บทที่ 2
พ่อเลี้ยงพิรุณต้องชะโงกหน้าออกมาจากห้องรับแขกเมื่อได้ยินเสียงอาละวาดของบุตรสาวสุดที่รักที่ดังลั่นบ้าน
“เป็นอะไรไป หยงลูกพ่อ”
พิรุณเดินออกมาจากห้องรับแขกก็เห็นตันหยงกำลังขว้างปาข้าวของอยู่จนเกลื่อนพื้นไปหมด
“หยงอารมณ์ไม่ดีค่ะ หยง...”
พูดได้แค่นั้นน้ำตาก็ไหลพราก จนผู้เป็นพ่อใจหายไปเลยทีเดียว
“ใคร? ใครกันทำลูกสาวของพ่อร้องไห้ บอกมาว่าเป็นใคร”
“พี่หัส...”
เด็กสาวกำลังจะบอกไปว่าหัสบรรณ แต่ก็ยั้งปากเอาไว้ได้ทัน
“หัส... หัสไหน ใช่เจ้าหัสบรรณลูกชายของไอ้อดิสรหรือเปล่า”
“คือ... ไม่ใช่ค่ะ คือว่า...”
เพราะรู้ดีว่าพ่อของตัวเองโหดแค่ไหน ตันหยงจึงไม่อยากทำให้ผู้ชายที่ตัวเองรักต้องเดือดร้อน แต่หารู้ไม่ว่ามันไม่ทันแล้ว
“พ่อจะไปฆ่ามัน”
“อย่า... อย่านะคะพ่อ อย่าทำแบบนั้นนะ”
ผู้เป็นลูกสาวรีบกระโจนมาดึงแขนบิดาเอาไว้แน่น พลางพูดทั้งน้ำตา
“หยงไม่อยากให้พี่หัสเกลียดหยงมากไปกว่านี้”
พ่อเลี้ยงพิรุณถอนใจออกมา มองบุตรสาวด้วยความสงสาร ตันหยงหลงรักหัสบรรณจนหัวปักหัวปำแต่ฝ่ายชายไม่ยอมเล่นด้วย แม้เขาจะบากหน้าไปเป็นฝ่ายสู่ขอฝ่ายชายให้กับบุตรสาวถึงสามรอบแล้วแต่ตันหยงก็ต้องผิดหวังเหมือนเดิม เพราะหัสบรรณไม่สนใจ
“โธ่ หยงเลิกรักไอ้หมอนั่นสักทีเถอะ มันไม่ได้รักลูก ก็เห็นๆ กันอยู่”
คำพูดของบิดาทำให้ตันหยงน้ำตาทะลักแล้วทะลักอีก จนคนพูดรู้สึกผิดเต็มหัวใจ
“โอ๋ๆ อย่าร้องไห้เลยนะ อย่าร้องลูกรัก พ่อ... พ่อสัญญาว่าจะต้องช่วยให้หยงได้ครองคู่กับไอ้หัส... เอ่อ พ่อหัสบรรณให้จงได้ พ่อสัญญา...”
หญิงสาวกอดบิดาเอาไว้แน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความเจ็บปวด และกว่าที่จะสามารถกล่อมให้ตันหยงขึ้นไปสงบจิตสงบใจบนห้องนอนได้ก็กินเวลานานนับชั่วโมงเลยทีเดียว
“ลูกสาวฉันเป็นยังไงบ้าง”
พ่อเลี้ยงพิรุณเอ่ยถามต้นห้องของบุตรสาว
“คุณหยงหลับไปแล้วค่ะ”
พ่อเลี้ยงพิรุณถอนใจออกมาเบาๆ ปวดหัวเป็นที่สุด
“ร้องไห้จนหลับไปสินะ”
ป้าสมศรีก้มหน้ารับคำ
“ใช่ค่ะ ร้องไห้ตัดพ้อคุณหัสบรรณจนหลับไปเลย”
ผู้เป็นพ่อฟังแล้วก็ถึงกับลุกพรวดขึ้น สองมือกำเข้าหากันแน่น
“ฉันจะต้องไปเอาเลือดหัวไอ้หัสบรรณออกให้ได้ และจะต้องทำให้มันมาวิงวอนขอเป็นลูกเขยของฉันให้ได้ด้วย!!”
“เอ่อ พ่อเลี้ยงจะไปไร่นู้นเหรอคะ”
ป้าสมศรีถามด้วยความตื่นตระหนก เพราะไปมาทีไรก็ทะเลาะกันมาทุกที
“ใช่ ฉันจะต้องไปคุยกับไอ้สองพ่อลูกนั่นให้รู้เรื่อง ฉันทนเห็นตันหยงร้องไห้ทุกวันแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว”
พูดจบพ่อเลี้ยงพิรุณก็เดินออกจากบ้านหลังใหญ่ไปขึ้นรถทันที ไม่นาน รถคันงามก็แล่นมาจอดที่หน้าบ้านของไร่คู่อริ
“เอ่อ มาหาใครคะ” แม่บ้านรีบวิ่งออกมาต้อนรับหน้าตาตื่น
“ก็มาหาเจ้านายของพวกเธอนั่นสิ ไปบอกให้ออกมาพบฉันทั้งพ่อทั้งลูกเลย”
“เอ่อ ค่ะ ได้ค่ะ”
พ่อเลี้ยงพิรุณเดินขึ้นไปนั่งบนห้องรับแขกริมระเบียงราวกับตัวเองคือเจ้าของบ้าน ไม่นาน ทั้งอดิสรและหัสบรรณก็ออกมาพบ
“สวัสดี อดิสรเพื่อนรัก”
พ่อเลี้ยงพิรุณระบายยิ้ม ขณะที่อดิสรและหัสบรรณไม่มีรอยยิ้มแม้แต่นิดเดียว
“นายมาที่นี่ทำไมพิรุณ”
อดิสรเอ่ยถามขึ้นเสียงกระด้าง และนั่นก็ทำให้พ่อเลี้ยงพิรุณหัวเราะ
“อย่าทำเหมือนว่าพวกเราห่างเหินกันแบบนั้นสิ ยังไงซะ เราก็ต้องดองกันอยู่แล้ว จริงไหมหัสบรรณ”
ต้นประโยคพ่อเลี้ยงพิรุณพูดกับอดิสร แต่ท้ายประโยคกลับมาจับจ้องที่หัสบรรณแทน
“นายมีธุระอะไรก็พูดมา ฉันกับลูกชายมีงานต้องรีบไปทำ”
ปากของพ่อเลี้ยงอดิสรหัวเราะร่วน แต่นัยน์ตากลับเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“ธุระของฉันก็ยังคงเป็นเรื่องเดิม ฉันต้องการมาสู่ขอหัสบรรณไปเป็นลูกเขย”
แม้นี่คือการสู่ขอครั้งที่สี่ แต่อดิสรกับหัสบรรณก็หาได้รู้สึกดีไม่
“นายเป็นพ่อประสาอะไรกันพิรุณ ประเพณีไทยมีที่ไหนที่ให้ผู้หญิงมาสู่ขอผู้ชายแบบนี้ ฉันว่าเราเลิกคุยเรื่องนี้กันดีกว่า”
อดิสรตัดบทและจะลุกขึ้น แต่พ่อเลี้ยงพิรุณห้ามเอาไว้เสียก่อน
“ถึงมันจะตลกแค่ไหน แต่ฉันก็ต้องทำตามความต้องการของตันหยง ในเมื่อตันหยงต้องการลูกชายของนายไปเป็นสามี ฉันก็ต้องหาวิธีเพื่อให้ลูกสาวของฉันสมหวัง”
หัสบรรณฟังแล้วก็แค่นยิ้มออกมา และก็อดชิงชังไปถึงเด็กสาวตัวต้นเรื่องไม่ได้
“ผมยังยืนยันคำเดิมคำ ผมไม่มีทางแต่งงานกับตันหยง”
“เจ้าหัสบรรณ!”
พ่อเลี้ยงพิรุณตบโต๊ะตรงหน้าเสียงดังลั่น แต่ก็หาได้สร้างความสั่นสะเทือนให้กับหัสบรรณไม่ เพราะชายหนุ่มยังคงนั่งนิ่งและย้ำคำเดิมออกมา
“ผมไม่มีวันแต่งงานกับเด็กเอาแต่ใจอย่างลูกสาวของคุณลุง ไม่มีทางครับ”
แล้วหัสบรรณก็ลุกขึ้นและเดินจากไปทันที
“ไอ้คนจองหอง คิดเหรอว่าฉันต้องการแกมาเป็นลูกเขย นี่ถ้าตันหยงไม่สนใจแก ฉันไม่มีทางบากหน้ามาสู่ขอแกซ้ำเป็นครั้งที่สี่แบบนี้หรอกโว้ย!”
พ่อเลี้ยงพิรุณตะโกนไล่หลังหัสบรรณไปอย่างโมโห ก่อนจะตวัดสายตามายังอดิสรแทน
“เลี้ยงลูกยังไงให้ลูกไม่มีสัมมาคารวะแบบนี้น่ะ อดิสร”
“แล้วนายล่ะเลี้ยงลูกสาวยังไงให้มาตามตื๊อผู้ชายแบบนี้”
อดิสรถามใส่หน้าจนคนฟังจุกไปถึงลิ้นปี่ จากนั้นก็เดินจากไปอีกคน ซึ่งนั่นก็ทำให้พ่อเลี้ยงพิรุณโกรธแค้นจนหน้าดำหน้าแดงเลยทีเดียว
“จองหองทั้งพ่อทั้งลูกเลยนะ”
คนพูดลุกขึ้นยืน ทุกอณูเนื้อยังกรุ่นไปด้วยโทสะ
“คอยดูนะ ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อบีบให้พวกนายยอมศิโรราบ คอยดูสิ”
พ่อเลี้ยงพิรุณทิ้งคำอาฆาตเอาไว้ ก่อนจะเดินกลับไปขึ้นรถที่ลูกน้องติดเครื่องรออยู่อย่างหัวเสียเป็นที่สุด
บทที่ 3
“เกิดอะไรขึ้นหรือคะพี่หัสบรรณ ญาดาได้ยินเสียงโวยวายลั่นเลย”
ญาดามินทร์พบหัสบรรณระหว่างทางก็อดถามด้วยความประหลาดใจไม่ได้
ชายหนุ่มระบายลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย
“ไม่มีอะไรสำคัญหรอก แค่พ่อของยายเด็กตันหยงมาอาละวาดแทนลูกสาวน่ะ”
คิ้วงามของญาดามินทร์เลิกสูง
“มาอาละวาดทำไมกันคะ”
หัสบรรณระบายลมหายใจออกมาอีกครั้ง และกำลังจะตัดบทเพราะไม่อยากจะตอบ แต่อดิสรที่เดินตามมาก็พูดออกมาเสียก่อน
“ก็แม่ตันหยงหลงรักตาหัสน่ะสิ ส่งพ่อมาเจรจาสู่ขอตั้งหลายรอบแล้ว แต่ตาหัสปฏิเสธไปทุกครั้ง”
“คุณพ่ออย่าพูดถึงเรื่องบ้าๆ นั่นเลยครับ”
หัสบรรณกระแทกลมหายใจออกมาแรงๆ ก่อนจะเดินจากไปอย่างหัวเสีย ทิ้งให้อดิสรและญาดามินทร์มองตามไปด้วยสายตาขบขัน
“คุณลุงพูดจริงเหรอคะที่ว่า...”
“เรื่องแบบนี้ใครจะล้อเล่นได้ล่ะ ตันหยงน่ะติดตาหัสแจมาตั้งแต่สมัยที่สองไร่ของเราสนิทสนมกันแล้ว แต่ก็ดันมาเกิดเรื่องซะก่อนทำให้สองไร่เป็นอริกันตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา และนั่นก็ทำให้ตาหัสกับตันหยงต้องแยกออกจากกันด้วย”
“งั้นก็แสดงว่าพี่หัสบรรณกับคุณตันหยงรักกันมาตั้งแต่เด็กแล้วใช่ไหมคะ”
อดิสรส่ายหน้าน้อยๆ
“ตันหยงน่ะรักตาหัสแน่นอนอยู่แล้ว แต่ตาหัสนี่ลุงไม่มั่นใจนะ เพราะตอนนั้นที่ทั้งสองคนสนิทกัน ตันหยงเพิ่งจะได้สิบกว่าขวบเอง ยังเด็กมาก ในขณะที่ตาหัสจะเรียบจบปริญญาตรีแล้ว น่าจะเอ็นดูแบบน้องแบบนุ่งมากกว่าลุงคิดว่าแบบนั้นนะ”
ญาดามินทร์พยักหน้ารับทราบน้อยๆ ก่อนจะถามต่อ
“แล้วพี่หัสเคยคบกับผู้หญิงคนไหนบ้างไหมคะ”
“หลายคนเลยละ แต่คบๆ เลิกๆ ไม่ซ้ำหน้ากันเลย ไม่รู้ทำไมเหมือนกันว่าถึงคบได้แค่ระยะเวลาแสนสั้นแบบนั้น อาจจะเพราะทุกครั้งถูกตันหยงมาอาละวาดใส่ก็เป็นได้”
อดิสรเดินไปทรุดนั่งบนเก้าอี้ไม้ริมระเบียง ในขณะที่ญาดามินทร์เดินไปทรุดนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวตรงกันข้าม
“ญาดาว่าคุณตันหยงเธอคงจะหวงพี่หัสบรรณมากนะคะ”
“หวงยิ่งกว่าจงอางหวงไข่เสียอีก แต่ตาหัสก็ใจแข็งเหลือเกิน ไม่ยอมพบหน้า หรือถ้าพบก็เอาแต่ไล่ส่งอย่างเดียว บางที ลุงยังอดสงสารตันหยงไม่ได้เลย ตาหัสปากร้ายจริงๆ”
“บางทีพี่หัสบรรณอาจจะกำลังพยายามซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้ก็ได้นะคะ โดยพยายามกลบเกลื่อนสิ่งที่ซ่อนเอาไว้ด้วยความเย็นชา”
อดิสรหรี่ตามองคู่สนทนาอย่างประหลาดใจ
“หนูญาดาพูดเหมือนเข้าใจความรู้สึกของผู้ชายดี”
“เอ่อ คือว่า...”
เมื่อมันจะเข้าตัวเองก็ทำให้ญาดามินทร์อึกอัก
“ลุงว่าจะถามมานานแล้วแต่ก็ลืมทุกที หนูญาดามีแฟนแล้วใช่ไหม”
คนฟังหน้าซีดเผือด พลางก้มหน้าพยายามซ่อนความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ให้ลึกที่สุด ก่อนจะตอบออกไปเสียงแผ่วเบา
“ญาดา... ไม่มี... หรอกค่ะ”
“ไม่มีแฟนแล้วทำไมถึงเข้าใจความคิดของผู้ชายดีนักล่ะ”
“เอ่อ คือ... คือหนูก็แค่อ่านมาตามนิตยสารน่ะค่ะ”
อดิสรระบายยิ้มบางๆ แต่ไม่พูดอะไรออกมา ในขณะที่ญาดามินทร์รู้สึกประหม่าจนต้องรีบขอตัวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
หล่อนไม่มีทางมีคนรัก ไม่มีทางมีได้หรอก ในเมื่อคนที่หล่อนแอบรัก เขาไม่เคยมองเห็นหล่อนเลยสักครั้ง หล่อนมันเป็นแค่เพียงเงาของใครบางคนเท่านั้นเอง ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวด แต่ก็ทำได้แค่แอบไปร้องไห้คิดถึงเขาเงียบๆ เพียงเท่านั้น
วันต่อมา หัสบรรณชวนญาดามินทร์ออกไปทานอาหารค่ำนอกบ้านที่ภัตตาคารหรู ตอนแรกเขาไม่ได้ตั้งใจจะมากับญาดามินทร์แค่สองคนหรอก เพราะอดิสรผู้เป็นบิดาก็จะมาด้วย แต่ท่านเกิดติดธุระด่วนจึงไม่สามารถมาด้วยได้ เขากับญาดามินทร์จึงต้องมากันตามลำพัง
“พี่หัสบรรณมาที่นี่บ่อยเหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยถามเมื่อทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้ที่หัสบรรณเลื่อนให้
“เรียกพี่หัสเฉยๆ ดีกว่า อย่าเรียกเต็มยศแบบนี้เลย ฟังดูแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้”
ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวตรงกันข้ามกับหญิงสาว “เมื่อกี้ ญาดาถามพี่ว่ายังไงนะ”
ญาดามินทร์ระบายยิ้ม
“ญาดาถามว่าพี่หัสบรรณ เอ่อ... พี่หัสมาทานข้าวที่นี่บ่อยหรือเปล่าคะ”
เจ้าของชื่อส่ายหน้าน้อยๆ
“ไม่บ่อยหรอก นานๆ มาทีหนึ่ง ว่าแต่ญาดาถามทำไมหรือ”
หญิงสาวรีบส่ายหน้าปฏิเสธ
“เอ่อ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ญาดาก็แค่สงสัยเฉยๆ”
หัสบรรณระบายยิ้มกวักมือเรียกบริกรเพื่อจะสั่งอาหาร แต่สายตากลับมองไปเห็นใครบางคนเสียก่อน เขาพยายามจะไม่สนใจ แต่ก็ห้ามตัวเองไม่ได้
“ญาดาสั่งอาหารไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่มา”
ญาดามินทร์รับเมนูอาหารมาจากหัสบรรณอย่างงงๆ และก็งงเข้าไปอีกเมื่อเห็นชายหนุ่มลุกพรวดออกจากเก้าอี้พร้อมกับเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
“พี่หัสคะ พี่หัส...”
คนตัวโตไม่ได้หันกลับมามองหล่อนอีก ดังนั้น หล่อนจึงต้องทำหน้าที่แทนหัสบรรณอย่างไม่มีทางเลือก
“เอาอันนี้ อันนี้แล้วก็อันนี้นะคะ แค่นี้ก่อนค่ะ” หล่อนชี้ไปที่รูปภาพในเมนูสองสามรายการ
“ครับผม โปรดรออาหารสักครู่นะครับ”
“ขอบคุณค่ะ”
แล้วบริกรก็เดินจากไป ทิ้งให้ญาดามินทร์นั่งกวาดสายตามองไปรอบๆ ตัวด้วยความเดียวดายเพียงลำพัง แต่ไม่นานก็ต้องลุกพรวดจากเก้าอี้ตามหัสบรรณไปอีกคน เมื่อสายตามองไปเห็นแผ่นหลังของใครบางคนที่แสนจะคุ้นเคย
“เจอรัลด์...”
