่ ๆ อาจจะไม่มีวันเวลาที่ดีแน่นอน เขาพยายามสะบัดสายตาสงสารออกหันมาตักข้าวแล้วรีบกินเพื่อไปทำงาน
ปกติแล้วมื้อเช้าเขากินแค่กาแฟแก้วเดียว แม้ไม่คุ้นชินกับการกินอาหารเช้า แต่เขาก็ตักกินไปถึงสองจาน!! บ้าไปแล้ว อาหารที่เธอทำอร่อยเป็นบ้า!!
แสนจันทร์ที่เงยหน้าจากเตารีดมองเจ้าของบ้านตักกินอย่างอร่อยก็ยิ้มมีความสุข เธอรีดจนเสร็จก็นำไปแขวนด้านในห้องของเขาให้ มองสำรวจห้องที่ดูรก หนังสือวางเกะกะเต็มไปหมด
อีกทั้งผ้าปูก็ยับยู่ยี่ แทนที่จะรีบออกก็คันไม้คันมือจัดให้เขาต่อ คนกินข้าวเสร็จรีบวางจานแล้วกลับมายังห้องตัวเองจากนั้นก็ปิดประตู ด้วยความเคยชิน เขาจึงรีบถอดผ้าขนหนูออกจากนั้นก็หันไปเพื่อหยิบเสื้อผ้า
“เฮ้ย!!” เสียงร้องเขาดังทำให้คนที่กำลังจัดผ้าปูคิดจะหันมอง
“เดี๋ยวอย่าหันมา” หัสดินรีบคว้าผ้าขนหนูขึ้นมาจากนั้นก็รีบผูก
“คุณเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร” ไม่สิเขากินอร่อยจนลืมสังเกตว่าเธออยู่ไหนต่างหาก
“ฉันเอาผ้ามาแขวนให้ค่ะ แต่เห็นว่าห้องรกคิดจะเอาผ้าปูและผ้าห่มไปซักให้มันค่อนข้างอับ เลยเปลี่ยนชุดใหม่ให้ก่อน”
แสนจันทร์หันไปหาเขาก็พบว่าเขาอยู่ในชุดผ้าขนหนูผืนเดียวเหมือนเดิม จึงก้มลงหยิบผ้าปูเตียงและผ้าห่มชุดเก่าออกจากห้อง สีหน้าแววตาเหมือนคนไร้ความรู้สึก
ส่วนเขาที่เป็นผู้ชายยังรู้สึกตกใจมากกว่าอีก สองมือรีบคว้าเสื้อผ้าตัวเองมาสวมใส่แล้วออกจากบ้านไป
เสียงรถของหัสดินออกไปแล้ว แสนจันทร์จึงลุกจากการแช่ผ้าขึ้นมาสำรวจห้องเขา ก่อนจะมองสำรวจหนังสือกองโตแล้วหันมองชั้นวางหนังสือที่ว่างเปล่าเหมือนซื้อมาตั้งไว้เฉย ๆ
เธอจึงใช้ความรู้เรื่องการจัดเก็บเอกสาร จัดเรียงมันขึ้นชั้นจากนั้นก็ทำกระดาษและสมุดเล็กบอกรายละเอียดของหนังสือแต่ละชั้น วางบนโต๊ะทำงานให้เขา
ทำงานหมดไปครึ่งวันก็ได้เวลานอนของลูกสาวจึงพาเจ้าตัวเล็กไปนอนที่โซฟาด้านนอกเปิดหน้าต่างที่มองเห็นสระปลาที่ติดกับวัด บรรยากาศยามเที่ยงจึงไม่ร้อนอบอ้าวจนเกินไป
เธอหันมองลูกสาวที่หลับสบายจึงล้มตัวลงนอนด้วยกัน นอนหลับไปนานเท่าไรไม่รู้ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู
“คุณทนาย” แสนจันทร์ลืมตาขึ้นแล้วเดินไปยังประตู เมื่อเปิดออกมาก็พบว่าเป็นผู้หญิงสูงอายุ
ป้าข้างบ้านทำสีหน้าแปลกใจ “คุณเป็นใคร?” ถามเหมือนว่าตัวเองเป็นเมียหลวงของคุณทนาย ส่วนเธอเป็นเมียน้อยอย่างไรไม่รู้
“ฉันเป็นคนทำงานบ้านให้คุณทนายค่ะ”
ออ ก็แค่คนทำงานบ้าน “ฉันทำแกงเทโพปลาเค็มมาฝากคุณทนายยังไงก็ฝากไว้ด้วย”
ป้าบัวกวาดสายตาสำรวจอีกรอบ ก่อนจะพบเด็กน้อยที่นอนหลับอยู่ สายตาก็ยิ่งสงสัยคิดว่าที่หญิงสาวพูดอาจจะเป็นเรื่องโกหก พอประตูปิดลงเธอก็รู้สึกคันปาก จึงคิดจะไปเมาท์ที่ตลาดสักหน่อยจะได้หายคัน
ด้วยอิทธิฤทธิ์ป้าบัวข้างบ้านจึงทำให้ข่าวที่หญิงสาวเข้ามาอยู่ในบ้านของทนายกระจายทั่วตลาด ตั้งแต่หน้าตลาดจนถึงท้ายตลาดเป็นเรื่องคุยสนุกปาก
ส่วนคนที่ไม่ยุ่งเรื่องคนอื่นหรือไม่สนว่าใครจะนินทาตน กำลังมองมือถือที่ปิดเครื่องอยู่ เธอไม่กล้าแม้แต่จะเปิดออกอ่าน ไม่กล้าแม้แต่จะกล้าเปิดคอมพิวเตอร์
พอคิดถึงเรื่องที่โดนกล่าวหาหัวใจเธอก็ร้องไห้อีกครั้ง แรงที่จะต่อสู้ก็ยังไม่มี จึงหันมาขัดพื้นกวาดบ้านต่อจนสะอาดเสียยิ่งกว่าสะอาด
ตอนที่เจ้าของบ้านกลับมายังจำไม่ได้ว่านี่บ้านตัวเองจริง ๆ หรือเปล่า
“คุณได้พักบ้างไหม”
แสนจันทร์พยักหน้า “งีบเมื่อตอนกลางวันค่ะ”
“ผมไม่ได้ใช้ให้คุณทำงานหนักแบบนี้นะ”
“ให้ฉันทำเถอะค่ะ สมองจะได้ไม่ว่าง” หัสดินเดินไปยังหลังครัวมองอาหารที่เสร็จร้อน ๆ หอมลอยเตะจมูก
เอ้อการมีผู้หญิงอยู่บ้านดีแบบนี้นี่เอง ว่าแต่เขากำลังคิดอะไรอยู่ พอคิดว่าตัวเองคิดเลอะเทอะก็คิดจะหยิบจาน
“อาบน้ำล้างมือก่อนเถอะค่ะ มาร้อน ๆ ด้านนอกเชื้อโรคเยอะปลอดภัยไว้ก่อน”
ประโยคนี้เหมือนแม่ชอบพูดกับเขาบ่อย ๆ ชายหนุ่มเงยหน้ามองคนพูด จากที่คิดจะดื้อพอเห็นสีหน้าเศร้านั้นเลยยอมไม่ดื้อก่อนลุกขึ้นไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า พอออกมาก็เห็นว่าเธอกำลังป้อนอาหารให้ลูกสาวกินอยู่
สายตามองแกงเทโพปลาเค็ม “คุณรู้ได้ไงว่าผมชอบกิน”
แสนจันทร์ส่ายหน้า “ป้าข้างบ้านเอามาให้ค่ะ”
“หมายถึงป้าบัวนะหรือ”
คิ้วหัสดินขมวดเข้าหากัน รอบก่อนเขาทำคดีให้จนอีกฝ่ายชนะคดีเงินกู้ได้สำเร็จ ต่อมาแกก็มักจะทำอาหารมาเผื่อเสมอ เพียงแต่อีกฝ่ายค่อนข้างจะปากมากพอสมควรคิดว่าพอเห็นหญิงสาวแล้วไม่รู้ว่าตอนนี้เรื่องไปไหนถึงไหนแล้ว
แต่เพราะเขาไม่ได้อยู่บ้านบ่อยนัก อีกทั้งไม่ค่อยได้ไปตลาดจึงไม่เดือดร้อนที่จะสนใจเรื่องซุบซิบนินทาเท่าไร
เขานั่งลงแล้วมองแกงจืดเต้าหู้ราดบนข้าวร้อน ๆ เด็กน้อยตักกินเองบ้าง แม่ป้อนบ้าง สรุปแล้วเขากินข้าวหมดจานเธอก็ยังไม่ได้กิน
“เดี๋ยวผมดูแกให้เอง คุณกินข้าวเถอะ” หัสดินลุกขึ้นแล้วอุ้มเด็กน้อยไปยังด้านหน้าโซฟา ก่อนจะมองหาของเล่นของเด็กที่มองทั่วบ้านก็มีแค่กระต่ายเน่าตัวหนึ่งเท่านั้น
ความคิดแรกแวบเข้ามาว่าถ้ามีเวลาเขาจะหาซื้อมาเพิ่มให้ แต่เอ๊ะรู้สึกจะทำเกินหน้าที่เพื่อนบ้านไปหรือเปล่า ทำไปทำมาเริ่มรู้สึกเหมือนเป็นพ่อคนหนึ่งไม่ใช่หนุ่มข้างบ้านแล้ว
ลูกดาวเงยหน้ามองคนตรงหน้า จากนั้นก็รับตุ๊กตาเข้ามากอดไว้แน่น จากนั้นก็หอมแล้วส่งให้อีกฝ่ายหอมตาม หัสดินยิ้มรับมาแต่ก็ไม่ได้หอมตาม เพียงแต่ดัดเสียงเป็นเด็กแล้วคุยแทน
“ว่าไงคุณลูกดาวข้าคือกระต่ายเน่าวันนี้จะมาเล่นกับเจ้า”
ลูกดาวเงยหน้ามองเขาไม่กะพริบตาก่อนจะยิ้มออกมามีเสียงหัวเราะเล็กน้อย
ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้เขาลุกขึ้นไปเปิดประตูพบว่าเป็นป้าบัวคนเดิม ที่คราวนี้หอบหิ้วผลไม้มาฝาก
“คุณทนายป้าเอาผลไม้มาฝาก ของหลานอิฉันมันเอาจากสวนมาฝากเมื่อวาน”
หัสดินรับผลไม้แล้วขอบคุณ แต่ป้าบัวก็ยังไม่กลับยังยืนที่เดิมสายตาสอดส่องเข้าไปด้านใน มองเห็นหญิงสาวกำลังล้างจาน
“เมียคุณทนายหรือคะ”
หัสดินสะอึกกับคำถาม “คนข้างบ้านครับป้า พอดีเขาไม่มีที่อยู่ก็เลยให้มาอยู่ก่อน คิดว่าอีกสองสามวันคงหาที่อยู่ได้ครับ”
เขาก็บอกไปตามจริงไม่ได้ปิดบังอะไร แต่ป้าบัวไม่ได้คิดแบบนั้นนะสิ ถ้าไม่เป็นอะไรกันแล้วทำไมต้องให้มาอยู่ด้วยกัน อย่างไรเหตุผลก็ฟังไม่ขึ้นอยู่ดี
ป้าบัวกวาดสายตาอีกรอบอย่างเสียดายในใจก็บ่นไปว่า ไม่น่าเลยเสียของดี ๆ หมด ตอนแรกว่าจะให้หลานตัวเองที่กำลังทำงานเป็นพยาบาลมาเจอกับพ่อทนายสุดหล่อหน่อย สุดท้ายก็เสร็จสาวข้างบ้าน
พอรู้สึกไม่พอใจป้าบัวก็เลยต่อความยาวจากเรื่องที่คุณทนายพูดเอาไว้ ไม่สิเติมเพิ่มเป็นละครอีกหนึ่งเรื่องยาวไปตั้งแต่หัวตลาดยันท้ายตลาด
แสนจันทร์ล้างจานเสร็จก็เดินไปเก็บผ้าห่มพับเก็บเอาไว้ในตู้ให้หัสดิน ก่อนจะกลับมาหาลูกสาวก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังหัวเราะเล่นสนุกอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
คำถามแรกสำหรับเธอ เธอเป็นแม่ไม่ดีพอหรือเปล่า สองปีมานี้น้อยเหลือเกินที่จะได้มีเวลาเล่นกับลูกแบบนี้ เพราะเธอหรือเปล่าลูกดาวถึงไม่พูด เพราะเธอหรือเปล่าเด็กน้อยจึงมีพัฒนาการช้ากว่าเด็กคนอื่น
สุดท้ายแล้วเธอก็โทษตัวเองเข้าไปอีก
“ลูกดาวมากับแม่มะ ให้คุณทนายทำงานก่อน”
หัสดินหันมองคนเป็นแม่ที่เดินมาอุ้มเด็กหญิงเข้าไปในห้อง เขาก็เลยลุกขึ้นจะเข้าห้องเพื่อไปทำงาน ตอนเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่ทันสังเกตว่าห้องเปลี่ยนไปเยอะ
อีกทั้งหนังสือ!! ด้วยความตกใจคิดว่าหนังสือจะหายจึงรีบเดินไปดูในชั้น ก่อนจะพบว่าหนังสือถูกจัดเรียงตามอักษรเป็นระเบียบเมื่อกลับมายังโต๊ะทำงานก็พบว่ามีสมุดจดรายชื่อหนังสือแต่ละชั้นให้พร้อม
เขาต้องยอมรับเลยว่าความคิดในตอนแรกที่คิดว่าหาเรื่องใส่ตัว ตอนนี้เหมือนจะเอาเรื่องสบายเข้าตัวมากกว่า ชีวิตที่ต้องอยู่กับการทำงานเลิกดึก ข้าวปลาไม่ได้กินก็เหมือนจะเข้าที่เข้าทาง
สายตากวาดมองรอบห้องอีกครั้ง มีหญิงสาวไว้ทำงานบ้านให้ก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไรจริง ๆ คงต้องคิดแล้วว่าจะทำยังไงต่อไป
เช้าวันอาทิตย์ต่อมารุ่งเช้าวันใหม่ แสนจันทร์มองผักและอาหารสดที่หายไปเยอะพอสมควรจึงคิดจะเดินไปบอกเขา แต่พบว่ามีแบงก์สีเทาวางอยู่บนโต๊ะเรียบร้อยแล้วพร้อมกับกระดาษโน้ต
“ผมไปธุระช่วงเช้ายังไงคุณก็ไปซื้อของในตลาดใส่ตู้เย็นให้หน่อยครับ ออกจากบ้านก็เอากุญแจบ้านใส่ใต้กระถางต้นดอกชบาได้เลยครับเผื่อผมกลับมาก่อน”
แสนจันทร์เก็บเงินใส่กระเป๋า แล้วหยิบเป้สะพายหลังใส่ลูกน้อยแล้วออกจากบ้านพร้อมรถเข็นใส่ของเล็ก ๆ เดินจากบ้านลัดเลาะผ่านวัดไปไม่นานก็เจอตลาด เมื่อไปถึงสิ่งแรกที่เธอมองก็คือราคา
เดินเทียบทั่วตลาดหนึ่งรอบก่อนจะเลือกราคาที่ถูกที่สุด ระหว่างที่กำลังเลือกมะเขือเทศคิดว่าจะเอาไปทำต้มยำให้คุณทนายตอนเย็น แม่ค้าขายผักที่คุ้นเคยก็เงยหน้าแล้วถาม
“ตอนนี้ทำงานอะไรนะเรา” คนเคยทำงานเข็นผักมาหนึ่งปีเงยหน้าแล้วยิ้ม
“ตอนนี้ว่างงานค่ะ”
เธอหยิบแบงก์เทาส่งให้ป้าเดือน อีกฝ่ายก็ตกใจ
“ว่างงานแล้วเอาเงินมาจากไหน หรือว่าที่เขาพูดกันว่าเราไปเป็นเมียน้อยคุณทนายจริงใช่ไหม”
คนไม่มีเมียหลวงแต่มีเมียน้อยแล้วตอนนี้คงสะดุ้ง
แสนจันทร์ถึงกับหน้าซีดแล้วรีบปฏิเสธ “เปล่านะป้า ฉันแค่ไม่มีที่อยู่คุณทนายก็เมตตาฉันให้ฉันพักที่บ้านก่อนจะหาที่อยู่ได้ เงินนี้ก็ของคุณทนายฉันเอากลับไปทำอาหารให้คุณทนายค่ะ”
ป้าเดือนพยักหน้าเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง “คนดี ๆ แบบคุณทนายเขาก็ต้องได้ผู้หญิงดี ๆ สินะ เราเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวมีลูกติดแบบนี้ยังไงเขาก็ไม่มอง ป้าว่าเรารีบหาที่อยู่อื่นเถอะ ก่อนที่ชื่อเสียงคุณทนายจะด่างพร้อยไปมากกว่านี้”
ได้ยินแบบนี้เธอก็ยิ่งรู้สึกผิด ตอนกลับมาถึงบ้านเธอก็รีบจัดการอาหารสดใส่ตู้เย็น เก็บเสื้อผ้าไว้ให้คุณทนายรีดผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะเข้าห้องเก็บเสื้อใส่กระเป๋า
สายตาเธอหันมองคอมพิวเตอร์ด้วยสายตาเสียใจ จึงเขียนโน้ตแปะใส่ตู้เย็นเอาไว้ คิดว่าถ้าหาที่อยู่ได้แน่นอนจะกลับมาเอาของที่เหลือตอนนี้ขอฝากคุณทนายไว้ก่อน
แสนจันทร์มองรอบบ้านด้วยสายตาเศร้า จากนั้นก็หันหลังให้ปิดประตูจากนั้นก็ใส่กุญแจใต้กระถางดอกชบา แล้วพาเด็กน้อยออกจากบ้านคุณทนายไปตามทางที่ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนกันแน่
สายฝนที่กำลังโปรยลงมานั่นทำให้คนที่กำลังพาช่างมาต่อเติมห้องด้านหลังเพิ่มถึงกับปวดหัว กว่าจะมาถึงก็เปียกปอนไปหมดทั้งตัวเขาลงจากรถมองรถกระบะช่าง
คนงานที่นั่งอยู่ด้านหลังเปียกปอนไปหมดทั้งตัว
“คุณทนายยังไงก็เริ่มงานก่อนไม่ได้ต้องรอให้ฝนหยุดก่อน ยังไงผมขนของลงก่อนพรุ่งนี้จะกลับมาใหม่นะครับ”
คนใจร้อนอย่างทนายพยักหน้าเห็นด้วย กำลังจะเข้าบ้านก็เห็นประตูกุญแจคล้องอยู่ หรือว่าเธอจะติดฝนที่ตลาดยังไม่กลับมาหันมองเวลานี่ก็บ่ายสามแล้ว ถ้าไปเดินตลาดทั้งวันคงไม่ใช่แน่
ลางสังหรณ์ว่าต้องมีเรื่องทำให้หัสดินรีบยกกระถางดอกชบาขึ้นหยิบกุญแจบ้านแล้วเปิดเข้าไปดูด้านใน มองทุกอย่างเรียบร้อยเหมือนตอนออกมา
ฝีเท้าเขาเดินไปยังห้องของหญิงสาวพบคอมพิวเตอร์วางอยู่ก็รู้สึกเบาใจ แต่พอมองให้ดีอีกรอบก็พบว่าเสื้อผ้าหายไปหมด แสดงว่าเธอไปแล้วจริง ๆ
เขาควรรู้สึกโล่งใจที่ไม่มีภาระให้ต้องดูแลหรือใส่ใจใช่ไหม แต่ทำไมเขารู้สึกกังวลรู้สึกเป็นห่วงว่าสองแม่ลูกจะกินอยู่อย่างไร ตอนนี้ไปอยู่ที่ไหน หรือมีที่พักไว้สำหรับนอนคืนนี้หรือยัง
เสียงสายฝนที่พัดกระหน่ำเข้ามาไม่หยุด ชายหนุ่มเงยหน้าไปนอกหน้าต่างก็ยิ่งรู้สึกกังวลใจ หันมองร่มที่วางอยู่ตรงหน้าก็ลุกขึ้นแล้วหยิบออกจากบ้านเพื่อไปตามหาเธอ
แสนจันทร์อุ้มลูกไว้ในอกหลบฝนอยู่ใต้ศาลาริมทางของถนน หลังจากเดินมาครึ่งวันเธอก็พบว่าตัวเองไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน จึงขอพักเอาแรงเสียก่อน หันมองลูกสาวที่กำลังร้องไห้ด้วยความหิว เธอหยิบขวดนมที่ชงติดมือมาส่งให้ลูกน้อยกินแล้วนอนบนตัก
สายฝนที่สาดลงมายังศาลาที่ไม่ได้กันฝนเท่าไร แสนจันทร์จึงใช้ผ้าห่มขึ้นมาห่มกันฝนให้ลูกสาว เธอมองเด็กน้อยที่กินนมนิ่งสงบเหมือนเด็กน้อยจะยอมรับสภาพความลำบากที่เรามีไปแล้วจึงไม่ได้งอแงแต่อย่างใด
ลูกดาวกินจนหลับไปแต่สายฝนก็ยังไม่หยุด จนความมืดเริ่มมืดขึ้นเรื่อย ๆ เธอคิดว่าคืนนี้อาจจะต้องนอนที่ศาลาริมทางนี้ก่อน แต่แล้วก็มีมอเตอร์ไซค์เข้ามาจอดหน้าศาลา
จากนั้นก็มีกลุ่มวัยรุ่นสองคนเข้ามาหลบฝน วัยรุ่นสองคนนั้นหันมองคนที่อยู่ก่อนแล้ว จึงขยับไปทางด้านซ้ายของศาลาแทน ส่วนเธอเองก็ขยับไปทางขวาเว้นระยะห่างอย่างระวังตัว
แต่ฝนก็เหมือนจะแกล้งพวกเรา เพราะยิ่งนานก็ยิ่งตกหนัก เธอนั่งได้ไม่นานก็ได้กลิ่นบุหรี่ลอยเข้ามา จึงเงยหน้ามองวัยรุ่นสองคนนั้นกำลังสูบบุหรี่อยู่ควันของบุหรี่ลอยเข้ามาทางจมูก เธอก็ก้มลงมองลูกสาวแล้วเอาผ้าห่มคลุมให้มิดกว่าเดิม
วัยรุ่นสองคนหันมองหญิงสาวที่หน้าตาดี ก่อนจะมองรอบถนนที่ไร้รถหรือคนขับผ่านมาร่วมชั่วโมง หันมองรอบด้านบ้านคนก็ห่างพอสมควร สองคนหันมองหน้าแล้วยิ้ม จากนั้นก็ทิ้งบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้เท้าเหยียบขยี้จากนั้นก็หันหลังพร้อมกัน
เสียงฝีเท้าของวัยรุ่นสองคนทำให้แสนจันทร์ผวาเธอรีบอุ้มลูกลุกขึ้นอย่างระวังรีบหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาแล้วคิดจะออกจากศาลาแต่พวกมันก็ยังรู้ทันดักหน้าเธอเอาไว้
“จะไปไหนพี่สาว ทำไมไม่อยู่กับผัวมาทำอะไรตรงนี้หรือว่าผัวไล่ออกจากบ้านมา” จากนั้นสองคนก็หัวเราะเสียงดัง เธอเองก็พยายามหาทางหนีออกจากศาลา แต่ด้านหลังเป็นบึงน้ำ ด้านข้างก็เป็นเก้าอี้นั้น มีเพียงด้านหน้าที่เป็นทางออก
“ปล่อยฉันไปเถอะ เห็นแก่ลูกฉันด้วย” แสนจันทร์ยกมือขึ้นไหว้วัยรุ่นสองคนตรงหน้า ไม่สนว่าอีกฝ่ายจะอายุน้อยกว่าหรือมากกว่าตน ตอนนี้ได้แต่หวังว่าเขาจะยอมปล่อยเธอ
วัยรุ่นสองคนนั้นมองหน้ากันจากนั้นก็ขยับเท้าเข้าไปหาเธอพร้อมกับผลักเธอลงนอนจนลูกสาวที่อยู่ตรงหน้าอกร้องตกใจขึ้นมา พวกมันรำคาญจึงผลักเด็กหญิงออกจากตัวเธอ
กรี๊ด! เสียงเธอกรีดร้องขอร้องอ้อนวอนพวกมัน แต่พวกมันกลับมองเป็นเรื่องสนุก คนหนึ่งจับแขนเธอไว้ อีกคนก็กดขาเธอไม่ให้ขยับ
“ได้โปรดขอร้องละเว้นฉันกับลูกเถอะ” น้ำตาเปื้อนใบหน้าอ้อนวอนขอร้องให้พวกเขาปล่อย แต่สุดท้ายแล้วก็เหมือนเสียงสายฝนจะกลบไปจนหมด เธอได้แต่กรีดร้องเมื่อคนตรงหน้ากำลังโน้มตัวลงทำอะไรที่เธอหวาดกลัวที่สุด...
หัสดินถือร่มเดินมองหาหญิงสาวตามทาง เดินเข้าวัดไปถามหากับเจ้าอาวาสก็พบว่าหญิงสาวเข้ามาแวะพักกินข้าวเที่ยงที่วัดจริง ๆ ก่อนที่จะออกจากวัดประมาณบ่ายสองกว่า ๆ หลังจากนั้นฝนก็ตกหนัก คิดว่าคงไปไกลจากวัดไม่เท่าไร
เขาจึงเดินเท้าหันไปตามถนน ลัดเลาะถามชาวบ้านแถวนั้นจนกระทั่งมีคนเห็นว่าเธอเดินไปแถวถนนสายรอง จำได้ว่าแถวนั้นค่อนข้างเปลี่ยว
ในใจเขาก็ยิ่งร้อนรนมากกว่าเดิม กลัวว่าหญิงสาวจะเกิดเรื่อง สายฝนที่พัดเข้ามานั้นทำให้เสื้อของเขาเปียกไม่เหลือสภาพ เดินได้ไม่นานก็รู้สึกรำคาญร่มที่ถือจึงหุบทิ้ง
เอาวะไหน ๆ ก็เปียกแล้วจะถือทำไมอีก จากนั้นก็เดินเท้าต่อเพื่อหาพวกเธอให้พบโดยเร็ว
