เมฆเป็นสีฟ้าสวย เป็นทางยาวขวางอยู่บนท้องฟ้า แสงอาทิตย์ทอแสง ส่องเข้ามาที่หน้าต่างของบ้านหลังน้อยๆแห่งนี้
ซูเยว่ซินงัวเงียตื่นขึ้นมาจากฝันเมื่อโดนแสงอาทิตย์ส่องหน้าผ่านทางหน้าต่าง เธอกลิ้งไปมาบนที่นอนเล็กน้อยด้วยความขี้เกียจ ตัวเธอเหมือนกับโดนที่นอนดูดเอาไว้จนเธอไม่อยากที่จะลุกขึ้นจากที่นอนเลยซักนิด เยว่ซินได้แต่ตัดใจลุกขึ้นมานั่งแล้วบิดขี้เกียจเล็กน้อยปากน้อยๆก็อ้าปากหาวอีกครั้งหนึ่ง
เยว่ซินได้้แต่คิดในใจว่าอยากจะล้มตัวนอนอีกสักครั้งจริงๆ แต่ก็ทำไม่ได้วันนี้เธอจะไปเซอร์ไพรส์วันเกิดของแฟนเธอตั้งแต่เช้าเลยนะสิ เธอเตรียมเค้กเอาไว้ทั้งหมดแล้ว
เธอรีบไปอาบน้ำแล้วแต่งตัวพร้อมกับสวมเครื่องประดับเล็กน้อย แล้วก็ไปเตรียมเค้กที่เธอทำเองเอาไว้อย่างประณีต เยว่ซินยิ้มอย่างอ่อนหวานเมื่อคิดถึงหน้าคนรักของตัวเอง
เธอเอาเค้กไปวางไว้ที่หลังเบาะรถแล้วขับรถออกมาจากบ้าน ในตอนนี้เป็นเวลาหกโมงครึ่งแล้ว เยว่ซินขับรถมาเรื่อยๆอย่างระวังและมองเค้กอยู่เรื่อยๆเป็นระยะๆ เธอจะต้องทะนุถนอมหน่อยเดี๋ยวหน้าเค้กก็พังพอดีน่ะสิถ้าขับรถแรงเกินไป
พอมาถึงคอนโดแล้วเยว่ซินก็ลงจากรถ เธอเปิดท้ายรถแล้วประคองเค้กก้อนนั้นขึ้นมาอย่างดี แล้วเดินเข้าคอนโดไปเยว่ซินเธอมาบ่อยแล้วพนักงานต้อนรับถึงได้ให้เธอผ่านไปได้เลยตลอด
" น้องเยว่ซินคะ " พนักงานต้อนรับเรียกเธอไว้
" มีอะไรเหรอคะพี่กล้วย " เยว่ซินถามกลับไปด้วยรอยยิ้มสดใส เธอมองพี่กล้วยที่อ้ำๆอึ้งๆอยู่ไม่พูดซักทีด้วยความสงสัย ทั้งๆที่สนิทกันมาก แท้ๆ แล้วพี่เขาจะมีเรื่องอะไรที่ไม่กล้าคุยกับเธอกันนะ
" ไม่มีอะไรคะ ไปเถอะ " พี่กล้วยมองเธอด้วยแววตาเศร้า
" ค่ะ ถ้าอย่างงั้นหนูไปแล้วนะคะ " เยว่ซินว่าแล้วก็หันหลังขึ้นคอนโดไป
พอถึงหน้าห้องแล้วเยว่ซินก็นั่งลงที่หน้าประตูก่อนแล้วเธอก็จุดเทียนวันเกิด ตอนนี้พี่มังกรอายุสามสิบสี่ปีแล้ว พวกเราคบกันมาได้เจ็ดปีแล้วล่ะ แล้ววันนี้ก็เป็นปีที่เจ็ดที่พวกเราคบกันและเป็นวันครบรอบที่พี่มังกรขอเธอเป็นแฟนอีกด้วย
เยว่ซินเอาคีย์การ์ดมาเปิดประตูห้องเบาๆ เพราะกลัวพี่มังกรจะได้ยิน เยว่ซินเข้าห้องไปและปิดประตูเบาๆ แล้วถือเค้กเดินย่องไปที่ห้องนอน
แต่เธอก็ต้องแปลกใจว่าทำไมถึงได้มีเสื้อผ้ากระจัดกระจายเต็มพื้นไปหมดแบบนี้ แต่ที่ทำให้เยว่ซินตกใจก็คือมีเสื้อในของผู้หญิงด้วย
จากเดินช้าๆเธอก็เปลี่ยนเป็นวิ่งเข้าไปดูที่ห้องนอนอย่างร้อนใจ
เยว่ซินเปิดประตูห้องอย่างแรง แล้วเยว่ซินก็เอามือมาปิดปากแล้วร้องไห้ออกมาทันที
" ฮือๆๆๆๆ " แฟนของเธอกำลังนอนกอดกันกับผู้หญิงคนอื่น ทั้งเศษถุงยางและทิชชู่เต็มไปหมด
เยว่ซินเอาเค้กโยนไปใส่ที่หัวของพี่มังกรทันที
" โอ๊ย " มังกรสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความเจ็บ และมองไปรอบห้องอย่างมึนงง และมองไปที่เสียงร้องไห้ก็เห็นเยว่ซินที่ยืนร้องไห้อยู่
" เยว่ซินเป็นอะไรครับคนดี บอกพี่สิว่าเกิดอะไรขึ้น " มังกรถามออกมาโดยที่เขาไม่รู้เรื่องอะไร
" ฮือๆๆๆ ฮึก " เยว่ซินร้องไห้หนักกว่าเดิม
" ไม่ร้องนะครับ เฮ้ย!! " มังกรกำลังจะลุกขึ้นเพื่อไปปลอบใจคนรักก็ต้องตกใจเมื่อเขากำลังโป๊อยู่ และสังเกตรอบตัวอย่างจริงจังก็ตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันที
" ไม่จริง เกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง " เขามองไปที่เตียงนอนด้านข้างอย่างตกใจ ไม่ๆๆเขาไม่เชื่อว่าเขาจะทรยศเยว่ซินแบบนั้น
" ทำไม ฮึก พี่ " เยว่ซินพูดได้แค่นี้ เธอนั้นไม่สามารถหยุดร้องไห้ได้
" เยว่ซินฟังพี่นะ พี่ไม่ได้ตั้งใจนะครับ " มังกรมองไปที่เยว่ซินที่ส่ายหัวไปมาเธอรับไม่ได้ เขาทรยศความรักของพวกเรา เธอไม่สามารถที่จะรับได้
" ฮึกๆ ฉันรับไม่ได้ค่ะ ฮือๆ " เยว่ซินร้องไห้อย่างสิ้นหวัง เธอรับไม่ได้จริงๆ
" ไม่นะ เยว่ซินอย่าทิ้งพี่ไปนะ พี่ขอร้อง " มังกรน้ำตาไหลออกมาทันที เขาขาดเยว่ซินไปไม่ได้ ชีวิตนี้ไม่มีเยว่ซินไม่ได้
" ฮึกๆ ในเมื่อ ฮึก พี่หักหลัง ฮึก ฉันแล้ว ฮือๆๆ "
" ไม่!! เยว่ซินพี่ไม่ได้หักหลังหนูนะ หนูฟังพี่ก่อน " มังกรรีบหาผ้าเช็ดตัวมาพันที่เอวไว้ ด้วยความรีบร้อน
" เลิกกันเถอะค่ะ ฮึกๆ ฮือๆ " เยว่ซินพูดออกมาด้วยความเจ็บปวด หัวใจของเธอมันแตกสลายไปหมดแล้วในตอนนี้
" ไม่ๆๆ พี่ไม่เลิกครับ เยว่ซินพี่ไม่เลิกนะ " มังกรวิ่งมากอดเยว่ซินไว้แน่น
" ปล่อย ฮึก " เยว่ซินพยายามแกะมือเขาออก
" ไม่ อย่าไปนะเยว่ซิน ฮือๆๆ " มังกรคุกเข่าลงกอดเอวเยว่ซินไว้ เขาปล่อยเธอไปไม่ได้ เขาอยู่ไม่ได้ “ได้โปรดอย่าทิ้งพี่”
เยว่ซินไม่รู้ว่ามีเรี่ยวแรงมาจากไหนเธอแกะมือเขาออกจนได้ แล้วถีบที่กลางอกของพี่เขา แล้ววิ่งออกไปจากห้องในทันที
มังกรรีบวิ่งตามออกไปด้วยแต่พอมาถึงลิฟต์มันก็ปิดไปแล้ว เขาพยายามกดลิฟต์ย้ำๆด้วยความร้อนใจ
เยว่ซินที่ออกจากลิฟต์มาแล้วเธอก็เห็นพี่กล้วยยืนอยู่หน้าลิฟต์ พี่กล้วยก็สวมกอดเยว่ซินไว้ทันที เธอคิดไว้อยู่แล้วเพราะเธอเห็นมังกรขึ้นลิฟต์ไปกับผู้หญิงคนนั้น แล้วก็ไม่ลงมาอีกเลยทั้งคืน ผู้หญิงกับผู้ชายอยู่ด้วยกันสองต่อสองก็ไม่พ้นเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว
พี่กล้วยเอากุญแจรถจากเยว่ซินแล้วพาเยว่ซินเดินไปที่รถ เธอให้เยว่ซินนั่งข้างคนขับส่วนเธอก็เป็นคนขับรถให้เยว่ซินเอง
พวกเธอรู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียน แล้วเยว่ซินก็ยังเป็นรุ่นน้องของเธอด้วย เยว่ซินเป็นคนน่ารัก ไม่ว่าใครที่ได้อยู่ใกล้กับเธอใครๆก็ต้องหลงรัก แม้แต่เธอเองก็เอ็นดูเยว่ซินมาก
กล้วยกำลังจะพาเยว่ซินไปส่งที่บ้าน แต่เยว่ซินกลับไม่ยอมซะงั้น
" พี่กล้วยคะ ฮึก ไปส่งหนูที่บ้านอีกหลังหนึ่งคะ ฮึกๆ " ถ้าไปบ้านหลังนั้น พี่มังกรก็คงจะตามหาเธอไม่เจอแน่ๆ
กล้วยขับรถเข้ามาในบ้านอีกหลังนึงของเยว่ซิน ตอนนี้เยว่ซินหยุดร้องไห้แล้วแต่เธอยังคงสะอึกสะอื้นอยู่ เยว่ซินนอนนิ่งอยู่อย่างนั้นใบหน้าเหม่อลอยไม่มีจุดหมายอะไร
" ปีหน้าพวกเราแต่งงานกันนะ เยว่ซิน "
" ค่ะ หนูจะรอนะคะ "
" ถ้าพวกเราแต่งงานกันแล้ว พวกเราจะมีลูกกันซักห้าคนเลยดีมั้ยหรือว่าน้อยเกินไป "
" บ้า หนูไม่ใช่แม่หมูซักหน่อย พี่มังกรแกล้งหนู " เยว่ซินทุบอกเขาไปทีหนึ่งด้วยความเขินอาย
" บ้าอะไรล่ะ ถ้าเป็นลูกของหนูกับพี่ พี่ต้องการเยอะๆ เลยเอาให้ครบทีมฟุตบอลเลยดีมั้ย " มังกรกอดเยว่ซินแล้วหอมแก้มเธอด้วยความรัก
" ได้สิคะ ถ้าพี่ทำได้หนูก็กลัวแต่คนแก่แถวนี้แหละค่ะที่ทำไม่ได้ "
" ถ้าทายอำนาจมืดหรือไงหืมมม... " มังกรรั้งใบหน้าเธอไว้แล้วจูบอย่างลึกซึ้ง
เยว่ซินปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอีก เมื่อนึกถึงเรื่องของพวกเรา เธอนอนนิ่งปล่อยให้น้ำตาไหลอยู่อย่างนั้น
" เข้าบ้านเถอะ เยว่ซิน " กล้วยไม่รอให้เธอตอบรับ แต่เธอประคองเยว่ซินลงจากรถแล้วพาเข้าบ้าน กล้วยอดที่จะน้ำตาไหลด้วยไม่ได้ เธอรู้ว่าพวกเขารักกันมากขนาดไหน แต่ก่อนพี่มังกรยังไม่มีอะไรพี่เขาจนมาก ก็มีแต่เยว่ซินที่คอยเป็นกำลังใจและคอยผลักดันพี่มังกรจนได้ดีถึงทุกวันนี้ เรียกได้ว่าเยว่ซินเป็นทุกอย่างของพี่มังกร
ตอนนี้พี่มังกรเป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่่มีผู้หญิงอยากครอบครองเป็นเวลาห้าปีซ้อน พี่เขาอยู่ในโหวตอันดับหนึ่งมาตลอด แต่พี่เขามีแฟนแล้วทุกคนก็ได้แต่เสียดายไปตามๆกัน
กล้วยพาเยว่ซินไปนอนบนโซฟา ในตอนนี้เธอยังไม่กล้ากลับไป เพราะกลัวว่าเยว่ซินจะคิดสั้น ในตอนนี้กล้วยก็อยู่ตัวคนเดียวอยู่แล้ว เพราะพ่อแม่ของเธอเสียไปหมดแล้ว ไม่ว่าเธอจะกลับบ้านตอนไหนก็ไม่สำคัญอยู่ดีในเมื่อไม่มีใครรออยู่ที่บ้านอีกแล้ว
ตอนนี้เธอจะอยู่ดูแลเยว่ซินไปก่อน เยว่ซินช่วยเหลือเธอไว้มากเหมือนกัน
หลังจากที่มังกรตามลงมาข้างล่างแล้ว ก็ไม่เห็นเยว่ซินแล้ว ในตอนนี้มังกรใส่ผ้าเช็ดตัวแค่ผืนเดียว คนมองเขาเยอะแยะไปหมดแต่เขากลับไม่สนใจอะไร เขาต้องการแค่เยว่ซินเท่านั้น
เขาเดินกลับมาที่ห้องด้วยดวงตาที่แดงเหมือนเลือด พอเปิดประตูเข้ามาก็เห็นเจียวลี่มี่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว มังกรเดินไปผลักเธอชนกำแพงอย่างแรง เขาตามไปบีบคอเธอแน่นจนเธอหายใจไม่ออก เธอพยายามดิ้นลนแกะมือเขาออก เธอเอาเล็บจิกทั้งมือทั้งแขนมังกรจนเลือดซึมไปหมด
" เธอทำอะไรกับฉัน " มังกรกัดฟันพูดอย่างโกรธแค้น เขาปล่อยมือหลวมๆเล็กน้อยเพื่อให้เธอพูด
" อ่อกๆๆ ปล่อย " เจียวลี่มี่พยายามพูดด้วยความยากลำบาก
" ฉันถามว่าเธอทำอะไรฉันห๊า! " มังกรตะคอกเสียงดังใส่หน้าเธอ
" แค่ก ๆๆ ฉันวางยาคุณ แค่กๆ ในไวน์" เจียวลี่มี่พูดด้วยความกลัว
" ทำไม เธอทำอย่างนี้กับฉันทำไม "
" ก็คุณเป็นคู่หมั้นของฉัน "
" ฉันไปเป็นคู่หมั้นของเธอตั้งแต่ตอนไหนกัน " มังกรพูดด้วยความโกรธ
" ก็แม่คุณยอมรับฉันแล้ว ยังไงคุณก็ต้องเป็นคู่หมั้นของฉัน " แม่เขารับปากเธอแล้ว
" แล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่เธอวางยาฉันล่ะ " มังกรละมือจากคอขึ้นมาบีบคางของเธอด้วยความโมโห
" ฉันไม่ได้วางแผนคนเดียวซักหน่อย แม่คุณเป็นคนให้ฉันทำเอง ถ้าแม่คุณไม่แนะนำพาคุณคิดว่าฉันจะทำได้หรือไง ยังไงซะเมื่อได้กันแล้วคุณก็ต้องแต่งงานกับฉันคนนี้ " เจียวลี่มี่รักเขามาได้สามปีแล้ว เขาต้องเป็นของเธอ ผู้หญิงคนนั้นเทียบกันแล้วมันคนละชั้นกัน นางผู้หญิงชั้นต่ำริอาจอยากจะครอบครองเขา มันก็ต้องเจอแบบนี้แหละ เธอกับแม่ของมังกรก็ต้องรอเวลาและจังหวะอยู่นานกว่าที่จะทำอย่างนี้ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ของเขาคอยช่วยคิดแผนการ แล้วคิดหรือไงว่าเธอจะก้าวเข้ามาในห้องเขาได้
" ฮ่าๆๆๆ นี่เธอคิดว่าฉันจะแต่งงานกับเธอหรือไง ถึงมีเรื่องนี้ได้ฉันก็ไม่มีวันแต่งงานกับเธอหรอก จำใส่หัวของเธอไว้ ผู้หญิงสารเลว " มังกรพูดจบก็เหวี่ยงเธอออกไปจากประตูห้อง
" โอ๊ย!! นี่คุณ " มังกรไม่สนใจเธออีก
" ปัง! " เขาปิดประตูใส่หน้าเธอเลยด้วยซ้ำ เรื่องนี้จะโทษใครไม่ได้นอกจากตัวเขาเองที่ไม่ระวังตัวให้มากพอ แล้วเขาก็ไม่ได้คิดว่าแม่ของเขาจะทำอย่างนี้
มังกรอาบน้ำและแต่งตัว เขาเดินไปที่เตียงแล้วเก็บเค้กขึ้นมา เขาเอานิ้วจิ้มเค้กเข้าปากเพื่อชิม รสชาตินี้สัมผัสนี้เป็นเธอที่ทำขึ้นมาเอง ทุกๆปีเธอจะทำเค้กวันเกิดให้เขา ที่จริงวันนี้ควรจะเป็นวันที่มีความสุขที่สุด มังกรน้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง วันนี้เขาคิดไว้แล้วว่าเขาจะขอเธอแต่งงาน ทำไมถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้นะ
เขาเก็บเค้กไว้ในตู้เย็นแล้วเอาเทียนที่เป็นเลขสามสิบสี่มาเช็ดให้สะอาด แล้วเข้าไปในห้องลับของเขา มังกรเอาเทียนไปใส่ในกล่องที่เขาเตรียมไว้ ทั้งหมดมีเจ็ดกล่อง และกล่องนี้เป็นกล่องสุดท้าย เทียนที่อยู่ในกล่องทุกกล่องไม่มีอันไหนที่สมบูรณ์ ทุกอันจะมีรอยไหม้ที่เกิดจากการจุดเทียนถึงมันจะไม่สวยงาม แต่มันเป็นความทรงจำของเขากับเธอ ในห้องนี้มีรูปของเธอเต็มไปหมด มีแม้แต่กระทั่งแก้วน้ำที่เธอใช้แล้ว เขารักเธอขนาดนี้แล้วเขาจะเลิกกับเธอไปได้ยังไง เขาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ
มังกรออกจากห้องลับแล้วเดินออกจากห้องไปที่ชั้นล่างของคอนโด แล้วขับลัมโบกินี่ไปหาเยว่ซินที่บ้าน รถคันนี้เป็นเธอที่บอกว่าสวยเขาถึงซื้อรถโดยที่ไม่ลังเลเลยซักนิด เพราะอะไรที่เธอชอบเขาก็ชอบด้วย
เขาขับรถมาถึงแล้วแต่ประตูรั้วยังคงล็อคไว้อยู่ เขาไปตามหาเธอที่ภัตตาคารทั้งห้าแห่งนี้ที่เป็นของเธอ แต่กลับไม่เห็นวี่แววของเธอเลย มังกรพยายามโทรหาเธอแต่เธอก็ยังปิดเครื่องอยู่ดี
" ตื๊ดๆๆๆ "
" ฮัลโหล ว่าไงพ่อมังกรของม๊า "
" ม๊าครับ วันนี้เยว่ซินได้กลับไปที่บ้านหรือเปล่าครับ เห็นเยว่ซินบ่นว่าคิดถึงม๊านะครับ "
" ยังไม่เห็นกลับมาเลยนะลูก "
"ครับขอบคุณนะครับม๊า " เยว่ซินไม่ได้กลับบ้านแล้วเธอไปไหนกันนะ เธอคงไม่อยากเห็นเขาอีกแล้วสินะ เธอถึงได้หลบหน้าเขา มังกรขับรถไปรอที่หน้าบ้านของเธอและเฝ้ารออยู่อย่างนั้น ฮึกๆๆ มังกรปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาเรื่อย ๆ ตอนนี้เขาคิดถึงเธอมาก กลับมานะเยว่ซิน กลับมาหาพี่นะ มังกรได้แต่ภาวนาในใจของตัวเอง
เยว่ซินนอนร้องไห้จนหลับยาวไปเลย ในตอนนี้เธอพึ่งจะตื่นนอน เธอรู้สึกปวดหัวปวดตาไปหมด ลืมตาแทบไม่ขึ้น เยว่ซินเอามือนวดที่ขมับวนไปมาก็ยังไม่รู้สึกดีขึ้นเลย เธอก็เลยทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาอยู่อย่างนั้น
" ตื่นแล้วเหรอ "
" ค่ะ พี่กล้วยหนูปวดตามากเลยค่ะ "
" ถ้าอย่างงั้นก็รอพี่แป๊บนึงนะ " ว่าแล้วพี่กล้วยก็เดินหายไปสักพัก
เยว่ซินได้ยินเสียงเดินกลับมาพร้อมกับ รู้สึกถึงความเย็นที่ตาทั้งสองข้าง
" อันนี้ผ้าชุบน้ำเย็น ประคบไว้เดี๋ยวก็หายนะคะเด็กดี " กล้วยคอยประคบตาให้เยว่ซิน พอผ้าหายเย็นแล้วเธอก็เปลี่ยนผืนใหม่ให้เยว่ซินเรื่อย ๆ จนดวงตาเริ่มหายบวมมันยุบลงเรื่อย ๆ จนเยว่ซินหายปวด
" ขอบคุณนะคะ ที่คอยดูแลหนู " เยว่ซินขอบคุณแล้วกอดพี่กล้วยไว้แน่น
" ขอบคุณพี่ทำไมกัน ตอนที่พี่ลำบากหนูก็คอยดูแลพี่เหมือนกันไม่ใช่เหรอคะ เรื่องแค่นี้เองหนูไม่ต้องขอบคุณพี่เลยนะ " กล้วยว่าแล้วก็ลูบหัวเยว่ซินอย่างเอ็นดู เธอคิดว่าเยว่ซินเป็นน้องสาวของเธอมาตั้งนานแล้วล่ะ
" ได้ค่ะๆ พี่สาวคนสวย " เยว่ซินพูดล้อพี่กล้วยเล็กน้อย
" นี่แน่ะ กล้าล้อพี่หรือไง " กล้วยว่าแล้วพร้อมดีดหน้าผากเยว่ซินเล็กน้อย เยว่ซินก็ยังทะเล้นใส่พี่กล้วยอยู่
" ไปกินข้าวกันเถอะ พี่เตรียมไว้แล้ว " พี่กล้วยว่าพร้อมดึงแขนเธอไปที่โต๊ะกินข้าว
เยว่ซินกินข้าวกับพี่กล้วยอาหารมีทั้งหมดห้าอย่าง เยว่ซินกินข้าวอย่างอร่อยเพราะเธอหิวมากกว่าปกติ ฝีมือทำอาหารของพี่กล้วยถือว่าผ่านแล้วเพราะเธอเป็นคนสอนพี่กล้วยเอง ตอนนี้เธอเปิดร้านอาหารเป็นภัตตาคารห้าแห่ง แต่เยว่ซินไม่ได้ทำเป็นร้านอาหาร จำพวกอาหารห้าดาวน์อะไรอย่างนั้น เธอทำเป็นแค่ร้านอาหารหนึ่งดาวเท่านั้น
เธอคิดว่าถ้าเธอดิ้นลนขวานขวายเธอก็สามารถทำให้เป็นร้านอาหารห้าดาวได้ เพราะเยว่ซินเรียนจบปริญญาเอก ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีอาหาร (หลักสูตรนานาชาติ) เธอเป็นนักวิชาการด้านเทคโนโลยีอาหาร ทั้งในส่วนราชการ รัฐวิสาหกิจ และบริษัทเอกชนทั้งในและต่างประเทศ เป็นอาจารย์และนักวิจัยทั้งในและต่างประเทศ แล้วเธอยังทำอาชีพอิสระที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจอาหาร กลุ่มอาชีพที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมอาหาร แต่เธอก็ยังคิดว่าเธอยังเป็นเชฟตัวน้อยๆอยู่ดี
ที่เยว่ซินไม่ทำร้านอาหารห้าดาวหรือมากกว่านั้น เพราะเธออยากให้คนทั่วไปได้ทานอาหารที่ดีและอร่อย และยังเป็นราคาที่สามารถจับต้องได้
" วันนี้ฉันจะแวะเข้าไปหาม๊านะคะ พี่กล้วยไปด้วยกันนะคะ " พี่กล้วยไปที่บ้านของเธอประจำอยู่แล้ว
เยว่ซินกลับบ้านมาพร้อมกลับพี่กล้วย พอกล้วยจอดรถแล้วเยว่ซินก็รีบวิ่งเข้าไปในบ้านทันที กล้วยมองแล้วก็ได้แต่ส่ายหัว เยว่ซินจะเป็นแบบนี้เฉพาะกับคนที่ใกล้ชิดเท่านั้น เธอจะมีนิสัยที่ซุกซนอยู่บ้าง แต่ถ้าอยู่กับคนที่ไม่ได้รู้สึกสนิทสนมอะไรเยว่ซินก็ค่อนข้างที่จะเย็นชาเล็กน้อย กล้วยเดินตามเยว่ซินเข้าไปในบ้าน
" ม๊าคะ หนูคิดถึงม๊ามากเลยค่ะ " เยว่ซินที่เห็นม๊าก็รีบวิ่งไปกอดม๊าในทันทีด้วยความคิดถึง
" ให้มันน้อยๆหน่อย คิดถึงม๊าคนเดียวหรือไง " ป๊าของเยว่ซินกอดอกใส่แล้วทำสีหน้าน้อยใจ
" โอ๋ๆ ป๊าไม่ต้องน้อยใจนะหนูก็คิดถึงป๊าเหมือนกันค่ะ " ว่าแล้วเยว่ซินก็หันไปกอดป๊า
" ป๊าก็รักหนูเหมือนกัน " ป๊าลูบหัวเยว่ซินด้วยความรัก
ป๊าของเยว่ซินชื่อซูอู๋เหอ ส่วนแม่ของเยว่ซินชื่อซูมี่ฟาง ต้นตระกูลซูนั้นเป็นคนจีนและนี่ก็ผ่านมาหลายรุ่นแล้วทำให้สายเลือดจีนมันเจือจางลงมากแล้ว เยว่ซินในตอนนี้เหมือนลูกครึ่งจีนมากกว่า แต่ที่บ้านก็ยังมีความเป็นจีนอยู่บ้าง
" ป๊าม๊าสวัสดีค่ะ " กล้วยเดินเข้ามาสวัสดีพวกท่านก่อน
" จ้ะ สบายดีนะอากล้วย " มี่ฟางพูดด้วยความอ่อนโยน
" กินข้าวมาหรือยังหืมพวกเรานะ "
" กินแล้วก็กินอีกได้ค่ะ เดี๋ยวหนูจะลงครัวเองคะม๊า ป๊าม๊าต้องคิดถึงฝีมือหนูแน่ๆเลยใช่มั้ยคะ " เยว่ซินพูดด้วยความร่าเริง
" ลื้อนี่ชอบอวยตัวเอง ดูเธอสิอากล้วย "
" ก็น้องเยว่ซินทำอร่อยจริงๆนี่คะ " ในใจของกล้วยแล้วไม่มีใครทำอาหารอร่อยเท่าเยว่ซินอีกแล้ว
" พวกลื้อนี่มันก็พอๆกันเลย ไปๆเข้าไปในครัวทั้งสองคนเลย ฝีมืออากล้วยอั๊วก็คิดถึงเหมือนกัน " สำหรับป๊าม๊าแล้วก็รักกล้วยเหมือนลูกสาวแท้ๆเหมือนกัน
" รับทราบค่ะๆ " ทั้งสองพูดทะเล้นใส่ป๊ากับม๊าแล้วก็พากันวิ่งเข้าไปในครัว
เยว่ซินกับกล้วยเข้าไปในครัวได้พักใหญ่แล้วก็ได้ยินเสียงรถมาจากหน้าบ้าน
" พี่ชายจะต้องกลับมาแล้วอย่างแน่นอน พี่กล้วยเราไปรับพี่ชายกันค่ะ " เยว่ซินเขย่าแขนกล้วยด้วยความดีใจ
" น้องไปเถอะพี่ยังต้องเตรียมอาหารอีกนิดหน่อย รับพี่ชายแล้วก็ไปอาบน้ำเลยนะเสื้อผ้าเลอะแป้งจนหมดแล้ว "
" ได้ค่ะ พี่สะใภ้ " เยว่ซินพูดล้อกล้วย
" เด็กคนนี้นี่ " กล้วยดุเยว่ซินด้วยความเขินอาย แต่เยว่ซินกลับวิ่งออกจากครัวไปแล้ว
ใครๆในตระกูลซูก็รู้ว่าพี่ชายของเยว่ซินชอบกล้วย พี่ชายของเยว่ซินชื่อ ซูเหอหยาง เขาชอบกล้วยมาตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว ตอนแรกๆก็มีแวว ว่าจะได้คบกันดีๆแต่ว่าตั้งแต่ที่พ่อกับแม่กล้วยเสีย กล้วยก็ไม่มีความมั่นใจอีก เธอคิดเสมอว่าเธอไม่คู่ควรกับเหอหยาง เธอถึงได้ถอยห่างออกมาจากเขา
" พี่ชายมาแล้ว " เยว่ซินที่เห็นพี่ชายเดินลงมาจากรถก็วิ่งไปกอดเขาทันที เหอหยางรีบกอดเยว่ซินที่พุ่งมาด้วยความเร็วด้วยกลัวว่าจะล้มกันไปทั้งคู่
" อายุสามสิบแล้วนะเราน่ะ ยังทำตัวเป็นเด็กๆไปได้ " ใช่แล้วปีนี้อายุเยว่ซินสามสิบแล้วล่ะ
" แต่ก็น่ารักใช่มั้ยค่ะ พี่ชาย " เธอทำหน้าอ้อนพี่ชาย
" ครับ น่ารักที่สุดอยู่แล้วคนนี้ แต่ว่าวันนี้กล้วยมาด้วยหรือเปล่า " เหอหยางรีบถามหากล้วย เขาคิดถึงเธอมาก
" หึ มาถึงก็ถามหาเลยนะคะ อยู่ในครัวค่ะ งั้นหนูไม่สนใจพี่แล้วไปอาบน้ำดีกว่า " ว่าแล้วเยว่ซินก็เดินขึ้นไปอาบน้ำที่ชั้นสองของบ้านทันที เหอหยางได้แต่ส่ายหน้าให้กับน้องสาว
" ป๊าม๊า สวัสดีครับ วันนี้มีอะไรกินบ้างครับผมหิวมากเลย งั้นผมเข้าไปดูในครัวดีกว่าครับ " พูดแล้วก็ไม่รอคำตอบแล้วเขาก็เดินเข้าไปในครัวเลย
ป๊าม๊าได้แต่สายหัวแล้วจะถามทำไมกันล่ะ ในเมื่อใจไปอยู่ที่ครัวแล้ว
กล้วยที่หันหลังยืนจัดโต๊ะอยู่ที่ครัว อยู่ๆก็รู้สึกได้ถึงแรงกอดรัดที่เอวของเธอ
" คิดถึงครับ " เหอหยางที่กอดกล้วยอยู่พูดจบแล้วก็หอมแก้มเธอ
" ทำอะไรคะเดี๋ยวใครก็มาเห็นเข้าหรอกค่ะ " กล้วยพูดด้วยความเขินอาย
" เห็นก็ดีสิค่ะ พวกเราจะได้แต่งงานกันเร็วขึ้นไงคะ " เหอหยางพูดคะขากับกล้วย
" คุณมันบ้าไปแล้ว "
" กล้วยคะ ตอนนี้พี่อายุสามสิบห้าแล้วนะพี่เริ่มแก่แล้ว พี่รอกล้วยมาตั้งสิบห้าปีแล้วนะ ถ้ากล้วยยังไม่ยอมแต่งงานกับพี่ พี่จะแต่งงานกับคนอื่นแล้วนะคะพี่อยากจะมีครอบครัวแล้วค่ะ " ใช่แล้ว ถ้าเธอไม่แต่งกับเขารอบนี้เขาก็จะแต่งงานกับคนอื่นจริงๆ เขารอเธอมานานเกินไปแล้ว ชีวิตที่ควรมีความสุขมันเลยมาไกลแล้ว
กล้วยรีบหันมามองเหอหยางทันที อยู่ๆน้ำตาของเธอก็ไหลออกมาแล้วส่ายหน้าอย่างไม่ยินยอม เธอไม่อยากให้เขาแต่งงานกับคนอื่นในใจของเธอมันไม่สามารถยินยอมได้ เธอรักเขา
" ไม่ยอมแต่งเหรอคะ ถ้าอย่างงั้นตั้งแต่นี้ต่อไปพวกเราจะเป็นแค่พี่น้องกันนะคะ " เหอหยางพูดแล้วก็หันหลังจะเดินออกไปจากครัวในทันที
กล้วยรีบกอดเหอหยางไว้จากข้างหลังทันที " ไม่ค่ะ ฮึก กล้วยไม่ให้พี่แต่งงานกลับคนอื่นค่ะ "
" มันเป็นไปไม่ได้หรอกกล้วยพี่ไม่อยากจะเสียเวลาอีกแล้ว " เหอหยางพูดแล้วแกะมือของเธอออก
กล้วยที่เห็นแบบนั้นแล้วก็รีบพูดออกมาในทันที " แต่งค่ะ กล้วยจะแต่งงานกับพี่ " เธอกลัวมาว่าในชีวิตนี้จะไม่มีเขาอีก
" แน่นะ กล้วยคงไม่ได้พูดเพื่อรั้งพี่ไว้เฉยๆหรอกนะ "
" ค่ะ กล้วยแน่ใจแล้ว " ต้องเป็นเขาเท่านั้น เธอไม่มีทางที่จะเสียเขาไปได้
เหออยางที่ได้ยินอย่างนั้นก็หันมาจูบเธอทันที เขายกเธอมานั่งที่เคาน์เตอร์ในครัวแล้วจูบเธออย่างร้อนแรง เขาจูบอยู่นานจนกล้วยทุบอกเขา เหอหยางถึงได้ถอนจูบแล้วเอาหน้าผากของเขาแนบกับหน้าผากของเธอ
" พี่รักกล้วยนะ แต่งงานกันนะครับ "
" ค่ะ กล้วยจะแต่ง เพราะกล้วยก็รักพี่เหมือนกันค่ะ " เหอหยางกอดเธอไว้แน่น เขามีความสุขมากจริงๆ มันเหมือนเป็นความสำเร็จในการใช้ชีวิต เขารอเธอมานานมากจนเขาเกือบจะยอมแพ้แล้ว
ป๊าม๊าและเยว่ซินพากันแอบดูกันอยู่ที่ประตูครัวกันคนละมุม
" คราวนี้แหละป๊ากับม๊าจะได้อุ้มหลานอย่างสมใจอยากแน่ " เยว่ซินพูดกระซิบเสียงเบา
" มันแน่นอนอยู่แล้วพวกเรารอกันมานานมากแล้ว " ม๊าพูดแล้วส่ายหัว
พวกเขาสามคนไปนั่งรอที่โต๊ะกินข้าว รออยู่ซักพักถึงได้พากันกินข้าวเพราะมีคนมัวแต่จีบกันอยู่นะสิ
" ป๊าม๊าคิดว่าวันนี้กับข้าวมันหวานหรือเปล่าคะ หนูคิดว่ามันหวานๆนะคะ "
" ใช่ม๊า ก็ว่ามันหวานเหมือนกัน "
กล้วยได้แต่ก้มหน้าเขินจนจะมุดลงใต้โต๊ะกินข้าวอยู่แล้ว เธอรีบยื่นมือไปหยิกที่เอวเหอหยางทันที เหอหยางที่เห็นแบบนั้นก็เอามือไปประสานกันกับมือของกล้วยทันที พวกเขากินข้าวกันแค่มือคนละข้าง
" ยังอีก ยังจะเติมน้ำตาลลงไปอีกนะ พ่อคนคลั่งรัก "
เหอหยางไม่ตอบเขาได้แต่ยักคิ้วให้น้องสาวไปทีนึง ส่วนกล้วยได้แต่นั่งแก้มแดงอยู่อย่างนั้น กว่าจะกินข้าวอิ่มเยว่ซินก็ได้กินน้ำตาลแทนข้าวจนอิ่มก่อนแล้ว
เยว่ซินเปลี่ยนรถอีกคันและขับมาที่บ้านของเธอ เธอเห็นมังกรที่ยืนอยู่ที่หน้าบ้าน เยว่ซินได้แต่จอดรถแอบๆไว้ และนั่งมองมังกรจากในรถแค่คิดว่าเขาหักหลังเธอยังไง เธอก็ได้แต่น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง เธอรักเขามากจริงๆ อนาคตที่เธอวาดฝันไว้กับเขามันพังทลายไปทั้งหมด ยิ่งรักเขามากแค่ไหนเธอก็ยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น
