‘ผู้ชายร้ายๆ ในสายตาทุกคน
อาจกลายเป็นผู้ชายอบอุ่นในสายตาของบางคน’
ใบหน้าของยอดพธูยิ้มออกมาเมื่ออ่านเจอข้อความนี้บนโทรศัพท์มือถือของตัวเธอเอง นั่นเพราะดูเหมือนมันจะตรงกับชีวิตของเธออย่างพอดิบพอดี
เพราะผู้ชายที่อยู่ข้างเธอตอนนี้แม้จะดูร้ายๆ ในสายตาของคนอื่น แต่ทว่าเขากลับเป็นผู้ชายอบอุ่นในสายตาของเธอ เหตุผลที่ทำให้เขาดูร้ายอาจเพราะงานที่ชายหนุ่มทำอยู่ เพราะมันคืองานสีเทาเข้มออกไปทางดำเสียด้วยซ้ำ คำว่า ‘มาเฟีย’ อาจยิ่งส่งให้เขาดูน่ากลัว
ยิ่งบวกกับรูปร่างใหญ่โตที่สูงเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรเข้าไป แถมนานๆ จะได้เห็นรอยยิ้มของเขาสักครั้งอีก เพราะปกติริโอจะหน้าบึ้งเสียเป็นส่วนใหญ่ ยิ่งดูน่าเกรงขาม ริโอเป็นลูกครึ่งไทยอิตาลี หน้าตาจึงหล่อเหลาเป็นพิเศษ สาวๆ คนไหนได้สบตาด้วยละก็มีอันต้องละลาย ซึ่งเธอก็เคยเป็นมาแล้ว เพราะได้สบตากันเมื่อหนึ่งปีก่อน วันนี้เธอกับเขาถึงได้มาอยู่ด้วยกันในฐานะสามีภรรยาแม้จะเพียงแค่ทางพฤตินัยก็ตาม
“ไปอยู่กับฉัน แล้วฉันจะดูแลเธอเอง”
แม้จะผ่านมาปีกว่าๆ แต่ทว่าประโยคนี้กลับยังคงก้องอยู่ในหัวยอดพธู เธอยอมรับว่าได้ตกหลุมรักมาเฟียตัวร้ายอย่างริโอ ยิ่งถูกเขาตามจีบไม่เว้นวันก็ยิ่งใจอ่อนยวบไร้แรงจะต้านทาน
ตอนนั้นเธอก็เป็นแค่นักศึกษาจบใหม่ ที่อ่อนประสบการณ์ทั้งเรื่องงานและเรื่องความรัก และงานแรกที่เธอทำคือการเข้าไปเป็นพนักงานที่โรงแรมของชายหนุ่ม
แต่ถึงแม้จะหลงรักริโอมากแค่ไหน เธอก็ไม่ยอมใจอ่อนง่ายๆ เพราะไม่อยากให้เขามองว่าเธอง่าย อีกอย่างรอบตัวเขาก็มีผู้หญิงสวยๆ รายล้อมไม่ได้ขาด คนอย่างริโอนะหรือจะมาจริงจังหรือจริงใจกับผู้หญิงเฉิ่มๆ อย่างเธอ
“ฉันขอปฏิเสธค่ะ”
เธอตอบปฏิเสธริโอไปอย่างหนักแน่น และคิดว่าเขาคงถอดใจแต่ที่ไหนได้ริโอกลับยังคงตื้อไม่เลิก เทียวไล้เทียวขื่อรวมทั้งยังเข้าทางแม่เธออีก ขยันมาหาที่บ้านรวมทั้งซื้อของมาให้เสมอๆ
เป็นแบบนี้อยู่เกือบปี เธอจึงยอมใจอ่อนที่จะคบหาด้วย พอเธอยอมเขาก็เอาใหญ่ เพราะคราวนี้ชายหนุ่มถึงกับยื่นมือมาช่วยสะสางหนี้สินให้ครอบครัวเธอจนหมด
แต่จู่ๆ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มเพราะมีความสุขของยอดพธูก็เปลี่ยนไปเป็นเศร้า เมื่อนึกถึงวันสุดท้ายที่เธอได้อยู่กับแม่ ผู้ซึ่งเลี้ยงดูเธอมาตามลำพังตั้งแต่เธอได้ขวบเศษ ส่วนพ่อนั้นหนีไปสร้างครอบครัวใหม่ ไม่เคยหันกลับมาเหลียวแลแม่หรือเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว
“ฉันยกลูกสาวให้คุณ ดูแลกี้มันดีๆ นะ”
เมื่อเอ่ยประโยคนี้จบแม่ก็สิ้นใจลงไปต่อหน้าเธอและริโอ ที่เวลานั้นริโอรับปากว่าจะดูแลเธอแทนแม่ ให้ท่านปล่อยวางและจากไปอย่างสงบ คิดถึงเหตุการณ์นั้นขึ้นมาแล้วยอดพธูก็เผลอร้องไห้ออกมา
เธอหยิบทิชชูมาซับน้ำตา ซึ่งไม่บ่อยนักที่ยอดพธูจะอ่อนแอเช่นนี้ บวกกับอะไรหลายๆ อย่างถาโถมเข้าหาราวกับพายุลูกใหญ่ เพราะตั้งแต่เข้ามาอยู่ในบ้านของริโอ เธอก็มักจะถูกทดสอบความอดทนอยู่เสมอๆ
เพราะเขาหล่อ รวย เพอร์เฟคผู้หญิงมากหน้าหลายตาจึงเข้าหา บวกกับนิสัยเดิมที่เจ้าชู้แพรวพราวด้วยแล้ว ยอดพธูก็ได้แต่กลัดกลุ้ม หากย้อนเวลาได้เธอก็ขอไม่เจอกับริโอ หรือขอให้เธอใจแข็งไม่ยอมตกเป็นของเขาเหมือนทุกวันนี้
เธออดทนเก่งเพราะเป็นคนเก็บความรู้สึกได้ดี
เธอคิดยังไงก็พูดออกไปแบบนั้น เพื่อให้อีกฝ่ายได้รู้จะได้ปรับปรุงตัว
แต่หากวันใดที่เธอเลือกที่จะไม่พูด...นั่นคือวันที่เธอหมดแล้วซึ่งความอดทน
“คุณกี้คะ”
“มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะป้าวรรณ” ยอดพธูที่นั่งคิดอะไรเพลินๆ อยู่ในห้องทำงานเอ่ยถามขึ้น อันที่จริงริโอไม่ได้ให้เธอทำงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แต่เพราะไม่อยากอยู่บ้านว่างๆ ยอดพธูจึงเปิดร้านเสื้อผ้าเล็กๆ ของตัวเอง
ซึ่งริโอเป็นคนออกทุนให้ทั้งหมด รวมถึงเซ้งห้องที่ห้างสรรพสินค้าชื่อดังไว้ให้เธอเปิดร้าน ส่วนเธอก็เป็นคนออกแบบชุดเอง และในอนาคตก็จะขยับไปทำกระเป๋า รองเท้าด้วย
การที่ยอดพธูเริ่มทำธุรกิจทั้งๆ ที่ยังอ่อนประสบการณ์มันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเธอเลย แต่ริโอก็ส่งคนเก่งๆ มาช่วยสอนงาน มาช่วยชี้แนะ และเธอก็มองว่าการเรียนรู้เรื่องแฟชั่นไม่มีวันสิ้นสุด
อาชีพหลักที่แม่หาเงินเพื่อเลี้ยงดูเธอ คือการเย็บผ้า เธอเห็นแม่เย็บผ้าโหลขายมาตั้งแต่เด็กๆ เธอเองก็สนใจเรื่องพวกนี้จึงต่อยอดด้วยการเรียนให้ตรงสายจนจบปริญญาตรี
“เอ่อ...มีคนมาขอพบคุณกี้ค่ะ”
“เขาบอกไหมว่าใคร” แม้พอจะเดาจากท่าทางอึกอักของแม่บ้านได้ แต่ยอดพธูก็ยังถามออกไป
“ไม่ได้บอกค่ะ แต่ป้าว่าเธอคงไม่ได้มาดี”
“โอเค กี้พอจะเดาได้แล้ว”
“คุณกี้จะออกไปพบเธอไหมคะ” วรรณาซึ่งเป็นแม่บ้านของริโอที่เข้ามาบอกยอดพธูว่ามีแขกมาขอพบเอ่ยถามขึ้น นั่นเพราะเธอไม่อยากให้ยอดพธูออกไปพบแขกที่ว่านั่นสักเท่าไหร่
“ไปค่ะ”
“ไปทำไมคะ ทั้งๆ ที่รู้ว่าหล่อนมาราวี”
“แขกมาหาเราก็ต้องออกไปต้อนรับ ต่อให้เขาจะมาด้วยวัตถุประสงค์อะไรก็ตาม อีกอย่างคือกี้ไม่อยากให้คุณริโอหงุดหงิดใจ”
“โธ่คุณกี้”
“ป้าวรรณไปบอกแขกนะคะ ว่าอีกเดี๋ยวกี้จะออกไปพบ”
“ค่ะ” เอ่ยรับคำเสร็จวรรณาก็เดินออกไปจากห้องทำงานของยอดพธูทันที สีหน้าของวรรณานั้นดูเป็นกังวล แต่ก็มั่นใจว่ายอดพธูจะจัดการเรื่องนี้ได้เหมือนที่ผ่านๆ มา
จะว่าไปตั้งแต่แรกที่เธอเห็นเจ้านายอย่างริโอพายอดพธูเข้ามาอยู่ที่บ้าน ก็สบประมาทไปว่าผู้หญิงเรียบร้อยๆ อย่างยอดพธูคงเอาริโอไม่อยู่ รวมถึงอยู่ที่นี่ได้ไม่นานแน่ อย่างมากก็หนึ่งเดือน เพราะเจ้านายเธอนั้นเจ้าชู้มากถึงมากที่สุด
แต่ที่ไหนได้ยอดพธูกลับมีดี เพราะสามารถใช้ความดี ความจริงใจเอาชนะใจเจ้านายเธอได้รวมไปถึงทุกคนในบ้านก็เห็นพ้องว่ายอดพธูนั้นคือว่าที่นายหญิงของริโอ
ริโออาจรักยอดพธูไม่น้อยหรือไม่ก็เห็นแล้วว่านี่คือผู้หญิงที่จะมาอยู่เคียงข้าง เพราะไม่อย่างนั้นริโอคงไม่ยอมให้ยอดพธูเข้ามาอยู่ที่นี่ ทั้งๆ ที่ไม่เคยทำกับใครมาก่อน
แต่เมื่อยอดพธูอยู่ได้ ผู้หญิงทุกคนของริโอก็อยากเข้ามาอยู่เช่นเดียวกับยอดพธู ซึ่งริโอนั้นก็ไม่เคยอนุญาตให้ใคร แม้ผู้หญิงพวกนั้นจะอ้อนวอนหรือทำทุกทางแล้วก็ตาม ในเมื่อเข้ามาอยู่ไม่ได้ผู้หญิงพวกนั้นจึงเปลี่ยนแผน เป็นการทำทุกอย่างเพื่อให้ยอดพธูเป็นฝ่ายไปจากที่นี่เสียเอง
“เฮ้อ” เสียงถอนหายใจดังมาจากยอดพธู เพราะไม่คิดว่าริโอจะเจ้าชู้ได้ถึงขนาดนี้ แต่เธอจะหึงหวงจนออกหน้าออกตาไม่ได้ เพราะถึงแม้เธอจะได้อยู่บ้านหลังเดียวกับเขา แต่ก็ยังไม่ได้แต่งงานกันตามกฎหมาย เวลานี้เธอกับเขาก็เป็นเพียงแค่สามีภรรยาทางพฤตินัยกันเท่านั้น
ระยะเวลาเกือบหกเดือนมานี้ เธอยอมรับว่ามีความสุขในทุกๆ วัน แม้บางวันจะมีเหตุการณ์คอยบั่นทอนความสุขที่ว่าไปบ้างก็ตาม ซึ่งเหตุการณ์ที่ว่าก็เช่นสิ่งที่กำลังจะเกิดต่อจากนี้ ยอดพธูสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ เพื่อรวบรวมความกล้า แล้วจากนั้นก็ออกไปพบแขก
และทันทีที่เธอก้าวเท้าเข้าไปยังห้องรับแขก ยอดพธูก็ได้เห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งรออยู่แล้ว เธอสวยและเซ็กซี่มาก พร้อมกับฉีดพรหมน้ำหอมจนหอมฟุ้งไปทั้งห้องก็ว่าได้
“สวัสดีค่ะคุณกี้” ประโยคที่เอ่ยทักทายทั้งๆ ที่ยังไม่ได้แนะนำตัวไม่ได้ทำให้ยอดพธูรู้สึกแปลกใจอีกตามเคย เพราะนี่ไม่ใช่...คนแรก
ทุกคนที่มาหาเธอ เหมือนจะรู้จักเธอเป็นอย่างดีทั้งนั้น แรกๆ ยอดพธูไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้แต่ประสบการณ์ก็ค่อยๆ สอนเธอให้รับมือ
การเป็นผู้หญิงของริโอไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งผู้หญิงที่เขาให้เข้ามาอยู่ในบ้านด้วยแล้วก็ยิ่งไม่ง่าย เพราะดูเหมือนผู้หญิงทุกคนอยากมาอยู่ เธอถอดใจไปหลายครั้งเพราะไม่อยากเจอกับเหตุการณ์อย่างในตอนนี้
“สวัสดีค่ะคุณ...”
“ฉันชื่อไพลินค่ะ เป็นคนรักของคุณริโอ”
“อ๋อ...”
“นี่คุณไม่ตกใจเลยหรือไงที่รู้ว่าฉันเป็นใคร” สีหน้าของไพลินเวลานี้ดูเหมือนจะตกใจมากกว่ายอดพธูเสียด้วยซ้ำ
“นิดหน่อยค่ะ”
“แค่นิดหน่อยเองนะเหรอ” นั่นเพราะไพลินตั้งใจมาที่นี่ ก็เพื่อทำทุกอย่างให้ยอดพธูเจ็บช้ำน้ำใจ ทำให้เธอรู้ว่าริโอไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น
“ค่ะ” เมื่อยอดพธูเอ่ยรับจบ ไพลินก็ถือจังหวะนั้นไล้สายตามองยอดพธูมาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าก็ว่าได้ สายตาของไพลินดูเหยียดหยาม แม้จะยอมรับว่ายอดพธูเป็นคนสวยคนหนึ่ง ตัวเล็กบอบบางผิวก็ขาว ขาวกว่าเธอเสียด้วยซ้ำ
แต่ไพลินก็หาข้อมาติเพื่อส่งตัวเองให้ดูเหมาะสมกับริโอจนได้ เพราะในสายตาเธอมองว่ายอดพธูนั้นไม่ใช่ผู้หญิงสวยจัดหรือเซ็กซี่อะไร การแต่งตัวก็งั้นๆ คิดแล้วก็ไม่เข้าใจริโอ ว่าทำไมเขาถึงได้ยอมให้ผู้หญิงอย่างยอดพธูเข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี้
ทั้งๆ ที่มีผู้หญิงอีกมากมายอยู่รอบๆ ตัวเขาซะขนาดนั้น แถมผู้หญิงแต่ละคนก็เหมือนจะดีกว่าสวยกว่าแซบกว่ายอดพธูเป็นไหนๆ หรือผู้หญิงตรงหน้าเธอจะมีอะไรดีกว่าหน้าตาอย่างนั้นเหรอ ริโอถึงได้ให้เข้ามาอยู่ที่นี่ แถมยังกำชับไม่ให้ใครก็ตามมากวนใจอีก
“มิน่า ก่อนหน้านี้ฉันถึงได้ยินใครๆ พูดว่าคุณคือแม่พระ”
“เชิญคุณไพลินนั่งก่อน เพราะดูท่าแล้วคุณคงมีธุระจะคุยกับฉันยาว” ยอดพธูผายมือเชื้อเชิญแขก ในขณะที่เธอเองก็หย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาเช่นกัน
หกเดือนมานี้เธอพบเจอคนอย่างไพลินไม่ต่ำว่าห้าคนแล้วมั้ง แต่ละคนต่างมาที่นี่เพื่อประกาศว่าเป็นคนโปรดของริโอด้วยกันทั้งนั้น ที่ตรงนี้คือที่ที่ริโอเรียกว่าบ้าน ที่ที่เขายอมให้เธอเข้ามาอยู่ทั้งๆ ที่เธอขอไปอยู่ที่อื่น และเพราะเธออยู่ที่นี่จึงมักจะถูกทดสอบความอดทนอยู่เนืองๆ
ยอดพธูไม่ได้เป็นผู้หญิงใจกว้างราวมหาสมุทรหรือเย็นชาเป็นน้ำแข็งขั้วโลก เธอเจ็บปวดกับความเจ้าชู้ของริโอ เจ็บปวดกับความมักมากของผู้ชาย หากรู้ว่าเธอต้องมาพบเจอเรื่องเช่นนี้ เธอจะไม่มีวันใจอ่อนหลงรักและยอมเป็นของเขา
แต่เพราะรักคำเดียว...เพราะคำว่ารักทำให้เธออดทนทั้งๆ ที่เธอไม่ควรต้องมาอดทนกับเรื่องพวกนี้เลยด้วยซ้ำไป มีหลายครั้งที่เธออยากออกไปจากชีวิตริโอ แต่สุดท้ายกลับทำไม่ได้
“ก็อย่างที่ฉันบอกไปเมื่อกี้ ว่าฉันเป็นอะไรกับคุณริโอ” ไพลินไม่วายวกกลับมาตอกย้ำถึงเรื่องนี้ นั่นเพราะเธอมีสิทธิ์ที่จะพูดหรือมาแสดงตัว ในเมื่อริโอยังไม่ได้จดทะเบียนสมรสกับยอดพธู รวมไปถึงแต่งงานกับเธอเสียหน่อย
“ค่ะ...เรื่องนั้นฉันทราบแล้ว ว่าแต่จุดประสงค์ที่คุณไพลินมาหาฉันถึงที่นี่ เพื่อจะบอกเรื่องแค่นี้นะเหรอคะ”
“ฉันจะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่...วันนี้”
“คุณริโออนุญาตแล้วใช่ไหม” ยอดพธูเอ่ยถามนิ่งๆ ไม่ได้แสดงท่าทีตกอกตกใจใดๆ อย่างเคย แม้ในใจนั้นกำลังถูกบีบจนแทบจะหายใจไม่ออกก็ตาม
“ฉันยังไม่ได้บอก แต่เดี๋ยวคุณริโอกลับมาเจอก็คงรู้เองแหละ”
“ฉันว่าคุณไม่ควรทำแบบนี้นะคะ” นั่นเพราะไพลินไม่ใช่คนแรกที่คิดจะมัดมือชกริโอด้วยวิธีนี้ และเมื่อเขารู้จากคนโปรดก็จะถูกเขี่ยทิ้งอย่างไม่ใยดีในทันที
“ทำไมหรือว่าคุณกี้กลัวอะไรฉัน” ไพลินมองยอดพธูอย่างท้าทาย เพราะมั่นใจว่าเวลานี้ริโอรักและหลงเธอมากกว่าใคร เขาต้องยอมทำตามที่เธอต้องการแน่นอน
“เปล่าค่ะ แต่คนที่คุณไพลินควรจะกลัวคือคุณริโอมากกว่า”
“เขาไม่เห็นจะมีอะไรน่ากลัว แถมยังรักฉันหลงฉันมากด้วย วันๆ เรียกหาแต่ฉัน ฉันขออะไรเขาก็ให้หมด กับอีแค่เรื่องที่ฉันจะเข้ามาอยู่ที่นี่เหมือน...คุณ ฉันมั่นใจว่าคุณริโอไม่ว่าอะไรแน่นอน” ขณะพูดไพลินก็จงใจมองมายังยอดพธู นั่นเพราะมั่นใจว่าครั้งนี้เธอต้องได้ยืนที่หนึ่ง
“ค่ะ”
“คุณกี้ช่วยจัดห้องให้ฉันด้วยสิคะ พอดีฉันอยากอยู่ห้องที่ใกล้กับคุณริโอมากที่สุด”
“เดี๋ยวฉันบอกแม่บ้านจัดการให้”
“ขอบคุณมากนะคะคุณกี้ ยังไงเราสองคนก็ได้ชื่อว่าเป็นเมียของคุณริโอเหมือนๆ กัน เราก็ควรสามัคคีกันไว้ ถูกไหมคะ อ้อ...รอคุณริโอกลับมาก่อน ฉันมีเซอร์ไพรส์ให้เขาอีกอย่าง รับรองว่าคุณริโอต้องดีใจมากแน่ๆ” ไพลินส่งยิ้มหวานมายังยอดพธู ซึ่งเธอก็ยิ้มตอบกลับไปอย่างมีมารยาท
จากนั้นก็ขอตัวเพื่อไปแจ้งแม่บ้านให้จัดการตามที่ไพลินร้องขอ วรรณามองยอดพธูด้วยความสงสาร พร้อมกับค้านว่าไม่ควรทำเช่นนี้ แต่ยอดพธูก็ยังคงยืนยันที่จะทำตามคำขอของไพลิน เพราะคนที่จะอนุญาตให้ใครอยู่หรือไม่ให้ใครอยู่ในบ้านหลังนี้มีเพียงริโอคนเดียวเท่านั้น
ในขณะที่ไพลินวางมาดราวกับเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ เธอหลงรักความหล่อ ความรวยของริโอ ถ้าได้แต่งงานกับเขาชีวิตเธอคงสุขสบายไปทั้งชาติ และนั่นทำให้ไพลินวางไพ่ผิดใบ
เพราะแทนที่จะได้สุขสบายกลับกลายเป็นกำลังขุดหลุมฝังร่างที่ยังมีลมหายใจของตัวเองกับมือ
ไพลินนั่งรอรับริโอด้วยอาการตื่นเต้น เธอคาดหวังให้ชายหนุ่มรู้สึกดีที่เห็นเธอที่บ้านในเย็นวันนี้ จึงแต่งหน้าจัดเต็ม สวมใส่ชุดที่แสน เซ็กซี่ และไม่ลืมที่จะฉีดพรหมน้ำหอม โดยเลือกกลิ่นที่เขาชอบลงไปบนตำแหน่งชีพจร เน้นย้ำที่ซอกคอเพราะรู้ว่าริโอชอบเอาหน้ามาซุกมากกว่าจุดอื่นๆ จากนั้นก็ลงมารอรับริโอที่หน้าบ้าน
“ปล่อยไว้แบบนั้นดีแล้วเหรอคะคุณกี้” วรรณาเอ่ยถามยอดพธูขึ้น
“จ้ะ”
“คุณกี้ไม่หึง ไม่หวงคุณริโอเลยเหรอคะ”
“หึงค่ะ หวงมากด้วย” ยอดพธูยอมสารภาพความรู้สึกออกไป ไม่เป็นเธอไม่รู้หรอกว่ามันบอบช้ำมากแค่ไหน
“แล้วทำไมถึงยอม” สีหน้าของวรรณาดูเสียใจที่ยอดพธูเฉยเมยแบบนี้ นั่นเพราะเธอควรแสดงอาการหึงหวงริโอบ้าง ไม่ใช่เอาแต่ยอมไปเสียทุกอย่าง เป็นมาแบบนี้ตั้งแต่วันแรกที่มาอยู่ที่นี่กระมัง
จะว่าไปวันแรกที่เห็นริโอพายอดพธูมาอยู่ที่นี่ เธอยอมรับว่าตกใจและแปลกใจมาก นั่นเพราะริโอไม่เคยทำแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนเลย ไม่มีเคยจริงๆ
กระทั่งเธอได้สัมผัสตัวตนของยอดพธู ถึงได้รู้ว่าผู้หญิงคนนี้มีดีด้วยนิสัยใจคอ จิตใจดีเย็นยะเยือกบ้างในบางครั้ง ซึ่งแต่ผู้หญิงแบบนี้แหละที่เหมาะกับริโอ
“ที่ยอมเพราะคุณไพลินก็เป็นผู้หญิงของคุณริโอคนหนึ่ง เป็นเหมือนกับที่กี้เป็นในตอนนี้ เราอยู่สถานะเดียวกัน กี้จะไปแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของคุณริโอเพียงคนเดียว คงไม่ถูก”
“โธ่คุณกี้ของป้า”
“สักวันกี้ก็คงถูกเขี่ยทิ้งเหมือนคนอื่นๆ”
“ไม่มีทางหรอกค่ะ ป้ารู้จักคุณริโอ ถ้าเธอไม่รักเธอคงไม่ยอมให้คุณกี้เข้ามาอยู่ที่บ้าน เพราะก่อนหน้านี้ไม่เคยมีใครได้เข้ามาอยู่สักคน”
“รักได้ก็เลิกรักได้ กี้ก็แค่ของใหม่ที่คุณริโอยังไม่เบื่อ”
“ไม่จริงค่ะ” วรรณาแย้งแทนริโอผู้เป็นเจ้านาย เพราะถ้าเกิดวันหนึ่งยอดพธูหายไปจากชีวิตริโอจริงๆ เจ้านายเธอนั่นแหละคือคนที่จะต้องเสียใจมากที่สุด
กระทั่งวรรณามองเห็นรถของริโอเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าบ้าน เธอจึงบอกให้ยอดพธูออกไปรับอย่างที่เคยทำ แม้ตอนนี้จะมีไพลินคอยเสนอหน้ารอรับอยู่ก่อนแล้วก็ตามที
