“อา....”
“อือ...อย่าค่ะ....อ่าส์”
มือหน้าบีบเคล้นอกอวบ จมูกโด่งซุกไซร้ตามลำคอระหงก่อนจะไล้ลงมาคลุกเคล้าที่ไหล่เปล่าเปลือย ปากบางพยายามร้องห้ามยามเรือนกายหนาถาโถมเข้าหา แต่เสียงห้ามของเธอกลับกลายเป็นเสียงครางกระเส่าเข้ามาแทนที่
“อือ..”
เสียงหวานครวญคราง กายสาวร้อนรุ่มมากยิ่งขึ้น รู้สึกได้ถึงน้ำหวานอุ่นไหลรดออกมาไม่สายขาด เมื่อเขาบดเบียดเสียดสีท่อนล่างเข้ากับเนินดอกรักของเธอ
“ฮื่ออ”
ร่างหนาพ่นลมหายใจผ่านจมูกโด่งออกมาแรงๆ คล้ายกับพยายามข่มกลั้นอารมณ์ปรารถนาที่จวนเจียนปะทุ แต่ทว่าเบื้องล่างกลับไม่เป็นใจ!!
จนในที่สุด...มือหนาผละจากอกอวบต่ำลงล่าง นิ้วเรียวเหมือนลำเทียนทั้งกด...บดเน้น ลงบนจุดกระสันเสียวผ่านชุดวิวาห์สีขาวบริสุทธิ์ จนเธอครางระงม!!
มือหนาขยี้...และขยี้กระตุ้นให้อารมณ์สาวทะยานขึ้นสูงสุด จนสะโพกงอนงามลอยไม่ติดผนังต้องส่ายเอวเบียดสู้นิ้วมือเขา ทำให้แข้งขาเรียวไร้เรี่ยวแรงแทบทรงกายไม่อยู่หากเขาไม่เกี่ยวเอวกิ่วไว้
ร่างอรชรในชุดวิวาห์เปลือยไหล่สีขาวสะอาดตาเผลอแยกเรียวออกกว้าง สองแขนเรียวยกขึ้นคล้องรัดรอบคอเขา...ใบหน้าทั้งสองยังไม่ว่างเว้นจากการนัวเนีย!
“อืออ....อ่า...อึม”
“อือออ...”
เมื่อมาสุดทางของความอดทน...มือหนาเอื้อมมารูดซิปกางเกงแสล็คเนื้อดี เพื่อปลดปล่อยกายแกร่งให้ดีดออกมาแล้วจับรูดตัวตนชักขึ้นลงสองสามทีเพื่อให้มันเข็งขึงเต็มที่ก่อนจะสวมเครื่องป้องกันลงไป
มืออีกข้างละจากเต้างามมาจับขาเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นให้เกี่ยวกระหวัดรัดเอวสอบ แล้วดึงกระโปรงวิวาห์ที่ยาวระพื้นขึ้นไปกองที่สะโพกผาย นิ้วเรียวเกี่ยวขอบแพลนตี้ลายลูกไม้เบี่ยงออกไปด้านข้าง แล้วใช้มือจับแก่นกายมาเตรียมพร้อมที่ช่องทางรัก....ก่อนจะดันเข้าสุดแรง!!
“อ๊ะ...เบาๆ” ร่างบางหน้าเหยเก เพราะไม่คุ้นชินและห่างหายเรื่องแบบนี้มานาน
“อย่าเกร็งสิ!!” ชายหนุ่มเอ็ดเสียงเข็ม กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่น ทั้งบีบรัดทั้งตอด..จนเขาปริแตก สะโพกแน่นค่อยถอดถอนออกมา ก่อนกระกระแทกกระทั้นเบาๆ แล้วค่อยๆ เพิ่มความเร็ว
“เราต้องทำเวลา..เดี๋ยวแขกก็จะมาละ...ฉันจะทำเร็วนะ..อ๊ะ” กระซิบเบาๆ ริมกกหู ก่อนที่สะโพกแกร่งจะแทกสุดแรงชายอย่างไม่สนจังหวะจะโคน
ตับ ตับ ตับ ตับๆๆๆๆๆๆ
“อ๊ะๆๆๆๆๆ ..อืออ อ๊ะ อ่าส์” ร่างบางครางระงม ใบหน้าซุกซบที่ซอกคอแกร่ง เหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มดวงหน้าหวาน
“ซี๊ดด....อ่าห์” ชายหนุ่มกัดฟันเร่งจังหวะส่งตัวเองและเธอ..ครู่เดียวทั้งเขาและเธอเดินทางมาสุดปลายสวรรค์ เมื่อสะโพกหนากระแทกครั้งสุดท้ายจบลง ร่างทั้งสองก็กระตุกเกร็งใส่กันอย่างสุขสม...
หลังจากเสร็จสิ้นกิจกาม ชายหนุ่มถอดถอนตัวตนก่อนจะสะบัดร่างบางลงพื้นอย่างไม่ใยดี แล้วโยนเครื่องป้องกันที่เต็มไปด้วยน้ำสีขาวขุ่นลงตรงหน้าเธอ
“เสร็จแล้วก็ลุกขึ้น” เสียงเข้มเอ่ยบอก ก่อนจะจัดเก็บตัวตนให้เข้าที่เข้าทาง
“คุณทำอย่างนี้ทำไม?” น้ำเสียงหวานที่เจือไปด้วยความเศร้าเอ่ยถาม
“ก็ทดลองใช้ไง...อยากรู้ว่าเธอจะเด็ดสะเด่าเท่าพี่สาวเธอหรือเปล่า”
“เลว..”
“ก็ไม่เท่าพี่สาวเธอหรอก! ...จะแต่งกับฉันอยู่แท้ๆ เชียว แต่ดัน ‘คัน’ ขึ้นมาซะก่อน..หนีตามชู้ไปเฉยเลย...พี่สาวเธอมันแย่ๆๆๆ ทำตัวเหมือนเด็กเล่นขายของ อายุอานามก็ไม่ใช่น้อย” ร่างสูงเย้ยหยันอยู่ในทีก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ อย่างระอา
“เห้ออ..ทำอะไรไม่เห็นหัวกันบ้างเลย..ไม่เห็นแก่ฉันควรเห็นแก่ครอบครัวฉันบ้าง” น้ำเสียงตัดพ้อแต่แววตายังคงความเย็นยะเยือก จนหญิงสาวเย็นวาบไปจนถึงไขสันหลัง
“คุณใหญ่..ฮึก มะ .มุกขอโทษแทนพี่แพ...”
“ไม่ต้อง!! ฉันไม่ได้รู้สึกเสียใจ เพราะฉันไม่เคยอยากแต่งตั้งแต่แรกอยู่แล้ว” ว่าพลางสาวเท้าเข้ามาหาก่อนจะนั่งยองๆ ตรงหน้าร่างบาง “แต่ฉันเซ็งที่สุด ก็คือการที่เธอกลับเข้ามาในชีวิตฉันอีก..ทำไมต้องเป็นเธอวะ..ทำไม!!” ร่างบางถูกมือหนากระชากเข้าหาจนปะทะอกแกร่ง
“อื้อ..เจ็บ..ฮึก ปล่อย” แขนเรียวพยามสะบัดออกจากการเกาะกุม ใบหน้าหวานเริ่มสะอื้นให้
“นี่...รู้มั้ย ให้ฉันแต่งกับหมูหมายังดีกว่าผู้หญิงหลอกลวงอย่างเธอ!!”
ปึก!
“อ๊ะ!!” แรงสะบัดจากร่างหนา ถึงแม้จะไม่แรงมากนักแต่ก็แรงพอที่จะทำให้เธอเจ็บร้าวไปทั้งสะโพกมนได้ใบหน้าหวานแดงก่ำ ร่างอรชรเริ่มสั้นเทิ้ม สะอื้นไห้ สองมือพยายามปกเรือนกายให้หลุดพ้นจากสายตาที่พร้อมจะเผาเธอให้มอดไหม้
“อย่ามาสำออย...ฉันบอกไว้เลยน้ำตาของเธอไม่มีผลต่อหัวใจของฉัน ต่อให้เธอร้องไห้จะขาดใจแล้วแดดิ้นตายตรงหน้าฉัน ฉันก็ไม่วันสงสารเธอ...เพราะเธอ! พรากเอาทุกๆ ความรู้สึกจากใจฉันไปตั้งแต่วันนั้น”
“ฮือออ ฮึกๆ”
“เพราะฉะนั้น เธอหมดสิทธิ์ทุกประตู!”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
‘พี่โยครับ...คุณแม่ให้มาตามได้เวลาแล้วครับ’ เสียงตะโกนเรียกจาก วายุน้องชายของเขา
“เออ...แปปนึง” เสียงเข้มตอบกลับไป ก่อนจะหันหาร่างบาง
“หยุดสำออย...แล้วแต่งตัวให้เรียบร้อย ฉันจะลงไปก่อน อย่าช้า” ร่างสูงสั่งพลางขยับโบว์หูกระต่ายของชุกทักษิโดให้เข้าที่ ก่อนจะเช็ดเหงื่อบริเวณขมับเล็กน้อย สำรวจความเรียบร้อยของตัวพลางก้าวเท้าก่อนออกจากห้อง แต่ทว่า...
“อ้อ...ผมเผ้าทำใหม่ซะ เติมหน้าทาปากให้เหมือน อย่าลืมกลบรอยที่หน้าอกด้วยล่ะ” ร่างสูงเตือนโดยไม่หันมามอง ทำเพียงแค่นยิ้มมุมปากแล้วเดินจากไป
แอด....ปึ้ง!!
“ทำไมช้าจังพี่” ผู้เป็นน้องถามขึ้นหลังจากเห็นว่าพี่ชายเข้ามาแต่งตัวนานเกินไป
“กูแต่งตัวอยู่” เอ่ยบอกน้องชายขณะใช้สองมือจัดทรงผมให้เข้าที่เข้าทาง สองขาพลางก้าวเดินไปอย่างเร่งรีบ
“พี่โย”
“...”
“พี่โย...แวะห้องน้ำก่อน”
“อะไรของมึงว่ะ ไอ้ยุ”
“เข้าห้องน้ำกัน”
“ทำไมว่ะ?”
“ปากเลอะลิปสติกอ่ะพี่” น้องชายบอกยิ้มๆ ก่อนจะเดินจากไป
“..เวร”
ปึง! ปึง! ปึง! .
“นี่! แม่คุณจะนอนในห้องน้ำหรือไง...ห๊ะ!”
เสียงเข้มตะโกนเรียก ขณะที่มือหนาก็ทุบประตูเสียงดังสนั่น เมื่อ วาโย กำลังรู้สึกได้ว่า เจ้าสาวหมาดๆ ของเขานั้น กำลังพยายามหลบหน้าเขา ด้วยการเลี่ยงเข้าไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำนานนับชั่วโมง
“สะ เสร็จแล้วค่ะ เอ่อ...รอสักครู่นะคะ”
มุกไหมร้องตอบพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ด้วยความไม่มั่นใจนัก แม้จะใช้เวลาทำใจอยู่นานนับชั่วโมง ในการที่ต้องเผชิญหน้ากับเขาเพียงลำพัง ภายหลังจากเหตุการณ์ที่ถูกคุกคามภายในห้องแต่งตัวเมื่อช่วงเย็นที่ผ่านมา
ร่างบางยืนนิ่งที่หน้ากระจกเงา พลางถอนหายใจยาวอย่างปลดปลง วังวนที่เธอกำลังหลีกหนี ครั้งหนึ่งเคยเจ็บปวดเพราะความรัก...พิษของมันนั้นรุนแรงถึงตาย แต่ยิ่งหนี...เหมือนยิ่งเจอ คล้ายกับสวรรค์แกล้ง ให้เธอพบเจอความโหดร้ายไม่จบไม่สิ้น
มุกไหม จำเป็นต้องเข้าวิวาห์แทนพี่สาว ที่หลบหลีกการคลุมถุงชนด้วยการหนีไปกับผู้ชาย ส่วนเธอนั้นไม่อาจปฏิเสธได้ เพราะสำนึกในบุญคุณของแม่เลี้ยงอยู่เสมอ แต่เธอจะไม่หนักใจเท่าไหร่นัก ถ้าหากเจ้าบ่าวในวันนี้ไม่ใช่เขา...วาโย
ผู้ชายที่รักจนสุดหัวใจ แต่เธอกลับพยายามหลบหน้าเขาถึงสามปีเต็ม...
“เร็วๆ เลยแล้วอย่าลีลานะ ค่าตัวเธอฉันก็จ่ายไปตั้งเยอะแล้ว รีบๆ ออกมาทำหน้าที่หน่อยสิ ฉันไม่ใจป้ำ จ่ายให้ซ้ำสองหรอกนะ”
มุกไหมหลุดจากภวังค์เพราะน้ำเสียงดูหมิ่นที่ดังขึ้นไม่ขาดสาย มันทำให้ใบหน้างามถึงกับชาวูบไปชั่วขณะ ก่อนที่จะตัดสินใจเปิดประตูห้องน้ำ เธอต้องสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อบรรเทาความหวาดหวั่นที่อัดแน่นอยู่ในอก ในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ
แอด...
ทันทีที่เปิดประตูออก เสียงกระแนะกระแหนก็ดังขึ้นตามคาด
“จริงๆ นี่ไม่ใช่เวลามาอาบน้ำนะ เวลาแบบนี้...มันต้องเข้าหอสิถึงจะถูก”
เขาบอกเธอยิ้มๆ ดวงตาคมส่อประกายเจ้าเล่ห์จนวาววับ พร้อมๆ กับปรายตาโลมเลียไปทั่วเรือนร่างอรชร ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นมาในบัดดล กระทั่งต้องรีบหลบสายตาเขาเป็นพัลวัน
“เอ่อ...ดึกแล้วคุณไปอาบน้ำเถอะค่ะ ฉันก็จะได้ไปแต่งตัวเหมือนกัน”
ร่างบางกระชับชุดคลุมอาบน้ำเข้าหาตัวแน่น เธอพยายามเดินเบี่ยงตัวหลบเขาออกจากห้องน้ำ แต่ทว่าร่างสูงกลับรีบเบี่ยงตัวปิดทางออกไว้
“เดี๋ยวสิ...จะรีบไปไหนล่ะ เราจะไม่มาต่อจากเมื่อตอนเย็นกันหน่อยเหรอ”
ร่างสูงเท้าแขนล่ำพิงกับกรอบประตูบานหนา ก่อนจะใช้สายตาคุกคามเธออย่างหื่นกระหาย
“ไม่ค่ะ...กรุณาหลีกทางให้ฉันด้วย”
เสียงหวานเข้มขึ้นทันที ใบหน้างามดูเรียบนิ่ง แต่ทว่าโหนกแก้มกลับขึ้นสีระเรื่อ เมื่อหวนคิดถึงสัมผัสวาบหวามระหว่างเธอกับเขาเมื่อช่วงเย็นที่ผ่านมา
วาโยไม่ตอบรับ ใบหน้าคมเรียบสนิทดังเดิม เขาทำเพียงแค่ไหวไหล่เล็กน้อย ราวกับว่าไม่แคร์เสียงหวานๆ ที่เข้มขึ้นเท่าไหร่นัก
“ตามใจ” เสียงเข้มสะบัดตอบ ก่อนจะจ้องหน้าเธอนิ่ง “ถอดเสื้อให้หน่อยสิ” จู่ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นพลางขยับกายเข้าหาเธออีกนิด
“คะ?” ร่างบางช้อนหน้าขึ้นมองเขา ทว่าหัวคิ้วสวยกลับขมวดมุ่นด้วยความงุนงง
“ฉันบอกว่า...ถอดเสื้อผ้าให้หน่อย” วาโยเน้นเสียงหนักทีละคำ มุกไหมเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ก่อนจะถูกคนตัวโตดันร่างบางกลับเข้าไปห้องน้ำอีกครั้ง พร้อมกับกดล็อกประตูเสร็จสรรพ
“เล่นบ้าอะไรเนี่ย คุณโย!”
“อ้าว! จำชื่อฉันได้แล้วเหรอ แหม...เรียกชื่อซะฉันคิดถึงเรื่องเก่าๆ เลยนะ”
เขาเเสร้งทำเสียงเย้ยหยัน สายตาเริ่มโลมเลียมายังทรวงอกอิ่มที่โผล่พ้นรอยแยกของเสื้อคลุมอย่างจาบจ้วง
“มองอะไร!” มุกไหมหน้าแดงซ่าน มือบางรีบยกขึ้นปิดทรวงอกในทันที
“ไหนๆ ก็อยากเป็นเมียฉันจนตัวสั่นแล้วนี่ ก็รีบทำหน้าที่หน่อยสิ”
วาโยหรี่ตามอง ในขณะที่มือหนาเริ่มปลดกระดุมเม็ดบนของตัวเองอย่างเชื่องช้า สองเท้าพลางย่างสาขุมเข้าหาร่างบางด้วยท่าทีคุกคาม
“ฉะ..ฉันไม่ถนัดค่ะ เชิญคุณตามสบายดีกว่า ขะ ขอตัวนะคะ”
พูดจบร่างบางก็รีบสาวเท้าไปที่ประตูด้วยความรวดเร็ว แต่ทว่ากลับช้ากว่าร่างสูง มุกไหมจึงถูกสองแขนล่ำรีบดึงเรือนร่างอรชรมาปะทะอกแกร่งทันที
“นี่! อย่าโย้กโย้ให้เสียเวลาไปหน่อยเลยน่า...บอกแล้วไงว่าฉันไม่จ่ายเพิ่มให้หรอกนะ!”
“พูดบ้าอะไรของคุณ! แล้วก็ปล่อยฉันสิได้เเล้ว! ปล่อยนะ!” มุกไหมดีดดิ้นในอ้อมแขนแกร่ง สองมือเริ่มจิกข่วนทุบตีไปทั่ว ทว่าเขายังนิ่งเฉย สองมือจับเเขนเธอแน่น
“นี่! บอกให้ปล่อยไงเล่า!”
“ทำไม? แค่ถอดเสื้อผ้าให้ผัวหน่อยไม่ได้หรือไง มากกว่าถอดก็เคยกันมาละ แต่ก่อนทั้งขี่ ทั้ง ขะ โย—” พูดยังไม่ทันจบประโยค ปากหยักก็ถูกมือบางเอื้อมมาปิดไว้แน่น
“นี่! อย่าพูดนะ”
คนถูกกล่าวหาหน้าแดงเถือกไปกับคำพูดสุดห่ามของเขา วาโยพยายามสลัดมือบางออกจากปาก แต่ยิ่งสลัด เธอกลับกดเเน่นขึ้น กระทั่งจนเจ้าเล่ห์เปลี่ยนแผนอย่างเเยบยล ปลายลิ้นร้อนจึงตวัดกวาดวนทั่วฝ่ามือเธออย่างยียวน
“อี๋...สกปรก!” มุกไหมรีบสลัดมือออกอย่างรวดเร็ว
“แหม...แค่นี้ทำเป็นรังเกียจลิ้นฉัน แต่เดี๋ยวอีกหน่อยเธอจะต้องร้องขอมันแน่” เสียงเข้มกระซิบพร่าที่ข้างหู พลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้เธออีก
“เพราะเธอก็รู้ว่าผู้ชายอย่างฉัน...มันร้ายที่ลิ้น” พูดจบลิ้นหนาก็ตวัดเลียใบหูเล็กๆ ของเธออย่างยั่วเย้า ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความสะใจ
“กรี๊ด! หยาบคาย ปล่อยนะ ปล่อย ปล่อยสิ นี่ๆ ๆ ๆ นี่แหนะ”
มุกไหมเริ่มดิ้นอีกครั้ง คราวนี้ทั้งหยิก ทั้งข่วน สองมือน้อยทุบตีเขา จนร่างสูงต้องเบี่ยงหน้าหลบเป็นพัลวัน
“โอ๊ย! จะดิ้นอะไรหนักหนาวะ ทำไม? ห่างผัวแค่ไม่กี่ปี ทำเป็นสะดีดสะดิ้ง หรือว่าไอ้หน้าอ่อนนั่น มันปรนเปรอเธอได้ถึงใจมากกว่าฉัน!”
เพี๊ยะ!
มุกไหมสะบัดมือเรียวใส่ใบหน้าคร้ามคมเต็มแรง ขณะที่ขอบตาเริ่มร้อนระอุ เนื้อตัวเริ่มสั่นระริก เธอจ้องหน้าเขาด้วยความผิดหวัง ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าคนที่เธอเทิดทูน คนที่เธอยังรักเขาสุดหัวใจจะมีความคิดที่น่ารังเกียจมากขนาดนี้
“เลว!” คำสั้นๆ ที่หลุดรอดจากปากอิ่มนั้น กลับทำให้ร่างสูงชะงักนิ่ง แววตาคมสลดวูบ แต่มันก็แค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาโหดร้ายดังเดิม
“เออ! ฉันมันเลว แต่ก็นะ...เหมาะกับผู้หญิงร่านๆ อย่างเธอดีออก มีอย่างที่ไหน มีอยู่ผัวแล้วยังไปหลอกผู้ชายคนอื่นอีก เหอะ...สุดท้ายเป็นยังไง! ซมซานกลับมาอยู่ดี ฉันก็เลยซวยมารับของเหลือเดนจากคนอื่นไงเล่า! ไหนดูซิ...ว่ามีอะไรเหลือมาถึงฉันบ้าง”
.................................
ปึง! ปึง! ปึง! .
“นี่! แม่คุณจะนอนในห้องน้ำหรือไง...ห๊ะ!”
เสียงเข้มตะโกนเรียก ขณะที่มือหนาก็ทุบประตูเสียงดังสนั่น เมื่อ วาโย กำลังรู้สึกได้ว่า เจ้าสาวหมาดๆ ของเขานั้น กำลังพยายามหลบหน้าเขา ด้วยการเลี่ยงเข้าไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำนานนับชั่วโมง
“สะ เสร็จแล้วค่ะ เอ่อ...รอสักครู่นะคะ”
มุกไหมร้องตอบพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ด้วยความไม่มั่นใจนัก แม้จะใช้เวลาทำใจอยู่นานนับชั่วโมง ในการที่ต้องเผชิญหน้ากับเขาเพียงลำพัง ภายหลังจากเหตุการณ์ที่ถูกคุกคามภายในห้องแต่งตัวเมื่อช่วงเย็นที่ผ่านมา
ร่างบางยืนนิ่งที่หน้ากระจกเงา พลางถอนหายใจยาวอย่างปลดปลง วังวนที่เธอกำลังหลีกหนี ครั้งหนึ่งเคยเจ็บปวดเพราะความรัก...พิษของมันนั้นรุนแรงถึงตาย แต่ยิ่งหนี...เหมือนยิ่งเจอ คล้ายกับสวรรค์แกล้ง ให้เธอพบเจอความโหดร้ายไม่จบไม่สิ้น
มุกไหม จำเป็นต้องเข้าวิวาห์แทนพี่สาว ที่หลบหลีกการคลุมถุงชนด้วยการหนีไปกับผู้ชาย ส่วนเธอนั้นไม่อาจปฏิเสธได้ เพราะสำนึกในบุญคุณของแม่เลี้ยงอยู่เสมอ แต่เธอจะไม่หนักใจเท่าไหร่นัก ถ้าหากเจ้าบ่าวในวันนี้ไม่ใช่เขา...วาโย
ผู้ชายที่รักจนสุดหัวใจ แต่เธอกลับพยายามหลบหน้าเขาถึงสามปีเต็ม...
“เร็วๆ เลยแล้วอย่าลีลานะ ค่าตัวเธอฉันก็จ่ายไปตั้งเยอะแล้ว รีบๆ ออกมาทำหน้าที่หน่อยสิ ฉันไม่ใจป้ำ จ่ายให้ซ้ำสองหรอกนะ”
มุกไหมหลุดจากภวังค์เพราะน้ำเสียงดูหมิ่นที่ดังขึ้นไม่ขาดสาย มันทำให้ใบหน้างามถึงกับชาวูบไปชั่วขณะ ก่อนที่จะตัดสินใจเปิดประตูห้องน้ำ เธอต้องสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อบรรเทาความหวาดหวั่นที่อัดแน่นอยู่ในอก ในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ
แอด...
ทันทีที่เปิดประตูออก เสียงกระแนะกระแหนก็ดังขึ้นตามคาด
“จริงๆ นี่ไม่ใช่เวลามาอาบน้ำนะ เวลาแบบนี้...มันต้องเข้าหอสิถึงจะถูก”
เขาบอกเธอยิ้มๆ ดวงตาคมส่อประกายเจ้าเล่ห์จนวาววับ พร้อมๆ กับปรายตาโลมเลียไปทั่วเรือนร่างอรชร ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นมาในบัดดล กระทั่งต้องรีบหลบสายตาเขาเป็นพัลวัน
“เอ่อ...ดึกแล้วคุณไปอาบน้ำเถอะค่ะ ฉันก็จะได้ไปแต่งตัวเหมือนกัน”
ร่างบางกระชับชุดคลุมอาบน้ำเข้าหาตัวแน่น เธอพยายามเดินเบี่ยงตัวหลบเขาออกจากห้องน้ำ แต่ทว่าร่างสูงกลับรีบเบี่ยงตัวปิดทางออกไว้
“เดี๋ยวสิ...จะรีบไปไหนล่ะ เราจะไม่มาต่อจากเมื่อตอนเย็นกันหน่อยเหรอ”
ร่างสูงเท้าแขนล่ำพิงกับกรอบประตูบานหนา ก่อนจะใช้สายตาคุกคามเธออย่างหื่นกระหาย
“ไม่ค่ะ...กรุณาหลีกทางให้ฉันด้วย”
เสียงหวานเข้มขึ้นทันที ใบหน้างามดูเรียบนิ่ง แต่ทว่าโหนกแก้มกลับขึ้นสีระเรื่อ เมื่อหวนคิดถึงสัมผัสวาบหวามระหว่างเธอกับเขาเมื่อช่วงเย็นที่ผ่านมา
วาโยไม่ตอบรับ ใบหน้าคมเรียบสนิทดังเดิม เขาทำเพียงแค่ไหวไหล่เล็กน้อย ราวกับว่าไม่แคร์เสียงหวานๆ ที่เข้มขึ้นเท่าไหร่นัก
“ตามใจ” เสียงเข้มสะบัดตอบ ก่อนจะจ้องหน้าเธอนิ่ง “ถอดเสื้อให้หน่อยสิ” จู่ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นพลางขยับกายเข้าหาเธออีกนิด
“คะ?” ร่างบางช้อนหน้าขึ้นมองเขา ทว่าหัวคิ้วสวยกลับขมวดมุ่นด้วยความงุนงง
“ฉันบอกว่า...ถอดเสื้อผ้าให้หน่อย” วาโยเน้นเสียงหนักทีละคำ มุกไหมเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ก่อนจะถูกคนตัวโตดันร่างบางกลับเข้าไปห้องน้ำอีกครั้ง พร้อมกับกดล็อกประตูเสร็จสรรพ
“เล่นบ้าอะไรเนี่ย คุณโย!”
“อ้าว! จำชื่อฉันได้แล้วเหรอ แหม...เรียกชื่อซะฉันคิดถึงเรื่องเก่าๆ เลยนะ”
เขาเเสร้งทำเสียงเย้ยหยัน สายตาเริ่มโลมเลียมายังทรวงอกอิ่มที่โผล่พ้นรอยแยกของเสื้อคลุมอย่างจาบจ้วง
“มองอะไร!” มุกไหมหน้าแดงซ่าน มือบางรีบยกขึ้นปิดทรวงอกในทันที
“ไหนๆ ก็อยากเป็นเมียฉันจนตัวสั่นแล้วนี่ ก็รีบทำหน้าที่หน่อยสิ”
วาโยหรี่ตามอง ในขณะที่มือหนาเริ่มปลดกระดุมเม็ดบนของตัวเองอย่างเชื่องช้า สองเท้าพลางย่างสาขุมเข้าหาร่างบางด้วยท่าทีคุกคาม
“ฉะ..ฉันไม่ถนัดค่ะ เชิญคุณตามสบายดีกว่า ขะ ขอตัวนะคะ”
พูดจบร่างบางก็รีบสาวเท้าไปที่ประตูด้วยความรวดเร็ว แต่ทว่ากลับช้ากว่าร่างสูง มุกไหมจึงถูกสองแขนล่ำรีบดึงเรือนร่างอรชรมาปะทะอกแกร่งทันที
“นี่! อย่าโย้กโย้ให้เสียเวลาไปหน่อยเลยน่า...บอกแล้วไงว่าฉันไม่จ่ายเพิ่มให้หรอกนะ!”
“พูดบ้าอะไรของคุณ! แล้วก็ปล่อยฉันสิได้เเล้ว! ปล่อยนะ!” มุกไหมดีดดิ้นในอ้อมแขนแกร่ง สองมือเริ่มจิกข่วนทุบตีไปทั่ว ทว่าเขายังนิ่งเฉย สองมือจับเเขนเธอแน่น
“นี่! บอกให้ปล่อยไงเล่า!”
“ทำไม? แค่ถอดเสื้อผ้าให้ผัวหน่อยไม่ได้หรือไง มากกว่าถอดก็เคยกันมาละ แต่ก่อนทั้งขี่ ทั้ง ขะ โย—” พูดยังไม่ทันจบประโยค ปากหยักก็ถูกมือบางเอื้อมมาปิดไว้แน่น
“นี่! อย่าพูดนะ”
คนถูกกล่าวหาหน้าแดงเถือกไปกับคำพูดสุดห่ามของเขา วาโยพยายามสลัดมือบางออกจากปาก แต่ยิ่งสลัด เธอกลับกดเเน่นขึ้น กระทั่งจนเจ้าเล่ห์เปลี่ยนแผนอย่างเเยบยล ปลายลิ้นร้อนจึงตวัดกวาดวนทั่วฝ่ามือเธออย่างยียวน
“อี๋...สกปรก!” มุกไหมรีบสลัดมือออกอย่างรวดเร็ว
“แหม...แค่นี้ทำเป็นรังเกียจลิ้นฉัน แต่เดี๋ยวอีกหน่อยเธอจะต้องร้องขอมันแน่” เสียงเข้มกระซิบพร่าที่ข้างหู พลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้เธออีก
“เพราะเธอก็รู้ว่าผู้ชายอย่างฉัน...มันร้ายที่ลิ้น” พูดจบลิ้นหนาก็ตวัดเลียใบหูเล็กๆ ของเธออย่างยั่วเย้า ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความสะใจ
“กรี๊ด! หยาบคาย ปล่อยนะ ปล่อย ปล่อยสิ นี่ๆ ๆ ๆ นี่แหนะ”
มุกไหมเริ่มดิ้นอีกครั้ง คราวนี้ทั้งหยิก ทั้งข่วน สองมือน้อยทุบตีเขา จนร่างสูงต้องเบี่ยงหน้าหลบเป็นพัลวัน
“โอ๊ย! จะดิ้นอะไรหนักหนาวะ ทำไม? ห่างผัวแค่ไม่กี่ปี ทำเป็นสะดีดสะดิ้ง หรือว่าไอ้หน้าอ่อนนั่น มันปรนเปรอเธอได้ถึงใจมากกว่าฉัน!”
เพี๊ยะ!
มุกไหมสะบัดมือเรียวใส่ใบหน้าคร้ามคมเต็มแรง ขณะที่ขอบตาเริ่มร้อนระอุ เนื้อตัวเริ่มสั่นระริก เธอจ้องหน้าเขาด้วยความผิดหวัง ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าคนที่เธอเทิดทูน คนที่เธอยังรักเขาสุดหัวใจจะมีความคิดที่น่ารังเกียจมากขนาดนี้
“เลว!” คำสั้นๆ ที่หลุดรอดจากปากอิ่มนั้น กลับทำให้ร่างสูงชะงักนิ่ง แววตาคมสลดวูบ แต่มันก็แค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาโหดร้ายดังเดิม
“เออ! ฉันมันเลว แต่ก็นะ...เหมาะกับผู้หญิงร่านๆ อย่างเธอดีออก มีอย่างที่ไหน มีอยู่ผัวแล้วยังไปหลอกผู้ชายคนอื่นอีก เหอะ...สุดท้ายเป็นยังไง! ซมซานกลับมาอยู่ดี ฉันก็เลยซวยมารับของเหลือเดนจากคนอื่นไงเล่า! ไหนดูซิ...ว่ามีอะไรเหลือมาถึงฉันบ้าง”
