ติ๊ด....
หลังเสียงรีโมทสั่งการทำงานผ้าม่านในห้องนอนสุดหรู ก็เปิดออกช้าๆ รับแสงวันใหม่ที่คนบนเตียงออกอาการไม่ปลื้ม เขารู้สึกว่าเพิ่งนอนได้ไม่กี่นาทีก่อนนี้เองยังไม่ต้องการถูกรบกวน
“ปิดเดี๋ยวนี้ถ้ายังไม่อยากตาย” เฟเดริโก้สั่งเสียงเข้มในขณะที่ยังปิดเปลือกตาอยู่ เขายังรู้สึกอยากนอนต่ออีกสักหน่อยและไม่อยากให้ใครเข้ามารบกวนทั้งนั้น
“ดิฉันยังไม่อยากตายตอนนี้ค่ะ ขอประทานโทษแต่มันเป็นหน้าที่”
ไม่ใช่แค่คำพูดเท่านั้นที่ทำให้คนบนเตียงแปลกใจแต่การกระทำก็ด้วย ผู้บุกรุกดึงผ้าห่มออกจากเตียงพรวดเดียวส่งผลให้สาวๆ ที่กำลังหลับส่งเสียงไม่สบอารมณ์ ผู้บุกรุกมองดูด้วยแววตาสงบนิ่งเหมือนไม่สนใจในสิ่งที่เห็นตรงหน้า ทั้งที่ใต้ผ้าห่มนั้นเต็มไปด้วยร่างเปลือยเปล่ารวมถึงเฟเดริโก้ด้วย
“เธอเป็นใคร การ์โล!” เฟเดริโก้จำต้องหยัดกายขึ้นมาอย่างไม่สบอารมณ์ และสิ่งแรกที่เห็นคือหญิงสาวแปลกหน้าที่สวมแว่นตาหนาเตอะ แถมแต่งตัวเป็นทางการจนรู้สึกขนลุกไปหมด
เขาหันไปคาดโทษบอดี้การ์ดด้วยสายตา ที่ปล่อยให้คนแปลกหน้าบุกเข้ามาถึงห้องส่วนตัว ส่วนการ์โลนั้นยังคงยืนนิ่งสงบอยู่ที่มุมห้องไม่ไหวติง
“สวัสดีค่ะเจ้านาย ดิฉันขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ดิฉันชื่อคามิล่าคุณป้าส่งมาเป็นเลขาคนใหม่ของคุณค่ะ” เธอแนะนำตัวด้วยท่าทางที่แสนจะเย่อหยิ่ งภายใต้แว่นตากรอบใหญ่ซ่อนความรู้สึกเอาไว้อย่างมิดชิด นอกจากการแต่งกายที่เป็นทางการแล้ว เส้นผมของเธอยังถูกรวบตึงเป็นหางม้าไว้ที่ด้านหลัง
“การ์โล” เฟเดริโก้ขบกรามแน่นเรียกบอดี้การ์ดคนสนิท รู้สึกหัวเสียอย่างแรงที่เลขาคนใหม่ยังคงยืนพูดเจี้ยวแจ้วอยู่ตรงหน้า
“ขออภัยครับนาย นายหญิงสั่งให้ผมอำนวยความสะดวกให้คุณคามิล่า” แม้เขาจะเป็นคนของเฟเดริโก้แต่หากมีคำสั่งตรงจากนายหญิงของตระกูลเขาก็ไม่อาจขัดได้ ใครๆ ก็รู้ว่าตระกูลนี้นายหญิงใหญ่สุด!
“ให้มันได้อย่างนี้สิวะ เฮง...”
“อะแฮ่ม ขอประทานโทษค่ะ คุณสาวๆ ได้เวลาตื่นแล้วค่ะ ดิฉันให้เวลาห้านาทีในการจัดการตัวเองให้เรียบร้อย ส่วนคุณ...เจ้านาย กรุณาจัดการตัวเองด้วยค่ะ อีกสามสิบนาทีอาหารเช้าจะพร้อมเสิร์ฟ”
คามิล่าขัดขึ้นก่อนที่เขาจะพ่นคำหยาบคายออกมา พร้อมออกคำสั่งอย่างฉะฉานไม่เกรงใจเจ้าของห้อง จนเฟเดริโก้นึกฉุนเธอนึกว่าตัวเองเป็นใครมาถึงก็สั่งการได้ตามใจชอบ เขาเด้งตัวลุกขึ้นมาในสภาพเปลือยเปล่า แล้วมาหยุดอยู่ตรงหน้าจ้องเธออย่างเอาเป็นเอาตาย
“ให้ดิฉันทวนอีกครั้งไหมคะเจ้านาย” คามิล่าไม่มีท่าทีหลบหลีกหรือเขินอายใดๆ ทั้งสิ้ นยังคงยืนหน้าตั้งพร้อมเผชิญหน้ากับเจ้านายหนุ่มที่ตอนนี้เต็มไปด้วยอารมณ์โทสะ
“ออกไป” ถ้าเป็นไปได้ตอนนี้เขาอยากบีบคอเธอให้ตายตรงหน้า ติดแค่ว่าเธอเป็นผู้หญิงและเป็นคนที่มารดาส่งมาเลยทำอะไรรุนแรงด้วยไม่ได้
เสียงขู่คำรามไม่ได้ทำให้คามิล่าสะทกสะท้านแม้แต่น้อย เธอยังคงจ้องตากับเขาด้วยแววตาที่ไร้ความรู้สึก ก่อนจะหยิบโทรศัพทขึ้นมาและกดเบอร์จากนั้นจึงหันโทรศัพท์ชูให้เขาดู หน้าจอบนสมาร์ทโฟนปรากฎชื่อเจ้าของเบอร์คือแม่ของเขา
“ได้ค่ะ แต่ฉันต้องรายงานคุณป้าว่าคุณไม่ให้ความร่วมมือ” เธอพูดแค่นั้นก่อนจะกดต่อสาย เฟเดริโก้รีบคว้าข้อมือเธอเอาไว้ก่อนแรงโทสะทำให้เขาเผลอบีบแรงจนหญิงสาวนิ่วหน้าแต่เธอก็ไม่ปริปากร้อง ยังคงรักษาสีหน้าเอาไว้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“โอเค เธอแน่มาก ฉันจะไปจัดการตัวเองตามที่เธอสั่ง แล้วจากนั้นจะลงไปกินเข้าเช้า พอใจรึยัง?” แม้ปากจะบอกว่ายอมแต่การกระทำของเขาช่างตรงกันข้าม นิ้วมือแกร่งยังคงบีบข้อมือเล็กเอาไว้จนเป็นรอยแดงไปหมดแต่เธอก็ต้องทำเหมือนไม่เป็นอะไร
“ดีค่ะ คุณสาว ๆ บนเตียงคะ คุณมีเวลาอีกสี่นาทีถ้ายังไม่ลุกฉันจะจัดการขั้นเด็ดขาดแล้วนะคะ” เธอบอกเขาก่อนจะเบนหน้าไปด้านข้างแล้วพูดกับหญิงสาวที่ยังคงงัวเงียอยู่บนเตียงนอน
พอได้ยินคำพูดว่า ‘จัดการขั้นเด็ดขาด’ พวกเธอต่างกระวีกระวาลงจากเตียงและคว้าเสื้อผ้าไปใส่อย่างรวดเร็ว น้ำเสียงของคามิล่าไม่ได้มีแววข่มขู่แต่ฟังแล้วขนลุกซู่จนไม่อยากคาดเดาผลหากขัดขืน
“กรุณาปล่อยมือฉันด้วยค่ะ แล้วคุณก็ควรเข้าไปจัดการตัวเองได้แล้ว”
เมื่อถูกเอ่ยทักเฟเดริโก้เพิ่งรู้ตัวว่าบีบข้อมือเธออยู่และเขาก็เห็นว่ามันเป็นรอยแดงช้ำเลยรีบปล่อย หากเป็นคนอื่นคงร้องออกมาและนั่นก็เป็นการดึงสติเขา แต่เธอกลับปล่อยให้เขาอยู่ในอารมณ์โทสะและระบายมันผ่านข้อมือสวยๆ แบบที่ไม่คิดจะห้าม บ้าชะมัดเมื่อเห็นรอยแดงนั้นมันทำให้เขาเกิดรู้สึกผิดขึ้นมา แต่เขาจำต้องนิ่งและมองเธอด้วยสายตาเยือกเย็นรู้สึกไม่ถูกชะตาเอาซะเลย เหมือนกับว่าการมาของเธอกำลังทำให้ความสุขของเขาหายไป
เฟเดริโก้ยังคงอารมณ์ครุกรุ่นเขาจึงถอยหลังพาตัวเองไปที่ห้องน้ำ หลังจากทุกอย่างสงบนิ่งคามิล่าพาตัวเองไปยืนพิงที่หน้าต่างบานใหญ่ ความจริงเธอไม่ได้มั่นหน้าใจกล้าอะไรแบบนั้นหรอก การเผชิญหน้ากับเฟเดริโก้เป็นเรื่องขวัญผวามากเธอต้องรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีใส่พลังเข้าไปเพื่อให้เห็นว่าเธอไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของเขา
“ป้าเชื่อว่าหนูทำได้ หนูต้องควบคุมพี่เขาให้อยู่นะลูก หนูเป็นความหวังเดียวของป้าและป้าต้องพึ่งหนูเท่านั้น”
ก่อนจะมาที่นี่คามิล่าได้พูดคุยกับมารดาของเขาในตอนแรกเหมือนการมาเยี่ยมเยียนกันตามปกติ แต่ไม่ใช่เลยเพราะคุณป้ามาขอร้องเธอให้รับตำแหน่งเลขาคนใหม่ของเฟเดริโก้ ซึ่งเธอได้รับฟังพฤติกรรมอันสุดโต่งมากมายซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องใหม่อะไรเพราะทุกครั้งที่คุณป้ามาเยี่ยมก็มักจะพูดถึงลูกชายของเขาเสมอ ส่วนใหญ่จะเป็นการปรับทุกข์กับมารดาของเธอมากกว่า
เพราะเธอเห็นใจคุณป้าและเห็นว่าเป็นเรื่องที่เร่งด่วนเพราะเลขาคนเก่าของเขาลาออกกะทันหัน คามิล่าเรียนมาทางด้านนี้โดยตรงเธอเพิ่งเรียนจบเมื่อปีที่แล้วและตอนนี้อยู่ในช่วงพักผ่อน ตั้งใจว่าปีหน้าเธอจะเข้าทำงานที่บริษัทของครอบครัวแต่มีอันต้องยกเลิกโครงการเพราะเข้ามารับตำแหน่งนี้เสียก่อน
“หนูจะพยายามนะคะคุณป้า” เธอพูดกับตัวเองคล้ายให้กำลังใจโดยที่ลืมไปว่าบอดี้การ์ดของเฟเดริโก้ยังอยู่ในห้องนี้ด้วย เขาเงียบจนเธอคิดว่าเขาไม่มีตัวตนไปแล้ว
คามิล่าเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าบอดี้การ์ดคนสนิทยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่แสดงอาการใดๆ ทั้งสิ้น “ขอบคุณมากนะคะที่จัดการพาฉันขึ้น”
“เป็นหน้าที่ของผมครับ” เขาหันมาบอกก่อนจะหันไปยืนตัวตรงเหมือนเดิม
การ์โลถูกฝึกฝนมาเป็นอย่างดีเขาไม่สอดรู้เรื่องเจ้านายและเก็บความลับของเฟเดริโก้อย่างมิดชิด เว้นเพียงสิ่งเดียวที่เขาขัดไม่ได้คือคำสั่งของนายหญิง มารดาของเฟเดริโก้อยู่เหนือเงื่อนไขทุกสิ่ง แม้แต่นายท่านคนก่อนยังต้องยอมแล้วประสาอะไรกับลูกน้องอย่างเขาจะกล้าหือ
“ฉันขอตัวไปดูความเรียบร้อยในห้องอาหารก่อนนะคะ” คามิล่าบอกพร้อมกับยกข้อมือมาเวลาผ่านนาฬิกาที่สวมใส่ ตอนนี้เชฟน่าจะปรุงอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“เชิญครับ” การ์โลเปิดประตูให้แล้วถอยไปด้านข้างเพื่อไม่เป็นการขวางทาง
เมื่อหญิงสาวเดินออกไปแล้วเขาก็ปิดประตูห้องจัดการเก็บกวาดเศษซากความวุ่นวายที่กระจายเกลื่อนในห้องนอนของเจ้านายหนุ่ม เขาทำจนชินและรู้ว่าอะไรควรเก็บตรงไหน เมื่อเฟเดริโก้อาบน้ำเสร็จเดินออกมาก็พบว่าห้องของเขาสะอาดเรียบร้อยเหมือนไม่เคยผ่านกิจกรรมใด ๆ มาก่อนหน้านี้
“ขอโทษครับเจ้านาย เป็นคำสั่งนายหญิง” การ์โลรีบชิงพูดก่อนเพราะรู้ชะตากรรมตัวเองดี เป็นที่รู้กันว่าในยามเช้าเจ้านายจะตื่นเองไม่ชอบให้ใครมาปลุก
แม้จะผ่านค่ำคืนที่เร่าร้อนแค่ไหนเขาก็ไม่เคยทำให้เสียการเสียงาน เขารับผิดชอบตัวเองได้ดีเสมอมา และอันที่จริงตอนเลขาคนใหม่เข้ามาปลุกก็ยังเช้าอยู่มากทีเดียว เฟเดริโก้มีเวลาอีกเป็นชั่วโมงในการเตรียมตัว เพราะปกติแล้วในยามเช้าเขาใช้เวลาเตรียมตัวไม่เกินยี่สิบนาทีก็เสร็จเรียบร้อยพร้อมไปทำงานโดยข้ามการทานอาหารเช้าไป
“ฉันจะคาดโทษแกไว้ก่อน” เขาบอกเสียงเย็นเยียบ เฟเดริโก้เข้าใจดีว่าการ์โลขัดคำสั่งมารดาไม่ได้ และเขาก็ไม่ได้คิดจะลงโทษบอดี้การ์ดคนสนิทในตอนนี้ ที่ต้องทำเร่งด่วนคือจัดการยัยเลขาหน้าใหม่จอมสั่งให้รู้บ้างว่าเขาไม่ใช่คนที่ใครจะมาสั่งก็สั่งได้
“ไปจัดการเตรียมเฮลิคอปเตอร์”
“เจ้านายจะไปไหนครับ?”
“วันนี้ฉันจะนั่งเฮลิคอปเตอร์ไปทำงาน”
เฟเดริโก้เหยียดยิ้มที่มุมปากในใจมีแผนการร้ายสั่งสอนยัยหน้าใหม่ให้รู้สำนึก ในขณะที่บอดี้การ์ดคนสนิทขมวดคิ้วเล็กน้อยไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่แต่ก็เดินออกไปทำตามคำสั่งอย่างไม่มีข้อสงสัย งานของเขาคือแค่ทำตามเท่านั้น
เขาใช้เวลาแต่งตัวอีกเล็กน้อยประวิงเวลาด้วยการเช็คการแต่งกาย เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเรียบกริบแนบไปกับลำตัวสวมทับด้วยสูทธุรกิจสีเดียวกันเข้ากับกางเกงตัวยาว เฟเดริโก้เป็นชายหนุ่มรูปหล่อที่ไม่ว่าจะแต่งกายแบบไหนก็ไม่อาจลดทอนความหล่อลงได้ ต้นปีที่ผ่านมาเขาถูกจัดอันดับเป็นหนุ่มโสดสุดฮอตผู้ทรงอิทธิพลในวงการธุรกิจ ความหล่อและภาพลักษณ์ที่เก่งกาจในด้านธุรกิจทำให้สาว ๆ ค่อนประเทศหลงใหลในตัวเขา
เมื่อสมควรแก่เวลาเขาเดินออกมาด้วยหน้าตาที่เรียบเฉยผ่านหน้าเลขาสาวคอตั้งที่ยืนรอแบบไร้อารมณ์ใดๆ แต่ไม่ใช่คามิล่าจะไม่รู้สึกเธอรู้ดีว่าเจ้านายหนุ่มจงใจโอ้เอออกมาช้าปล่อยให้เธอยืนรอจนขาแข็งไปหมด แต่ก็ต้องเก็บซ่อนสีหน้าเอาไว้อย่างมิดชิด
“5 นาที”
“คะ?” ระหว่าที่คามิล่ากำลังจะเอื้อมมือไปเลื่อนเก้าอี้ให้เจ้านายหนุ่มเขาก็พูดวลีสั้นๆ ที่เธอไม่เข้าใจความหมายอยู่ ๆ มาห้านาทีคืออะไร
“ให้เวลา 5 นาทีในการไปออฟฟิศ จับเวลา” เฟเดริโก้บอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เหมือนเป็นเรื่องง่ายในการไปที่ทำงานซึ่งระยะทางระหว่างกันไม่ได้ใกล้เลย ต่อให้นั่งรถส่วนตัวไปเองก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยยี่สิบนาที
“เจ้านายคะ แค่ 5 นาทีลงไปข้างล่างก็หมดเวลาแล้วค่ะ เจ้านายทำได้เหรอคะ?” คามิล่าสูดหายใจลึกๆ ทำปากกล้าท้าทายเขาทั้งที่ในใจลึก ๆ ก็หวั่นใจเธอ คามิล่าไม่เคยเผชิญหน้าตรง ๆ กับเขาเลยสักครั้งและอยากบอกว่าไม่ง่ายเลยการที่มายืนอยู่ตรงหน้าผู้ชายที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ถ้าไม่นับความเพลย์บอยของเขา
“หึ ถ้าทำไม่ได้ไม่พูดหรอก 4 นาที เธอเหลือเวลาอีก 4 นาทีถ้าไปไม่ทันโดนลงโทษ ขอตัวก่อน”
เจ้านายผู้เย็นชาเดินผ่านหน้าไปแบบไม่แยแส เขาอยากทำให้เธอรู้ว่าแม้จะเป็นคนที่มารดาส่งมาก็ไม่อาจมาควบคุมเขาได้ถ้าเขาไม่ต้องการ แม้จะใช้วิธีที่ค่อนข้างไร้สาระไปหน่อยแต่ความอยากเอาชนะมันอยู่ในสายเลือดไปซะแล้ว เฟเดริโก้ขึ้นไปยังชั้นบนสุดของเพนท์เฮ้าส์ซึ่งตอนนี้มีเฮลิคอร์ปเตอร์มาจอดรอรับอยู่แล้ว การทำแบบนี้คนอื่นอาจมองเป็นเรื่องสิ้นเปลืองและไม่เข้าท่า แต่เขาไม่แคร์เพราะรวยมากผลาญน้ำมันแค่นี้ไม่ทำให้สะเทือน
ต่างจากคามิล่าที่ไม่เธอไม่ได้เตรียมรถส่วนตัวมาเพราะเนื่องจากนั่งรถสาธารณะสะดวกกว่าเพราะที่พักอยู่ใกล้กับสถานีรถไฟฟ้า และเธอคิดว่ายังไงก็ต้องไปทำงานพร้อมเขาในวันนี้แต่ดันเกิดเหตุไม่คาดฝันที่ต้องไปเองแถมต้องไปให้ทันห้านาทีอีกด้วย เธอรู้ว่าเขาจงใจแกล้งเพราะไม่มีทางแน่ที่จะไปถึงเร็วขนาดนั้น
เลขาสาวป้ายแดงโบกรถแท็กซี่เพื่อไปลงยังสถานีรถไฟเพราะว่าเดินทางได้สะดวกกว่าเป็นการเลี่ยงรถติดในยามเช้า ในมือเธอมีถุงผ้าใส่อาหารเช้าที่ถูกเมิน พ่อครัวทำสุดฝีมือเพราะหวังว่าเช้านี้เจ้านายจะได้ทานก่อนไปทำงานแต่เขาก็เมินเหมือนเดิมเธอเลยไม่อยากให้พ่อครัวเสียน้ำใจ หากล่องมาใส่และบอกว่าจะนำไปให้เฟเดริโกกินที่ออฟฟิศแทน แต่คนดื้อด้านแบบนั้นคงไม่มีทางยอมเธอเลยคิดว่าจะกินเสียเอง
